Birkaç gün sonra Carman Bob'u,yüzünü duvara yaslamış ağlar buldu.Hemen yanına gidip iyi olup olmadığını sordu.Bob,eşi Cheryl'in beyin kanaması geçirmeye başlayarak komaya girdiği ve yoğun bakıma alındığını söyledi.

İki hafta içinde aralarında ,hastane personeli tarafından ''dert ortakları'' olarak nitelendirilmelerine yol açan bir dostluk gelişti.

Carman Bob'a oğlundan bahsetti.Bob ise ona , çocukları Kristen,Sara,Kyle ile Cheryl'in önceki evliliğinden olan ondokuz yaşındaki Sherrie Walldrup'tan söz etti.Bob,çocukları konusunda oldukça endişeliydi.Carman onu , bu konuda rahatlatmaya çalıştı.

Çocuklar bablarına her gün anneleri için yazdıkları notları veriyorlardı.O da Cheryl'in yatağının yanına oturup , bu notları yüksek sesle okuyordu.Sara'nın notunda şunlar yazılıydı : ''Anneciğim , seni çok özledim.;Okuldan eve geldiğimde bana hediye ettiğin doktorculuk takımımlar oynadım.Eğer sana yolladığım notu dinlemek hoşuna gittiyse ,babamın elini sık'' Bunun üzerine Cheryl ,Bob'un elini sıktı.Bob ise ,Cheryl'in açamadığı gözlerinden , iki damla yaşın süzüldüğünü farketti.Bob bunun ,eşinin daha iyi olacağını müjdeleyen  bir işaret olduğunu düşündü.Doktorlar da onun bu görüşünü desteklediler.Şubat'ın ilk haftası boyunca ,Bob ve Carman ,Cheryl'in rehabilitasyon süresince neler yapacaklarını planladılar.Carman,kendi annesinin belirsiz durumuna  karşın , Bob adına mutluydu.

Şubat'ın 9'unda birşeyler ters gitmeye başladı.Cheryl'in beyninde bir başka sorun çıkmıştı.Beyin tomografisini inceleyen doktor, bunun ölümcül bir durum olabileceğini söyledi.Ertesi gün Cheryl ,acilen bir ameliyata alındı.İki gün sonra genç kadın ,  geceyi geçiremeyecek duruma gelmişti.Bob artık eşinin daha fazla yaşayamayacağını anladığı anda  ,organ bağışlarıyla ilgilenen hemşireyle konuşmaya karar verdi.Ona ,Cheryl'in kalbinin Carman'in annesine nakledilmesini istediğini belirtti.Hemşire bu doğrudan yapılan bu organ bağışı biçiminin yasal olduğunu ancak ,tıbbi yönden uygun olup olmayacağını bilmediğini söyledi.

Bob,bunu duyar duymaz derhal alt kata ,Carman'ın yanına indi ve ona Cheryl için artık çok fazla umut olmadığını söyler söylemez Carman , ağlamaya başladı.Bunun üzerine Bob, eşinin kalbini Carman'ın annesine bağışlamaya karar verdiğini bildirdi.Carman bir an için Bob'un ne demek isteğini anlamaya çalıştı.Anladığında ise göz yaşlarına hakim olamadı ve Bob'a ,daha annesini hiç tanımadan nasıl böyle bir karar verebildiğini sordu.O sırada Carman ''Hiç kimse bana böylesine büyük bir hediye veremez'' diye düşünüyordu.Bu fikrin derinliğine indikçe ,acele etmelerinin gerektiğini düşündüler.Hemen,hastanenin organ nakli bölüm başkanı Dr.Ronald Freudenberger'ın yanına koştu.Doktorlar testler sonunda kalp nakli için koşulların mucizevi bir biçimde uygun olduğunu gördüler.Cheryl'in öldüğü gece Bob,Bobbie diSabatino'nun yattığı odanın kapısını çaldı ve içeriye girdi.Bobbie yatağında oturmuş , Bradshaw ailesine , yaptıkları büyük iyilik için dua etmekteydi.Bob ''Burası 306 no'lu oda , değil mi ?'' diye sordu.Yaşlı kadın başını kaldırıp 'Evet , öyle ...Sen de Bob olmalısın '' dedi.İkiside aralarında büyük bir yakınlık varmış hissine kapıldı.Birbirlerine sarılıp ağlamaya başladılar.Bobbie,ağlamaktan artık sıkılmış sesiyle ''Sana olan borcumu nasıl ödeyeceğimi bilmiyorum'' dedi.