1 of 101 DOCUMENTS

Copyright 2005 De Telegraaf 
 
De Telegraaf

November 26, 2005

SECTION: Pg. 19

LENGTH: 1452 words

HEADLINE: Eerbetoon aan

BODY:
AMSTERDAM/TEGELEN, zaterdag
"De deurbel ging en daar stond ineens meneer pastoor. Mijn moeder wist direct: niet goed, het is pa. Ze had gelijk. Pa was neergeschoten. Mijn moeder stortte in, mijn zusjes huilden. Ik probeerde hen nog onhandig te troosten. Maar er viel niets te troosten." Als marinier op verlof probeerde hij de oudste te zijn, de boel bij elkaar te houden. Het beeld is haarscherp: "Het was zonnig, pinksterzondag. Hij had tussen de middag nog met ons thuis gegeten, daarna ging hij op surveillance..." 
Even na vijf uur klonken doffe schoten op de heide bij Tegelen, bij de grens met Duitsland. De dienstauto staat nog met draaiende motor op een zandpad, de portofoon ongebruikt op de bijrijderstoel. Honderd meter verderop ligt brigadier Hai Hovens (46). Er zitten schotwonden in zijn borst, hand en twee in zijn rug. De laatste kogel is op korte afstand in de nek geschoten. De politieman is koelbloedig geliquideerd, naar later blijkt met een kaliber .38-pistool.
"Tijdens zijn ronde door het natuurgebied moet hij op iets zijn gestuit", zegt zijn zoon Hans. "Hij is er argeloos naartoe gelopen, waarna het vuur onmiddellijk op hem is geopend. De schoten werden gehoord door douaniers die hem later vonden. Gelijk is een politiemacht op de been gebracht, er ging zelfs een helikopter de lucht in. Zijn collega's hebben hem een week later in uniform naar het graf gedragen." Het beeld is na 28 jaar nog haarscherp. "Het miezerde."
Gedood in actie, of zoals Amerikanen zeggen 'killed in the line of duty'. Elk jaar vinden in ons land politiemensen de dood tijdens hun werk. Tussen de drie en de vijf, is de schatting. Precieze cijfers zijn er niet. Politiewetenschapper Jaap Timmer heeft eens geprobeerd een telling te maken van agenten die door geweld zijn omgekomen. "Het was nauwelijks te doen", zegt hij. "De politie heeft zo veel veranderingen ondergaan, de korpsen zelf weten het zelfs niet."
Krantenberichten
Hij kwam tot een schatting van alleen de agenten die onder vuur stierven, op basis van onder meer krantenberichten. Dat waren er zes in de jaren '70, in de jaren '80 drie en de jaren '90 twee, en sinds 2000 nog eens twee. "Gewonden waren er in een veelvoud. Over ernstig geweld tegen de politie is meer duidelijk. Dat neemt toe en is sinds de jaren '70 verdubbeld."
De doden door kogels hebben meestal nog wel een naam. Geruchtmakend was de dood vorig jaar van de 47-jarige Jan Wind, die tijdens een routinecontrole met een Walther P-38 werd doodgeschoten door een Duitse drugscrimineel. Zijn partner kreeg een kogel in het hoofd, maar overleefde ternauwernood. Ook de dood van Allegonda Gremmer, bij de inzet in een arrestatieteam in Den Haag, leverde geschokte reacties op. Zij was 28 en had de twijfelachtige eer dat ze de eerste vrouwelijke dode was.
Het merendeel van de agenten sterft echter niet door kogels, maar juist tijdens spoedritten en achtervolgingen. Deze politiemensen hebben in de berichten vaak niet eens meer een naam. Hun dood is dan een 'ongeluk', zoals de 41-jarige agente van de politie IJsselland die in 2002 het leven liet op weg naar een spoedmelding, nadat de auto slipte en in het water raakte. Of de drie agentes die in Edam te water raakten en verdronken.
Het komt geregeld voor. Vorige maand nog trof de Apeldoornse hoofdagent Luc Drent (50) de man die hem zou doden, zonder hem zelfs maar te hebben ontmoet. Midden in de nacht reed de dronken automobilist hem aan tijdens een routinecontrole. "Elke keer dat ik zoiets hoor, besef ik wat bij de achterblijvende familie gebeurt", zegt Hans Hovens. "De mensen die aan de deur komen. Het ongeloof en ineens de verpletterende leegte." Het is de angst van elk politiegezin. "Dat iemand ineens niet meer thuiskomt. Het overdondert je. De vragen blijven de rest van je leven..."
De politie denkt dat er de laatste zes decennia in totaal zo'n 250 tot 300 politiemensen omkwamen tijdens hun dienst.
In het buitenland worden gevallen collega's geeerd. Politiekorpsen in de Verenigde Staten koesteren de portretten van de collega's die hun werk op straat niet overleefden. In ons land zijn de gesneuvelde agenten vooral vergeten. Op sommige politiebureaus, in Amsterdam en Rotterdam, bestaat een plekje waar hun nagedachtenis voortleeft. Maar veruit de meeste doden zijn onbekend, ze kwamen niet eens terecht in de statistieken. Die zijn er niet.
Grijze steen
Voor commissaris Anita Hazenberg van de politieacademie kwam dat besef tijdens een werkbezoek aan de academie in Schotland. Ze liep er in de tuin in en zag een grote grijze steen. "Toen ik beter keek zag ik dat er allemaal namen op stonden, als eerbetoon aan alle gevallen collega's", zegt ze. "Ineens dacht ik: Waarom hebben we dat in Nederland niet? Hoe is dat toch mogelijk? Het is een eerbetoon, even stilstaan. Als politievrouw kan mij dit ook overkomen. Nabestaanden laat je zien dat we hun geliefde niet zijn vergeten."
Sinds enkele maanden is binnen alle politiekorpsen in ons land een intensieve speurtocht op touw gezet naar de eigen doden die vielen tijdens het politiewerk. "Ik ben naar de hoofdcommissarissen gegaan", zegt ze, "en heb gevraagd of agenten in ons land een gedenkteken kunnen krijgen. Discussieren hoefde niet. Unaniem zeiden zij: dit had er allang moeten zijn. Geen anoniem teken, nee, juist alle namen moeten erop."
Werpt de politie daarmee zijn macho-imago af, waarbij altijd zo weinig plek leek voor emoties? Wordt de politie soft? Immers, ook tijdens de rechtszaak tegen Mohammed B., die na de moord op Theo van Gogh agenten beschoot, rees de vraag of de politie mocht huilen, na beelden van hevig geemotioneerde agenten op de tribune? Of erger: of het soms huilebalken waren? "Onzin", zegt Hazenberg. "Zij zaten daar na een traumatische ervaring, huilen is geen teken van zwakte. Agenten gaan op gevaar af als andere mensen juist vluchten. Ook het gedenken van gevallen collega's is niet soft, het draait om respect en eerbetoon."
Het vinden van de eigen doden in de politiebestanden blijkt overigens geen sinecure, En de tijd dringt, want op 1 januari moet de lijst compleet zijn. De korpsen speuren nu in hun archieven. "Maar alle namen vinden is lastig, want vroeger had je de rijkspolitie en gemeentepolitie, die later zijn opgegaan in de huidige korpsen. Zelfs op de ministeries wordt in oude dozen gezocht."
Hans Hovens hoorde onlangs van de zoektocht en liet direct weten dat zijn vader ook was gedood. "Hij stierf immers ook in de spreekwoordelijke line of duty. Mijn eerste gedachte was: zijn naam moet ab-so-luut op dat nieuwe monument. De tweede ingeving was: als ze zijn naam maar goed spellen."
De moord op zijn vader brigadier Hai Hovens is nooit opgelost. Compositietekeningen van de vermoedelijke daders leverden niks op. De familie kreeg in de jaren na de moord meermalen nieuwe hoop dat de daders alsnog zouden worden gevonden. "De wond is daardoor meermalen opengereten. In 1982 kwam er informatie beschikbaar dat mijn vader mogelijk is gestuit op enkele terroristen van de Rote Armee Fraktion (RAF). In een Duitse bergplaats werden vluchtroutes gevonden voor RAF-leden, waarvan er een precies langs de plek liep waar mijn vader stierf."
Een andere keer gebeurde dat toen in een onderzoek naar de geruchtmakende (zelf)moord van de modediva Mathilde Willink nieuwe verklaringen naar boven kwamen. Ene Harry de W., lid van een drugsbende, zou de moord op de agent uit Tegelen op zijn geweten hebben. Hovens zou bij toeval zijn gestuit op een drugstransport. Het leidde nimmer tot de oplossing. Dossier 670/III/78 werd in 1995 definitief gesloten, toen de moord op brigadier Hai Hovens verjaarde.
"Maar dit voorjaar komt zijn naam dus op het monument", zegt zoon Hans. "Juist op een moment dat de kleinkinderen vragen beginnen te stellen over hun opa. 'Wat is er dan precies met hem gebeurd? Wie heeft hem dan neergeschoten?' Ja, dat weten we dus ook niet. We zullen bij de onthulling van de namen met de hele familie aanwezig zijn. Voor pa, maar ook voor hen. Voor onze familie is het laat, maar waardevol. Mijn vader wordt uiteindelijk dus niet vergeten."
Tuin van bezinningHet monument voor de gevallen politieman of -vrouw wordt een groeiend gedenkteken, waar elk jaar nieuwe namen bij zullen komen. Het zal nooit af zijn. Het tuinmonument komt bij Huis 't Velde, een vestiging van de politieacademie in Warnsveld, en krijgt de vorm van een blad. In de nerven worden de namen gegraveerd.
Het monument zal teruggaan tot 1946 en zal vermoedelijk ongeveer 300 namen bevatten. Tot 1 januari kunnen familieleden en collega's namen opgeven. Daarna zal het gedenkteken eenmaal per jaar worden bijgewerkt.
Meer informatie is te vinden op internet: www.tuinvanbezinning.nl

LOAD-DATE: November 26, 2005

2 of 101 DOCUMENTS

©  2005 PCM Uitgevers B.V.  
NRC Handelsblad

November 12, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 02

LENGTH: 600 words

HEADLINE: Hof: politie maakte fout in eigen zaak ; Nederland veroordeeld

BYLINE: DOOR EEN ONZER REDACTEUREN

DATELINE: AMSTERDAM, 12 NOV.

BODY:
 Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens oordeelt in een arrest dat politieonderzoek in 1998 naar de dood van een 18-jarige jongen in Amsterdam-Zuidoost "onvoldoende onafhankelijk" is geweest.
 Nederland heeft daarmee artikel 2 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens overtreden: het recht op leven. Dat staat in een voorlopig arrest dat deze week is gepubliceerd. Het is voor het eerst dat Nederland artikel 2 overtreedt. Dat regelt het recht op leven, en onderzoek naar geweld van de overheid tegen burgers. Als niet binnen drie maanden hoger beroep wordt aangevraagd, is het vonnis definitief. 
 De zaak is aangespannen door nabestaanden van de jongen die door een agent werd doodgeschoten. Tijdens het Kwakoe-festival zou de jongen een scooter hebben gestolen. Toen de politie hem wilde aanhouden, trok hij een wapen. Een agent schoot hem neer. Het hof vindt dat de staat de nabestaanden een schadevergoeding moet betalen van 20.000 euro.
 Het Europese hof bekritiseert vooral het feit dat het eerste deel van het onderzoek is uitgevoerd door directe collega's van de agent die geschoten had. Na 15,5 uur nam de Rijksrecherche het over. Forensisch onderzoek ter plekke was toen al gedaan. Het hof schrijft dat het "veel beter" was geweest als een officier van justitie uit een ander arrondissement dan Amsterdam het onderzoek had geleid. Een officier van justitie opereert weliswaar onafhankelijk van de politie, zegt het hof, maar er zijn wel frequente contacten. Om alle schijn te vermijden, had beter een officier uit een ander district het onderzoek kunnen leiden.
 De Amsterdamse politie en het ministerie van Binnenlandse Zaken wilden gisteren nog niet reageren. Wel meldde een politiewoordvoerder dat onderzoek naar geweld door de politie "zo snel mogelijk" wordt overgedragen aan de rijksrecherche, of wordt uitgevoerd door collega's van een naburig korps. "Maar als het regent en sporen moeten worden veiliggesteld, moet je wel iets doen."
 Volgens criminoloog Jaap Timmer van de Vrije Universiteit is de praktijk sindsdien "niet zo veel veranderd". "De rijksrecherche is altijd afhankelijk van wanneer ze wordt gebeld. Dat is een zwakke plek. In elke meldkamer moet een protocol komen waarin staat dat meteen de rijksrecherche wordt gebeld als er doden en gewonden vallen door politiegeweld." G. Hamer, de advocaat van de familie, zei gisteren dat Nederland zich nu "in niet zulk goed gezelschap bevindt, van landen als Oekraine en Turkije". Hij denkt dat de regelgeving moeten worden aangepast.
 Strengere controle voor advocaten en notarissen
 De Orde van Advocaten gaat een ander controlesysteem hanteren voor de eigen beroepsgroep. Het nieuwe toezichtssysteem houdt in dat de wet Melding Ongebruikelijke Transacties (MOT) en de wet Identificatie bij Dienstverlening strenger zal worden toegepast. Ieder advocatenkantoor moet vanaf 1 januari procedures hebben voor deze wetten. Ieder jaar worden vervolgens steekproefsgewijs 250 kantoren gecontroleerd. Daarmee voorkom je niet dat sommige advocaten over de schreef gaan, beaamt algemeen deken Els Unger van de Orde van Advocaten, maar zo laat de beroepsgroep wel zien dat ze problemen serieus aanpakt.
 Ook het notariaat moet onder strenger toezicht komen, concludeerde onlangs een commissie onder leiding van de president van het gerechtshof in Arnhem, A. Hammerstein. Deze commissie onderzocht de effecten van de onlangs geintroduceerde marktwerking in het notariaat. Zo moet er een mogelijkheid komen om een kantoor binnen te vallen als er verdenkingen zijn van onwettige handelingen.

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: November 12, 2005

4 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Reed Business Information B.V.  
Elsevier

October 29, 2005

SECTION: Leven & dood: Mensen; N.43 van 2005, J.61; P.132

LENGTH: 223 words

HEADLINE: MENSEN

BYLINE: Carla Joosten

BODY:
 
 Bom in de Laurierstraat
 De bom waarmee op 24 november 1994 een aanslag werd gepleegd op kunstenaar Rob Scholte en diens toen_malige echtgenote Micky Hoogendijk zou inderdaad bestemd zijn geweest voor advocaat Oscar Hammerstein. Die theorie zou nu worden bewezen in Bom in de Laurierstraat van journalist Hendrik Jan Korterink (50). Soapster Hoogendijk (35) schreef het voorwoord en promoot het boek.
 Rabotopper schrijft
 Hans Ludo van Mierlo (58), directeur Public Affairs van Rabobank Nederland, publiceert na vijftien kinderboeken en romans, nu de dichtbundel 250 gram gedachten. 'Resultaat van vijftig jaar dichterlijke notities, nachtelijke overpeinzingen en spontane gevoelserupties,' zegt Van Mierlo.
 Criminaliteit en onbehagen
 Politiewetenschapper Jaap Timmer (46) wordt lector aan de Hogeschool Windesheim in Zwolle. Hij gaat daar onderzoek opzetten op veiligheidsgebied. 'Zeg maar preventie van criminaliteit en onbehagen,' zegt Timmer, die ook hoofddocent politie- en veiligheidsstudies wordt aan de Vrije Universiteit in Amsterdam.
 Burgemeestersrel
 Burgemeester Jos Som (54) van Kerkrade grossiert in affaires. Onderzoek naar bevoordeling bij het verkrijgen van een bouwkavel pleitte hem vrij. Nu blijkt een pand dat Som in Maastricht aan studenten verhuurt, brandonveilig te zijn.Carla Joosten

LOAD-DATE: October 26, 2005

5 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Reed Business Information B.V.  
Elsevier

October 29, 2005

SECTION: Nederland; N.43 van 2005, J.61; P.18

LENGTH: 260 words

HEADLINE: POLITIE: VERKEERSAGENT ALS DOELWIT

BYLINE: Gerlof Leistra

BODY:
 
 Het leek een scene uit een videospel: Copkiller. Zaterdag 15 oktober verloor de 38-jarige motoragent Hans Jeanson een onderbeen, nadat hij op de A15 in Rotterdam in de vangrail was gedrukt door een Honda Accord. Vermoedelijk wilde de automobilist wraak nemen omdat de agent hem net had bekeurd. Een paar uur na het incident werd de - gestolen - Honda Accord uitgebrand aangetroffen op een industrieterrein. Een paar dagen later hield de politie vijf mannen aan van 19 tot 25 jaar. Het zou gaan om illegale straatracers. Op poging tot moord staat 15 jaar. De straf kan hoger uitvallen omdat het een misdrijf betreft tegen een ambtenaar in functie.
 Verkeersagenten zijn vaker doelwit. Op 21 oktober reed een automobilist in Amsterdam een politiemotor omver. De agent bleef ongedeerd. Begin september werd in Dordrecht een 30-jarige agente bij een controle aangereden door een 17-jarige bromfietser en eind augustus reed in Gouda een man op een scooter in op een agent. Beide agenten raakten lichtgewond.
 Volgens criminoloog Jaap Timmer (46), verbonden aan de Vrije Universiteit, gebeurt het een paar keer per jaar. Meestal betreft het licht letsel, maar in maart 2000 werd hoofdagent Tom Kusters tussen Eindhoven en Venlo met een vrachtauto aangereden door een 14-jarige Duitse joyrider. Hij overleed in het ziekenhuis. Timmer: 'Opzet kan niet altijd worden aangetoond. Volgens de Hoge Raad is de intentie meestal om weg te rijden en niet om iemand aan te rijden.' Bij Jeanson is wel sprake van opzet. Hij werd zelfs twee keer van de weg gedrukt.

LOAD-DATE: October 26, 2005

6 of 101 DOCUMENTS

©  2005 Het Parool  
 Het Parool

October 14, 2005

SECTION: Meningen; Pg. 12

LENGTH: 792 words

HEADLINE: 'Een veilige haven? Is het oorlog of zo?' ;  de dorpspomp

BYLINE: MARIEKE MONDEN

BODY:
 
 De politie hoopt voldoende Amsterdammers te vinden die mensen die zich op straat onveilig voelen of iets vervelends hebben meegemaakt, 'een veilige haven' willen bieden. Zij kunnen die mensen op hun gemak stellen en eventueel de politie bellen. Wie zijn huis opgeeft als onderduikadres, krijgt een training. Schroeft u een bordje op de deur?
 Marieke monden
 Eric van deR Burg, fractievoorzitter van de VVD in de Amsterdamse gemeenteraad, zal zich niet aanmelden. 
 "Ik ben vrijwel nooit thuis en ik wil mijn vrouw daar niet mee opzadelen. Het is een interessant concept om uit te werken, maar ik kan mij eigenlijk niet voorstellen dat veel Amsterdammers zich zullen aanmelden. Het is toch een soort blijf-van-mijn-lijfhuis voor noodsituaties. Ik weet niet welk gezin zich daarvoor aanmeldt."
 Jeroen Slot, adjunct-directeur van de gemeentelijke dienst Onderzoek en Statistiek, woont in Diemen en zal geen bordje op zijn deur schroeven.
 "Het is vanzelfsprekend dat iedereen die zich op straat onveilig voelt of hulp nodig heeft, bij mij mag aankloppen. Daar heb ik geen bordje voor nodig. Ongeveer 35 procent van de Amsterdammers voelt zich vooral 's avonds op straat onveilig. Dat percentage was vrij stabiel, maar na de moord op Theo van Gogh is dat af en toe iets hoger."
 "Zo'n veilige haven is een sympathiek idee; burgers kunnen zo zelf iets doen voor hun stadgenoten. Maar ik aarzel toch; ik weet niet of mensen bereid zijn een bordje op de deur te schroeven. Het suggereert ook een beetje dat je bij andere huizen niet kunt aankloppen."
 Jaap Timmer, politiewetenschapper aan de Vrije Universiteit, heeft geen bordje nodig om zijn huis tot veilige haven te bestempelen.
 "Een veilige haven? Is het oorlog of zo? Als je dit doorzet, geef je je als politie eigenlijk al gewonnen. Bovendien, als je in nood bent en je moet vluchten, ga je naar het huis dat het dichtstbij is. Dan zoek je niet totdat je drie blokken verderop zo'n bordje ziet. En wie kwaad in de zin heeft, wil misschien juist zo'n huis aanvallen. Ik vind het op het eerste gezicht een curieus plan. Als ik thuis ben en iemand meldt zich, sta ik klaar om te helpen. Daar is geen bordje voor nodig."
 Hasjcafe Excalibur, favoriete pleisterplaats van Hells Angels op de Wallen, timmert ook niets op de muur.
 "Wat een raar idee. Het moet op straat toch gewoon veilig zijn?"
 Jupijn Haffmans, fractievoorzitter van Amsterdam Anders/De Groenen in de
 gemeenteraad, wil wel een bordje op zijn deur.
 "Ik ben niet zo vaak thuis, maar het mag wel op mijn deur. In elk geval ben ik 's nachts vaak thuis; dus dan mogen mensen die zich niet veilig voelen, best aankloppen. Ik woon in de oude Pijp, sowieso een veilige buurt, maar als 's nachts herrie op straat is, kijk ik altijd even uit het raam. En als ik niets zie, maar nog steeds gegil hoor, trek ik mijn broek aan en ga ik kijken. Dat heb ik al twee keer gedaan - gelukkig was er niets aan de hand. Zo'n bordje is een mooi idee. Het geeft aan dat we bereid zijn wat voor een ander te doen."
 Hans van Harten, directeur van de Amsterdamse Federatie van Woningcorporaties, zal niemand adviseren een bordje op de deur te spijkeren.
 "Het is wel een mooi idee, maar als je je onveilig voelt, zijn er natuurlijk politiebureaus om heen te gaan. Misschien moeten de agenten nog meer werk maken van het geruststellen van mensen. Als corporaties hebben we wijkmeesters aangesteld, een soort concierges voor de hele buurt. Maar daar zou ik geen bordje met veilige haven op de deur hangen. Dat moet je dan ook kunnen waarmaken en daarvoor kunnen mensen beter naar de politie gaan. Ik denk meteen aan de safe havens in Bosnie; die konden we ook niet garanderen."
 "Het zou goed zijn als het college na de verkiezingen een wethouder Leefbaarheid aanstelt; als mensen zich veiliger voelen in de stad, hoeven er ook minder plekken te komen waar je heen kunt vluchten."
 De Rotterdamse politie weet nog niet of ze in Rotterdam ook veilige havens wil.
 "Wij kijken altijd met belangstelling naar projecten in andere regio's. We moeten natuurlijk niet het wiel opnieuw uitvinden. Maar we kennen dit plan onvoldoende om er nu al een mening over te hebben."
 Bernard Welten, hoofdcommissaris van politie in Amsterdam, zou, als hij in Amsterdam woonde, zijn huis als veilige haven openstellen.
 "Het is een prachtige combinatie van samenwerking tussen politie, gemeente en bewoners. Het sluit aan bij de lokale orientatie van de politie in de vorm van wijkteams en buurtregisseurs. Het spoort bewoners aan mee te denken en vorm te geven aan de veiligheid in hun wijk. Veiligheid is ook een zaak van de burger. Het idee is op goede wijze uitgewerkt en kan in snel tempo worden uitgewerkt en ingevoerd."

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: October 14, 2005

7 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Apeldoornse Courant

September 30, 2005

SECTION: GODRIE

LENGTH: 694 words

HEADLINE: Walther P5 moet het veld ruimen

HIGHLIGHT:
 Mohammed B. werd ermee in zijn been geschoten en een Hilversumse hoofdagent schoot in april met hetzelfde type pistool zijn vrouw, drie kinderen en zichzelf dood. De Walther P5, het dienstwapen van de politie, heeft zijn langste tijd gehad. Het is tijd voor een dienstwapen dat nou eens een keer niet afgaat als je het laat vallen.

BODY:
 
 Dienstpistool van politie weigert om de haverklap
 door MAYKE CALIS en REMKO TANIS
 DEN HAAG - Voor linkshandigen zit de pal aan de rechterkant, en dus op de verkeerde plek. Voor een klein uitgevallen agent is het wapen met zijn lengte van twintig centimeter en gewicht van achthonderd gram te groot. Politiemannen met handen als kolenschoppen moeten daarentegen stukken fietsband of post-elastiek om het handvat binden om volledig grip te krijgen op het wapen. En ja, na acht schoten is-ie leeg, de Walther P5. 
 Na 25 jaar wordt dit Duitse dienstwapen van de Nederlandse politie aan de kant gezet. Minister Remkes van binnenlandse zaken heeft de Raad van Hoofdcommissarissen deze week gevraagd een lijst van eisen voor een nieuw wapen op te stellen. Weemoed over het verlies is er niet. Gert Jan Hoolwerf, vuurwapendocent bij de politie: 'Door nieuwe technologie zijn er steeds betere wapens te krijgen.'
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politiebond (NPB), is ook blij dat de Walther P5 eruit gaat. Al jaren ergert hij zich aan het volgens hem niet functionerende pistool. Vier jaar geleden trok de politiebond al aan de bel met een kritisch rapport over de Walther P5. Zo weigert het pistool om de haverklap dienst en is het erg onderhoudsgevoelig. Maar het meest storen de vakbonden zich aan de munitie. 'Die 'stopt' verdachten onvoldoende. Soms moet een agent wel drie keer schieten voordat een verdachte neergaat. Dat is gevaarlijk, zo kunnen omstanders ook worden geraakt.' Boos zijn de bonden daarom dat Remkes wel het wapen maar niet de munitie wil veranderen.
 Met de huidige kogels is niets mis, vindt politiedeskundige Jaap Timmer. Erger vindt hij dat niet al veel eerder is besloten een nieuw dienstwapen in gebruik te nemen. Dat dat nu wel gebeurt is omdat de fabrikant van het wapen er mee stopt.
 Reserve-onderdelen worden voor de Nederlandse markt nog wel gemaakt, maar zijn daarom erg duur. 'Nu de pistolen oud zijn en kapot geschoten, zijn juist extra veel reserve-onderdelen nodig', stelt Timmer. Hij hoopt dat de wapens het nog twee jaar zonder al te veel storingen uithouden. 'Als die zich toch voordoen, hoop ik dat het op de schietbaan en niet op straat gebeurt.' En evenmin in de kleedkamer van een politiebureau. In Zuid-Limburg schoot een 29-jarige motoragent zich daar in februari in zijn been, waarschijnlijk doordat de veiligheidspal van zijn dienstwapen niet goed stond - een bekend nadeel van de P5. Drie maanden geleden schoot een Haagse agente zichzelf onbedoeld met haar dienstwapen in de buik. In een Groningse basisschool vuurde een P5 2,5 jaar geleden een kogel af in de muur van de lerarenkamer, toen agenten er een les voorbereidden.
 Handzamer
 'Op zich is er niets mis met de P5', zegt Tweede-Kamerlid Piet Straub (PvdA), die 32 jaar bij de politie in Twente heeft gewerkt. 'Alleen: de wapenindustrie heeft niet stil gezeten en dus zijn er inmiddels handzamer pistolen te krijgen, waar ook meer patronen in passen. Het nieuwe dienstwapen moet in elk geval veilig zijn: niet afgaan als je hem laat vallen of er een onverwachte beweging mee maakt.'
 Over de eisen van het favoriete wapen zijn de deskundigen het wel eens. Het wapen moet lekker in de hand liggen en verschillende handgrepen - klein, middel en groot - hebben.
 Op de wapens moeten extra accessoires voor arrestatieteams gezet kunnen worden, zoals richtmiddelen en een kijkertje. Op de Walther kan dat allemaal niet. Ook moeten er verschillende uitvoeringen van het wapen zijn. Rechercheurs moeten het wapen bijvoorbeeld verdekt onder hun jas kunnen meenemen. Zij hebben baat bij een kleiner en compacter wapen. Ook de hoeveelheid patronen is belangrijk. Timmer: 'Een arrestatieteam dat twee keer per week oefent kan meer patronen meedragen dan de wijkagent die maar vier keer per jaar oefent.'
 Willem Schild, ex-politieman en ex-marechaussee, zegt zelf nooit problemen te hebben gehad met de Walther P5. Wel kent hij de negatieve verhalen. Voor hem is de Glock 17, het dienstwapen van de marechaussee, favoriet. 'Het is lichter, richt beter en er kunnen meer patronen in.'
 UITGELICHT
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: September 30, 2005

8 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Dagblad Flevoland

September 30, 2005

SECTION: GODRIE

LENGTH: 694 words

HEADLINE: Walther P5 moet het veld ruimen

HIGHLIGHT:
 Mohammed B. werd ermee in zijn been geschoten en een Hilversumse hoofdagent schoot in april met hetzelfde type pistool zijn vrouw, drie kinderen en zichzelf dood. De Walther P5, het dienstwapen van de politie, heeft zijn langste tijd gehad. Het is tijd voor een dienstwapen dat nou eens een keer niet afgaat als je het laat vallen.

