9.1 Texto literario: As perdices do convite , Recollido do Pobo polo Centro de Estudios Fingoy en Savi�ao, no libro da caza, edici�ns Castrelos, Vigo 2� edici�n 1972 Sa�u un ferreiro un d�a de caza e matou d�as perdices. Cando vi�a de volta para a casa encontrouse co se�or cura da parroquia e d�xolle si llas vend�a. O ferreiro contestoulle que non. O que lle pod�a facer era invitalo a comelas, si lle ti�a unha misa; despois tam�n lle ti�a a misa pola almi�a dos difuntos da casa. Cando a muller ti�a as perdices arregladas chegou � coci�a unha comadre, e d�xolle: -Comadri�a, �que ten no pote que ole tan ben? - �E que hei de ter? Caldo de verzas con unto vello, e por iso cheira tan ben. A outra non se conformou e destapou o pote. Ao ver que eran perdices d�xolle que deb�an probalas para saber si estaban boas. -Non pode ser, porque v�n o se�or abade axudar a comelas. -Prob�molas, comadri�a, que lles han de chegar de abondo. Cando acabaron unha, como sab�a ben, comeron a outra que quedaba. Ao que marchou a comadre, chegou o home da misa e a muller p�xose a chorar. O home preguntoulle por que choraba. -Ai, hom, �como non hei de chorar! Na casa dun ferreiro, e nin sequera temos un coitelo para po�er na mesa! -Pois non chores, muller, que mentras chega o se�or cura vou � forxa facer dous ou tres. Dal� ao pouco chegou o se�or cura, e a muller p�xose outra vez a chorar, e preguntoulle a causa. -�Ai, probe de min, como non hei de chorar, que o meu home debeuse de volver tolo, pois d�xome que �a � forxa facer un coitelo para lle cortar a vostede as orellas: as� que � mellor que se marche pronto antes de que ve�a el! O cura sa�u para fo'ra e descalzouse para correr m�is. Cando chegou o home a muller segu�a chorando e d�xolle ao home que vi�e ra o cura e que se marchara coas perdices para a casa. O ferreiro sa�u correndo para pillar ao cura e cando o viu berroulle: -Deixeme unha sequera, se�or. -�Nin unha nin d�as! As mi�as orelli�as non son para vo's. Aquilino Iglesia Alvari�o (Seivane, 1909 - Santiago, 1961) Premio d�a das letras galegas (1986) segue a corrente da poes�a human�stica rural, mais tam�n se ocupa das traducci�ns duns cl�sicos latinos e da lexicograf�a. Escribiu Se�ard� (1930), C�maros verdes (1947) que era o primeiro libro escrito en galego e publicado en Galicia despois da Guerra Civil, Nenias (1961) e A comedia da oli�a (1961) entre outras obras. O seguinte texto v�n de C�maros verdes, ed Celta, Vilagarc�a de Arousa 1947 p. 39. Oraci�n do sapo Se�or, que est�s nun reculli�o de sombra, e andas sempre por cami�os de noite, e cantas cada hora e cando o teu cantar sin que ningu�n se mole de Ti. L�branos, Se�or, das cousas que andan a correr. Dos pucheiros cheos de auga, nas hortas, e da boca das cobras, e da roda dos carros, e de t�dolos bichos malos, Dainos, Se�or, un alpendre de sombra e de luar para cantar. e un carreiri�o de vagalumes polas hortas vizosas do teu reino. |