| 18 Álvaro Cunqueiro Álvaro Cunquiero (Mondoñedo, 1911 - Vigo, 1981) Premio día das letras galegas 1991, é unha nova voz na literatura galega; cultivou os xéneros da poesía, do teatro, da narrativa, e do xornalismo. Nos anos vinte, ao coñecer as cántigas de amigo medievais, Cunqueiro inspirouse a escribir Cantiga nova que se chama Riveira (1933) e Poemas do si e non (1933) que son bos exemplos da escola neotrovadoresca. A obra de Cunqueiro é unha nova narrativa que crea un mundo entre a fantasía e a realidade, parecido ao 'realismo máxico', aínda que a obra de Cunqueiro neste campo adianta á obra dos do boom varios anos- exemplos son Merlín e familia (1955), Escola de menciñeiros (1960), Se o vello Simbad volvese ás illas (1961) e Xente de aquí e de acolá (1971). O seguinte vén de Escola de menciñeiros, ed. Galaxia, Vigo 1998, p. 100 - 101. O GOLPE O señor Cordal tenme dito que o golpe é o animal máis antigo no país noso. Por eso sabe a nosa fala, tendo como ten oído sotilado, oído de tísico, escoita aos que del falan. Saben catro nomes seus: golpe, raposo, zorro e xatentendo. Cando se fala do raposo hai que darlle nomes seus que el non saiba: Pedro, Perico, Xamescuro e tamén Afonso. -¿Afonso? -¡Polo Rei de Castela, hom! Oíndo o golpe falar de Afonso, colle medo e toma campo. ¡Se fósemos todos tan avisados! A GALIÑA Se unha galiña está nun camiño á esquerda e pasa un crego á dereita, a galiña deixa de poñer ovos. Hai que levarlla a outro crego para que lle diga algo. Esto díxomo un tal Valiña, que cre no malollo e en que non caga a denociña. Cóntolle eu esto a un cóengo amigo meu, Arcediago da Santa Catedral, que foi moitos anos párroco de San Martiño. Bótase a rir, que el xa o sabía. -¿E el que se di á pita?- pregúntolle eu-. -e díselle: "¡Vaia, vaia, señora ama!", poño por caso. O CUCO Cando se escoita falar ao cuco en abril ou maio- aquí do cuco non se di que canta, senón que cuca ou fala- e un petrucio vai polo camiño do bosque e bérralle: -¡Ou, don Martiño! ¡Ou, señor! E entón o cuco, afagado polo saúdo, volve sempre ao lugar. -¿El non se lle chama máis que don Martiño?- pregúntolle ao Brego de Barbeitas. -Home, tamén se lle pode chamar don Pedro ou señor Antón. Pero o que máis agradece é que o aseñoreen e lle chamen don Martiño. |