BODY:
 
 Dienstpistool van politie weigert om de haverklap
 door MAYKE CALIS en REMKO TANIS
 DEN HAAG - Voor linkshandigen zit de pal aan de rechterkant, en dus op de verkeerde plek. Voor een klein uitgevallen agent is het wapen met zijn lengte van twintig centimeter en gewicht van achthonderd gram te groot. Politiemannen met handen als kolenschoppen moeten daarentegen stukken fietsband of post-elastiek om het handvat binden om volledig grip te krijgen op het wapen. En ja, na acht schoten is-ie leeg, de Walther P5. 
 Na 25 jaar wordt dit Duitse dienstwapen van de Nederlandse politie aan de kant gezet. Minister Remkes van binnenlandse zaken heeft de Raad van Hoofdcommissarissen deze week gevraagd een lijst van eisen voor een nieuw wapen op te stellen. Weemoed over het verlies is er niet. Gert Jan Hoolwerf, vuurwapendocent bij de politie: 'Door nieuwe technologie zijn er steeds betere wapens te krijgen.'
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politiebond (NPB), is ook blij dat de Walther P5 eruit gaat. Al jaren ergert hij zich aan het volgens hem niet functionerende pistool. Vier jaar geleden trok de politiebond al aan de bel met een kritisch rapport over de Walther P5. Zo weigert het pistool om de haverklap dienst en is het erg onderhoudsgevoelig. Maar het meest storen de vakbonden zich aan de munitie. 'Die 'stopt' verdachten onvoldoende. Soms moet een agent wel drie keer schieten voordat een verdachte neergaat. Dat is gevaarlijk, zo kunnen omstanders ook worden geraakt.' Boos zijn de bonden daarom dat Remkes wel het wapen maar niet de munitie wil veranderen.
 Met de huidige kogels is niets mis, vindt politiedeskundige Jaap Timmer. Erger vindt hij dat niet al veel eerder is besloten een nieuw dienstwapen in gebruik te nemen. Dat dat nu wel gebeurt is omdat de fabrikant van het wapen er mee stopt.
 Reserve-onderdelen worden voor de Nederlandse markt nog wel gemaakt, maar zijn daarom erg duur. 'Nu de pistolen oud zijn en kapot geschoten, zijn juist extra veel reserve-onderdelen nodig', stelt Timmer. Hij hoopt dat de wapens het nog twee jaar zonder al te veel storingen uithouden. 'Als die zich toch voordoen, hoop ik dat het op de schietbaan en niet op straat gebeurt.' En evenmin in de kleedkamer van een politiebureau. In Zuid-Limburg schoot een 29-jarige motoragent zich daar in februari in zijn been, waarschijnlijk doordat de veiligheidspal van zijn dienstwapen niet goed stond - een bekend nadeel van de P5. Drie maanden geleden schoot een Haagse agente zichzelf onbedoeld met haar dienstwapen in de buik. In een Groningse basisschool vuurde een P5 2,5 jaar geleden een kogel af in de muur van de lerarenkamer, toen agenten er een les voorbereidden.
 Handzamer
 'Op zich is er niets mis met de P5', zegt Tweede-Kamerlid Piet Straub (PvdA), die 32 jaar bij de politie in Twente heeft gewerkt. 'Alleen: de wapenindustrie heeft niet stil gezeten en dus zijn er inmiddels handzamer pistolen te krijgen, waar ook meer patronen in passen. Het nieuwe dienstwapen moet in elk geval veilig zijn: niet afgaan als je hem laat vallen of er een onverwachte beweging mee maakt.'
 Over de eisen van het favoriete wapen zijn de deskundigen het wel eens. Het wapen moet lekker in de hand liggen en verschillende handgrepen - klein, middel en groot - hebben.
 Op de wapens moeten extra accessoires voor arrestatieteams gezet kunnen worden, zoals richtmiddelen en een kijkertje. Op de Walther kan dat allemaal niet. Ook moeten er verschillende uitvoeringen van het wapen zijn. Rechercheurs moeten het wapen bijvoorbeeld verdekt onder hun jas kunnen meenemen. Zij hebben baat bij een kleiner en compacter wapen. Ook de hoeveelheid patronen is belangrijk. Timmer: 'Een arrestatieteam dat twee keer per week oefent kan meer patronen meedragen dan de wijkagent die maar vier keer per jaar oefent.'
 Willem Schild, ex-politieman en ex-marechaussee, zegt zelf nooit problemen te hebben gehad met de Walther P5. Wel kent hij de negatieve verhalen. Voor hem is de Glock 17, het dienstwapen van de marechaussee, favoriet. 'Het is lichter, richt beter en er kunnen meer patronen in.'
 UITGELICHT
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: September 30, 2005

9 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Deventer Dagblad

September 30, 2005

SECTION: GODRIE

LENGTH: 694 words

HEADLINE: Walther P5 moet het veld ruimen

HIGHLIGHT:
 Mohammed B. werd ermee in zijn been geschoten en een Hilversumse hoofdagent schoot in april met hetzelfde type pistool zijn vrouw, drie kinderen en zichzelf dood. De Walther P5, het dienstwapen van de politie, heeft zijn langste tijd gehad. Het is tijd voor een dienstwapen dat nou eens een keer niet afgaat als je het laat vallen.

BODY:
 
 Dienstpistool van politie weigert om de haverklap
 door MAYKE CALIS en REMKO TANIS
 DEN HAAG - Voor linkshandigen zit de pal aan de rechterkant, en dus op de verkeerde plek. Voor een klein uitgevallen agent is het wapen met zijn lengte van twintig centimeter en gewicht van achthonderd gram te groot. Politiemannen met handen als kolenschoppen moeten daarentegen stukken fietsband of post-elastiek om het handvat binden om volledig grip te krijgen op het wapen. En ja, na acht schoten is-ie leeg, de Walther P5. 
 Na 25 jaar wordt dit Duitse dienstwapen van de Nederlandse politie aan de kant gezet. Minister Remkes van binnenlandse zaken heeft de Raad van Hoofdcommissarissen deze week gevraagd een lijst van eisen voor een nieuw wapen op te stellen. Weemoed over het verlies is er niet. Gert Jan Hoolwerf, vuurwapendocent bij de politie: 'Door nieuwe technologie zijn er steeds betere wapens te krijgen.'
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politiebond (NPB), is ook blij dat de Walther P5 eruit gaat. Al jaren ergert hij zich aan het volgens hem niet functionerende pistool. Vier jaar geleden trok de politiebond al aan de bel met een kritisch rapport over de Walther P5. Zo weigert het pistool om de haverklap dienst en is het erg onderhoudsgevoelig. Maar het meest storen de vakbonden zich aan de munitie. 'Die 'stopt' verdachten onvoldoende. Soms moet een agent wel drie keer schieten voordat een verdachte neergaat. Dat is gevaarlijk, zo kunnen omstanders ook worden geraakt.' Boos zijn de bonden daarom dat Remkes wel het wapen maar niet de munitie wil veranderen.
 Met de huidige kogels is niets mis, vindt politiedeskundige Jaap Timmer. Erger vindt hij dat niet al veel eerder is besloten een nieuw dienstwapen in gebruik te nemen. Dat dat nu wel gebeurt is omdat de fabrikant van het wapen er mee stopt.
 Reserve-onderdelen worden voor de Nederlandse markt nog wel gemaakt, maar zijn daarom erg duur. 'Nu de pistolen oud zijn en kapot geschoten, zijn juist extra veel reserve-onderdelen nodig', stelt Timmer. Hij hoopt dat de wapens het nog twee jaar zonder al te veel storingen uithouden. 'Als die zich toch voordoen, hoop ik dat het op de schietbaan en niet op straat gebeurt.' En evenmin in de kleedkamer van een politiebureau. In Zuid-Limburg schoot een 29-jarige motoragent zich daar in februari in zijn been, waarschijnlijk doordat de veiligheidspal van zijn dienstwapen niet goed stond - een bekend nadeel van de P5. Drie maanden geleden schoot een Haagse agente zichzelf onbedoeld met haar dienstwapen in de buik. In een Groningse basisschool vuurde een P5 2,5 jaar geleden een kogel af in de muur van de lerarenkamer, toen agenten er een les voorbereidden.
 Handzamer
 'Op zich is er niets mis met de P5', zegt Tweede-Kamerlid Piet Straub (PvdA), die 32 jaar bij de politie in Twente heeft gewerkt. 'Alleen: de wapenindustrie heeft niet stil gezeten en dus zijn er inmiddels handzamer pistolen te krijgen, waar ook meer patronen in passen. Het nieuwe dienstwapen moet in elk geval veilig zijn: niet afgaan als je hem laat vallen of er een onverwachte beweging mee maakt.'
 Over de eisen van het favoriete wapen zijn de deskundigen het wel eens. Het wapen moet lekker in de hand liggen en verschillende handgrepen - klein, middel en groot - hebben.
 Op de wapens moeten extra accessoires voor arrestatieteams gezet kunnen worden, zoals richtmiddelen en een kijkertje. Op de Walther kan dat allemaal niet. Ook moeten er verschillende uitvoeringen van het wapen zijn. Rechercheurs moeten het wapen bijvoorbeeld verdekt onder hun jas kunnen meenemen. Zij hebben baat bij een kleiner en compacter wapen. Ook de hoeveelheid patronen is belangrijk. Timmer: 'Een arrestatieteam dat twee keer per week oefent kan meer patronen meedragen dan de wijkagent die maar vier keer per jaar oefent.'
 Willem Schild, ex-politieman en ex-marechaussee, zegt zelf nooit problemen te hebben gehad met de Walther P5. Wel kent hij de negatieve verhalen. Voor hem is de Glock 17, het dienstwapen van de marechaussee, favoriet. 'Het is lichter, richt beter en er kunnen meer patronen in.'
 UITGELICHT
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: September 30, 2005

10 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Gelders Dagblad

September 30, 2005

SECTION: GODRIE

LENGTH: 694 words

HEADLINE: Walther P5 moet het veld ruimen

HIGHLIGHT:
 Mohammed B. werd ermee in zijn been geschoten en een Hilversumse hoofdagent schoot in april met hetzelfde type pistool zijn vrouw, drie kinderen en zichzelf dood. De Walther P5, het dienstwapen van de politie, heeft zijn langste tijd gehad. Het is tijd voor een dienstwapen dat nou eens een keer niet afgaat als je het laat vallen.

BODY:
 
 Dienstpistool van politie weigert om de haverklap
 door MAYKE CALIS en REMKO TANIS
 DEN HAAG - Voor linkshandigen zit de pal aan de rechterkant, en dus op de verkeerde plek. Voor een klein uitgevallen agent is het wapen met zijn lengte van twintig centimeter en gewicht van achthonderd gram te groot. Politiemannen met handen als kolenschoppen moeten daarentegen stukken fietsband of post-elastiek om het handvat binden om volledig grip te krijgen op het wapen. En ja, na acht schoten is-ie leeg, de Walther P5. 
 Na 25 jaar wordt dit Duitse dienstwapen van de Nederlandse politie aan de kant gezet. Minister Remkes van binnenlandse zaken heeft de Raad van Hoofdcommissarissen deze week gevraagd een lijst van eisen voor een nieuw wapen op te stellen. Weemoed over het verlies is er niet. Gert Jan Hoolwerf, vuurwapendocent bij de politie: 'Door nieuwe technologie zijn er steeds betere wapens te krijgen.'
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politiebond (NPB), is ook blij dat de Walther P5 eruit gaat. Al jaren ergert hij zich aan het volgens hem niet functionerende pistool. Vier jaar geleden trok de politiebond al aan de bel met een kritisch rapport over de Walther P5. Zo weigert het pistool om de haverklap dienst en is het erg onderhoudsgevoelig. Maar het meest storen de vakbonden zich aan de munitie. 'Die 'stopt' verdachten onvoldoende. Soms moet een agent wel drie keer schieten voordat een verdachte neergaat. Dat is gevaarlijk, zo kunnen omstanders ook worden geraakt.' Boos zijn de bonden daarom dat Remkes wel het wapen maar niet de munitie wil veranderen.
 Met de huidige kogels is niets mis, vindt politiedeskundige Jaap Timmer. Erger vindt hij dat niet al veel eerder is besloten een nieuw dienstwapen in gebruik te nemen. Dat dat nu wel gebeurt is omdat de fabrikant van het wapen er mee stopt.
 Reserve-onderdelen worden voor de Nederlandse markt nog wel gemaakt, maar zijn daarom erg duur. 'Nu de pistolen oud zijn en kapot geschoten, zijn juist extra veel reserve-onderdelen nodig', stelt Timmer. Hij hoopt dat de wapens het nog twee jaar zonder al te veel storingen uithouden. 'Als die zich toch voordoen, hoop ik dat het op de schietbaan en niet op straat gebeurt.' En evenmin in de kleedkamer van een politiebureau. In Zuid-Limburg schoot een 29-jarige motoragent zich daar in februari in zijn been, waarschijnlijk doordat de veiligheidspal van zijn dienstwapen niet goed stond - een bekend nadeel van de P5. Drie maanden geleden schoot een Haagse agente zichzelf onbedoeld met haar dienstwapen in de buik. In een Groningse basisschool vuurde een P5 2,5 jaar geleden een kogel af in de muur van de lerarenkamer, toen agenten er een les voorbereidden.
 Handzamer
 'Op zich is er niets mis met de P5', zegt Tweede-Kamerlid Piet Straub (PvdA), die 32 jaar bij de politie in Twente heeft gewerkt. 'Alleen: de wapenindustrie heeft niet stil gezeten en dus zijn er inmiddels handzamer pistolen te krijgen, waar ook meer patronen in passen. Het nieuwe dienstwapen moet in elk geval veilig zijn: niet afgaan als je hem laat vallen of er een onverwachte beweging mee maakt.'
 Over de eisen van het favoriete wapen zijn de deskundigen het wel eens. Het wapen moet lekker in de hand liggen en verschillende handgrepen - klein, middel en groot - hebben.
 Op de wapens moeten extra accessoires voor arrestatieteams gezet kunnen worden, zoals richtmiddelen en een kijkertje. Op de Walther kan dat allemaal niet. Ook moeten er verschillende uitvoeringen van het wapen zijn. Rechercheurs moeten het wapen bijvoorbeeld verdekt onder hun jas kunnen meenemen. Zij hebben baat bij een kleiner en compacter wapen. Ook de hoeveelheid patronen is belangrijk. Timmer: 'Een arrestatieteam dat twee keer per week oefent kan meer patronen meedragen dan de wijkagent die maar vier keer per jaar oefent.'
 Willem Schild, ex-politieman en ex-marechaussee, zegt zelf nooit problemen te hebben gehad met de Walther P5. Wel kent hij de negatieve verhalen. Voor hem is de Glock 17, het dienstwapen van de marechaussee, favoriet. 'Het is lichter, richt beter en er kunnen meer patronen in.'
 UITGELICHT
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: September 30, 2005

11 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Nieuw Kamper Dagblad

September 30, 2005

SECTION: GODRIE

LENGTH: 694 words

HEADLINE: Walther P5 moet het veld ruimen

HIGHLIGHT:
 Mohammed B. werd ermee in zijn been geschoten en een Hilversumse hoofdagent schoot in april met hetzelfde type pistool zijn vrouw, drie kinderen en zichzelf dood. De Walther P5, het dienstwapen van de politie, heeft zijn langste tijd gehad. Het is tijd voor een dienstwapen dat nou eens een keer niet afgaat als je het laat vallen.

BODY:
 
 Dienstpistool van politie weigert om de haverklap
 door MAYKE CALIS en REMKO TANIS
 DEN HAAG - Voor linkshandigen zit de pal aan de rechterkant, en dus op de verkeerde plek. Voor een klein uitgevallen agent is het wapen met zijn lengte van twintig centimeter en gewicht van achthonderd gram te groot. Politiemannen met handen als kolenschoppen moeten daarentegen stukken fietsband of post-elastiek om het handvat binden om volledig grip te krijgen op het wapen. En ja, na acht schoten is-ie leeg, de Walther P5. 
 Na 25 jaar wordt dit Duitse dienstwapen van de Nederlandse politie aan de kant gezet. Minister Remkes van binnenlandse zaken heeft de Raad van Hoofdcommissarissen deze week gevraagd een lijst van eisen voor een nieuw wapen op te stellen. Weemoed over het verlies is er niet. Gert Jan Hoolwerf, vuurwapendocent bij de politie: 'Door nieuwe technologie zijn er steeds betere wapens te krijgen.'
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politiebond (NPB), is ook blij dat de Walther P5 eruit gaat. Al jaren ergert hij zich aan het volgens hem niet functionerende pistool. Vier jaar geleden trok de politiebond al aan de bel met een kritisch rapport over de Walther P5. Zo weigert het pistool om de haverklap dienst en is het erg onderhoudsgevoelig. Maar het meest storen de vakbonden zich aan de munitie. 'Die 'stopt' verdachten onvoldoende. Soms moet een agent wel drie keer schieten voordat een verdachte neergaat. Dat is gevaarlijk, zo kunnen omstanders ook worden geraakt.' Boos zijn de bonden daarom dat Remkes wel het wapen maar niet de munitie wil veranderen.
 Met de huidige kogels is niets mis, vindt politiedeskundige Jaap Timmer. Erger vindt hij dat niet al veel eerder is besloten een nieuw dienstwapen in gebruik te nemen. Dat dat nu wel gebeurt is omdat de fabrikant van het wapen er mee stopt.
 Reserve-onderdelen worden voor de Nederlandse markt nog wel gemaakt, maar zijn daarom erg duur. 'Nu de pistolen oud zijn en kapot geschoten, zijn juist extra veel reserve-onderdelen nodig', stelt Timmer. Hij hoopt dat de wapens het nog twee jaar zonder al te veel storingen uithouden. 'Als die zich toch voordoen, hoop ik dat het op de schietbaan en niet op straat gebeurt.' En evenmin in de kleedkamer van een politiebureau. In Zuid-Limburg schoot een 29-jarige motoragent zich daar in februari in zijn been, waarschijnlijk doordat de veiligheidspal van zijn dienstwapen niet goed stond - een bekend nadeel van de P5. Drie maanden geleden schoot een Haagse agente zichzelf onbedoeld met haar dienstwapen in de buik. In een Groningse basisschool vuurde een P5 2,5 jaar geleden een kogel af in de muur van de lerarenkamer, toen agenten er een les voorbereidden.
 Handzamer
 'Op zich is er niets mis met de P5', zegt Tweede-Kamerlid Piet Straub (PvdA), die 32 jaar bij de politie in Twente heeft gewerkt. 'Alleen: de wapenindustrie heeft niet stil gezeten en dus zijn er inmiddels handzamer pistolen te krijgen, waar ook meer patronen in passen. Het nieuwe dienstwapen moet in elk geval veilig zijn: niet afgaan als je hem laat vallen of er een onverwachte beweging mee maakt.'
 Over de eisen van het favoriete wapen zijn de deskundigen het wel eens. Het wapen moet lekker in de hand liggen en verschillende handgrepen - klein, middel en groot - hebben.
 Op de wapens moeten extra accessoires voor arrestatieteams gezet kunnen worden, zoals richtmiddelen en een kijkertje. Op de Walther kan dat allemaal niet. Ook moeten er verschillende uitvoeringen van het wapen zijn. Rechercheurs moeten het wapen bijvoorbeeld verdekt onder hun jas kunnen meenemen. Zij hebben baat bij een kleiner en compacter wapen. Ook de hoeveelheid patronen is belangrijk. Timmer: 'Een arrestatieteam dat twee keer per week oefent kan meer patronen meedragen dan de wijkagent die maar vier keer per jaar oefent.'
 Willem Schild, ex-politieman en ex-marechaussee, zegt zelf nooit problemen te hebben gehad met de Walther P5. Wel kent hij de negatieve verhalen. Voor hem is de Glock 17, het dienstwapen van de marechaussee, favoriet. 'Het is lichter, richt beter en er kunnen meer patronen in.'
 UITGELICHT
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: September 30, 2005

12 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Veluws Dagblad

September 30, 2005

SECTION: GODRIE

LENGTH: 694 words

HEADLINE: Walther P5 moet het veld ruimen

HIGHLIGHT:
 Mohammed B. werd ermee in zijn been geschoten en een Hilversumse hoofdagent schoot in april met hetzelfde type pistool zijn vrouw, drie kinderen en zichzelf dood. De Walther P5, het dienstwapen van de politie, heeft zijn langste tijd gehad. Het is tijd voor een dienstwapen dat nou eens een keer niet afgaat als je het laat vallen.

BODY:
 
 Dienstpistool van politie weigert om de haverklap
 door MAYKE CALIS en REMKO TANIS
 DEN HAAG - Voor linkshandigen zit de pal aan de rechterkant, en dus op de verkeerde plek. Voor een klein uitgevallen agent is het wapen met zijn lengte van twintig centimeter en gewicht van achthonderd gram te groot. Politiemannen met handen als kolenschoppen moeten daarentegen stukken fietsband of post-elastiek om het handvat binden om volledig grip te krijgen op het wapen. En ja, na acht schoten is-ie leeg, de Walther P5. 
 Na 25 jaar wordt dit Duitse dienstwapen van de Nederlandse politie aan de kant gezet. Minister Remkes van binnenlandse zaken heeft de Raad van Hoofdcommissarissen deze week gevraagd een lijst van eisen voor een nieuw wapen op te stellen. Weemoed over het verlies is er niet. Gert Jan Hoolwerf, vuurwapendocent bij de politie: 'Door nieuwe technologie zijn er steeds betere wapens te krijgen.'
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politiebond (NPB), is ook blij dat de Walther P5 eruit gaat. Al jaren ergert hij zich aan het volgens hem niet functionerende pistool. Vier jaar geleden trok de politiebond al aan de bel met een kritisch rapport over de Walther P5. Zo weigert het pistool om de haverklap dienst en is het erg onderhoudsgevoelig. Maar het meest storen de vakbonden zich aan de munitie. 'Die 'stopt' verdachten onvoldoende. Soms moet een agent wel drie keer schieten voordat een verdachte neergaat. Dat is gevaarlijk, zo kunnen omstanders ook worden geraakt.' Boos zijn de bonden daarom dat Remkes wel het wapen maar niet de munitie wil veranderen.
 Met de huidige kogels is niets mis, vindt politiedeskundige Jaap Timmer. Erger vindt hij dat niet al veel eerder is besloten een nieuw dienstwapen in gebruik te nemen. Dat dat nu wel gebeurt is omdat de fabrikant van het wapen er mee stopt.
 Reserve-onderdelen worden voor de Nederlandse markt nog wel gemaakt, maar zijn daarom erg duur. 'Nu de pistolen oud zijn en kapot geschoten, zijn juist extra veel reserve-onderdelen nodig', stelt Timmer. Hij hoopt dat de wapens het nog twee jaar zonder al te veel storingen uithouden. 'Als die zich toch voordoen, hoop ik dat het op de schietbaan en niet op straat gebeurt.' En evenmin in de kleedkamer van een politiebureau. In Zuid-Limburg schoot een 29-jarige motoragent zich daar in februari in zijn been, waarschijnlijk doordat de veiligheidspal van zijn dienstwapen niet goed stond - een bekend nadeel van de P5. Drie maanden geleden schoot een Haagse agente zichzelf onbedoeld met haar dienstwapen in de buik. In een Groningse basisschool vuurde een P5 2,5 jaar geleden een kogel af in de muur van de lerarenkamer, toen agenten er een les voorbereidden.
 Handzamer
 'Op zich is er niets mis met de P5', zegt Tweede-Kamerlid Piet Straub (PvdA), die 32 jaar bij de politie in Twente heeft gewerkt. 'Alleen: de wapenindustrie heeft niet stil gezeten en dus zijn er inmiddels handzamer pistolen te krijgen, waar ook meer patronen in passen. Het nieuwe dienstwapen moet in elk geval veilig zijn: niet afgaan als je hem laat vallen of er een onverwachte beweging mee maakt.'
 Over de eisen van het favoriete wapen zijn de deskundigen het wel eens. Het wapen moet lekker in de hand liggen en verschillende handgrepen - klein, middel en groot - hebben.
 Op de wapens moeten extra accessoires voor arrestatieteams gezet kunnen worden, zoals richtmiddelen en een kijkertje. Op de Walther kan dat allemaal niet. Ook moeten er verschillende uitvoeringen van het wapen zijn. Rechercheurs moeten het wapen bijvoorbeeld verdekt onder hun jas kunnen meenemen. Zij hebben baat bij een kleiner en compacter wapen. Ook de hoeveelheid patronen is belangrijk. Timmer: 'Een arrestatieteam dat twee keer per week oefent kan meer patronen meedragen dan de wijkagent die maar vier keer per jaar oefent.'
 Willem Schild, ex-politieman en ex-marechaussee, zegt zelf nooit problemen te hebben gehad met de Walther P5. Wel kent hij de negatieve verhalen. Voor hem is de Glock 17, het dienstwapen van de marechaussee, favoriet. 'Het is lichter, richt beter en er kunnen meer patronen in.'
 UITGELICHT
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: September 30, 2005

13 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Zwolse Courant

September 30, 2005

SECTION: GODRIE

LENGTH: 694 words

HEADLINE: Walther P5 moet het veld ruimen

HIGHLIGHT:
 Mohammed B. werd ermee in zijn been geschoten en een Hilversumse hoofdagent schoot in april met hetzelfde type pistool zijn vrouw, drie kinderen en zichzelf dood. De Walther P5, het dienstwapen van de politie, heeft zijn langste tijd gehad. Het is tijd voor een dienstwapen dat nou eens een keer niet afgaat als je het laat vallen.

