I Otero Pedrayo
Ram�n Otero Pedrayo (1888 Trasalba - 1976), escritor prolixo, Premios D�a das letras galegas 1988, creceu nunha familia fidalga e foi home dunhas crenzas tradicionais e cat�licas. Estudiou filosof�a, letras e dereito e colaborou na Revista N�s. Serviu coma deputado nas Cortes Republicanas e foi catedr�tico de xeograf�a nuns institutos antes de ser desposeso da s�a c�tedra despois da Guerra Civil pola s�a pol�tica nacionalista galeguista. De 1950 - 1958 foi catedr�tico de xeograf�a na Universidade de Compostela e presidente da editorial Galaxia ata a s�a morte. Coma todos os integrantes da Xercai�n N�s, Ram�n Otero Pedrayo reclamou o uso de galego en todos os campos de estudio, e incluso foi o primeiro na Pen�nsula Ibe'rica que traduciu a James Joyce, e fixoo ao galego. Cultivou todos os x�neros mais unha grande aportaci�n s�a, � a prosa did�ctica escrita en galego, x�nero pouco cultivado antes de 1920. Entre as s�as numerosas obras figuran Os cami�os da vida, unha trilox�a con toques autobiogr�ficos sobre a fin da sociedade fidalga e o desenvolvemento dunha nova sociedade en Galicia, Gu�a de Galicia, Contos de Santos e Nadal, e Entre a vendima e a casta�eira. O seguinte texto v�n de Arredor de si ed. Galaxia, Vigo 1970 (segunda edici�n). p 169.
O ch�fer m�tese polas Casas Reais, a praza do Pan, a Azabacher�a, a praza do Hospital, a R�a Nova para sa�r � estrada de Ourense. Adri�n endexamais sentira un asoballamento igual. As grandes laxes, as disformes arquitecturas na noite, un cantigar de fontes, a fuga de r�as embozadas en tebras, todo lle produc�a un deslumbramento, un vertixe grave, de grandeza infinda e ao mesmo tempo familiar. Adri�n decat�base de que xeito se ench�a no seu ser un oco ata ent�n angustioso, agora cheo de seguridade e esperanza. Na grande praza, det�vose un instante. Conta o desenrolo dos soportais do Pazo de Raxoi. Adivi�a algo maravilloso no Obradoiro: a faciana esculturada mestur�base e ergu�ase sen t�rmino con arquitecturas de noite e de estrelas. Presid�an alg�ns ocos escuros as panzas dos pipotes. |
