| Kameroen feest niet mee
Terwijl de wereld tijdens Live8 feest voor Afrika, feest Kameroen niet mee. Het evenement is bijna volledig aan Kameroen voorbijgegaan. Een van de weinige commentaren komt van een columnist in Le Messager: �er is op zich niets mis mee dat mensen bijeenkomen om te praten over armoede en hulp aan Afrika, maar het wordt een probleem wanneer deze mensen geen idee hebben wat het werkelijke probleem is en uit onze naam oplossingen willen aandragen.� Aan de G8 top wordt meer aandacht besteed. De dag nadat de G8 heeft besloten om de multilaterale schulden kwijt te schelden van 14 Afrikaanse HIPC landen zegt de Kameroenese minister van Economie en Financi�n zeer verheugd te zijn over dit besluit. Kameroen, ook een HIPC land, staat vooralsnog op de reservelijst voor schuldenkwijtschelding. Om voor kwijtschelding in aanmerking te komen moet het eerst voldoen aan de door het IMF gestelde condities. Volgens de minister wordt er hard aan gewerkt om de condities te halen en, �de uitkomst van de G8 top geldt als een extra motivatie.� De reacties in de media zijn kritisch. Enerzijds wordt er gesproken over een doorbraak in de solidariteit van het westen naar Afrika, maar anderzijds wordt benadrukt dat het slechts gaat over een klein percentage van de totale schulden. De redactie van Cameroun Tribune spreekt van een vanzelfsprekende verdeling van verantwoordelijkheden tussen de rijke landen die hun surplus aan geld hebben uitgeleend aan de arme landen. Het is onacceptabel dat de risico�s van deze leningen slechts worden gedragen door de lener.� Ook Sanzouango, oud secretaris-generaal van de werkgeversorganisatie GICAM, wil de donoren niet te veel eer geven: �De leningen zijn al 4 tot 8 keer terugbetaald in de vorm van rente.� De burgemeester van Yagoua, een stadje op de grens van Tsjaad en Kameroen, vindt het vanzelfsprekend dat de schulden worden kwijtgescholden: �De Afrikaanse landen zijn simpelweg te arm om ze terug te betalen.� Dat de middelen voor kwijtschelding deels ten koste gaan van het ontwikkelingsbudget, keurt hij af: �Dit is met de linkerhand nemen, wat er met de rechter is gegeven.� Fatima, de co�rdinatrice van een lokale ontwikkelingsorganisatie, vindt het vooral een genereus gebaar en hoopt dat schuldenkwijtschelding voor een ommekeer kan zorgen in de alsmaar stijgende armoede in Afrika. Hassana is internet provider en ziet de schuldenproblematiek daarentegen als het zoveelste onterechte argument waarom Afrika zich niet ontwikkelt: �Na de slavenhandel, de leegplundering van de natuurlijke hulpbronnen door het Westen, zijn nu de schulden aan de beurt. Ik begrijp dat het aan een Westerling makkelijk uit te leggen is dat Afrika zich niet ontwikkelt door hun schulden, maar dit is te simplistisch.� �Logisch dat Kameroen nog niet tot de landen behoort wiens schulden kwijtgescholden zijn,� reageren de mannen van een krantenkiosk: �Kameroenezen zijn bandieten!� Jean-Marc is filmmaker en vindt zelfs dat Kameroen nooit voor kwijtschelding in aanmerking had moeten komen: �Het is een schandaal. We hebben voldoende natuurlijke hulpbronnen en intellectuele capaciteit om onze schulden terug te betalen en onszelf te ontwikkelen. Geld is niet het probleem. We zijn onderontwikkeld omdat we de aanwezige competenties niet goed gebruiken.� Ook Fatima vindt het een schande dat Kameroen gejuicht heeft op het moment dat ze tot het HIPC programma werd toegelaten: �We zijn een rijk land. Wanneer we de leningen niet zo slecht ge�nvesteerd en het geld zo slecht beheerd hadden, was kwijtschelding niet eens nodig geweest.� Hassana betwijfelt of kwijtschelding tot ontwikkeling zal leiden: �Goed bestuur is niet bepaald �le plat du jour� van Kameroen. Wie zegt dat de huidige leiders niet net zulke bandieten zijn als diegene die de schulden hebben gemaakt? De echte wil tot ontwikkeling ontbreekt bij de regering. Voor het HIPC programma heeft de bevolking offers gemaakt, maar met weinig resultaat. Veel projecten hebben na een eerste voorschot geen geld meer ontvangen, desondanks staat er in de krant dat ze betaald zijn. De regering zegt dat wanneer Kameroen aan het HIPC programma voldoet het leven beter zal worden, maar dit slechts valse hoop cre�ren.� Bako, radiomaker en jongerenwerker, heeft ook zijn twijfels: �de werkeloosheid is enorm en mensen kunnen geen schoolgeld of medicijnen betalen, dus extra geld is welkom, maar dan moet het niet door de regering worden verbrast.� Op cameroon_info.org wordt het wantrouwen in de politiek bevestigd: �Een lange termijn oplossing voor Kameroen hangt meer af van gedragsverandering van het leiderschap, dan van schuldenkwijtschelding, hulp of eerlijke handel,� schrijft Roland en hij wordt hierin gesteund door vele anderen. De condities die verbonden zijn aan kwijtschelding leiden tot discussie. Sanzouango is voor de structurele hervormingen van de Kameroenese economie, zoals ge�ist door het IMF. Bako beweert dat de donoren best de agenda mogen bepalen: �Afrikanen zijn oneerlijk en onervaren en het Westen moet van dichtbij volgen wat er met het geld gebeurt.� Daarentegen is Professor Bekolo Eb�, auteur van een boek over de publieke schuld van Kameroen, zeer kritisch ten opzichte van de gebondenheid: �een dergelijke schuldenkwijtschelding lost niet veel problemen op vanwege de condities waarmee ze gepaard gaat, zoals de liberalisering van de markt.� Fatima vindt dat het IMF zou moeten controleren om misbruik te voorkomen, maar de agenda niet mag bepalen: �In plaats daarvan moeten er plannen worden ontwikkeld waarin de hele bevolking participeert.� Jean-Marc heeft dezelfde mening: �Ik geloof in de capaciteit van de Kameroenezen. We moeten alleen de juiste mensen op de juiste plek zetten.� Het redactioneel artikel van de Cameroun Tribune geeft deze gedachte als volgt weer: �Onze toekomst hangt van onszelf af. We hebben het recht en de plicht om onze eigen keuzes te maken. Met andere woorden, we moeten de continue verwijzingen naar goed bestuur begrijpen als een herinnering aan meer verantwoordelijkheid van onze kant en niet als een belemmering of iets waaraan we ons ergeren. Zelfs wanneer alle schulden worden kwijtgescholden raakt Afrika niet uit het slop, als we zelf niet de wil en de strategie�n hebben om dit te doen.� |