BODY:
 
 Dienstpistool van politie weigert om de haverklap
 door MAYKE CALIS en REMKO TANIS
 DEN HAAG - Voor linkshandigen zit de pal aan de rechterkant, en dus op de verkeerde plek. Voor een klein uitgevallen agent is het wapen met zijn lengte van twintig centimeter en gewicht van achthonderd gram te groot. Politiemannen met handen als kolenschoppen moeten daarentegen stukken fietsband of post-elastiek om het handvat binden om volledig grip te krijgen op het wapen. En ja, na acht schoten is-ie leeg, de Walther P5. 
 Na 25 jaar wordt dit Duitse dienstwapen van de Nederlandse politie aan de kant gezet. Minister Remkes van binnenlandse zaken heeft de Raad van Hoofdcommissarissen deze week gevraagd een lijst van eisen voor een nieuw wapen op te stellen. Weemoed over het verlies is er niet. Gert Jan Hoolwerf, vuurwapendocent bij de politie: 'Door nieuwe technologie zijn er steeds betere wapens te krijgen.'
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politiebond (NPB), is ook blij dat de Walther P5 eruit gaat. Al jaren ergert hij zich aan het volgens hem niet functionerende pistool. Vier jaar geleden trok de politiebond al aan de bel met een kritisch rapport over de Walther P5. Zo weigert het pistool om de haverklap dienst en is het erg onderhoudsgevoelig. Maar het meest storen de vakbonden zich aan de munitie. 'Die 'stopt' verdachten onvoldoende. Soms moet een agent wel drie keer schieten voordat een verdachte neergaat. Dat is gevaarlijk, zo kunnen omstanders ook worden geraakt.' Boos zijn de bonden daarom dat Remkes wel het wapen maar niet de munitie wil veranderen.
 Met de huidige kogels is niets mis, vindt politiedeskundige Jaap Timmer. Erger vindt hij dat niet al veel eerder is besloten een nieuw dienstwapen in gebruik te nemen. Dat dat nu wel gebeurt is omdat de fabrikant van het wapen er mee stopt.
 Reserve-onderdelen worden voor de Nederlandse markt nog wel gemaakt, maar zijn daarom erg duur. 'Nu de pistolen oud zijn en kapot geschoten, zijn juist extra veel reserve-onderdelen nodig', stelt Timmer. Hij hoopt dat de wapens het nog twee jaar zonder al te veel storingen uithouden. 'Als die zich toch voordoen, hoop ik dat het op de schietbaan en niet op straat gebeurt.' En evenmin in de kleedkamer van een politiebureau. In Zuid-Limburg schoot een 29-jarige motoragent zich daar in februari in zijn been, waarschijnlijk doordat de veiligheidspal van zijn dienstwapen niet goed stond - een bekend nadeel van de P5. Drie maanden geleden schoot een Haagse agente zichzelf onbedoeld met haar dienstwapen in de buik. In een Groningse basisschool vuurde een P5 2,5 jaar geleden een kogel af in de muur van de lerarenkamer, toen agenten er een les voorbereidden.
 Handzamer
 'Op zich is er niets mis met de P5', zegt Tweede-Kamerlid Piet Straub (PvdA), die 32 jaar bij de politie in Twente heeft gewerkt. 'Alleen: de wapenindustrie heeft niet stil gezeten en dus zijn er inmiddels handzamer pistolen te krijgen, waar ook meer patronen in passen. Het nieuwe dienstwapen moet in elk geval veilig zijn: niet afgaan als je hem laat vallen of er een onverwachte beweging mee maakt.'
 Over de eisen van het favoriete wapen zijn de deskundigen het wel eens. Het wapen moet lekker in de hand liggen en verschillende handgrepen - klein, middel en groot - hebben.
 Op de wapens moeten extra accessoires voor arrestatieteams gezet kunnen worden, zoals richtmiddelen en een kijkertje. Op de Walther kan dat allemaal niet. Ook moeten er verschillende uitvoeringen van het wapen zijn. Rechercheurs moeten het wapen bijvoorbeeld verdekt onder hun jas kunnen meenemen. Zij hebben baat bij een kleiner en compacter wapen. Ook de hoeveelheid patronen is belangrijk. Timmer: 'Een arrestatieteam dat twee keer per week oefent kan meer patronen meedragen dan de wijkagent die maar vier keer per jaar oefent.'
 Willem Schild, ex-politieman en ex-marechaussee, zegt zelf nooit problemen te hebben gehad met de Walther P5. Wel kent hij de negatieve verhalen. Voor hem is de Glock 17, het dienstwapen van de marechaussee, favoriet. 'Het is lichter, richt beter en er kunnen meer patronen in.'
 UITGELICHT
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: September 30, 2005

14 of 101 DOCUMENTS

©  2005 Het Parool  
 Het Parool

September 29, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 9

LENGTH: 692 words

HEADLINE: wapens bij de buren

BYLINE: EXTERN

BODY:
 
 In Nederland heeft elke agent hetzelfde dienstwapen: de in de jaren zeventig speciaal ontworpen Walther P5. In de buurlanden kiezen regionale korpsen hun eigen wapens.
 In Belgie kiest de politie in elke regio zijn eigen wapenleverancier. Maar sinds maart 2005 is de politie van Genk als eerste in het land overgestapt op de FNP-9, fabrikaat uit eigen land. Het is de bedoeling dat alle Belgische agenten dit wapen krijgen. 
 De Franse Police National gebruikt andere wapens dan de lokale korpsen.
 In Duitsland beslissen de deelstaten welke wapens hun agenten dragen. De politie in Noordrijn-Westfalen heeft de semi-automatische Walther P99.
 De Britse Bobbies lopen zonder pistool over straat. Alleen in Noord-Ierland hebben ze een vuurwapen: de Glock 17, in Nederland in gebruik bij de Koninklijke Marechaussee. Wel heeft elk Brits politiekorps een eenheid die met een uitgebreid arsenaal de Bobbies kan bijstaan.
 Nederlandse politie is hard toe aan een ander dienstwapen 
 Afscheid van de Walther 
 Mayke Calis
 Remko Tanis
 Den haag - De Walther P5, het Duitse dienstwapen van de politie, heeft zijn langste tijd gehad. Tijd voor een wapen dat niet afgaat als je het laat vallen.
 De pal zit rechts, dus voor linkshandigen op de verkeerde plek. Voor een kleine agent is het wapen - twintig centimeter lang en achthonderd gram zwaar - te groot. Politiemannen met grote handen moeten daarentegen fietsband of elastiek om het handvat binden om volledig grip te krijgen. En ja, na acht schoten is hij leeg.
 Minister Johan Remkes van Binnenlandse Zaken vroeg de Raad van Hoofdcommissarissen deze week een lijst eisen voor een nieuw wapen op te stellen.
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politiebond (NPB), is blij dat de Walther P5 eruit gaat. Al jaren ergert hij zich aan het pistool. Vier jaar geleden trok de politiebond al aan de bel met een kritisch rapport over de Walther P5. Zo weigert het pistool om de haverklap dienst en is het erg onderhoudsgevoelig. Maar het meest storen de vakbonden zich aan de munitie. "Die 'stopt' verdachten onvoldoende. Soms moet een agent wel drie keer schieten voordat een verdachte neergaat. Dat is gevaarlijk; zo kunnen omstanders ook worden geraakt." Boos zijn de bonden daarom dat Remkes wel het wapen maar niet de munitie wil veranderen.
 Met de huidige kogels is niets mis, vindt politiedeskundige Jaap Timmer. Erger vindt hij dat niet al veel eerder is besloten een nieuw dienstwapen te nemen. Dat dat nu wel gebeurt, is omdat de fabrikant van het wapen ermee stopt. Reserveonderdelen worden nog wel gemaakt, maar zijn erg duur. "Nu de pistolen oud zijn, zijn juist veel reserveonderdelen nodig," zegt Timmer. Hij hoopt dat de wapens het nog twee jaar uithouden.
 In Zuid-Limburg schoot een 29-jarige motoragent zich in de kleedkamer in februari in zijn been, waarschijnlijk doordat de veiligheidspal van zijn dienstwapen niet goed stond - een bekend nadeel van de P5. Drie maanden geleden schoot een Haagse agente zichzelf onbedoeld in de buik. In een Groningse basisschool vuurde een P5 2,5 jaar geleden een kogel af in de muur van de lerarenkamer, toen agenten er een les voorbereidden.
 "Op zich is er niets mis met de P5," zegt Tweede-Kamerlid Piet Straub (PvdA), die 32 jaar bij de politie in Twente werkte. "Alleen: inmiddels zijn er handzamer pistolen, waarin meer patronen passen. Het nieuwe dienstwapen moet in elk geval niet afgaan als je hem laat vallen of een onverwachte beweging maakt."
 Over de eisen voor een nieuw wapen zijn de deskundigen het wel eens. Het moet lekker in de hand liggen, verschillende handgrepen hebben en er moeten accessoires als richtmiddelen en een kijkertje op kunnen. Ook moeten er verschillende uitvoeringen zijn. Rechercheurs moeten het bijvoorbeeld onder hun jas kunnen meenemen en willen dan een kleiner en compacter wapen. Ook de hoeveelheid patronen is belangrijk.
 Voor Willem Schild, ex-politieman en ex-marechaussee, is de Glock 17, het dienstwapen van de marechaussee, favoriet. "Het is lichter, richt beter en er kunnen meer patronen in."
 De Walther P5: hopeloos verouderd. foto gpd

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: September 29, 2005

15 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 BN/DeStem  
BN/DeStem

September 29, 2005

LENGTH: 790 words

HEADLINE: Politie neemt afscheid van Walther P5

Door Mayke Calis

HIGHLIGHT:
 DEN HAAG - Mohammed B. werd ermee in zijn been geschoten en een Hilversumse hoofdagent schoot in april met hetzelfde type pistool zijn vrouw, drie kinderen en zichzelf dood. De Walther P5, het dienstwapen van de politie, heeft zijn langste tijd gehad.

BODY:
 
 Voor linkshandigen zit de pal aan de rechterkant, dus op de verkeerde plek. Voor een klein uitgevallen agent is het wapen met zijn lengte van twintig centimeter te groot. Politiemannen met handen als kolenschoppen moeten daarentegen stukken fietsband of elastiek om het handvat binden om volledig grip te krijgen op het wapen. En ja, na acht schoten is-ie leeg, de Walther P5. Na 25 jaar wordt dit Duitse dienstwapen van de Nederlandse politie aan de kant gezet.
 Minister Johan Remkes van Binnenlandse Zaken heeft de Raad van Hoofdcommissarissen deze week gevraagd een lijst van eisen voor een nieuw wapen op te stellen. Weemoed over het verlies is er niet. Gert Jan Hoolwerf, vuurwapendocent bij de politie: "Door nieuwe technologie zijn er steeds betere wapens te krijgen." Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politiebond (NPB), is ook blij dat de Walther P5 eruit gaat. Al jaren ergert hij zich aan het volgens hem niet functionerende pistool. Vier jaar geleden trok de politiebond al aan de bel met een kritisch rapport over de Walther P5. Zo weigert het pistool om de haverklap dienst en is het erg onderhoudsgevoelig. Maar het meest storen de vakbonden zich aan de munitie. "Die 'stopt' verdachten onvoldoende. Soms moet een agent wel drie keer schieten voordat een verdachte neergaat. Dat is gevaarlijk; zo kunnen omstanders ook worden geraakt." Boos zijn de bonden daarom dat Remkes wel het wapen maar niet de munitie wil veranderen. 
 Met de huidige kogels is niets mis, vindt politiedeskundige Jaap Timmer. Erger vindt hij dat niet al veel eerder is besloten een nieuw dienstwapen in gebruik te nemen. Dat dat nu wel gebeurt is omdat de fabrikant van het wapen er mee stopt.
 Reserve-onderdelen worden voor de Nederlandse markt nog wel gemaakt, maar zijn daarom erg duur. "Nu de pistolen oud zijn en kapot geschoten, zijn juist extra veel reserve-onderdelen nodig," stelt Timmer. Hij hoopt dat de wapens het nog twee jaar zonder al te veel storingen uithouden. "Als die zich toch voordoen, hoop ik dat het op de schietbaan en niet op straat gebeurt." En evenmin in de kleedkamer van een politiebureau. In Zuid-Limburg schoot een 29-jarige motoragent zich daar in februari in zijn been, waarschijnlijk doordat de veiligheidspal van zijn dienstwapen niet goed stond - een bekend nadeel van de P5. Drie maanden geleden schoot een Haagse agente zichzelf onbedoeld met haar dienstwapen in de buik. In een Groningse basisschool vuurde een P5 2,5 jaar geleden een kogel af in de muur van de lerarenkamer, toen agenten er een les voorbereidden.
 "Op zich is er niets mis met de P5", zegt Tweede-Kamerlid Piet Straub (PvdA), die 32 jaar bij de politie heeft gewerkt. "Alleen: de wapenindustrie heeft niet stil gezeten en dus zijn er inmiddels handzamer pistolen te krijgen, waar ook meer patronen in passen. Het nieuwe dienstwapen moet in elk geval veilig zijn: niet afgaan als je hem laat vallen of er een onverwachte beweging mee maakt."
 Eisen
 Over de eisen van het favoriete wapen zijn de deskundigen het wel eens. Het wapen moet lekker in de hand liggen en verschillende handgrepen - klein, middel en groot - hebben. Op de wapens moeten extra accessoires voor arrestatieteams gezet kunnen worden, zoals richtmiddelen en een kijkertje. Op de Walther kan dat allemaal niet. Ook moeten er verschillende uitvoeringen van het wapen zijn. Rechercheurs moeten het wapen bijvoorbeeld verdekt onder hun jas kunnen meenemen. Zij hebben baat bij een kleiner en compacter wapen. Ook de hoeveelheid patronen is belangrijk. Timmer: "Een arrestatieteam dat twee keer per week oefent kan meer patronen meedragen dan de wijkagent die maar vier keer per jaar oefent." Willem Schild, ex-politieman en ex-marechaussee, zegt zelf nooit problemen te hebben gehad met de Walther P5. Wel kent hij de negatieve verhalen. Voor hem is de Glock 17, het dienstwapen van de marechaussee, favoriet. "Het is lichter, richt beter en er kunnen meer patronen in."
 In de buurlanden van Nederland kiezen politiekorpsen hun eigen wapens. In Belgie kiest de politie in elke regio zijn eigen wapenleverancier. Daar komt langzamerhand verandering in. Sinds maart 2005 is de politie van Genk als eerste in het land overgestapt op de FNP-9 als dienstwapen, fabrikaat uit eigen land.
 De Franse Police National gebruikt andere wapens dan de lokale politiekorpsen. In Duitsland beslissen de deelstaten met welke wapens hun agenten rondlopen.
 De politie in NordRhein-Westfalen gebruikt de semi-automatische Walther P99. De Britse bobbies lopen zonder pistool over straat. Alleen in Noord-Ierland hebben ze een vuurwapen. Wel heeft elk Brits politiekorps een aparte eenheid die met een uitgebreid wapenarsenaal de bobbies kan bijstaan.

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: September 29, 2005

16 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Brabants Dagblad  
Brabants Dagblad

September 29, 2005

SECTION: Buitenland

LENGTH: 763 words

HEADLINE: Geen tranen bij afscheid van de Walther P5

door Mayke Calis en Remko Tanis

HIGHLIGHT:
 De Walther P5, het dienstwapen van de politie, heeft zijn langste tijd gehad. Tijd voor een dienstwapen dat niet afgaat als je het laat vallen.

BODY:
 
 Den Haag
 Voor linkshandigen zit de pal aan de rechterkant, en dus op de verkeerde plek. Voor een klein uitgevallen agent is het wapen met zijn lengte van twintig centimeter en gewicht van achthonderd gram te groot. Politiemannen met handen als kolenschoppen moeten daarentegen stukken fietsband of post-elastiek om het handvat binden om volledig grip te krijgen op het wapen. En ja, na acht schoten is 'ie leeg, de Walther P5.
 Na 25 jaar wordt dit Duitse dienstwapen van de Nederlandse politie aan de kant gezet. 
 Minister Remkes van Binnenlandse Zaken heeft de Raad van Hoofdcommissarissen deze week gevraagd een lijst van eisen voor een nieuw wapen op te stellen. Weemoed over het verlies is er niet. Geert Jan Hoolwerf, vuurwapendocent bij de politie: "Door nieuwe technologie zijn er steeds betere wapens te krijgen." Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politiebond (NPB), is ook blij dat de Walther P5 eruit gaat. Al jaren ergert hij zich aan het volgens hem niet functionerende pistool. Vier jaar geleden trok de politiebond al aan de bel met een kritisch rapport over de Walther P5. Zo weigert het pistool om de haverklap dienst en is het erg onderhoudsgevoelig. Maar het meest storen de vakbonden zich aan de munitie. "Die 'stopt' verdachten onvoldoende. Soms moet een agent wel drie keer schieten voordat een verdachte neergaat. Dat is gevaarlijk zo kunnen omstanders ook worden geraakt." Boos zijn de bonden daarom dat Remkes wel het wapen maar niet de munitie wil veranderen.
 Met de huidige kogels is niets mis, vindt politiedeskundige Jaap Timmer. Erger vindt hij dat niet al veel eerder is besloten een nieuw dienstwapen in gebruik te nemen. Dat dat nu wel gebeurt, is omdat de fabrikant van het wapen er mee stopt.
 Reserve-onderdelen worden voor de Nederlandse markt nog wel gemaakt, maar zijn daarom erg duur. "Nu de pistolen oud zijn en kapot geschoten, zijn juist extra veel reserve-onderdelen nodig," stelt Timmer. Hij hoopt dat de wapens het nog twee jaar zonder al te veel storingen uithouden. "Als die zich toch voordoen, hoop ik dat het op de schietbaan en niet op straat gebeurt." En evenmin in de kleedkamer van een politiebureau. In Zuid-Limburg schoot een 29-jarige motoragent zich daar in februari in zijn been, waarschijnlijk doordat de veiligheidspal van zijn dienstwapen niet goed stond - een bekend nadeel van de P5. Drie maanden geleden schoot een Haagse agente zichzelf onbedoeld met haar dienstwapen in de buik. In een Groningse basisschool vuurde een P5 2,5 jaar geleden een kogel af in de muur van de lerarenkamer, toen agenten er een les voorbereidden.
 Veilig
 "Op zich is er niets mis met de P5", zegt Tweede-Kamerlid Piet Straub (PvdA), die 32 jaar bij de politie in Twente heeft gewerkt. "Alleen: de wapenindustrie heeft niet stil gezeten. Het nieuwe dienstwapen moet in elk geval veilig zijn: niet afgaan als je hem laat vallen of er een onverwachte beweging mee maakt." Over de eisen van het favoriete wapen zijn de deskundigen het wel eens. Het wapen moet lekker in de hand liggen en verschillende handgrepen - klein, middel en groot - hebben. Op de wapens moeten extra accessoires voor arrestatieteams gezet kunnen worden. Op de Walther kan dat allemaal niet. Ook moeten er verschillende uitvoeringen van het wapen zijn. Rechercheurs moeten het wapen bijvoorbeeld verdekt onder hun jas kunnen meenemen. Zij hebben baat bij een kleiner en compacter wapen. Ook de hoeveelheid patronen is belangrijk. Timmer: "Een arrestatieteam dat twee keer per week oefent kan meer patronen meedragen dan de wijkagent die maar vier keer per jaar oefent."
 Voor ex-politieman Willem Schild is de Glock 17, het dienstwapen van de marechaussee, favoriet. "Het is lichter, richt beter en er kunnen meer patronen in."------------------------DE FEITEN: Dienstwapens: In Nederland heeft elke agent hetzelfde dienstwapen op zak: de in de jaren zeventig speciaal voor de politie ontworpen Duitse Walther P5. In de buurlanden kiezen regionale korpsen hun eigen wapens.
 In Belgie kiest de politie in elke regio zijn eigen wapenleverancier. Daar komt langzamerhand verandering in. Sinds maart 2005 is de politie van Genk als eerste in het land overgestapt op de FNP-9 als dienstwapen, fabrikaat uit eigen land. Het is de bedoeling dat alle Belgische agenten dit wapen gaan krijgen. De Franse Police National gebruikt andere wapens dan de lokale politiekorpsen. In Duitsland beslissen de deelstaten met welke wapens hun agenten rondlopen. De politie in Nordrhein-Westfalen gebruikt de semi-automatische Walther P99.

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: September 29, 2005

17 of 101 DOCUMENTS

Copyright  2005 Noordelijke Dagblad Combinatie / Dagblad van het Noorden
All rights reserved  
Dagblad van het Noorden 

September 29, 2005  
D-Zuidwest ; D-Zuidoost ; D-Noord ; G-Oost ; G-Noord ; D-Midden ; G-West ; G-Midden ; G-Stad 

LENGTH: 888 woorden

HEADLINE: Geen tranen bij het afscheid van de Walther P5 ; 
 Nederlandse politie wordt na 25 jaar uitgerust met een moderner dienstpistool  

BYLINE:   Door Mayke Calis en Remko Tanis  

BODY:
 Mohammed B. werd ermee in zijn been geschoten en een Hilversumse hoofdagent schoot in april met hetzelfde type pistool zijn vrouw, drie kinderen en zichzelf dood. De Walther P5, het dienstwapen van de politie, heeft zijn langste tijd gehad. Tijd voor een dienstwapen dat niet afgaat als je het laat vallen. 
  -   
 den haag Voor linkshandigen zit de pal aan de rechterkant, en dus op de verkeerde plek. Voor een klein uitgevallen agent is het wapen met zijn lengte van twintig centimeter en gewicht van achthonderd gram te groot. Politiemannen met handen als kolenschoppen moeten daarentegen stukken fietsband of post-elastiek om het handvat binden om volledig grip te krijgen op het wapen. En ja, na acht schoten is 'ie leeg, de Walther P5. Na 25 jaar wordt dit Duitse dienstwapen van de Nederlandse politie aan de kant gezet. Minister Remkes van binnenlandse zaken heeft de Raad van Hoofdcommissarissen deze week gevraagd een lijst van eisen voor een nieuw wapen op te stellen. Weemoed over het verlies is er niet. Gert Jan Hoolwerf, vuurwapendocent bij de politie: "Door nieuwe technologie zijn er steeds betere wapens te krijgen." Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politiebond (NPB), is ook blij dat de Walther P5 eruit gaat. Al jaren ergert hij zich aan het volgens hem niet functionerende pi- stool. Vier jaar geleden trok de politiebond al aan de bel met een kritisch rapport over de Walther P5. Zo weigert het pi- stool om de haverklap dienst en is het erg onderhoudsgevoelig. Maar het meest storen de vakbonden zich aan de munitie. "Die 'stopt' verdachten onvoldoende. Soms moet een agent wel drie keer schieten voordat een verdachte neergaat. Dat is gevaarlijk; zo kunnen omstanders ook worden geraakt," aldus Van Duijn. Boos zijn de bonden daarom dat Remkes wel het wapen, maar niet de munitie wil veranderen. Met de huidige kogels is niets mis, vindt politiedeskundige Jaap Timmer. Erger vindt hij dat niet al veel eerder is besloten een nieuw dienstwapen in gebruik te nemen. Dat dat nu wel gebeurt is omdat de fabrikant van het wapen er mee stopt. Reserve-onderdelen worden voor de Nederlandse markt nog wel gemaakt, maar zijn daarom erg duur. "Nu de pistolen oud zijn en kapot geschoten, zijn juist extra veel reserve-onderdelen nodig," stelt Timmer. Hij hoopt dat de wapens het nog twee jaar zonder al te veel storingen uithouden. "Als die zich toch voordoen, hoop ik dat het op de schietbaan en niet op straat gebeurt." En evenmin in de kleedkamer van een politiebureau. In Zuid-Limburg schoot een 29- jarige motoragent zich daar in februari in zijn been, waarschijnlijk doordat de veiligheidspal van zijn dienstwapen niet goed stond - een bekend nadeel van de P5. Drie maanden geleden schoot een Haagse agente zichzelf onbedoeld met haar dienstwapen in de buik. In een Groningse basisschool vuurde een P5 2,5 jaar geleden een kogel af in de muur van de lerarenkamer, toen agenten er een les voorbereidden. "Op zich is er niets mis met de P5", zegt Tweede-Kamerlid Piet Straub (PvdA), die 32 jaar bij de politie in Twente heeft gewerkt. "Alleen: de wapenindustrie heeft niet stil gezeten en dus zijn er inmiddels handzamer pistolen te krijgen, waar ook meer patronen in passen. Het nieuwe dienstwapen moet in elk geval veilig zijn: niet afgaan als je hem laat vallen of er een onverwachte beweging mee maakt." Over de eisen van het favoriete wapen zijn de deskundigen het wel eens. Het wapen moet lekker in de hand liggen en verschillende handgrepen - klein, middel en groot - hebben. Op de wapens moeten extra accessoires voor arrestatieteams gezet kunnen worden, zoals richtmiddelen en een kijkertje. Op de Walther kan dat allemaal niet. Ook moeten er verschillende uitvoeringen van het wapen zijn. Rechercheurs moeten het wapen bijvoorbeeld verdekt onder hun jas kunnen meenemen. Zij hebben baat bij een kleiner en compacter wapen. Ook de hoeveelheid patronen is belangrijk. Timmer: "Een arrestatieteam dat twee keer per week oefent kan meer patronen meedragen dan de wijkagent die maar vier keer per jaar oefent." 
 Willem Schild, ex-politieman en ex-marechaussee, zegt zelf nooit problemen te hebben gehad met de Walther P5. Wel kent hij de negatieve verhalen. Voor hem is de Glock 17, het dienstwapen van de marechaussee, favoriet. "Het is lichter, richt beter en er kunnen meer patronen in."(GPD) 
Wapenleverancier  

In Nederland heeft elke agent hetzelfde dienstwapen op zak: de in de jaren zeventig speciaal voor de politie ontworpen Duitse Walther P5. In België kiest de politie in elke regio zijn eigen wapenleverancier. Daar komt langzamerhand verandering in. Sinds maart 2005 is de politie van Genk als eerste in het land overgestapt op de FNP-9 als dienstwapen, fabrikaat uit eigen land. Het is de bedoeling dat alle Belgische agenten dit wapen gaan krijgen. De Franse Police National gebruikt andere wapens dan de lokale politiekorpsen. In Duitsland beslissen de deelstaten met welke wapens hun agenten rondlopen. De politie in Nordrhein-Westfalen gebruikt de semi-automatische Walther P99. De Britse Bobbies lopen zonder pi- stool over straat. Alleen in Noord- Ierland hebben ze een vuurwapen: de Glock 17, die in Nederland wordt gebruikt door de Koninklijke Marechaussee. Wel heeft elk Brits politiekorps een aparte eenheid die met een uitgebreid 

wapenarsenaal de Bobbies kan bijstaan. 

LOAD-DATE: September 29, 2005

18 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Dagblad Tubantia Twentsche Courant  
Dagblad Tubantia/Twentsche Courant

September 19, 2005

SECTION: BB3 (binnen- en buitenland)

LENGTH: 218 words

HEADLINE: Vraagtekens bij gang van zaken aanhouding Nouridin el F.

BODY:
 
 Politie-expert Jaap Timmer, onderzoeker aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, vindt de hele gang van zaken rond de aanhouding van Nouridin el F. 'curieus'. Het is volgens Timmer bij dit kaliber verdachten niet gebruikelijk dat agenten eerst op meters afstand 'politie' roepen. 'Zo'n figuur veeg je meteen. Je verrast hem compleet. Tenzij hij al gealarmeerd was.'
 Timmer vraagt zich af waarom de verdachten op een metroperron zijn aangehouden op een tijdstip dat daar altijd mensen zijn. El F. was bovendien vuurwapengevaarlijk. 'Men wist dat hij 'scherp' was.' Timmer heeft de indruk dat er veel meer gelegenheden moeten zijn geweest om El F. met minder risico aan te houden, bijvoorbeeld door hem klem te rijden. 'Zeker als je zoveel uur achter hem aanrijdt.' Ook tactisch is de
 locatie Lelylaan niet zo handig. 'Het is Amsterdam-West,
 halte Lelylaan is het Noord-Afrikanenstation bij uitstek. Het dorp van Mohammed B. en Samir A. Wat maak je daar los?'
 Timmer, deskundige op het gebied van aanhoudingen, vraagt zich tevens af waarom niet een gewone arrestatie-eenheid (AT) is ingeschakeld toen bleek dat anti-terreureenheid BBE-SIE niet meteen inzetbaar was. 'Dan heb je geen toestemming van de minister nodig en dat kan een paar uur aan procedures schelen.'
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: September 19, 2005

19 of 101 DOCUMENTS

©  2005 Het Parool  
 Het Parool

September 17, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 6

LENGTH: 1411 words

HEADLINE: De aanhouding van Nouridin el F. en Soumaya S.  ;  Verdachte kon nog geruime tijd vrij rondlopen

BYLINE: EXTERN

BODY:
 
 Terreurverdachte Nouridin el F., in juni gearresteerd met een doorgeladen machinepistool op zak, verschijnt dinsdag voor het eerst voor de rechter. De bliksemactie waarmee een antiterreureenheid de Marokkaan in Amsterdam in juni heeft overmeesterd, was de climax van een delicate en gevaarlijke operatie.
 Een reconstructie op basis van het strafdossier.
 Frank Hendrickx
 Ferdi Schrooten
 Metrostation Amsterdam Lelylaan. Het is woensdagavond 22 juni 2005. Zeker vijf leden van de antiterreureenheid BBE-SIE staan klaar om twee terreurverdachten te overmeesteren. Even voor tienen klinkt opeens luid 'politie, politie' op het perron. Nouridin el F. springt achteruit, richting rails en grijpt naar de rugzak die over zijn linkerschouder hangt. Zijn geheel in het zwart gesluierde vrouw Soumaya S. begint te schreeuwen: 'Allahoe Akbar' (Allah is groot). 
 De leden van de antiterreureenheid - allen in burger - staan nog drie meter bij El F. vandaan. Ze zijn bang dat hij vlucht of een vuurwapen trekt. Als ze El F. proberen te overmeesteren, springt Soumaya voor haar man. Ze wordt direct tegen de grond gewerkt. Daarna trappen de BBE-SIE'ers El F. neer. Met zijn belagers bovenop zich roept ook hij luid 'Allahoe Akbar'. Al snel ligt hij, geboeid en geblinddoekt, weerloos op de grond. Dan ziet agent 'B17' de kolf van een vuurwapen uit de geopende rugzak steken. Hij neemt geen enkel risico, snijdt met zijn mes het hengsel van de rugzak door en rukt die van El F.'s schouder. In de rugzak zit onder meer een doorgeladen machinepistool Agram 2000.
 De hele operatie begint de avond ervoor, nabij een woning in de Haagse Vaalrivierstraat. Het adres dat El F. een jaar eerder heeft opgegeven bij zijn aanvraag voor een verblijfsvergunning, wordt al enige tijd in de gaten gehouden. Wanneer uit de duisternis een man met bril ('NN1') aan komt lopen, veert het observatieteam op. NN1 lijkt sterk op verdachte El F.
 De Marokkaan wordt dan al maanden internationaal gezocht. Hij is een sleutelfiguur binnen een terroristisch netwerk van jonge, radicale moslims, aldus de AIVD en justitie, die beschikken over een zelfmoordtestament met hun naam eronder. "Wees niet bedroefd over mij. Er is maar een dood. Ik wil zelf doodgaan als martelaar omwille van Allah," staat er. Het testament is geschreven in een rood schrift. Op de omslag staat de naam 'Mohammed Atta', leider van de vliegtuigkapers van 11 september 2001 in New York en Washington.
 Als het observatieteam 'NN1' de volgende ochtend voor het eerst bij daglicht ziet, zijn er nog amper twijfels dat hij de gezochte Marokkaan is. Maar voor hij kan worden aangehouden, moet er 'honderd procent herkenning' zijn. Die volgt, twee uur later. 'Gezien de mogelijke gevaarzetting' wordt toestemming gevraagd van minister van Justitie Donner voor inzet van de BBE-SIE. Dat duurt even. En er is nog een probleem, schrijft de Nationale Recherche: "Aangezien deze eenheid niet meteen ter plaatse kon zijn, wordt de verdachte onder observatie gehouden."
 Die vertraging leidt er toe dat El F. zich nog bijna zes uur lang vrijelijk kan bewegen, van Den Haag naar Amsterdam. De inlichtingendienst AIVD weet dan overigens al drie dagen dat de vrouw van El F. rondloopt met een machinepistool. Dat zegt ze althans in een afgeluisterd telefoongesprek (uit de dossiers blijkt overigens niet, of deze informatie is doorgegeven aan de BBE-SIE - red.).
 De moslima wordt sinds 6 mei vermist. Haar moeder en zus doen aangifte, vier dagen voor haar aanhouding. Het gezin is bang, zegt de vader in een getuigenverhoor. "Wij hoorden dat Soumaya aangesloten zou zijn bij de slechte mensen, met name werd genoemd de Hofstadgroep. Wij waren bang dat Soumaya een aanslag zou gaan plegen. Ik noem u bijvoorbeeld minister van Aartsen, Hirsi Ali, Wouter Bos, Deetman en Geert Wilders."
 Twee uur nadat het verzoek is gedaan om de BBE-SIE te mogen inzetten, worden de vermiste moslima en haar man gezien bij een woning in de Vermeerstraat in Den Haag. Daar woont medeverdachte Martine van den O. (26), een tot de islam bekeerde Nederlandse.
 Om half negen 's avonds stopt Van den O., zwart gesluierd, in een rode Opel Corsa zonder achterbank voor haar huis. Ze toetert, waarna de eveneens zwart gesluierde Soumaya S. naar buiten komt. Ze opent de deur van de auto en klapt de bijrijdersstoel naar voren. Dan komt ook El F. naar buiten. Hij trekt een kort sprintje en duikt weg in de kleine laadruimte achterin. Als Soumaya ook is ingestapt, rijdt de auto met hoge snelheid weg.
 In een poging om eventuele achtervolgers kwijt te raken, rijdt de Corsa eerst wat 'schudrondjes' door Den Haag. Daarna rijdt het drietal richting Amsterdam.
 Het observatieteam blijft echter in het spoor van de Corsa en ziet dat de inzittenden voortdurend om zich heen kijken. "Verdachte Nouridin el F. zat gedurende de hele rit achterstevoren in de auto en keek naar het verkeer dat achter hem reed." De Corsa lijkt meermalen een afrit te nemen, om steeds op het laatste moment terug de snelweg op te gaan. Een keer, bij Zoeterwoude, schiet het drietal echt de snelweg af, maar komt via de oprit weer terug op de A4.
 Eenmaal in Amsterdam aangekomen, stappen El F. en zijn vrouw in de Steelvlietstraat in Osdorp uit de auto. De Corsa gaat er direct weer met hoge snelheid vandoor. Het tweetal neemt intussen de tram naar metrostation Lelylaan. Volgens een ingewijde hebben de twee terreurverdachten dan al enige tijd ook de BBE-SIE achter hen aan. Maar de leden van de antiterreureenheid moeten nog uren wachten op het akkoord van de minister.
 Als de verdachten het metroperron op Lelylaan bereiken, komt eindelijk het groene licht uit Den Haag. Zeker vier BBE-SIE'ers in burger gaan op de twee af. De leden van de antiterreureenheid zijn gebrieft over de risico's: "Door verkregen informatie was het ons bekend dat hij reeds langere tijd voortvluchtig was en dat hij mogelijk voorbereid zou zijn op zijn aanhouding," aldus het proces-verbaal. "Tevens was het ons bekend dat hij deel zou uitmaken van een groep extremistische moslims en dat hij bereid zou zijn als martelaar te sterven."
 Zodra El F. onschadelijk is gemaakt, wordt ook Soumaya S. gevraagd of zij wapens bij zich draagt. Haar antwoord is kort: "Ja, de koran is mijn wapen." Een handzaam exemplaar ligt naast haar.
 El F. geeft in zijn eerste verhoor, ruim twee uur na zijn arrestatie, toe dat hij het wapen bij zich had. Hij meent echter, dat hij is aangehouden omdat hij hier illegaal is en een baard heeft, zo meldt het verslag. Het wapen had hij naar eigen zeggen gevonden in een park in Amsterdam-Slotermeer. Hoewel hij eigenlijk bang is voor vuurwapens, besloot de Marokkaan het maar te houden, omdat het gevaarlijk zou zijn om op dit moment in Nederland moslim te zijn.
 Hij vraagt zich af waarom hij met zoveel geweld is aangehouden. Het verslag van het verhoor meldt: "De verdachte verklaart dat als ze hem hadden aangesproken, hij gewoon was meegegaan."
 Eenheid wacht uren op akkoord minister donner 
 'Arrestatie El F. verliep curieus' 
 Politie-expert Jaap Timmer, onderzoeker aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, vindt de hele gang van zaken rond de aanhouding van Nouridin el F. 'curieus'. Het is volgens Timmer bij dit kaliber verdachten niet gebruikelijk dat agenten eerst op meters afstand 'politie' roepen. "Zo'n figuur veeg je meteen. Je verrast hem compleet. Tenzij hij al gealarmeerd was."
 Timmer vraagt zich af waarom de verdachten op een metroperron zijn aangehouden op een tijdstip dat daar altijd mensen zijn. El F. was bovendien vuurwapengevaarlijk. "Men wist dat hij 'scherp' was." Timmer heeft de indruk dat er veel meer gelegenheden moeten zijn geweest om El F. met minder risico aan te houden, bijvoorbeeld door hem klem te rijden. "Zeker als je zoveel uur achter hem aanrijdt."
 De locatie Lelylaan is tactisch gezien niet zo handig. "Halte Lelylaan is het Noord-Afrikaanse station bij uitstek. Het dorp van Mohammed B. en Samir A. Wat maak je daar los?"
 Timmer, deskundige op het gebied van aanhoudingen, vraagt zich tevens af waarom niet een gewone arrestatie-eenheid is ingeschakeld toen bleek dat antiterreureenheid BBE-SIE niet meteen inzetbaar was. "Je hebt geen toestemming van de minister nodig en dat kan een paar uur aan procedures schelen."
 Het perron van het metrostation Lelylaan, waar Nouridin el F. en Soumaya S. uiteindelijk werden aangehouden. foto Menno Boermans

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: September 19, 2005

20 of 101 DOCUMENTS

©  2005 PCM Uitgevers B.V.  
NRC Handelsblad

August 30, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 02

LENGTH: 849 words

HEADLINE: 'Politie kan zelf terroristen aanhouden'

BYLINE: DOOR ONZE REDACTEUR HANS MOLL

DATELINE: AMSTERDAM, 30 AUG.

BODY:
 Speciale eenheden van politie en krijgsmacht zijn gebundeld. Dit betekent een verdere militarisering van de terreurbestrijding, aldus critici.
 De speciale eenheden van politie en krijgsmacht zijn deze zomer betrekkelijk ongemerkt gereorganiseerd. Zo is een aantal Bijzondere Bijstands Eenheden ontbonden en is speciaal voor de terreurbestrijding de Bijzondere Bijstands Eenheid-Snelle Interventie Eenheid (BBE-SIE, kortweg SIE) opgezet. De bemanning van deze SIE komt van zowel politie als defensie. 
 De gezamenlijke inzet van civiele en militaire specialisten in de SIE is niet onomstreden, zo schreef minister Donner (Justitie, CDA) in een brief aan de Tweede Kamer van 3 juni 2005. Er waren "bedenkingen" geuit in de uitgebrachte adviezen. Volgens de brief is er "een verschil in mindset en cultuur" tussen de eenheden van politie en Defensie. In de SIE zitten mariniers, mensen van de Koninklijke Marechaussee, het Korps Commando Troepen en politiemensen. Politiemensen wordt geleerd op verdachten te schieten om ze aan te kunnen houden, militairen daarentegen worden opgeleid om tegenstanders uit te schakelen. Door de inzet van de SIE zou de kans op dodelijke slachtoffers daarom groter zijn geworden.
 Donner stelde in zijn brief aan de Kamer ook vast dat de SIE "tot op heden uitgewezen (heeft) goed te voldoen". Een van de daden van de SIE was de aanhouding van terreurverdachte Nouredine el F. op station Lelylaan in Amsterdam. Jaap Timmer, als criminoloog verbonden aan de VU in Amsterdam en gepromoveerd op politiegeweld, is verbaasd dat Nouredine el F. door de nieuwe eenheid is aangehouden. Hij vindt dat voor aanhoudingen van terreurverdachten "in het dagelijks verkeer, zonder dat zij bezig zijn met een aanslag" arrestatieteams van de politie "zeer geschikt" zijn. "In 2004 hielden de acht AT's van politie en marechaussee in totaal bijna 1.600 gevaarlijke verdachten aan."
 De chef van Arrestatieteam (AT) Amsterdam-Amstelland sluit zich aan bij Timmer. Hij verontschuldigt zich dat hij anoniem moet blijven, maar dat is uit veiligheidsoverwegingen nu eenmaal gebruikelijk en nodig. De chef-AT: "Er is tegen ons gezegd dat in het geval van Nouredine de SIE werd ingezet omdat hij mogelijk explosieven bij zich had. Maar als dat de leidraad is om de SIE in te zetten, dan kan je hem altijd wel inschakelen." Bij de gemiddelde vuurwapengevaarlijke crimineel weet je volgens hem ook niet altijd of hij handgranaten of explosieven bij zich draagt. Uit het dossier Nouredine el F. blijkt dat hij een Agram 2000 machinepistool uit de rugzak van medeverdachte Soumaia probeerde te halen voordat hij werd aangehouden.
 Een vuurwapengevaarlijke crimineel verschilt niet wezenlijk van een zelfmoordterrorist, legt de AT'er uit. "Niemand is de hele dag levensgevaarlijk, niemand loopt 24 uur rond met zelfmoordplannen." De kracht van het AT ligt er in een ongevaarlijk moment af te wachten om dan met een minimum aan geweld de verdachte aan te houden. De chef-AT: "We hebben in de afgelopen jaren tientallen gevaarlijke terroristen aangehouden. Dat is altijd goed gegaan." Timmer roept de aanhouding in herinnering van het brein achter de dodelijke bomaanslagen in de Parijse metro in 1995. Die werd door een arrestatieteam in Nederland aangehouden.
 Wijzend op landen met een lange geschiedenis van terreurbestrijding, zoals Spanje, Duitsland en Groot-Brittannie, zegt Timmer: "De antiterreureenheden in die landen worden uiterst terughoudend ingezet. Misschien zo'n zestien tot twintig keer per jaar." Hij is bang dat als de lijn-Nouredine wordt doorgetrokken de SIE veel vaker in actie zal komen. De AT-chef zegt niet graag in een samenleving te willen wonen waar zo'n antiterreureenheid breed wordt ingezet. "Laat de AT's terroristen en andere gevaarlijke boeven oppakken zoals we dat altijd hebben gedaan. Waar nodig met aangepaste procedures, bewapening en uitrusting, en precisiewapens."
 De chef-AT vindt dat de herstructurering te veel vanachter de tekentafel is ontwikkeld. Zo is door de ontbinding van de bijzondere bijstandseenheid bij de politie (BBE-Politie) het precisiegeweer de Heckler & Koch PSG-1 overgeheveld naar het depot van de SIE in Doorn. "Stel dat op De Dam een gijzeling plaatsvindt, dan moeten we wachten op de SIE die met scherpschutters uit Doorn hier naartoe moet komen."
 "Inderdaad zullen ze in zo'n geval moeten wachten op de BBE-SIE", zegt een woordvoerder het ministerie van Binnenlandse Zaken. "We weten dat de AT's het gevoel hebben dat het langeafstandsgeweer ze is afgepakt", zegt hij. "Maar het ministerie ziet het niet als uitkleden en weghalen." De PSG-1 komt wel degelijk op de plek waar hij nodig is, maar dan in handen van mensen van de SIE. "Het enige verschil met vroeger is de aanrijtijd." De chef-AT: "Zonder zo'n geweer hebben we bij zo'n gijzeling niks te zoeken. We kunnen er indien nodig iemand mee uitschakelen, maar ook belangrijk is het om in een zo vroeg mogelijk stadium informatie te verzamelen. Dat doe je met de richtkijker. Daarbij moeten niet wij op de SIE wachten, maar de slachtoffers."

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: August 30, 2005

21 of 101 DOCUMENTS

©  2005 PCM Uitgevers B.V.  
Rotterdams Dagblad

August 20, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 210

LENGTH: 357 words

HEADLINE: Omstreden wapens bij arrestatieteams ; 'Het is gewoon slim optreden van de agenten'

DATELINE: Den Haag

BODY:
 Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om gestoorde verdachten aan te houden. Met de zogeheten 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare- en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt. Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken. 
 Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan, zegt criminoloog Jaap Timmer. In de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams staat niets over het gebruik vermeld. Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen. Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn.
 Legale middelen als pepperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven. Bovendien moeten de agenten te dicht bij komen om het op te spuiten. "Dit soort verdachten heeft soms enge ziekten of messen om de handen getaped," aldus Timmer.
 Bijzondere gevallen
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigde situaties. Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker. Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. "Het is gewoon slim optreden van de agenten."
 Dat het niet in de wet staat, maakt volgens hem niet uit. "Een houdgreep staat ook niet in de wet." Timmer is het niet eens met Den Bakker. "Wat er niet in de bewapenings- en uitrustingsregeling staat mag formeel niet worden gebruikt." En: "Een houdgreep is geen middel maar een judotechniek die arrestatieteams gewoon mogen gebruiken."
 Een wapenstok en pepperspray is vaak niet afdoende, erkent het ministerie van Binnenlandse Zaken. Daarom heeft het ministerie aan de Raad van Hoofdcommissarissen gevraagd aan te geven welke 'instrumenten' arrestatieteams nog meer nodig hebben. Begin oktober wordt dat advies verwacht. Daarop formuleert het ministerie desgewenst nieuwe richtlijnen.

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: August 22, 2005

22 of 101 DOCUMENTS

©  2005 PCM Uitgevers B.V.  
de Volkskrant

August 20, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 02

LENGTH: 410 words

HEADLINE: Vakbond wil bij agenten geliefde 'vangstok' in de ban doen

BYLINE: VAN ONZE VERSLAGGEVER MENNO VAN DONGEN

DATELINE: AMSTERDAM

BODY:
 Arrestatieteams van de politie moeten stoppen met het gebruik van vangstokken, zolang dat niet wettelijk is geregeld. Dit vindt de Nederlandse Politie Bond. Volgens de vakbond lopen politieagenten het risico dat ze aansprakelijk worden gesteld als er iets mis gaat. 
 'De vangstok behoort officieel niet tot de uitrusting van arrestatieteams', zegt secretaris Frans van der Heiden van de Nederlandse Politie Bond. 'Als een arrestant hierdoor gewond raakt, dient hij meteen een vordering in. Politieagenten zijn dan aansprakelijk.'
 De vangstok wordt tientallen keren per jaar gebruikt om gewelddadige arrestanten in bedwang te houden. Het is een soort hooivork met twee relatief ongevaarlijke punten, waarmee personen worden vastgepind tegen een muur.
 De vangstok is heel nuttig, zegt Jaap Timmer, criminoloog aan de VU in Amsterdam. 'Pepperspray heeft geen effect op sommige mensen, zoals cocainegebruikers. En de gewone wapenstok is te kort als je te maken hebt met gevaarlijke, gestoorde mensen. Dan moet je te dichtbij komen.'
 Ook de politie is enthousiast over de vangstok. Woordvoerder Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut reageert geirriteerd op de oproep van de vakbond. 'Wat moeten we dan? Moeten we gestoorde verdachten gewoon neerschieten?'
 'Er zit een gat in de middelen van de politie', zegt woordvoerder Diederik Visser van het ministerie van Binnenlandse Zaken. 'Daarom overleggen we met de politie over nieuwe, niet-dodelijke wapens', zegt Visser. Het ministerie denkt volgens hem na over een wettelijke regeling voor de vangstok.
 Politiewoordvoerder Den Bakker vindt dat er geen nieuwe wet nodig is. 'Het is niet verboden om een vangstok te gebruiken. En het is geen wapen, dus de stok valt niet onder een regeling.' Volgens hem is het wel relevant of de politiemensen de juiste hoeveelheid geweld toepassen. 'Dat moet proportioneel zijn. De judogrepen waarmee we een verdachte vasthouden, staan toch ook niet in de wet?'
 Ook criminoloog Timmer gelooft niet dat arrestatieteams in de problemen komen als ze de vangstok gebruiken. 'De Nationale Ombudsman heeft eerder klachten behandeld over geweldsmiddelen die niet in de wet stonden. De politie krijgt gelijk in dit soort zaken, als agenten niet te ver gaan.' De Ombudsman vindt het wel belangrijk dat geweldsmiddelen vervolgens worden vastgelegd in de wet. Timmer vindt het daarom verstandig om de vangstok formeel toe te voegen aan de uitrusting.

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: August 20, 2005

23 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Apeldoornse Courant

August 20, 2005

SECTION: GO1BIN

LENGTH: 310 words

HEADLINE: Omstreden wapens bij arrestatie

HIGHLIGHT:
 DEN HAAG - Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om gestoorde verdachten aan te houden. Met de zogeheten 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare- en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt. Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken.

BODY:
 
 Vangstok niet toegestaan
 van een onzer verslaggevers
 Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan, zegt criminoloog Jaap Timmer. In de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams staat niets over het gebruik ervan vermeld. Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen. Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn. Legale middelen als pepperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven. Bovendien moeten de agenten te dicht bij komen om het op te spuiten. 'Dit soort verdachten heeft soms enge ziekten of messen om de handen getapet,' aldus Timmer.
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigde situaties. Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker. Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. 'Het is gewoon slim optreden van de agenten.' Dat het niet in de wet staat, maakt volgens hem niet uit. 'Een houdgreep staat ook niet in de wet.' Timmer is het niet eens met Den Bakker. 'Wat er niet in de bewapenings- en uitrustingsregeling staat mag formeel niet worden gebruikt.' En: 'Een houdgreep is geen middel maar een judotechniek die arrestatieteams gewoon mogen gebruiken.'
 Een wapenstok en pepperspray is vaak niet afdoende, erkent het ministerie van binnenlandse zaken. Daarom heeft het ministerie aan de Raad van Hoofdcommissarissen gevraagd aan te geven welke 'instrumenten' arrestatieteams nog meer nodig hebben. Begin oktober wordt dat advies verwacht.
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: August 20, 2005

24 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 BN/DeStem  
BN/DeStem

August 20, 2005

LENGTH: 331 words

HEADLINE: 'Politie mag geen vangstok gebruiken'

Van onze verslaggever

HIGHLIGHT:
 DEN HAAG - Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om gestoorde verdachten aan te houden.

BODY:
 
 Met de zogeheten 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt. Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken. 
 Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan, zegt criminoloog Jaap Timmer. In de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams staat niets over het gebruik ervan vermeld.
 Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen. Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan, van wie enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn.
 Legale middelen als pepperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven.
 Bovendien moeten de agenten te dicht bij komen om het op te spuiten. "Dit soort verdachten heeft soms enge ziekten of messen om de handen getapet", aldus Timmer.
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigde situaties.
 Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker. Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. "Het is gewoon slim optreden van de agenten."
 Dat het niet in de wet staat, maakt volgens hem niet uit. "Een houdgreep staat ook niet in de wet."
 Timmer is het niet eens met Den Bakker. "Wat er niet in de bewapenings- en uitrustingsregeling staat mag formeel niet worden gebruikt." En: "Een houdgreep is geen middel maar een judotechniek die arrestatieteams gewoon mogen gebruiken." Een wapenstok en pepperspray is vaak niet afdoende, erkent het ministerie van Binnenlandse Zaken. Daarom heeft het ministerie aan de Raad van Hoofdcommissarissen gevraagd aan te geven welke 'instrumenten' arrestatieteams nog meer nodig hebben. Begin oktober wordt dat advies verwacht.

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: August 26, 2005

25 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Brabants Dagblad  
Brabants Dagblad

August 20, 2005

LENGTH: 375 words

HEADLINE: Omstreden wapens bij arrestaties

van een verslaggever

HIGHLIGHT:
 Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om gestoorde verdachten aan te houden. Met de zogeheten 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare- en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt. De vangstok wordt niet vermeld in de bewapenings- en uitrustingsregeling van arrestatieteams en zou daarom niet mogen worden gebruikt.

BODY:
 
 Den Haag
 Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken. Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan, zegt criminoloog Jaap Timmer. In de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams staat niets over het gebruik ervan vermeld. 
 Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen.
 Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn.
 Pepperspray
 Legale middelen als pepperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven. Bovendien moeten de agenten te dicht bij komen om het op te spuiten. "Dit soort verdachten heeft soms enge ziekten of messen om de handen getapet", aldus Timmer.
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigde situaties. Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker.
 Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. "Het is gewoon slim optreden van de agenten."
 Dat het niet in de wet staat, maakt volgens hem niet uit. "Een houdgreep staat ook niet in de wet."
 Timmer is het niet eens met Den Bakker. "Wat er niet in de bewapenings- en uitrustingsregeling staat mag formeel niet worden gebruikt." En: "Een houdgreep is geen middel maar een judotechniek die arrestatieteams gewoon mogen gebruiken."
 Advies
 Een wapenstok en pepperspray is vaak niet afdoende, erkent het ministerie van Binnenlandse Zaken. Daarom heeft het ministerie aan de Raad van Hoofdcommissarissen gevraagd aan te geven welke 'instrumenten' arrestatieteams nog meer nodig hebben.
 Begin oktober wordt dat advies verwacht. Daarop formuleert het ministerie desgewenst nieuwe richtlijnen.
 Brabant-Noord Overigens maken niet alle arrestatiesteams gebruik van de omstreden 'vangstok'. "De vangstok behoort niet tot onze wapenuitrusting", liet een voorlichtster van de politie regio Brabant-Noord weten. De regio Brabant-Noord 'deelt' met de zuidelijke politieregio's enkele arrestatieteams.

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: August 23, 2005

26 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Dagblad Flevoland

August 20, 2005

SECTION: GO1BIN

LENGTH: 310 words

HEADLINE: Omstreden wapens bij arrestatie

HIGHLIGHT:
 DEN HAAG - Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om gestoorde verdachten aan te houden. Met de zogeheten 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare- en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt. Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken.

BODY:
 
 Vangstok niet toegestaan
 van een onzer verslaggevers
 Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan, zegt criminoloog Jaap Timmer. In de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams staat niets over het gebruik ervan vermeld. Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen. Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn. Legale middelen als pepperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven. Bovendien moeten de agenten te dicht bij komen om het op te spuiten. 'Dit soort verdachten heeft soms enge ziekten of messen om de handen getapet,' aldus Timmer.
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigde situaties. Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker. Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. 'Het is gewoon slim optreden van de agenten.' Dat het niet in de wet staat, maakt volgens hem niet uit. 'Een houdgreep staat ook niet in de wet.' Timmer is het niet eens met Den Bakker. 'Wat er niet in de bewapenings- en uitrustingsregeling staat mag formeel niet worden gebruikt.' En: 'Een houdgreep is geen middel maar een judotechniek die arrestatieteams gewoon mogen gebruiken.'
 Een wapenstok en pepperspray is vaak niet afdoende, erkent het ministerie van binnenlandse zaken. Daarom heeft het ministerie aan de Raad van Hoofdcommissarissen gevraagd aan te geven welke 'instrumenten' arrestatieteams nog meer nodig hebben. Begin oktober wordt dat advies verwacht.
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: August 20, 2005

27 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Deventer Dagblad

August 20, 2005

SECTION: GO1BIN

LENGTH: 310 words

HEADLINE: Omstreden wapens bij arrestatie

HIGHLIGHT:
 DEN HAAG - Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om gestoorde verdachten aan te houden. Met de zogeheten 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare- en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt. Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken.

BODY:
 
 Vangstok niet toegestaan
 van een onzer verslaggevers
 Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan, zegt criminoloog Jaap Timmer. In de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams staat niets over het gebruik ervan vermeld. Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen. Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn. Legale middelen als pepperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven. Bovendien moeten de agenten te dicht bij komen om het op te spuiten. 'Dit soort verdachten heeft soms enge ziekten of messen om de handen getapet,' aldus Timmer.
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigde situaties. Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker. Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. 'Het is gewoon slim optreden van de agenten.' Dat het niet in de wet staat, maakt volgens hem niet uit. 'Een houdgreep staat ook niet in de wet.' Timmer is het niet eens met Den Bakker. 'Wat er niet in de bewapenings- en uitrustingsregeling staat mag formeel niet worden gebruikt.' En: 'Een houdgreep is geen middel maar een judotechniek die arrestatieteams gewoon mogen gebruiken.'
 Een wapenstok en pepperspray is vaak niet afdoende, erkent het ministerie van binnenlandse zaken. Daarom heeft het ministerie aan de Raad van Hoofdcommissarissen gevraagd aan te geven welke 'instrumenten' arrestatieteams nog meer nodig hebben. Begin oktober wordt dat advies verwacht.
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: August 20, 2005

28 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Eindhovens Dagblad  
Eindhovens Dagblad

August 20, 2005

LENGTH: 147 words

HEADLINE: Meer wapens voor arrestatieteams; Pleidooi criminoloog Jaap Timmer:

BODY:
 
 DEN HAAG - Arrestatieteams moeten meer soorten wapens tot hun beschikking krijgen voor het overmeesteren van lastige verdachten. Dat vindt criminoloog Jaap Timmer. Hij pleit voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee de agenten hun werk kunnen doen. Jaarlijks houden arrestatieteams ongeveer vijftienhonderd verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn. De legale middelen die de agenten nu kunnen gebruiken schieten vaak tekort volgens Timmer. Pepperspray slaat volgens hem niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven. Daarom worden nu ook wel omstreden middelen ingezet: een 'vangstok' bijvoorbeeld waarmee gevaarlijke verdachten tegen de muur kunnen worden gedrukt. Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, zoals in levensbedreigde situaties.

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: August 23, 2005

29 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Gelders Dagblad

August 20, 2005

SECTION: GO1BIN

LENGTH: 310 words

HEADLINE: Omstreden wapens bij arrestatie

HIGHLIGHT:
 DEN HAAG - Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om gestoorde verdachten aan te houden. Met de zogeheten 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare- en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt. Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken.

BODY:
 
 Vangstok niet toegestaan
 van een onzer verslaggevers
 Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan, zegt criminoloog Jaap Timmer. In de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams staat niets over het gebruik ervan vermeld. Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen. Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn. Legale middelen als pepperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven. Bovendien moeten de agenten te dicht bij komen om het op te spuiten. 'Dit soort verdachten heeft soms enge ziekten of messen om de handen getapet,' aldus Timmer.
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigde situaties. Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker. Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. 'Het is gewoon slim optreden van de agenten.' Dat het niet in de wet staat, maakt volgens hem niet uit. 'Een houdgreep staat ook niet in de wet.' Timmer is het niet eens met Den Bakker. 'Wat er niet in de bewapenings- en uitrustingsregeling staat mag formeel niet worden gebruikt.' En: 'Een houdgreep is geen middel maar een judotechniek die arrestatieteams gewoon mogen gebruiken.'
 Een wapenstok en pepperspray is vaak niet afdoende, erkent het ministerie van binnenlandse zaken. Daarom heeft het ministerie aan de Raad van Hoofdcommissarissen gevraagd aan te geven welke 'instrumenten' arrestatieteams nog meer nodig hebben. Begin oktober wordt dat advies verwacht.
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: August 20, 2005

30 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Nieuw Kamper Dagblad

August 20, 2005

SECTION: GO1BIN

LENGTH: 310 words

HEADLINE: Omstreden wapens bij arrestatie

HIGHLIGHT:
 DEN HAAG - Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om gestoorde verdachten aan te houden. Met de zogeheten 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare- en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt. Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken.

BODY:
 
 Vangstok niet toegestaan
 van een onzer verslaggevers
 Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan, zegt criminoloog Jaap Timmer. In de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams staat niets over het gebruik ervan vermeld. Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen. Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn. Legale middelen als pepperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven. Bovendien moeten de agenten te dicht bij komen om het op te spuiten. 'Dit soort verdachten heeft soms enge ziekten of messen om de handen getapet,' aldus Timmer.
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigde situaties. Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker. Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. 'Het is gewoon slim optreden van de agenten.' Dat het niet in de wet staat, maakt volgens hem niet uit. 'Een houdgreep staat ook niet in de wet.' Timmer is het niet eens met Den Bakker. 'Wat er niet in de bewapenings- en uitrustingsregeling staat mag formeel niet worden gebruikt.' En: 'Een houdgreep is geen middel maar een judotechniek die arrestatieteams gewoon mogen gebruiken.'
 Een wapenstok en pepperspray is vaak niet afdoende, erkent het ministerie van binnenlandse zaken. Daarom heeft het ministerie aan de Raad van Hoofdcommissarissen gevraagd aan te geven welke 'instrumenten' arrestatieteams nog meer nodig hebben. Begin oktober wordt dat advies verwacht.
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: August 20, 2005

31 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Provinciale Zeeuwse Courant  
Provinciale Zeeuwse Courant

August 20, 2005

SECTION: 3

LENGTH: 242 words

HEADLINE: Politie maakt gebruik van omstreden wapen

BODY:
 
 door Mayke Calis
 DEN HAAG - Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om gestoorde verdachten aan te houden. Met de 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare- en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt. Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken.
 Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan, zegt criminoloog Jaap Timmer. In de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams staat niets over het gebruik ervan. Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen. Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn.
 Legale middelen als pepperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven. Bovendien moeten de agenten te dichtbij komen om het op te spuiten. "Dit soort verdachten heeft soms messen om de handen getapet of draagt enge ziekten", aldus Timmer.
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigde situaties. Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker. Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. GPD
 Copyright Provinciale Zeeuwse Courant

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: August 23, 2005

32 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Veluws Dagblad

August 20, 2005

SECTION: GO1BIN

LENGTH: 310 words

HEADLINE: Omstreden wapens bij arrestatie

HIGHLIGHT:
 DEN HAAG - Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om gestoorde verdachten aan te houden. Met de zogeheten 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare- en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt. Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken.

BODY:
 
 Vangstok niet toegestaan
 van een onzer verslaggevers
 Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan, zegt criminoloog Jaap Timmer. In de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams staat niets over het gebruik ervan vermeld. Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen. Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn. Legale middelen als pepperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven. Bovendien moeten de agenten te dicht bij komen om het op te spuiten. 'Dit soort verdachten heeft soms enge ziekten of messen om de handen getapet,' aldus Timmer.
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigde situaties. Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker. Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. 'Het is gewoon slim optreden van de agenten.' Dat het niet in de wet staat, maakt volgens hem niet uit. 'Een houdgreep staat ook niet in de wet.' Timmer is het niet eens met Den Bakker. 'Wat er niet in de bewapenings- en uitrustingsregeling staat mag formeel niet worden gebruikt.' En: 'Een houdgreep is geen middel maar een judotechniek die arrestatieteams gewoon mogen gebruiken.'
 Een wapenstok en pepperspray is vaak niet afdoende, erkent het ministerie van binnenlandse zaken. Daarom heeft het ministerie aan de Raad van Hoofdcommissarissen gevraagd aan te geven welke 'instrumenten' arrestatieteams nog meer nodig hebben. Begin oktober wordt dat advies verwacht.
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: August 20, 2005

33 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Zwolse Courant

August 20, 2005

SECTION: GO1BIN

LENGTH: 310 words

HEADLINE: Omstreden wapens bij arrestatie

HIGHLIGHT:
 DEN HAAG - Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om gestoorde verdachten aan te houden. Met de zogeheten 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare- en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt. Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken.

BODY:
 
 Vangstok niet toegestaan
 van een onzer verslaggevers
 Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan, zegt criminoloog Jaap Timmer. In de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams staat niets over het gebruik ervan vermeld. Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen. Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn. Legale middelen als pepperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven. Bovendien moeten de agenten te dicht bij komen om het op te spuiten. 'Dit soort verdachten heeft soms enge ziekten of messen om de handen getapet,' aldus Timmer.
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigde situaties. Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker. Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. 'Het is gewoon slim optreden van de agenten.' Dat het niet in de wet staat, maakt volgens hem niet uit. 'Een houdgreep staat ook niet in de wet.' Timmer is het niet eens met Den Bakker. 'Wat er niet in de bewapenings- en uitrustingsregeling staat mag formeel niet worden gebruikt.' En: 'Een houdgreep is geen middel maar een judotechniek die arrestatieteams gewoon mogen gebruiken.'
 Een wapenstok en pepperspray is vaak niet afdoende, erkent het ministerie van binnenlandse zaken. Daarom heeft het ministerie aan de Raad van Hoofdcommissarissen gevraagd aan te geven welke 'instrumenten' arrestatieteams nog meer nodig hebben. Begin oktober wordt dat advies verwacht.
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: August 20, 2005

34 of 101 DOCUMENTS

©  2005 Het Parool  
 Het Parool

August 19, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 3

LENGTH: 435 words

HEADLINE: Onderkop 16 pt Onderkop 16 pt

BYLINE: HET PAROOL

BODY:
 
 Kop half vet 36 pt 
 Wetenschapper: vangstok kan nuttig zijn 
 Politie: geen behoefte aan meer wapens 
 Van een verslaggever
 AMSTERDAM - De politie heeft op dit moment geen behoefte aan uitbreiding van het wapenarsenaal. Dat zegt de woordvoerder van de Raad van Hoofdcommissarissen naar aanleiding van een pleidooi van politiewetenschapper Jaap Timmer van de Vrije Universiteit om arrestatieteams beter uit te rusten.
 Timmer vindt dat arrestatieteams de beschikking moeten kunnen krijgen over nieuwe, niet-dodelijke middelen. Nu staat in de wet welke wapens de politie mag gebruiken; de rest is daarmee illegaal. Dat geldt bijvoorbeeld voor de vangstok, die nu al gebruikt wordt, maar niet in de wet wordt genoemd. 
 Arrestatieteams (AT's) hanteren nu verschillende technieken om gevaarlijke arrestanten uit te schakelen. Een manier is dat AT'ers met helmen en schilden de persoon in een hoek of tegen een muur duwen. De vangstok - een hooivork zonder punten - kan dan worden gebruikt om de arrestant tegen de muur vast te pinnen.
 Pepperspray is voor de arrestatieteams niet heel nuttig. Tegen sommige gestoorde verdachten of personen die cocaine hebben gebruikt, is dat middel niet effectief.
 Volgens Timmer doen arrestatieteams, die ieder jaar 1500 gevaarlijke arrestanten aanhouden, hun uiterste best om zo min mogelijk geweld te gebruiken. "Maak het mogelijk dat ze dit soort middelen legaal aanschaffen."
 Een ander mogelijk middel is een stroomstootwapen. Van een afstand kunnen verdachten daarmee een zware stroomstoot toegediend krijgen, waardoor ze tijdelijk uitgeschakeld raken.
 Maar de hoofdcommissarissen van politie hebben op dit moment geen behoefte aan uitbreiding van het wapenarsenaal, zegt woordvoerder Cees den Bakker.
 Dat de vangstok niet in de wet wordt genoemd, is volgens hem geen probleem omdat die niet als wapen wordt gezien, aldus Den Bakker. Volgens Timmer is het gebruik formeel niet toegestaan omdat het ding niet in de wet staat.
 Aan de invoering van een stroomstootwapen is bij de politie geen behoefte. Den Bakker wijst erop dat zo'n wapen schade kan aanrichten, in tegenstelling tot de vangstok.
 In oktober komen de korpsen met een advies over uitbreiding van het wapenarsenaal. Daaronder is bijvoorbeeld ook de bean bag, een zak met fijne hagelkogeltjes.
 In overleg met het ministerie van Binnenlandse Zaken en het openbaar ministerie zal worden gekeken welk wapen onder welke voorwaarden mag worden gebruikt. Het gaat dan in eerste instantie om arrestatieteams en niet om de hele politie.
 Bijschrift fotocredit

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: August 19, 2005

35 of 101 DOCUMENTS

©  2005 PCM Uitgevers B.V.  
Trouw

August 19, 2005

SECTION: Voorpagina; Pg. 01

LENGTH: 368 words

HEADLINE: Politie gebruikt illegale vangstok ; Pepperspray vult gat tussen wapenstok en pistool niet

BYLINE: DOOR LOUIS CORNELISSE

BODY:
 De politie ziet zich gedwongen bij het inrekenen van gewelddadige gestoorden naar niet-wettelijke middelen, zoals bijvoorbeeld ' vangstokken', te grijpen.
 Met een vangstok wordt een gestoorde op afstand tegen een muur ' gefixeerd'. Pepperspray, dat het gat tussen wapenstok en pistool moet vullen, heeft bij deze verwarde mensen geen uitwerking. In de praktijk blijkt dat agressieve gestoorden juist nog razender worden. Het gaat met name om coke-gebruikers, die vaak ongevoelig zijn voor de sterke peperprikkeling. 
 Politiedeskundige dr. Jaap Timmer van de Vrije Universiteit in Amsterdam vindt het niet vreemd dat dienders zoeken naar alternatieve methoden om heftige arrestanten onder controle te krijgen. " De politie krijgt steeds meer met deze groep te maken. Als andere technieken falen, wordt gegrepen naar alternatieven.' De alternatieve overmeestertechniek is nu als volgt: twee leden van een arrestatieteam (AT) komen met kogelwerende schilden en helmen op de gestoorde af. Een derde AT'er zet hem vast tegen de muur met een stok waarop een halve ring is gemonteerd. Er kan ook gekozen worden voor een stok met een mega boei die kan vastklikken om een been. Als die vastzit, wordt de arrestant onderuitgetrokken. Beide instrumenten behoren niet tot het legale arsenaal van de politie. Ook worden wel brandblussers ingezet.
 Voor zover Timmer kan overzien, heeft de toevoeging van pepperspray aan de uitrusting van de politie er niet toe geleid dat andere geweldsmiddelen veel minder worden benut. De pleidooien voor invoering van de pepperspray waren meer gebaseerd op emoties en anekdotes dan op gedegen onderzoek, weet de criminoloog. Het lijkt zo mooi, zonder veel geweld en schade een arrestant voor een paar minuten lamleggen. Maar pepperspray heeft de lacune tussen slaan en schieten niet helemaal kunnen vullen.
 Timmer: " Het zou misschien verstandiger zijn als de politie was uitgerust met een uitschuifbare wapenstok. Met een langere wapenstok kun je mensen op afstand houden, porren en effectief klappen uitdelen'. De politiedeskundige pleit ook voor invoering van de Taser, een stroomstootwapen. " Die schakelt mensen een tijdje uit zonder letsel te veroorzaken.'

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: August 19, 2005

36 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Goudsche Courant  
Goudsche Courant

August 19, 2005

SECTION: BIN1 (binnenland)

LENGTH: 300 words

HEADLINE: Omstreden wapen bij arrestatieteam

BODY:
 
 DEN HAAG - Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om verdachten aan te houden. Met de zogeheten 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare- en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt. Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken.
 Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan, zegt criminoloog Jaap Timmer. In de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams staat niets over het gebruik ervan vermeld. Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen. Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn.
 Legale middelen als pepperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven. Bovendien moeten de agenten te dicht bij komen om het op te spuiten. "Dit soort verdachten heeft soms enge ziekten of messen om de handen getapet", aldus Timmer.
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigde situaties. Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker. Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. "Het is gewoon slim optreden van de agenten." Dat het niet in de wet staat, maakt volgens hem niet uit. "Een houdgreep staat ook niet in de wet."
 Timmer is het niet eens met Den Bakker. "Wat er niet in de bewapenings- en uitrustingsregeling staat mag formeel niet worden gebruikt." En: "Een houdgreep is geen middel maar een judotechniek die arrestatieteams gewoon mogen gebruiken." - GPD
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: August 19, 2005

37 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Haagsche Courant  
Haagsche Courant

August 19, 2005

SECTION: BIN1 (binnenland)

LENGTH: 300 words

HEADLINE: Omstreden wapen bij arrestatieteam

BODY:
 
 DEN HAAG - Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om verdachten aan te houden. Met de zogeheten 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare- en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt. Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken.
 Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan, zegt criminoloog Jaap Timmer. In de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams staat niets over het gebruik ervan vermeld. Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen. Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn.
 Legale middelen als pepperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaine hebben gesnoven. Bovendien moeten de agenten te dicht bij komen om het op te spuiten. "Dit soort verdachten heeft soms enge ziekten of messen om de handen getapet", aldus Timmer.
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigde situaties. Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker. Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. "Het is gewoon slim optreden van de agenten." Dat het niet in de wet staat, maakt volgens hem niet uit. "Een houdgreep staat ook niet in de wet."
 Timmer is het niet eens met Den Bakker. "Wat er niet in de bewapenings- en uitrustingsregeling staat mag formeel niet worden gebruikt." En: "Een houdgreep is geen middel maar een judotechniek die arrestatieteams gewoon mogen gebruiken." - GPD
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: August 19, 2005

38 of 101 DOCUMENTS

Copyright  2005 Noordelijke Dagblad Combinatie / Leeuwarder Courant
All rights reserved  
Leeuwarder Courant 

August 19, 2005  
noord ; west ; zuid ; stad 

LENGTH: 304 woorden

HEADLINE: Politie maakt gebruik van illegale wapens 

BODY:
  Vangstok bij arrestatie gestoorden   DEN HAAG[ (GPD)[Arrestatieteams gebruiken omstreden middelen om gestoorde verdachten aan te houden. Met de zogeheten 'vangstok', een soort grote slangenvork, kunnen niet aanspreekbare- en gevaarlijke verdachten tegen de muur worden gedrukt.  
Agenten hoeven dan geen vuurwapens te gebruiken. Formeel is het gebruik van de vangstok niet toegestaan. Dit zegt criminoloog Jaap Timmer.  
 Volgens Timmer staat in de bewapenings- en uitrustingsregeling voor arrestatieteams niets over het gebruik ervan vermeld. Timmer pleit daarom voor een uitbreiding van het arsenaal waarmee arrestatieteams, ongeveer honderd tot tweehonderd agenten, hun werk kunnen doen. Arrestatieteams houden jaarlijks ongeveer 1500 verdachten aan waarvan enkele tientallen gestoord of gevaarlijk zijn. 
 Legale middelen als peperspray slaan volgens Timmer niet aan bij drugsverslaafden die veel cocaïne hebben gesnoven. Bovendien moeten de agenten te dicht bij komen om het op te spuiten. "Dit soort verdachten heeft soms enge ziekten of messen om de handen getapet," aldus Timmer. 
 Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut zegt dat de vangstok alleen in bijzondere gevallen wordt gebruikt, bijvoorbeeld in levensbedreigende situaties. Andere omstreden middelen als stroomstootwapens en stokken om iemand omver te trekken worden niet gebruikt, aldus Den Bakker. Volgens hem is de vangstok niet verboden omdat het geen wapen is. "Het is gewoon slim optreden van de agenten." 
 Dat het niet in de wet staat, maakt volgens hem niet uit. "Een houdgreep staat ook niet in de wet." Timmer is het niet eens met Den Bakker. "Wat er niet in de bewapenings- en uitrustingsregeling staat mag formeel niet worden gebruikt." En: "Een houdgreep is geen middel maar een judotechniek die arrestatieteams gewoon mogen gebruiken." 

LOAD-DATE: August 19, 2005

39 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Reed Business Information B.V.  
Elsevier

July 30, 2005

SECTION: Nederland; N.30 van 2005, J.61; P.18;19;20

LENGTH: 2454 words

HEADLINE: RECONSTRUCTIE: ZEVENTIEN HELSE MINUTEN

BYLINE: Gerlof Leistra

BODY:
 
 Tijdens het proces tegen Mohammed Bouyeri kreeg de politie complimenten voor haar 'beheerste' optreden bij de aanhouding van de moordenaar van Theo van Gogh. Terecht? Uit een reconstructie blijkt van niet. Regie ontbrak, met alle risico's van dien. En de politie wist Bouyeri pas bij het veertiende schot te raken.
 Mohammed Bouyeri wilde na de moord op Theo van Gogh de martelaarsdood sterven. De 27-jarige Marokkaan hoopte dat hij door politiekogels zou worden doorzeefd, zo blijkt uit de afscheidsbrief die hij 2 november 2004 bij zich droeg. Dat dit onderdeel van zijn morbide plan mislukte, was volgens officier van justitie Frits van Straelen te danken aan de politie. In zijn requisitoir voor de Amsterdamse rechtbank zei hij twee weken geleden: 'De politiemensen verdienen een groot compliment voor deze aanhouding. Door hun beheerste optreden kreeg de verdachte niet wat hij wenste: een martelaarsdood.'
 Een mooi compliment, maar was het optreden van de politie wel zo beheerst? Een gedetailleerde reconstructie van het politieoptreden in de exact zeventien minuten na de moord op Van Gogh levert een chaotischer beeld op dan de officier van justitie schetst. 
 De ochtendspits is in volle gang als Theo van Gogh op dinsdag 2 november op zijn fiets stapt om van zijn huis aan de Pythagorasstraat in de Watergraafsmeer naar zijn kantoor aan de Van Breestraat in Oud-Zuid te gaan. Hij fietst langs het politiebureau aan de Linnaeusstraat rich_ting centrum.
 Om 8.35 uur haalt Mohammed Bouyeri hem ter hoogte van het Stadsdeelkantoor op de fiets in. De omgeving is bekend terrein voor hem. Om de hoek, in de Domselaerstraat, werd hij op 8 maart 1978 geboren. Tot zijn zevende heeft hij hier gewoond. In de weken voor de moord heeft hij de fietsroute van zijn doelwit met militaire precisie 'afgelegd'.
 Vlak voor de hoek met de Domselaerstraat schiet Bou-ye_ri Van Gogh neer. Door de kogelregen raakt een omstander gewond aan zijn bovenbeen en krijgt een vrouw een kogel in de hak van haar schoen. Voor de deur van eetcafe Hollan_der valt Van Gogh neer. Bouyeri vuurt van nabij nog een paar keer op het slachtoffer. Dan haalt hij een groot kapmes uit zijn schoudertas. Met een paar halen snijdt hij de keel van Van Gogh door en plant het mes in diens borst. Rustig haalt hij een brief uit zijn tas en priemt die met een fileermes op het lichaam van Van Gogh. Het blijkt een dreigbrief gericht aan kamerlid Ayaan Hirsi Ali (VVD).
 Bouyeri kijkt volgens ooggetuigen ijzingwekkend kalm neer op Van Gogh en loopt dan richting Oosterpark. Onderweg laat hij zijn schoudertas vallen en vult het magazijn van zijn zwarte pistool met vijftien nieuwe patronen. Bouyeri steekt over en loopt het Oosterpark in. Het is dan 8.40 uur geweest.
 Een paar minuten eerder is de aan zijn been gewonde ooggetuige het politiebureau aan de Linnaeusstraat binnengelopen en meldt de schietpartij. De teamchef belt meteen haar collega van het nabijgelegen bureau 's Gravesandeplein op zijn mobiel: de verdachte van een schietpartij loopt in het Oosterpark. De gealarmeerde teamchef rent naar een politiebusje. Via de omroepinstallatie wordt meer uniformpersoneel gevraagd. De 51-jarige brigadier B. hoort de oproep en weet nog net in de bus te springen, waarin naast zijn teamchef al twee andere collega's zitten. Op het laatste moment hebben ze ieder nog een portofoon meegegrist. Iets na 8.40 uur rijden ze met een bloedvaart naar het Oosterpark. Ze vergeten zich aan te melden bij de meldkamer en verzuimen om kogelvrije vesten - verplicht in het geval van een bewapende verdachte - aan te trekken.
 Ter plekke
 De officier van dienst van het wijkteam Linnaeusstraat is op de Insulindeweg aan het werk als hij om 8.43 uur van de Centrale Meldkamer opdracht krijgt zich naar de Linnaeusstraat te spoeden: er wordt daar geschoten. De officier van dienst is een minuut later ter plekke en hoort van een getuige wat er is gebeurd. De getuige stapt bij hem in de auto en zegt dat de schutter in het Oosterpark loopt. Vrijwel meteen krijgt hij hem in het vizier: 'Het is die man daar. Dat is hem!'
 Via de portofoon vraagt de officier van dienst de chef van de meldkamer om het hele park af te sluiten in afwachting van de komst van het Arrestatieteam (AT). Leden van het AT zijn veel beter bewapend en gespecialiseerd in het aanhouden van vuurwapengevaarlijke verdachten. De officier van dienst roept twee agenten terug die Bouyeri in het park willen aanhouden. Te gevaarlijk: er lopen moeders met kinderen.
 Even verliest de officier van dienst de verdachte uit het oog, maar dan roept hij in zijn portofoon dat deze in de richting van de Mauritskade rent. Het pistool houdt hij in zijn rechterhand.
 Inspecteur M. (31) hoort op Bureau IJ-tunnel van de schietpartij. Met een collega - in het dossier opgevoerd als G05 - rijdt hij in de VW Golf razendsnel naar het Oosterpark. Over de portofoon horen ze dat de verdachte een wapen in zijn hand heeft. Ze stoppen om hun kogelwerende vesten aan te trekken. Dan horen ze dat de verdachte richting Mauritskade rent.
 Plotseling schreeuwt G05: 'Naast je! Bukken! Kijk uit, hij schiet!' Inspecteur M. ziet een man staan die lijkt op Osama bin Laden. In een flits ziet hij dat de man het pistool op hen richt. 'Bukken! Rijden!,' schreeuwt G05. Op hetzelfde moment klinkt een knal en verbrijzelt een kogel de ruit van het linkerachterportier. Inspecteur M. hoort wat langs zijn hoofd suizen. Hij pakt zijn pistool, maar voelt dan twee klappen in zijn rug. Een van de kogels blijft steken in zijn vest. Hij geeft gas, ramt een verkeerszuil en belandt via betonblokken langs het fietspad tegen een muur. G05 springt uit de auto en schiet vier keer op Bouyeri, maar raakt hem niet. Mensen aan de overkant van het water, onder wie politiemedewerkers in een pand aan de Sarphatistraat waar onder meer het AT is gehuisvest, denken dat er vuurwerk wordt afgestoken.
 Doodsangst
 Inmiddels is er meer politie op de Mauritskade gearriveerd, schuin voor Hotel Are_na. Een busje met twee agenten van de hondenbrigade, een onopvallende surveillancewagen - een grijze Opel Astra - met twee geunifoormeerde agentes die een verkeerscontrole hielden op de Linnaeusstraat, de wijk_teambus met vier agenten en tot slot een motoragent.
 De agenten weten niet wat ze ter plekke zullen aantreffen. En ze hebben al helemaal niet gerekend op een verdachte die in een vuurgevecht doodgeschoten wil worden door de politie. Binnen een paar minuten schiet Bouyeri zijn hele magazijn leeg. Hij vuurt op de bus van de hondenbrigade en daarna op de wijkteambus. De agenten zoeken in doodsangst dekking. Brigadier B. is op de bodem van de bus gedoken en bidt dat hij en zijn collega's de schietpartij mogen overleven.
 Het zelfmoordplan van Bouyeri lijkt te werken: de politie beantwoordt het vuur. Een van de agentes uit de onopvallende surveillancewagen - in het dossier G06 - schiet vijf keer terug. De teamchef van bureau Linnaeusstraat - G04 - schiet van een afstand van ongeveer 20 meter drie keer en zijn collega G07 twee keer.
 Net als eerder in de Linnaeusstraat zijn burgers getuige van de schietpartij. Twee van hen belanden zelfs midden in de kogelwisseling, maar komen met de schrik vrij. In het politiepand aan de Sarphatistraat fungeren medewerkers onbedoeld als schietschijf. Een politiekogel vliegt door de ruit van de onderzoeksruimte van de Technische Recherche op de tweede verdieping. Een andere kogel doorboort een ruit van de kantine van woningbouwcooperatie Het Oosten. Toevallig vallen hierbij geen slachtoffers.
 In de eerste minuten na een melding zijn agenten vaak aangewezen op hun gezond verstand. Er is geen tijd voor een gedetailleerd aanvalsplan. Die tweede november had het ontbreken van een strakke regie fataal kunnen aflopen. De motoragent was weggestuurd uit het Oosterpark omdat hij geen kogelvrij vest droeg, maar op de Mauritskade komt ook hij oog in oog te staan met Bou_yeri. Hij gooit zijn motor neer. Een toevallig langsrijdende beroepschauffeur bedenkt zich niet en plaatst zijn vrachtwagen heldhaftig tussen de motoragent en de man met het pistool.
 Opnieuw klinkt een oorverdovend schot: het veertiende. Bouyeri valt neer, na dertien missers heeft de politie hem eindelijk in zijn linkerbeen weten te raken. Het is dan 8.52 uur, precies zeventien minuten na de moord op Theo van Gogh. Twee minuten later arriveert het opgeroepen AT om de verdachte onder strenge bewaking over te brengen naar het VU-ziekenhuis.
 Kamikaze-actie
 De schietpartij op de Mauritskade heeft hooguit vijf minuten geduurd. Toch is het een wonder dat alle elf agenten het hebben overleefd. Bouyeri heeft vijftien keer op hen geschoten. 'Ik schoot om te doden en gedood te worden,' zei hij twee weken geleden in zijn laatste woord. De agenten die tijdens de zitting huilden, beseften dat de aanhouding had kunnen uitlopen op een bloedbad.
 Die tweede november werden de agenten volkomen overrompeld door de kamikaze-actie van Bouyeri. De tijd voor overleg ontbrak. Drie agenten hebben teruggeschoten, maar van de veertien politiekogels was slechts een schot raak. 'Hij ging maar niet neer,' verklaarde G06. Onder grote spanning schieten op een bewegend doel is moeilijk, maar zo veel missers zegt ook iets over de schietvaardigheid van politiemensen.
 Agenten zijn geen scherpschutters, bevestigt wetenschappelijk onderzoek. Slechts in 56 procent van de gevallen van gericht schieten, treffen ze doel, schrijft Jaap Timmer van het Centrum voor Politie- en Veiligheidswetenschappen van de Vrije Universiteit in zijn recente proefschrift Politiegeweld. Geweldgebruik van en tegen de politie in Nederland. 'Over een afstand van meer dan 20 meter weet de politie het doel vrijwel nooit meer te raken. Dergelijk vuurwapengebruik is dan ook weinig effectief en vooral gevaarlijk, omdat de kogels via onvoorspelbare banen onvoorspelbare doelen kunnen raken.'
 Het merendeel van de elf agenten had nog nooit een serieus schietincident meegemaakt. Een gewone straatagent is ook onvoldoende getraind voor dergelijke uitzonderlijke en levensbedreigende situaties. Mogelijk speelt ook angst voor strafrechtelijke vervolging agenten parten. Wie zich houdt aan de zogenoemde geweldsinstructie - alleen in het uiterste geval schieten, en dan niet met de intentie om te doden maar bij voorkeur op de benen - heeft niets te vrezen. Toch moesten alleen al in Amsterdam de afgelopen jaren diverse agenten zich verantwoorden voor schietincidenten tijdens de uitoefening van hun functie.
 Natuurlijk moest er na de moord op Van Gogh razendsnel worden gehandeld en is het achteraf gemakkelijk kritiek leveren. Maar er zijn veel kritische vragen te stellen over het politieoptreden op 2 november. Waarom waren de politieauto's niet voorzien van gps om hun plaats te kunnen bepalen? Nu miste de Meldkamer het overzicht. Als onder zulke omstandigheden eenheden op eigen houtje naar de Plaats Delict snellen, kan de situatie uit de hand lopen.
 Illustratief is de verklaring van brigadier B. over de gang van zaken in de wijkteambus. Hoewel de teamchef rechts voorin zat, werd er niet overlegd: 'Onderling hebben wij niet besproken wie wat zou gaan doen. Wij hadden geen kogelvrije vesten aan. Ik weet dat er twee vesten in de auto lagen. Geen van ons heeft hierover gesproken.'
 Het lijkt erop dat de officier van dienst, die op aanwijzen van de getuige Bouyeri zag lopen, als een van de weinigen het hoofd koel hield. Hij stelde voor het Oosterpark af te zetten en de komst van het Arrestatieteam af te wachten. Formeel mag het AT pas worden ingezet na toestemming van het Openbaar Ministerie, maar nood breekt wet. Het AT zat in het pand aan de Sarphatistraat op schootsafstand. Een scherpschutter had van achter zijn bureau Bouyeri kunnen uitschakelen.
 De gebrekkige regie rond Bouyeri's aanhouding past in een patroon, blijkt uit het proefschrift van Jaap Timmer. In zijn conclusies schrijft hij: 'Het ontbreekt de reguliere politie in gevaarsituaties aan leiding, vaste taakverdeling en procedures, goede voorbereiding en gestructureerde informatie, communicatie en evaluatie.'
 Toch treft de individuele agenten in dit geval weinig blaam. Uiteraard is het dom - en tegen de voorschriften - om op weg naar een vuurwapengevaarlijke verdachte geen kogelwerend vest aan te trekken, maar zij hebben onder bizarre omstandigheden hun leven gewaagd. Ernstiger is dat regie ontbrak en dat mag de korpsleiding zichzelf aanrekenen.
 De korpsleiding is ook verantwoordelijk voor een deugdelijke uitrusting van de agenten, waar het eveneens aan schortte. Met gps in de wagens had de meldkamer de manschappen beter kunnen aansturen en zo hun veiligheid kunnen bewaken. Waarom hebben straatagenten voor noodsituaties niet net als hun collega's van de AT's kogelwerende helmen met een kogelwerend vizier? En waarom zijn de wagens niet standaard voorzien van gepantserde portieren?
 De tijd van Bromsnor op een rijwiel of - in 2005 meer toepasselijk - in een kek Golfje is voorbij. Agenten zullen steeds vaker te maken krijgen met terroristen als Mohammed Bouyeri die een martelaarsdood willen sterven. De elf agenten zijn op 2 november door het oog van de naald gekropen.
 Op verzoek van de politie zijn van de betrokken agenten alleen de voorletters vermeld
 Kader bij artikel:
 LEVENSLANG VOOR BOUYERI
 Verwachte ontknoping bizar proces. Kans op hoger beroep gering
 Zwijgend hoorde Mohammed Bouyeri zijn vonnis aan. Wegens de moord met terroristisch oogmerk op cineast en schrijver Theo van Gogh en de belemmering van VVD-Tweede-Kamerlid Ayaan Hirsi Ali om haar werk als parlementarier te doen, veroordeelde de Amsterdamse rechtbank hem afgelopen dinsdagochtend tot een levenslange gevangenisstraf. De rechters vinden levenslang nodig om de samenleving maximaal te beveiligen. In zijn laatste woord zei Bouyeri twee weken geleden dat hij na vrijlating opnieuw een moord zou plegen. Bouyeri werd tevens veroordeeld voor poging tot moord op acht politieagenten en twee omstanders en bedreiging met de dood van drie agenten. Het Openbaar Ministerie had levenslang geeist. Het verzoek om Bouyeri het actief en passief kiesrecht te ontnemen, honoreerde de rechtbank niet. De uitspraak was de verwachte ontknoping van een bizar proces, waarin Bouyeri niet verdedigd wilde worden. Wel heeft hij in een vroeg stadium schuld bekend.De kans is gering dat Bouyeri in beroep gaat: hij erkent ons rechtssysteem niet. In het verkort vonnis - gebruikelijk in afwachting van een eventueel hoger beroep - zegt de rechtbank niets over de detentie. Tweede- Kamerleden pleitten eerder voor volledige isolatie, om te voorkomen dat Bouyeri medegedetineerden voor de jihad ronselt.

GRAPHIC: Politie Amsterdam/Amstelland; Mohammed Bouyeri, op de foto rood omcirkeld, loopt na de moord op Theo van Gogh in de Linnaeusstraat richting het Oosterpark; Dankzij zijn kogelvrije vest overleefde de politieagent Bouyeri's kogels

LOAD-DATE: July 29, 2005

40 of 101 DOCUMENTS

©  2005 PCM Uitgevers B.V.  
Trouw

July 27, 2005

SECTION: de Verdieping; Pg. V01

LENGTH: 1495 words

HEADLINE: Praten versus schieten ; Politiegeweld

BYLINE: DOOR LOUIS CORNELISSE

BODY:
 Dienders huilen in de rechtszaal omdat er op ze geschoten is. En ze worden bewust aangevallen door hooligans; geweld tegen de politie neemt toe en is harder. Toch kiest de politie voor inperking van geweld. Maar kwetsbaarheid tast wel het gezag aan, vindt politiedeskundige Jaap Timmer. D e balans slaat te veel door naar incasseren, vindt politiedeskundige Jaap Timmer. " Het is een pluspunt dat de politie zo professioneel is geworden dat er geen toename is van het aantal slachtoffers van politiekogels. 
 Aan de andere kant is de positie van de politie zwakker geworden door zich kwetsbaar op te stellen. Dat is een verkeerd signaal, het tast het gezag van de politie aan. In zijn proefschrift ' Politiegeweld' somt Timmer op dat de laatste twintig jaar de geweldscriminaliteit is vervijfvoudigd, terwijl de bevolking licht groeide en er meer politieagenten kwamen. Daar tegenover bleef het aantal slachtoffers van politiekogels stabiel: drie tot vier doden per jaar en veertien gewonden. Er wordt minder maar zeker beter geschoten, stelt Timmer vast. Wat het raak schieten betreft, heeft de politie in de jaren tachtig een geweldige slag gemaakt. Tot die tijd bepaalde ieder korps voor zich hoe vaak een agent naar de schietbaan moest om te oefenen. Timmer: " Dat roosjes melken, zoals dat werd genoemd, had niets met de werkelijkheid te maken. In de loop van de jaren negentig zijn er schietbanen met nabootsingen van praktijksituaties gekomen. De politie moest wel. Want in de jaren zeventig werd men al geconfronteerd met meer geboefte dat op de politie begon te schieten. De aanschaf van de Walther P5, het huidige dienstpistool, liep parallel met de gehele modernisering van de politie. De ordehandhavers ' vermaatschappelijkten'. " Nederland wil sinds de jaren zeventig een politie die midden in de samenleving staat. Er dient achteraf uitleg gegeven te worden als er is geslagen of geschoten, zegt Timmer, " Na de Nieuwmarktrellen in de jaren zeventig in Amsterdam zei de hoofdcommissaris: ' Als wij dat nodig vinden, dan gebruiken we geweld. Daarmee uit.' Daar kom je nu niet meer mee weg. De politietop besefte na alle oproer, vooral in Amsterdam, dat de dienders niet waren voorbereid op een adequate reactie op massaal en hard geweld. " Tijdens de bouwvakkersrellen in 1966 werd er op de betogers geschoten met karabijnen! Dat er geen doden en gewonden zijn gevallen, is een wonder of ze konden niet schieten. In ' Politiegeweld' laat Timmer zien dat de nieuwe politie drie ontwikkelingen heeft doorgemaakt: professionalisering, specialisering en vermaatschappelijking. De politie streeft naar het inperken van geweld. In die zin is de Nederlandse politie een ' praatpolitie'. Maar omdat het onvermijdelijk is dat er geweld wordt gebruikt, zijn er teams ontstaan met een speciale taak, waartoe de leden ook opgeleid en getraind worden.
 De mobiele eenheid is er zo een. De filosofie achter de ME is het intimideren van een menigte. De uitstraling van de ME op linie met helmen, schilden en lange wapenstok moet afschrikwekkend zijn. Door te werken met een centraal bevel, kan escalatie worden voorkomen. Als de meute niet wijkt, heeft de ME de waterwerper achter de hand. Uiteindelijk kan ook traangas ingezet worden. Het vuurwapen wordt pas getrokken in uiterste noodzaak, zoals bij de Rotterdamse kampioensrellen van Feyenoord in 1999. Dat is dan ter zelfverdediging. Het is linke soep om het pistool op een massa te richten. Stel dat een paar doorgedraaide hooligans blijven oplopen, dan kunnen in het nauw gedreven agenten haast niet anders dan vuren.
 Timmer: " Wanneer bij rellen iets fout loopt, heeft het vrijwel altijd te maken met onvolledige of slechte informatie en inschattingen. Zie hoe het zes jaar geleden ging bij die rellen in Rotterdam. Er kwam een melding van een vechtpartijtje in een cafe. Dat was door de relschoppers in scene gezet om de politie uit
 VERVOLG OP PAGINA 2
 haar tent te lokken. Hooligans kennen de tactiek van de politie. De agenten die daar aankwamen, waren geen ME'ers maar platte petten. Ze dachten een paar dronken ruziezoekers uit elkaar te gaan halen, maar werden aangevallen door zo'n vijftig relschoppers.
 Ook de supportersrellen van 17 april dit jaar, waarbij vechtersbazen van Ajax en Feyenoord het met elkaar en de politie aan de stok kregen, is het gevolg van een abominabele regie. Misverstanden en miscommunicatie leidden ertoe dat het volledig uit de hand liep. Terwijl de politie wel voorbereid was. Klaar stonden: vier pelotons ME, zes ondersteuningsgroepen, een brand-en traangasgroep, een verkenningseenheid, achttien man bereden politie , zes diensthonden, twee arrestantenbusjes, een videovoertuig, een telehelikopter, een waterwerper. Maar voor die ter plekke waren, was de slag al begonnen. Er raakten meer dan veertig politiemensen gewond.
 Hoezeer zulke aanvallen indruk op de politieagenten maken, bleek na afloop van de rellen. Korpschef Meijboom. " De haat en agressie die onze mensen zagen, kenden ze nog niet. Een deel van deze voetbalgekken was niet uit op Ajax-supporters, maar puur op de politie. In het personeelsblad kwamen verschillende agenten aan het woord die het geweld tegen hen ' niet van deze wereld' vonden en moeite hadden dit te accepteren.
 De politiemensen die de moordenaar van Theo van Gogh, Mohammed B., probeerden aan te houden, bleken ook geraakt doordat er op hen was geschoten. Het trauma zit diep. In de rechtszaal toonden ze hun emoties, sommigen leiden aan slapeloosheid, krijgen huilbuien en hebben problemen zich te concentreren. ' Risico van het vak', vonden buitenstaanders, ' een aanfluiting dat agenten zich publiekelijk zo laten gaan'. Timmer begrijpt wel dat deze politiemensen zo aangeslagen zijn. Bij schietincidenten gaat het meestal om verdachten die aan een arrestatie proberen te ontkomen. B. daarentegen wilde deze agenten bewust doden. Daarop zijn ze niet voorbereid . Timmer vindt dit geen bedrijfsrisico. " Mensen als Mohammed B. kunnen zomaar op een wijkagent toelopen en hem doodschieten. Dat kun je niet incalculeren. Bovendien was er sprake van het fenomeen dat hij ook beschrijft in zijn boek ' Suicide by cop'. B. wilde door hen doodgeschoten worden, een moordenaar van de agenten maken, terwijl ze juist zijn opgeleid zo min mogelijk geweld te gebruiken. Wanneer er gelegenheid voor was geweest, was een arrestatieteam (AT) op B. afgestuurd. De agenten op wie hij schoot, deden precies wat ze moesten doen: een verdachte volgen en doorgeven waar hij is. Het AT zou hem dan later kunnen overmeesteren.. De leden daarvan zijn erop getraind.
 Jaarlijks houden de acht AT's die Nederland kent ruim vijftienhonderd gevaarlijke verdachten aan. Timmer: " De gemeenteraad van Amsterdam heeft de oprichting van een arrestatieteam in de jaren tachtig tien jaar opgehouden. Gevreesd werd dat AT'ers het contact met het gewone politiewerk zouden verliezen. Escalatie van geweld was een ander risico. Het tegendeel is waar gebleken. Door de planmatige, professionele aanpak voorkomen de teams dat het tot een gevecht k o m t . Als er iets misgaat, is het opnieuw een gebrek aan volledige, strategische informatie. Zoals bij het incident in de JHaagse Antheunisstraat. De inlichtingendienst AIVD wist uit afgeluisterde gesprekken dat de twee van terrorisme verdachte mannen handgranaten in huis hadden. Vier AT'ers raakten gewond toen eind vorig jaar bij het binnendringen van het huis, een explosief naar ze gegooid werd. Het AT had het met de kennis dat er handgranaten in de woning waren heel anders kunnen aanpakken. Naast de standaard kogelwerende vesten, helmen en schilden, beschikken de teams ook over de semi-automatische pistoolmitrailleur Heckler& Koch MP5. Bij de overrompeling hadden deur en ramen er met explosieven uitgeblazen kunnen worden. Meteen daarna hadden stun grenades, die lawaai en lichtflitsen geven, naar binnen gegooid kunnen worden. Misschien vergezeld van traangas.
 Timmer wijst in zijn proefschrift op een gevaar: de AT's zijn overbelast. Daardoor doen sommige korpsen steeds vaker beroep op de zogeheten VAG-teams. Sinds 1991 bestaat de opleiding Vaardigheden Aanhouden in Groepsverband (VAG), bedoeld als aanvulling op de standaardopleiding van agenten. Timmer : " Maar geheel onbedoeld ontstonden daardoor VAG-teams. Nu houden de 24 VAG-teams bijna evenveel verdachten aan als alle AT's 1300 per jaar. Hun optreden is bijna net zo overrompelend als dat van de AT's, maar niet met allerlei strenge eisen gewaarborgd. De recente gewelddadige incidenten laten volgens Timmer zien dat de standaard opleiding voor iedere agent aangevuld moet worden met het aanleren effectief te reageren op soms niets ontziend geweld tegen de politie.
 Louis Cornelisse
 VERVOLG VAN PAGINA 1
 Politieagenten trekken bij hoge uitzondering hun pistool tijdens rellen met Rotterdamse Feyenoord-supporters in 1999. Jaarlijks vallen er drie tot vier doden door politiekogels. FOTO MARCEL MOLLE, HH

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: July 27, 2005

41 of 101 DOCUMENTS

©  2005 PCM Uitgevers B.V.  
NRC Handelsblad

July 27, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 03

LENGTH: 1208 words

HEADLINE: Agent schiet niet om te doden, tenzij...

BYLINE: DOOR ONZE REDACTEUR ROB SCHOOF

DATELINE: DEN HAAG, 27 JULI.

BODY:
 Verdachten moeten voor de rechter komen. Bij een aanhouding schiet de politie dus niet om te doden. Maar wat te doen met een zelfmoordterrorist?
 Op een druk station loopt een man met een rugzak. De politie houdt hem in de gaten, want hij gedraagt zich verdacht. Het vermoeden bestaat dat hij zichzelf in de stationshal wil opblazen. Wat mag de politie doen om hem tegen te houden? 
 Die vraag is actueel sinds de dood van de Braziliaanse elektricien die vorige week bewust door het hoofd werd geschoten door leden van een politie-eenheid in Londen. Hij zou op het punt hebben gestaan een zelfmoordaanslag te plegen in de ondergrondse.
 In Nederland beschikken alleen de bijzondere bijstandseenheden van de krijgsmacht en de politie over precisieschutters die mogen schieten om een verdachte voorgoed uit te schakelen, zegt Jaap Timmer. Hij promoveerde dit jaar aan de VU op het gebruik van geweld van en tegen de politie. Hij acht de vraag gerechtvaardigd of politiemensen wel voldoende mogelijkheden hebben om in te grijpen bij een dreigende zelfmoordaanslag. "In Nederland heeft altijd een taboe bestaan op het schieten om te doden." Agenten zijn niet opgeleid om te doden, maar om burgers te beschermen en verdachten voor de rechter te brengen.
 Maar een potentiele zelfmoordterrorist met explosieven op zijn lichaam kan worden gestopt met een kogel in het been, maar dan zou hij nog steeds zijn bom kunnen laten ontploffen. Door een schot in de borst kan de bom worden ontstoken - of de verdachte kan dat zelf doen. Alleen kogels in het hoofd schakelen ieder reactievermogen van de terrorist uit.
 'Gewone' politiemensen mogen volgens hun ambtsinstructie alleen hun vuurwapen gebruiken ter aanhouding van verdachten van een ernstig geweldsmisdrijf, of als zij vuurwapengevaarlijk zijn. Of bij noodweer. "Maar de algemene moraal bij de politie is dat zij niet schieten om te doden", zegt Timmer. In de Politiewet en de ambtsinstructie staat dat de inzet van het wapen proportioneel moet zijn en subsidiair - het doel is niet haalbaar met een minder ingrijpend middel. "Gericht schieten op het hoofd kent de reguliere politie niet. Politiemensen leren schieten om aan te houden, dus op de bovenbenen of het onderlichaam."
 Shoot to kill is voorbehouden aan de precisieschutters van de Bijzondere Bijstandseenheden krijgsmacht (BBE-K) en politie (BBE-P), aan de Speciale Interventie-eenheid van het Korps Landelijke Politiediensten (BBE-SIE) en aan de Bijzondere Bijstandseenheid mariniers (BBE-M). De primaire taak van precisieschutters is volgens Timmer om een persoon "voorgoed" uit te schakelen. "Maar precisieschutters kunnen ook van een afstand een deur open schieten, een licht uitschieten of een afleidingsschot lossen."
 Maar de kans dat deze bijzondere bijstandseenheden bij een acute dreiging op tijd aanwezig zijn, acht Timmer "heel klein", gezien hun locaties, zoals de marinierskazerne in Doorn, en de snelheid waarmee zij kunnen worden ingezet. "De enige specialisten die op tijd zouden kunnen zijn, binnen een half uur, zijn de arrestatieteams."
 De BBE politie bestaat uit leden van de zeven arrestatieteams van de politie. Zij zijn precisieschutter als nevenfunctie naast hun dagelijkse werk. Bij bijvoorbeeld een gijzeling kunnen zij ter ondersteuning als precisieschutter worden ingezet "om uiteindelijk met een schot een einde te kunnen maken aan de situatie", zoals Timmer het uitdrukt. Maar voordat een precisieschutter mag optreden, moet eerst de minister van Justitie persoonlijk zijn goedkeuring geven. "Pas dan mogen zij het precisiegeweer meevoeren en gebruiken." Ook voor het dragen van automatische wapens is toestemming van de minister nodig. Die kan dat geven als de tegenstand massaal is, of als er sprake is van zelfmoordterroristen of criminelen met handgranaten.
 Maar Timmer denkt dat dat te omslachtig zal blijken bij een acuut dreigende terreuraanslag. Beter zou zijn, de arrestatieteams altijd de bevoegdheid te geven het precisiegeweer naar eigen inzicht mee te voeren en in te passen in de procedures. "Hit-and-run criminaliteit en terreur vereisen flexibele, professionele run-and-hit interventie-eenheden van opsporingsambtenaren die volledig zijn ingebed in de politieorganisatie", vindt Timmer.
 Voor de daadwerkelijke inzet krijgt de minister dan alsnog het interventieplan ter goedkeuring voorgelegd, eventueel met spoed telefonisch. "De arrestatieteams hebben de laatste dertig jaar getoond dat zij verantwoord omgaan met geweldbevoegdheden." In de jaren tachtig werd uitvoerig gediscussieerd over de invoering de het pistoolmitrailleur Heckler & Koch MP-5, een semi-automatisch wapen voor arrestatieteams. "De angst bestond dat de politie dan veel gewelddadiger zou optreden. Maar tussen 1978 en 2002 is het niet een keer gebruikt. In 2002 werd het wapen wel gebruikt toen een man dreigde een handgranaat bij een politiebureau in Den Haag naar binnen te gooien en in november 2004 schoot een lid van het arrestatieteam in het Laakkwartier terreurverdachte Jason W. ermee neer."
 Dat geeft volgens Timmer aan hoe "ingetogen" de teams met hun bevoegdheid omgaan. Maar het loopt ook wel eens verkeerd af. De BBE-P heeft volgens Timmer de afgelopen ruim 30 jaar een keer geschoten met het doel om te doden, in 1989. "Dat was de gijzeling van een kolonel. Daarbij werd per ongeluk de gegijzelde kolonel en niet de gijzelnemer gedood." Maar Timmer denkt niet, op basis van de bevindingen van zijn promotieonderzoek, dat uitbreiding van de bevoegdheden gevaar zal opleveren voor de samenleving.
 "In Nederland wordt wel eens vergeten dat arrestatieteams in de afgelopen twintig jaar tientallen buitenlandse terroristen hebben aangehouden, stuk voor stuk veel gevaarlijker dan Mohammed B.", zegt Timmer. Hij doelt op leden van onder meer de IRA, de ETA, Turkse terreurorganisaties, Tsjetsjeense bendes en de Algerijnse GIA. "Allen zijn gearresteerd zonder dat er een schot werd gelost, terwijl er soms enorme wapenvoorraden werden aangetroffen."
 Volgens Timmer is het gebruik van zwaardere wapens in sommige andere landen beter geregeld. De Duitse arrestatieteams bijvoorbeeld, de Spezialeinsatzkommandos, mogen dergelijke wapens meevoeren. "De praktijk wijst uit dat die wapens zelden worden gebruikt."
 Onlangs vroeg ook de politievakorganisatie ACP om een "heroverweging" van de geweldsinstructie met het oog op terreur. De huidige geweldsinstructie moet volgens de ACP om "een extra hoofdstuk te krijgen waarin duidelijk wordt gemaakt hoe in de toekomst met terreurverdachten moet worden omgaan".
 Toch denkt Jaap Timmer dat een wijkagent voor de rechtbank vrijuit zal gaan als die een terrorist van een zelfmoordaanslag heeft afgehouden door hem door het hoofd te schieten. "Jaren geleden schoot een agent een man met een bijl neer die op klaarlichte dag naar een winkelstraat liep. De agent wilde zo voorkomen dat de man daar slachtoffers zou maken. De verdachte had namelijk al met zijn bijl naar andere mensen geslagen. De agent schoot niet om te doden, maar raakte hem wel dodelijk. De officier van justitie eiste en kreeg ontslag van rechtsvervolging." De rechter vond het gebruik van het vuurwapen rechtmatig, proportioneel en subsidiair.
 <JA></JA>

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: July 27, 2005

42 of 101 DOCUMENTS

©  2005 Het Parool  
 Het Parool

July 16, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 4

LENGTH: 624 words

HEADLINE: In uniforms zitten mensen ;  'BIJ schieten wordt het toch heel persoonlijk'

BYLINE: PAUL VUGTS

BODY:
 
 Mogen agenten huilen in het openbaar? Enkele door Mohammed B. beschoten agenten lieten deze week hun tranen de vrije loop in de rechtszaal. Een normale en ook gezonde reactie, daarover zijn deskundigen het met de Amsterdamse korpsleiding eens.
 addie schulte en PAUL VUGTS
 'Ik denk niet dat de gemiddelde burger vindt dat het gezag van de politie is aangetast doordat een paar agenten hebben gehuild in die rechtszaal," zegt politiewetenschapper Jaap Timmer van de Vrije Universiteit. Hij vindt dat politie-agenten onder omstandigheden zoals deze week best mogen huilen in de rechtszaal. "Nergens staat dat dat niet mag. Ik begreep dat ze in burger waren, niet in uniform. Dat vind ik al een verschil maken." 
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politiebond vindt het 'klinkklare onzin' dat agenten hun emoties niet zouden mogen tonen. "We willen een maatschappelijke politie en geen robocops die gevoelloos met geweld omgaan."
 Timmer benadrukt dat de agenten in een heel uitzonderlijke situatie waren beland. "Een verdachte die redeneert: 'Ik zal je doodschieten, dan schiet jouw collega mij maar dood,' dat kenden we niet. Onze politie leert omgaan met verdachten die willen vluchten en zich tegen hun aanhouding verzetten. Dat is toch wat anders dan iemand die bewust op je afkomt om je te doden. Wij leiden geen keiharde agenten op die heel nuchter zeggen: 'Verrek, hij schiet op mij.' Het zijn geen gevulde uniformen, er zitten mensen in. Bij een belediging kun je tot op zekere hoogte nog denken dat die tegen je uniform is gericht, niet tegen jouzelf. Bij schieten wordt het toch heel persoonlijk."
 De heftigheid van de emotie, ook maanden later nog, verbaast Van Duijn wel. Het bewijst volgens hem dat de agenten de gebeurtenissen van 2 november, toen ze werden geconfronteerd met Mohammed B., niet echt verwerkt hebben.
 "Ik heb veel vragen. Het duurt lang voordat ze uit de knoop raken." Daarom vraagt hij zich af of ze wel goed zijn opgevangen. "Ik hoor daar tegenstrijdige berichten over." Volgens hem duidt het erop dat sommige agenten lijden aan een posttraumatisch stress-syndroom. De korpsleiding bezweert overigens dat alle bij de arrestatie van B. betrokken agenten hulp hebben gehad.
 Professor Berthold Gersons, verbonden aan het AMC en deskundig op het gebied van de verwerking van traumatische ervaringen, durft geen conclusie te trekken, omdat hij de agenten niet kent. Maar hij is juist niet verrast dat pas bij het proces de emoties weer naar boven kwamen.
 Volgens Gersons betekenen de emotionele reacties absoluut niet dat de agenten hun werk niet goed kunnen doen en dat mensen zich daardoor minder veilig zouden moeten voelen. "Emoties zijn een heel normaal verschijnsel, het betekent niet dat de politie niet goed functioneert."
 Uiting geven aan je emoties is gezonder, zegt hij. "Vroeger mocht dat niet. Alsof dat veilig was."
 Hij kan zich niet voorstellen dat de opvang van de agenten niet goed is geweest en dat ze daardoor zo emotioneel reageerden. De manier waarop de Nederlandse politie met schokkende ervaringen omgaat, trekt internationaal belangstelling, aldus Gersons, die daar al sinds 1980 bij betrokken is. Hij schetst de organisatie van die opvang. "Tien procent van de agenten is bedrijfsopvanger, iemand die collega's steunt bij het verwerken van traumatische ervaringen. Bedrijfsartsen en leidinggevenden zijn goed op de hoogte. Agenten met langdurige problemen komen terecht bij de polikliniek die hier in het AMC is gevestigd. Elke regio beschikt over deskundigen."
 Gersons vindt het dan ook onterecht dat de agenten zijn bekritiseerd. "Ik vind het van weinig compassie getuigen dat men zo reageert. Een beetje meer begrip zou niet slecht zijn."

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: July 18, 2005

43 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Provinciale Zeeuwse Courant  
Provinciale Zeeuwse Courant

July 15, 2005

SECTION: 4

LENGTH: 868 words

HEADLINE: Killers doen politieagenten beven

HIGHLIGHT:
 Gewone diender is niet voorbereid op gewapende confrontaties

BODY:
 
 door Ferdi Schrooten
 Agenten die rillend van de angst op de bodem van een politiebusje liggen, een laatste schietgebedje prevelen, terwijl een koelbloedige killer hen onder vuur neemt. Maanden later zijn ze er nog kapot van. Mohammed B. lijkt na zijn moord op Theo van Gogh te zijn gestuit op een soort 'mietjespolitie'.
 Ontredderd en huilend vielen de agenten elkaar aan het einde van het proces tegen Mohammed B. om de nek. Troostend aaiden ze elkaar over de bol. Niet omdat de aanklager zojuist levenslang had geeist tegen de man die op hen had geschoten, maar om B.'s keiharde verklaring. Hij had geenszins geprobeerd de politiemensen te ontzien. "Ik schoot om te doden en gedood te worden." 
 Het maakte de klap van het vuurgevecht bij het Amsterdamse Oosterpark, waar B. na de moord op Theo van Gogh naar toe was gelopen, nog groter. Alle elf betrokken politiemensen weten dat hun werk gevaarlijk kan zijn. Ze lopen niet weg voor de risico's van het vak, verklaarden ze voor de rechter. Maar dat een opponent doelbewust agenten in een hinderlaag lokt om zijn eigen martelaarsdood uit te lokken, daar komen de dienders maar niet klaar mee.
 "Als agent word je wel vaker gevraagd om assistentie te verlenen bij een schietpartij. Gewoonlijk is de verdachte al weg als we ter plaatse komen. Wij komen dan om de plaats van het delict met linten af te zetten. Maar in dit geval wachtte de verdachte ons willens en wetens op", zei een inspecteur, slikkend.
 Een van de agenten die op B. heeft geschoten, zegt: "Hij poogde ons te misbruiken door ons als zijn beul te gebruiken." Voor de af en toe grijnzende Mohammed B. leken de ontboezemingen een victorie. Verveeld sloot hij zijn ogen en liet de kin rusten op zijn gevouwen knuisten toen agente A., die het vuurgevecht vanuit een onopvallende politiewagen zag, haar verhaal deed. "Ik deed een schietgebedje en dacht, ik ga dood. Mijn leven trok in een flits voorbij. Mijn 24 jaar geleden overleden vader verscheen weer aan me."
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politie Bond, was verbaasd over de verklaringen van de dienders, die daarmee hun eis om smartengeld van elk 3000 a 3500 euro onderbouwden. "Ik snap dat zoiets mensen aangrijpt, ook politiemensen. Maar ik denk dat deze verklaringen ook binnen de politie verbazing oproepen. Ik vraag me af of dit handig is voor het imago van de politie."
 Het is zeker geen toneel, om zo de aanklacht 'poging tot moord op agenten' nog wat aan te zetten, meent politiesocioloog Jaap Timmer. Hij is expert op het gebied van gebruik van geweld door en tegen de politie. "We hebben geen mietjespolitie. Dit zijn mensen die zich er niet voor schamen te laten zien wat het met je doet als je geconfronteerd wordt met een uitzonderlijk figuur als Mohammed B.." Wel is volgens Timmer duidelijk dat de gewone politieman niet op zo'n confrontatie is geselecteerd en getraind. "Daar hebben we de arrestatieteams voor en speciale antiterreureenheden. De leden krijgen een strenge psychische keuring. Ze trainen in situaties van extreme stress en groot gevaar." Dat geldt niet voor de wijk- of verkeersagenten die als eerste ter plekke waren bij het Oosterpark.
 Overbelast
 Dat moet veranderen, vinden ook de politiebonden. Er is nu eenmaal niet altijd een arrestatieteam (AT) paraat als een extremist toeslaat. "De AT's zijn zwaar overbelast. De kans dat er een team binnen enkele minuten ter plekke is, is even groot als de kans dat je de Staatsloterij wint", zegt Van Duijn. Bovendien is de standaard geweldstraining van gewone dienders al jaren een ondergeschoven kindje.
 "En dat terwijl we nu met andere risico's te maken hebben", aldus voorzitter Gerrit van de Kamp van politiebond ACP. "Stel er zit iemand met een verdacht pakketje in de bus of metro. Dan wordt daar omwille van de tijd toch vaak eerst een gewone patrouille-auto op afgestuurd. Bereid agenten dan voor op een confrontatie met zelfmoordterroristen." Dat gebeurt nu in de basisopleiding niet, aldus Timmer. De doorsnee wijkagent moet zeker niet 'triggerhappy' worden, meent Timmer. Naar Amerikaans devies eerst schieten en dan praten leidt slechts tot meer gewonden, ook aan politiezijde, blijkt uit onderzoek. En van een betere training is ook niet alle heil te verwachten. ACP-voorzitter Van de Kamp: "Op uitzonderlijke gekken ben je nooit helemaal toegerust."Bij de politie is jaarlijks sprake van tussen de 100 en 200 schietincidenten. Zo hebben agenten in 2000 90 keer een waarschuwingsschot gelost en 64 keer gericht geschoten. De kans dat een agent met een schietincident wordt geconfronteerd, is kleiner dan een procent. Van de ruim 50.000 politiemensen vervullen er 20.000 dagelijks hun functie gewapend op straat. In de periode 1978-2002 vielen door politieschoten 69 doden en 357 gewonden. Elf dodelijke slachtoffers en 35 gewonden vallen door een ongewild schot, per ongeluk dus. Naast Mohammed B. zijn er zeker nog vier mensen die sinds 1978 hoopten te sneuvelen door politiekogels. De terrorismeverdachten Jason W. en Ismail A., kort na de moord op Van Gogh gearresteerd in het Haagse Laakkwartier, waren mogelijk ook uit op een 'suicide by cop'. GPD
 Copyright Provinciale Zeeuwse Courant

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 15, 2005

44 of 101 DOCUMENTS

©  2005 PCM Uitgevers B.V.  
Rotterdams Dagblad

July 14, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 211

LENGTH: 710 words

HEADLINE: De Nederlandse agent is niet van staal ; 'Hij poogde ons te misbruiken door ons als zijn beul te gebruiken'

BYLINE: FERDI SCHROOTEN

BODY:
 Agenten die rillend van de angst op de bodem van een politiebusje liggen, een laatste schietgebedje prevelen, terwijl een koelbloedige killer hen onder vuur neemt. Maanden later zijn ze er nog kapot van. Mohammed B. lijkt na zijn moord op Theo van Gogh te zijn gestuit op een soort 'mietjespolitie'. "De gewone diender is niet toegerust op dit soort confrontaties."
 Den Haag _ Ontredderd en huilend vielen de agenten elkaar aan het einde van het proces tegen Mohammed B. om de nek, troostend aaiden ze elkaar over de bol. Niet omdat de aanklager zojuist levenslang had geeist tegen de man die op hen had geschoten, maar om B.'s keiharde verklaring. Hij had geenszins geprobeerd de politiemensen te ontzien. "Ik schoot om te doden en gedood te worden." 
 Het maakte de klap van het vuurgevecht bij het Amsterdamse Oosterpark, waar B. na de moord op Theo van Gogh naar toe was gelopen, nog groter. Alle elf betrokken politiemensen weten dat hun werk link kan zijn. Ze lopen niet weg voor de risico's van het vak, zo verklaarden ze voor de rechter. Maar dat een opponent doelbewust politiemensen in een hinderlaag lokt om zijn eigen martelaarsdood uit te lokken, daar komen de dienders maar niet klaar mee.
 "Als agent word je wel vaker gevraagd om assistentie bij een schietpartij. Gewoonlijk is de verdachte al weg als we ter plaatse komen. Wij komen dan om de plaats delict met linten af te zetten. Maar in dit geval wachtte de verdachte ons willens en wetens op," zei een inspecteur, slikkend. Een van de agenten die op B. heeft geschoten, kwaad: "Hij poogde ons te misbruiken door ons als zijn beul te gebruiken."
 Voor de af en toe grijnzende Mohammed B. leken de ontboezemingen een victorie. Verveeld sloot hij zijn ogen en liet de kin rusten op zijn gevouwen knuisten toen agente A., die het vuurgevecht vanuit een onopvallende politiewagen zag, haar verhaal deed. "Ik deed een schietgebedje en dacht, ik ga dood. Mijn leven trok in een flits voorbij. Mijn 24 jaar geleden overleden vader verscheen weer aan me."
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politie Bond, was verbaasd over de verklaringen van de dienders, die daarmee hun eis om smartengeld van elk 3000 a 3500 euro onderbouwden. "Ik snap dat zoiets mensen aangrijpt, ook politiemensen. Maar ik denk dat deze verklaringen ook binnen de politie verbazing oproepen. Ik vraag me af of dit handig is voor het imago van de politie."
 Het is zeker geen toneel, om zo de aanklacht 'poging tot moord op agenten' nog wat aan te zetten, meent politiesocioloog Jaap Timmer. Hij is expert op het gebied van gebruik van geweld door en tegen de politie. "We hebben geen mietjespolitie. Dit zijn mensen die zich er niet voor schamen te laten zien wat het met je doet als je geconfronteerd wordt met een uitzonderlijk figuur als Mohammed B."
 Wel is volgens Timmer duidelijk dat de gewone politieman niet op zo'n confrontatie is geselecteerd en getraind. "Daar hebben we de arrestatieteams voor en speciale antiterreureenheden. De leden krijgen een strenge psychische keuring. Ze trainen in situaties van extreme stress en groot gevaar." Dat geldt niet voor de gewone wijk- of verkeersagenten die als eerste ter plekke waren bij het Oosterpark.
 Dat moet veranderen, vinden ook de politiebonden. Er is nou eenmaal niet altijd een arrestatieteam (AT) a la minuut paraat als een extremist als B. toeslaat. "De AT's zijn zwaar overbelast. De kans dat er een team binnen enkele minuten ter plekke is, is even groot als de kans dat je de Staatsloterij wint," zegt Van Duijn. Bovendien is de standaard geweldstraining van gewone dienders al jaren een onderschoven kindje.
 "En dat terwijl we nu met andere risico's te maken hebben," aldus voorzitter Gerrit van de Kamp van politiebond ACP. "Stel er zit iemand met een verdacht pakketje in de bus of metro. Dan wordt daar omwille van de tijd toch vaak eerst een gewone patrouille-auto op afgestuurd. Bereid agenten dan voor op een confrontatie met zelfmoordterroristen." Dat gebeurt nu in de basisopleiding niet, aldus Timmer.
 Mohammed B. schoot tijdens zijn vlucht bewust op de politie in de hoop zelf te worden gedood. Een aantal agenten wist daar geen raad mee en raakte in paniek. ; Foto politie Amsterdam-Amstelland/ANP

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: July 15, 2005

45 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Wegener Uitgeverij Midden Nederland  
Amersfoortse Courant

July 14, 2005

SECTION: BIN1 (binnenland)

LENGTH: 158 words

HEADLINE: Bij de politie is jaarlijks sprake van tussen de 100 en 200 schietincidenten. Zo...

BODY:
 
 Bij de politie is jaarlijks sprake van tussen de 100 en 200 schietincidenten. Zo hebben agenten in 2000 90 keer een waarschuwingsschot gelost en 64 keer gericht geschoten, blijkt uit het proefschrift Politiegeweld van politiewetenschapper Jaap Timmer. 
 De kans dat een politieman of -vrouw in een schietincident belandt, is kleiner dan een procent. Van de ruim 50.000 politiemensen vervullen er immers 20.000 dagelijks hun functie gewapend op straat.
 In de periode 1978-2002 vallen door politieschoten 69 doden en 357 gewonden. Elf dodelijke slachtoffers en 35 gewonden vallen door een ongewild schot, per ongeluk dus.
 Naast Mohammed B. zijn er zeker nog vier personen die sinds 1978 hoopten te sneuvelen door politiekogels. De terrorismeverdachten Jason W. en Ismail A., kort na de moord op Van Gogh gearresteerd bij een belegering in het Haagse Laakkwartier, waren mogelijk ook uit op een 'suicide by cop'.
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

46 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 BN/DeStem  
BN/DeStem

July 14, 2005

LENGTH: 384 words

HEADLINE: Agent niet getraind op terreur; 'Voorbereiding moet beter'

Door Ferdi Schrooten

HIGHLIGHT:
 DEN HAAG - Politieagenten moeten beter worden voorbereid op een confrontatie met terroristen die bereid zijn de martelaarsdood te sterven.

BODY:
 
 Dat vinden de politievakbonden NPB en ACP. Ook wetenschapper Jaap Timmer, expert op het gebied van geweldsgebruik door en tegen de politie, vindt de opleiding op dit punt onvoldoende.
 In het proces tegen Mohammed B., de moordenaar van Theo van Gogh, bleek begin deze week dat agenten in een voor hen onbekende, gevaarlijke situatie waren beland en dat ze veel angsten hebben doorstaan. In het vuurgevecht met B. moest een aantal van hen dekking zoeken. Ze raakten in paniek. Een aantal agenten eiste in het proces tegen Mohammed B. schadevergoeding voor het hen aangedane leed. 
 Volgens Timmer vraagt het vuurgevecht tussen Mohammed B. en de agenten om een 'pas op de plaats'. "Dat verdachten zich tegen aanhouding verzetten is niet nieuw, ook niet dat ze daarbij geweld gebruiken. Maar de opzet om agenten te doden en zelf gedood te worden, zoals bij Mohammed B., is uitzonderlijk."
 Aandacht daarvoor in de basisopleiding van politiemensen ontbreekt volledig, stelt Timmer. Ook moet er in dit soort situaties duidelijker leiding worden gegeven. Timmer heeft de indruk dat de politiemensen bij het vuurgevecht met Mohammed B. naar hun beste inzicht hebben gehandeld.
 "Maar vooraf moet duidelijk zijn hoe je hiermee omgaat. Wie neemt ter plekke de leiding, wie heeft welke taak en positie."
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politiebond, noemt ook de gewone geweldstraining voor agenten een ondergeschoven kindje. "De voorbereiding op dit soort scenario's is voor gewone dienders nu buitengewoon schraal."
 Vooral door de tijdsdruk bij dreigende aanslagen is betere training van politieagenten gewenst, vindt voorzitter Gerrit van de Kamp van de ACP. "Bij een verdacht pakketje in een bus of metro is de kans groot dat een gewone patrouillewagen er als eerste op af moet."
 Zowel de bonden als Timmer vinden dat de bij de schietpartij betrokken agenten niet veel anders konden doen dan ze gedaan hebben. "Er was op dat moment geen andere optie. De situatie was zo dreigend, dat er niet gewacht kon worden op bijstand van een arrestatieteam en een speciale antiterreureenheid", meent Van de Kamp. De politie heeft jaarlijks te maken met 100 tot 200 schietincidenten. De kans dat een politieman of -vrouw in zo'n schietincident belandt, is kleiner dan een procent.

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

47 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Brabants Dagblad  
Brabants Dagblad

July 14, 2005

SECTION: Buitenland

LENGTH: 354 words

HEADLINE: 'Training tegen terrorist'

van een verslaggever

HIGHLIGHT:
 Politieagenten moeten beter worden voorbereid op een mogelijke confrontatie met terroristen die bereid zijn de martelaarsdood te sterven. Dat vinden de politievakbonden NPB en ACP.

BODY:
 
 Den Haag
 Ook wetenschapper Jaap Timmer, expert op het gebied van geweldsgebruik door en tegen de politie, vindt de opleiding op dit punt onvoldoende.
 In het proces tegen Mohammed B., de moordenaar van Theo van Gogh, bleek begin deze week dat agenten in een voor hen onbekende, gevaarlijke situatie waren beland. In het vuurgevecht met B. kon een aantal agenten niet anders dan dekking zoeken en raakten ze in paniek. 
 'Pas op de plaats'
 Volgens Timmer vraagt het vuurgevecht tussen Mohammed B. en de agenten om een 'pas op de plaats'. "Dat verdachten zich tegen aanhouding verzetten is niet nieuw, ook niet dat ze daarbij ter afweer geweld gebruiken. Maar de opzet om agenten te doden en zelf gedood te worden, zoals bij Mohammed B., is uitzonderlijk."
 Aandacht daarvoor in de basisopleiding van politiemensen ontbreekt volledig, stelt Timmer. Ook moet er in dit soort situaties duidelijker leiding worden gegeven. Timmer heeft de indruk dat de politiemensen bij het vuurgevecht met Mohammed B. naar hun beste inzicht hebben gehandeld. "Maar vooraf moet duidelijk zijn hoe je hiermee omgaat. Wie neemt ter plekke de leiding, wie heeft welke taak en positie."
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politie Bond (NPB), noemt ook de gewone geweldstraining voor agenten een ondergeschoven kindje. "De voorbereiding op dit soort scenario's is voor gewone dienders nu buitengewoon schraal." Vooral door de tijdsdruk bij dreigende aanslagen is betere training van politieagenten gewenst, vindt voorzitter Gerrit van de Kamp van de vakbond ACP. "Bij een verdacht pakketje in een bus of metro is de kans groot dat een gewone patrouillewagen er als eerste op af moet."
 Zowel de bonden als Timmer vinden dat de bij de schietpartij betrokken agenten niet veel anders konden doen dan wat ze gedaan hebben. "Er was op dat moment geen andere optie. De situatie was zo gevaarlijk en dreigend, dat er niet gewacht kon worden op bijstand van een arrestatieteam en een speciale antiterreureenheid", meent Van de Kamp.
 www.brabantsdagblad.nl/
 vangogh
 www.brabantsdagblad.nl/ terreurenveiligheid

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

48 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Brabants Dagblad  
Brabants Dagblad

July 14, 2005

SECTION: Buitenland

LENGTH: 579 words

HEADLINE: Nederlandse agent is bepaald niet van staal

door Ferdi Schrooten

HIGHLIGHT:
 Mohammed B. lijkt na zijn moord op Theo van Gogh te zijn gestuit op een soort 'mietjespolitie'.

BODY:
 
 Amsterdam
 Ontredderd en huilend vielen de agenten elkaar aan het einde van het proces tegen Mohammed B. om de nek, troostend aaiden ze elkaar over de bol. Niet omdat de aanklager zojuist levenslang had geeist tegen de man die op hen had geschoten, maar om B.'s keiharde verklaring. Hij had geenszins geprobeerd de politiemensen te ontzien. "Ik schoot om te doden en gedood te worden." Het maakte de klap van het vuurgevecht bij het Amsterdamse Oosterpark nog groter. Alle elf betrokken politiemensen weten dat hun werk link kan zijn. Maar dat een opponent doelbewust politiemensen in een hinderlaag lokt om zijn eigen martelaarsdood uit te lokken, daar komen de dienders maar niet klaar mee. 
 "Als agent word je wel vaker gevraagd om assistentie bij een schietpartij. Gewoonlijk is de verdachte al weg als we ter plaatse komen. Wij komen dan om de plaats delict met linten af te zetten. Maar in dit geval wachtte de verdachte ons willens en wetens op", zei een inspecteur, slikkend. Een van de agenten die op B. heeft geschoten, kwaad: "Hij poogde ons te misbruiken door ons als zijn beul te gebruiken." Voor de af en toe grijnzende Mohammed B. leken de ontboezemingen een victorie. Een agente, die het vuurgevecht vanuit een onopvallende politiewagen zag: "Ik deed een schietgebedje en dacht, ik ga dood. Mijn leven trok in een flits voorbij. Mijn 24 jaar geleden overleden vader verscheen weer aan me." Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politie Bond, was verbaasd over de verklaringen van de dienders, die daarmee hun eis om smartengeld van elk 3000 a 3500 euro onderbouwden. "Ik snap dat zoiets mensen aangrijpt, ook politiemensen. Maar ik vraag me af of dit handig is voor het imago van de politie."
 Het is zeker geen toneel, om zo de aanklacht 'poging tot moord op agenten' nog wat aan te zetten, meent politiesocioloog Jaap Timmer. Hij is expert op het gebied van gebruik van geweld door en tegen de politie. "We hebben geen mietjespolitie. Dit zijn mensen die zich er niet voor schamen te laten zien wat het met je doet als je geconfronteerd wordt met een uitzonderlijk figuur als Mohammed B." Wel is volgens Timmer duidelijk dat de gewone politieman niet op zo'n confrontatie is geselecteerd en getraind. "Daar hebben we de arrestatieteams voor en speciale antiterreureenheden. De leden krijgen een strenge psychische keuring. Ze trainen in situaties van extreme stress en groot gevaar." Dat geldt niet voor de gewone wijk- of verkeersagenten die als eerste ter plekke waren bij het Oosterpark.
 Dat moet veranderen, vinden ook de politiebonden. De doorsnee wijkagent moet zeker niet meer 'triggerhappy' worden, meent Timmer. Naar Amerikaans devies eerst schieten en dan praten, leidt alleen maar tot meer gewonden, ook aan politiezijde, blijkt uit onderzoek. DE FEITEN Kans op schietincident voor agent
 Bij de politie is jaarlijks sprake van tussen de 100 en 200 schietincidenten. Zo hebben agenten in 2000 90 keer een waarschuwingsschot gelost en 64 keer gericht geschoten, blijkt uit het proefschrift 'Politiegeweld' van politiewetenschapper Jaap Timmer.
 De kans dat een politieman of -vrouw in een schietincident belandt, is kleiner dan een procent. Van de ruim 50.000 politiemensen vervullen er immers 20.000 dagelijks hun functie gewapend op straat. In de periode 1978-2002 vallen door politieschoten 69 doden en 357 gewonden. Elf dodelijke slachtoffers en 35 gewonden vallen door een ongewild schot, per ongeluk dus.

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

49 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Dagblad Tubantia Twentsche Courant  
Dagblad Tubantia/Twentsche Courant

July 14, 2005

SECTION: BB3 (binnen- en buitenland)

LENGTH: 683 words

HEADLINE: Nederlandse politieagent is niet van staal

HIGHLIGHT:
 Agenten die rillend van de angst op de bodem van een politiebusje liggen, een laatste schietgebedje prevelen, terwijl een koelbloedige killer hen onder vuur neemt. Maanden later zijn ze er nog kapot van. Mohammed B. lijkt na zijn moord op Theo van Gogh te zijn gestuit op een soort 'mietjespolitie'. 'De gewone diender is niet toegerust op dit soort confrontaties.'

BODY:
 
 Door Ferdi Schrooten
 Redacteur GPD
 Ontredderd en huilend vielen de agenten elkaar aan het einde van het proces tegen Mohammed B. om de nek, troostend aaiden ze elkaar over de bol. Niet omdat de aanklager zojuist levenslang had geeist tegen de man die op hen had geschoten, maar om B.'s keiharde verklaring. Hij had geenszins geprobeerd de politiemensen te ontzien. 'Ik schoot om te doden en gedood te worden.' Het maakte de klap van het vuurgevecht bij het Amsterdamse Oosterpark, waar B. na de moord op Theo van Gogh naar toe was gelopen, nog groter. Alle elf betrokken politiemensen weten dat hun werk link kan zijn. Ze lopen niet weg voor de risico's van het vak, zo verklaarden ze voor de rechter. Maar dat een opponent doelbewust politiemensen in een hinderlaag lokt om zijn eigen martelaarsdood uit te lokken, daar komen de dienders maar niet klaar mee. 'Als agent word je wel vaker gevraagd om assistentie bij een schietpartij. Gewoonlijk is de verdachte al weg als we ter plaatse komen. Wij komen dan om de plaats delict met linten af te zetten. Maar in dit geval wachtte de verdachte ons willens en wetens op', zei een inspecteur, slikkend. Een van de agenten die op B. heeft geschoten, kwaad: 'Hij poogde ons te misbruiken door ons als zijn beul te gebruiken.' Voor de af en toe grijnzende Mohammed B. leken de ontboezemingen een victorie. Verveeld sloot hij zijn ogen en liet de kin rusten op zijn gevouwen knuisten 
 toen agente A., die het vuurgevecht vanuit een onopvallende politiewagen zag, haar verhaal deed. 'Ik deed een schietgebedje en dacht, ik ga dood. Mijn leven trok in een flits voorbij. Mijn 24 jaar geleden overleden vader verscheen weer aan me.' Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politie Bond, was verbaasd over de verklaringen van de dienders, die daarmee hun eis om smartengeld van elk 3000 a 3500 euro onderbouwden. 'Ik snap dat zoiets mensen aangrijpt, ook politiemensen. Maar ik denk dat deze verklaringen ook binnen de politie verbazing oproepen. Ik vraag me af of dit handig is voor het imago van de politie.' Het is zeker geen toneel, om zo de aanklacht 'poging tot moord op agenten' nog wat aan te zetten, meent politiesocioloog Jaap Timmer. Hij is expert op het gebied van gebruik van geweld door en tegen de politie. 'We hebben geen mietjespolitie. Dit zijn mensen die zich er niet voor schamen te laten zien wat het met je doet als je geconfronteerd wordt met een uitzonderlijk figuur als Mohammed B.'
 Wel is volgens Timmer duidelijk dat de gewone politieman niet op zo'n confrontatie is geselecteerd en getraind. 'Daar hebben we de arrestatieteams voor en speciale antiterreureenheden. De leden krijgen een strenge psychische keuring. Ze trainen in situaties van extreme stress en groot gevaar.' Dat geldt niet voor de gewone wijk- of verkeersagenten die als eerste ter plekke waren bij het Oosterpark. Dat moet veranderen, vinden ook de politiebonden. Er is nou eenmaal niet altijd een arrestatieteam (AT) a la minuut paraat als een extremist als B. toeslaat. 'De AT's zijn zwaar overbelast. De kans dat er een team binnen enkele minuten ter plekke is, is even groot als de kans dat je de Staatsloterij wint', zegt Van Duijn. Bovendien is de standaard geweldstraining van gewone dienders al jaren een ondergeschoven kindje.
 'En dat terwijl we nu met andere risico's te maken hebben', aldus voorzitter Gerrit van de Kamp van politiebond ACP. 'Stel er zit iemand met een verdacht pakketje in de bus of metro. Dan wordt daar omwille van de tijd toch vaak eerst een gewone patrouille-auto op afgestuurd. Bereid agenten dan voor op een confrontatie met zelfmoordterroristen. Dat gebeurt nu in de basisopleiding niet', aldus Timmer.
 De doorsnee wijkagent moet zeker niet meer 'triggerhappy' worden, meent Timmer. Naar Amerikaans devies eerst schieten en dan praten leidt alleen maar tot meer gewonden, ook aan politiezijde, blijkt uit onderzoek. En van een betere training is ook niet alle heil te verwachten. ACP-voorzitter Van de Kamp: 'Op uitzonderlijke gekken ben je nooit helemaal toegerust.'
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

50 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Gelderlander  
De Gelderlander

July 14, 2005

SECTION: GOBIN2 (Binnenland)

LENGTH: 712 words

HEADLINE: FEATURE: SCHIETINCIDENTEN - Nederlandse agent is niet van staal

HIGHLIGHT:
 Agenten die rillend op de grond liggen terwijl ze worden beschoten. Mohammed B. lijkt te zijn gestuit op een soort 'mietjespolitie'. "De gewone Nederlandse diender is niet toegerust op dit soort confrontaties."

BODY:
 
 Door FERDI SCHROOTEN
 Ontredderd en huilend vielen de agenten elkaar aan het einde van het proces tegen Mohammed B. om de nek, troostend aaiden ze elkaar over de bol. Niet omdat de aanklager zojuist levenslang had geeist tegen de man die op hen had geschoten, maar om B.'s keiharde verklaring. Hij had geenszins geprobeerd de politiemensen te ontzien. "Ik schoot om te doden en gedood te worden." Het maakte 'de klap' van het vuurgevecht bij het Amsterdamse Oosterpark, waar B. na de moord op Theo van Gogh naar toe was gelopen, voor de agenten nog groter.
 Alle elf betrokken politiemensen weten dat hun werk link kan zijn. Ze lopen niet weg voor de risico's van het vak, zo verklaarden ze voor de rechter. Maar dat een opponent doelbewust agenten in een hinderlaag lokt om zijn eigen martelaarsdood uit te lokken, daar komen de dienders maar niet klaar mee. 
 "Als agent word je wel vaker gevraagd om assistentie bij een schietpartij. Gewoonlijk is de verdachte al weg als we ter plaatse komen. Wij komen dan om de plaats van delict met linten af te zetten. Maar in dit geval wachtte de verdachte ons willens en wetens op", zei een inspecteur, slikkend.
 Een van de agenten die op B. heeft geschoten, kwaad: "Hij poogde ons te misbruiken door ons als zijn beul te gebruiken".
 Voor de af en toe grijnzende Mohammed B. leken de ontboezemingen een victorie. Verveeld sloot hij zijn ogen en liet de kin rusten op zijn gevouwen knuisten toen agente A., die het vuurgevecht vanuit een onopvallende politiewagen zag, haar verhaal deed. "Ik deed een schietgebedje en dacht, ik ga dood. Mijn leven trok in een flits voorbij. Mijn 24 jaar geleden overleden vader verscheen voor me."
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politie Bond, was verbaasd over de verklaringen van de dienders die daarmee hun eis om smartengeld van elk 3000 a 3500 euro onderbouwden. "Ik snap dat zoiets mensen aangrijpt, ook politiemensen. Maar ik denk dat deze verklaringen ook binnen de politie verbazing oproepen. Ik vraag me af of dit handig is voor het imago van de politie." Het is zeker geen toneel, om zo de aanklacht 'poging tot moord op agenten' nog wat aan te zetten, meent politiesocioloog Jaap Timmer. Hij is expert op het gebied van gebruik van geweld door en tegen de politie.
 "We hebben geen mietjespolitie. Dit zijn mensen die zich er niet voor schamen te laten zien wat het met je doet als je geconfronteerd wordt met een uitzonderlijk figuur als Mohammed B."
 Wel is volgens Timmer duidelijk dat de gewone politieman niet op zo'n confrontatie is geselecteerd en getraind. "Daar hebben we de arrestatieteams voor en speciale anti-terreureenheden. De leden krijgen een strenge psychische keuring. Ze trainen in situaties van extreme stress en groot gevaar." Dat geldt niet voor de gewone wijk- of verkeersagenten die als eerste ter plekke waren bij het Oosterpark.
 Dat moet veranderen, vinden ook de politiebonden. Agenten moeten in de nabije toekomst beter worden voorbereid op een mogelijke confrontatie met terroristen die bereid zijn de martelaarsdood te sterven, vinden zij. Er is nou eenmaal niet altijd een arrestatieteam (AT) a la minuut paraat als een extremist als B. toeslaat.
 "De AT's zijn zwaar overbelast. De kans dat er een team binnen enkele minuten ter plekke is, is even groot als de kans dat je de Staatsloterij wint", zegt Van Duijn. Bovendien is de standaard geweldstraining van gewone dienders al jaren een ondergeschoven kindje.
 "En dat terwijl we nu met andere risico's te maken hebben", aldus voorzitter Gerrit van de Kamp van politiebond ACP. "Stel er zit iemand met een verdacht pakketje in bus of metro. Dan wordt daar omwille van de tijd toch vaak eerst een gewone patrouille-auto op afgestuurd. Bereid agenten dan voor op een confrontatie met zelfmoordterroristen."
 Dat gebeurt nu in de basisopleiding niet, aldus Timmer. De doorsnee wijkagent moet zeker niet meer triggerhappy worden, meent Timmer. Naar Amerikaans devies eerst schieten en dan praten leidt alleen maar tot meer gewonden, ook aan politiezijde, blijkt uit onderzoek. En van een betere training is ook niet alle heil te verwachten. ACP-voorzitter Van de Kamp: "Op uitzonderlijke gekken ben je nooit helemaal toegerust".
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

51 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Goudsche Courant  
Goudsche Courant

July 14, 2005

SECTION: ACTU (nieuws)

LENGTH: 685 words

HEADLINE: Nederlandse agent is niet van staal THEMA - Politie en geweld

HIGHLIGHT:
 Agenten die rillend van de angst op de bodem van een politiebusje liggen en een schietgebedje prevelen, terwijl een koelbloedige killer hen onder vuur neemt. Maanden later zijn ze er nog kapot van. De confrontatie met de harde werkelijkheid blijft lastig, weet ook de politiebond ACP. 'Op uitzonderlijke gekken ben je nooit helemaal toegerust.'

BODY:
 
 door Ferdi Schrooten
 DEN HAAG - Ontredderd en huilend vielen de agenten elkaar aan het einde van het proces tegen Mohammed B. om de nek, troostend aaiden ze elkaar over de bol. Niet omdat de officier van justitie zojuist levenslang had geeist tegen de man die op hen had geschoten, maar om B.'s keiharde verklaring. Hij had geenszins geprobeerd de politiemensen te ontzien. "Ik schoot om te doden en gedood te worden", zei B. in zijn laatste woord. Het maakte de klap van het vuurgevecht bij het Amsterdamse Oosterpark, waar B. na de moord op Theo van Gogh naar toe was gelopen, nog groter. Alle elf betrokken politiemensen weten dat hun werk link kan zijn. Ze lopen niet weg voor de risico's van het vak, zo verklaarden ze voor de rechter. Maar dat een opponent doelbewust politiemensen in een hinderlaag lokt om zijn eigen martelaarsdood uit te lokken, daar komen de dienders maar niet klaar mee.
 "Als agent word je wel vaker gevraagd om assistentie bij een schietpartij. Gewoonlijk is de verdachte al weg als we ter plaatse komen. Wij komen dan om de plaats delict met linten af te zetten. Maar in dit geval wachtte de verdachte ons willens en wetens op", zei een inspecteur. "Hij poogde ons te misbruiken door ons als zijn beul te gebruiken", zei een andere agent die op B. heeft geschoten. 
 Voor Mohammed B. leken de ontboezemingen een victorie. Verveeld sloot hij zijn ogen en liet de kin rusten op zijn gevouwen knuisten toen agente A., die het vuurgevecht vanuit een onopvallende politiewagen zag, haar verhaal deed. "Ik deed een schietgebedje en dacht, ik ga dood. Mijn leven trok in een flits voorbij. Mijn 24 jaar geleden overleden vader verscheen weer aan me."
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politie Bond, was verbaasd over de verklaringen van de dienders, die daarmee hun eis om smartengeld van elk 3000 a 3500 euro onderbouwden. "Ik snap dat zoiets mensen aangrijpt, ook politiemensen. Maar ik denk dat deze verklaringen ook binnen de politie verbazing oproepen. Ik vraag me af of dit handig is voor het imago van de politie."
 Het is zeker geen toneel, om zo de aanklacht 'poging tot moord op agenten' nog wat aan te zetten, meent politiesocioloog Jaap Timmer. Hij is expert op het gebied van gebruik van geweld door en tegen de politie. "We hebben geen mietjespolitie. Dit zijn mensen die zich er niet voor schamen te laten zien wat het met je doet als je geconfronteerd wordt met een uitzonderlijk figuur als Mohammed B." Wel is volgens Timmer duidelijk dat de gewone politieman niet op zo'n confrontatie is geselecteerd en getraind. "Daar hebben we de arrestatieteams voor en speciale antiterreureenheden. De leden krijgen een strenge psychische keuring. Ze trainen in situaties van extreme stress en groot gevaar."
 Dat geldt niet voor de gewone wijk- of verkeersagenten die als eerste ter plekke waren bij het Oosterpark.
 Dat moet veranderen, vinden ook de politiebonden. Er is nou eenmaal niet altijd een arrestatieteam (AT) a la minuut paraat als een extremist als B. toeslaat. "De AT's zijn zwaar overbelast. De kans dat er een team binnen enkele minuten ter plekke is, is even groot als de kans dat je de Staatsloterij wint", zegt Van Duijn. Bovendien is de standaard geweldstraining van gewone dienders al jaren een onderschoven kindje.
 "En dat terwijl we nu met andere risico's te maken hebben", aldus voorzitter Gerrit van de Kamp van politiebond ACP. "Stel er zit iemand met een verdacht pakketje in de bus of metro. Dan wordt daar omwille van de tijd toch vaak eerst een gewone patrouille-auto op afgestuurd. Bereid agenten dan voor op een confrontatie met zelfmoordterroristen." Dat gebeurt nu in de basisopleiding niet, aldus Timmer.
 De doorsnee wijkagent moet zeker niet meer 'triggerhappy' worden, meent Timmer. Naar Amerikaans devies eerst schieten en dan praten leidt alleen maar tot meer gewonden, ook aan politiezijde, blijkt uit onderzoek. En van een betere training is ook niet alle heil te verwachten. ACP-voorzitter Van de Kamp: "Op uitzonderlijke gekken ben je nooit helemaal toegerust." - GPD
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

52 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Goudsche Courant  
Goudsche Courant

July 14, 2005

SECTION: ACTU (nieuws)

LENGTH: 165 words

HEADLINE: Kans op schietincident minder dan een procent

BODY:
 
 Bij de politie is jaarlijks sprake van tussen de 100 en 200 schietincidenten. Zo hebben agenten in 2000 negentig keer een waarschuwingsschot gelost en 64 keer gericht geschoten, blijkt uit het proefschrift 'Politiegeweld' van politiewetenschapper Jaap Timmer. De kans dat een politieman of -vrouw in een schietincident belandt, is kleiner dan een procent. Van de ruim 50.000 politiemensen vervullen er immers 20.000 dagelijks hun functie gewapend op straat.
 In de periode 1978-2002 vallen door politieschoten 69 doden en 357 gewonden. Elf dodelijke slachtoffers en 35 gewonden vallen door een ongewild schot, per ongeluk dus. Naast Mohammed B. zijn er zeker nog vier personen die sinds 1978 hoopten te sneuvelen door politiekogels. De terrorismeverdachten Jason W. en Ismail A., die kort na de moord op Theo van Gogh werden gearresteerd tijdens de belegering van een woning in het Haagse Laakkwartier, waren mogelijk ook uit op een 'suicide by cop'. - GPD
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

53 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Goudsche Courant  
Goudsche Courant

July 14, 2005

SECTION: FRNT (voorpagina)

LENGTH: 150 words

HEADLINE: 'Bereid agent beter voor op geweld terroristen'

BODY:
 
 DEN HAAG - Politieagenten moeten beter worden voorbereid op een mogelijke confrontatie met terroristen die bereid zijn de martelaarsdood te sterven. Dat vinden de politievakbonden NPB en ACP. Ook wetenschapper Jaap Timmer, expert op het gebied van geweldsgebruik door en tegen de politie, vindt de opleiding op dit punt onvoldoende.
 In het proces tegen Mohammed B., de moordenaar van Theo van Gogh, bleek begin deze week dat agenten in een voor hen onbekende, gevaarlijke situatie waren beland. In het vuurgevecht met B. kon een aantal agenten niet anders dan dekking zoeken en raakten ze in paniek.
 In de basisopleiding ontbreekt aandacht voor het omgaan met extreem geweld, stelt Timmer. Ook moet er duidelijker leiding worden gegeven. Timmer zegt wel dat de politiemensen bij het treffen met Mohammed B. naar vermogen hebben gehandeld.
 zie ook pagina A3
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

54 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Haagsche Courant  
Haagsche Courant

July 14, 2005

SECTION: ACTU (nieuws)

LENGTH: 685 words

HEADLINE: Nederlandse agent is niet van staal THEMA - Politie en geweld

HIGHLIGHT:
 Agenten die rillend van de angst op de bodem van een politiebusje liggen en een schietgebedje prevelen, terwijl een koelbloedige killer hen onder vuur neemt. Maanden later zijn ze er nog kapot van. De confrontatie met de harde werkelijkheid blijft lastig, weet ook de politiebond ACP. 'Op uitzonderlijke gekken ben je nooit helemaal toegerust.'

BODY:
 
 door Ferdi Schrooten
 DEN HAAG - Ontredderd en huilend vielen de agenten elkaar aan het einde van het proces tegen Mohammed B. om de nek, troostend aaiden ze elkaar over de bol. Niet omdat de officier van justitie zojuist levenslang had geeist tegen de man die op hen had geschoten, maar om B.'s keiharde verklaring. Hij had geenszins geprobeerd de politiemensen te ontzien. "Ik schoot om te doden en gedood te worden", zei B. in zijn laatste woord. Het maakte de klap van het vuurgevecht bij het Amsterdamse Oosterpark, waar B. na de moord op Theo van Gogh naar toe was gelopen, nog groter. Alle elf betrokken politiemensen weten dat hun werk link kan zijn. Ze lopen niet weg voor de risico's van het vak, zo verklaarden ze voor de rechter. Maar dat een opponent doelbewust politiemensen in een hinderlaag lokt om zijn eigen martelaarsdood uit te lokken, daar komen de dienders maar niet klaar mee.
 "Als agent word je wel vaker gevraagd om assistentie bij een schietpartij. Gewoonlijk is de verdachte al weg als we ter plaatse komen. Wij komen dan om de plaats delict met linten af te zetten. Maar in dit geval wachtte de verdachte ons willens en wetens op", zei een inspecteur. "Hij poogde ons te misbruiken door ons als zijn beul te gebruiken", zei een andere agent die op B. heeft geschoten. 
 Voor Mohammed B. leken de ontboezemingen een victorie. Verveeld sloot hij zijn ogen en liet de kin rusten op zijn gevouwen knuisten toen agente A., die het vuurgevecht vanuit een onopvallende politiewagen zag, haar verhaal deed. "Ik deed een schietgebedje en dacht, ik ga dood. Mijn leven trok in een flits voorbij. Mijn 24 jaar geleden overleden vader verscheen weer aan me."
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politie Bond, was verbaasd over de verklaringen van de dienders, die daarmee hun eis om smartengeld van elk 3000 a 3500 euro onderbouwden. "Ik snap dat zoiets mensen aangrijpt, ook politiemensen. Maar ik denk dat deze verklaringen ook binnen de politie verbazing oproepen. Ik vraag me af of dit handig is voor het imago van de politie."
 Het is zeker geen toneel, om zo de aanklacht 'poging tot moord op agenten' nog wat aan te zetten, meent politiesocioloog Jaap Timmer. Hij is expert op het gebied van gebruik van geweld door en tegen de politie. "We hebben geen mietjespolitie. Dit zijn mensen die zich er niet voor schamen te laten zien wat het met je doet als je geconfronteerd wordt met een uitzonderlijk figuur als Mohammed B." Wel is volgens Timmer duidelijk dat de gewone politieman niet op zo'n confrontatie is geselecteerd en getraind. "Daar hebben we de arrestatieteams voor en speciale antiterreureenheden. De leden krijgen een strenge psychische keuring. Ze trainen in situaties van extreme stress en groot gevaar."
 Dat geldt niet voor de gewone wijk- of verkeersagenten die als eerste ter plekke waren bij het Oosterpark.
 Dat moet veranderen, vinden ook de politiebonden. Er is nou eenmaal niet altijd een arrestatieteam (AT) a la minuut paraat als een extremist als B. toeslaat. "De AT's zijn zwaar overbelast. De kans dat er een team binnen enkele minuten ter plekke is, is even groot als de kans dat je de Staatsloterij wint", zegt Van Duijn. Bovendien is de standaard geweldstraining van gewone dienders al jaren een onderschoven kindje.
 "En dat terwijl we nu met andere risico's te maken hebben", aldus voorzitter Gerrit van de Kamp van politiebond ACP. "Stel er zit iemand met een verdacht pakketje in de bus of metro. Dan wordt daar omwille van de tijd toch vaak eerst een gewone patrouille-auto op afgestuurd. Bereid agenten dan voor op een confrontatie met zelfmoordterroristen." Dat gebeurt nu in de basisopleiding niet, aldus Timmer.
 De doorsnee wijkagent moet zeker niet meer 'triggerhappy' worden, meent Timmer. Naar Amerikaans devies eerst schieten en dan praten leidt alleen maar tot meer gewonden, ook aan politiezijde, blijkt uit onderzoek. En van een betere training is ook niet alle heil te verwachten. ACP-voorzitter Van de Kamp: "Op uitzonderlijke gekken ben je nooit helemaal toegerust." - GPD
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

55 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Haagsche Courant  
Haagsche Courant

July 14, 2005

SECTION: ACTU (nieuws)

LENGTH: 165 words

HEADLINE: Kans op schietincident minder dan een procent

BODY:
 
 Bij de politie is jaarlijks sprake van tussen de 100 en 200 schietincidenten. Zo hebben agenten in 2000 negentig keer een waarschuwingsschot gelost en 64 keer gericht geschoten, blijkt uit het proefschrift 'Politiegeweld' van politiewetenschapper Jaap Timmer. De kans dat een politieman of -vrouw in een schietincident belandt, is kleiner dan een procent. Van de ruim 50.000 politiemensen vervullen er immers 20.000 dagelijks hun functie gewapend op straat.
 In de periode 1978-2002 vallen door politieschoten 69 doden en 357 gewonden. Elf dodelijke slachtoffers en 35 gewonden vallen door een ongewild schot, per ongeluk dus. Naast Mohammed B. zijn er zeker nog vier personen die sinds 1978 hoopten te sneuvelen door politiekogels. De terrorismeverdachten Jason W. en Ismail A., die kort na de moord op Theo van Gogh werden gearresteerd tijdens de belegering van een woning in het Haagse Laakkwartier, waren mogelijk ook uit op een 'suicide by cop'. - GPD
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

56 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Haagsche Courant  
Haagsche Courant

July 14, 2005

SECTION: FRNT (voorpagina)

LENGTH: 150 words

HEADLINE: 'Bereid agent beter voor op geweld terroristen'

BODY:
 
 DEN HAAG - Politieagenten moeten beter worden voorbereid op een mogelijke confrontatie met terroristen die bereid zijn de martelaarsdood te sterven. Dat vinden de politievakbonden NPB en ACP. Ook wetenschapper Jaap Timmer, expert op het gebied van geweldsgebruik door en tegen de politie, vindt de opleiding op dit punt onvoldoende.
 In het proces tegen Mohammed B., de moordenaar van Theo van Gogh, bleek begin deze week dat agenten in een voor hen onbekende, gevaarlijke situatie waren beland. In het vuurgevecht met B. kon een aantal agenten niet anders dan dekking zoeken en raakten ze in paniek.
 In de basisopleiding ontbreekt aandacht voor het omgaan met extreem geweld, stelt Timmer. Ook moet er duidelijker leiding worden gegeven. Timmer zegt wel dat de politiemensen bij het treffen met Mohammed B. naar vermogen hebben gehandeld.
 zie ook pagina A3
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

57 of 101 DOCUMENTS

Copyright  2005 Noordelijke Dagblad Combinatie / Leeuwarder Courant
All rights reserved  
Leeuwarder Courant 

July 14, 2005  
noord ; west ; zuid ; stad 

LENGTH: 550 woorden

HEADLINE: 'Mietjespolitie' bibbert en huilt bij schietpartij 

BODY:
 Agenten die rillend van de angst op de bodem van een politiebusje liggen, een laatste schietgebedje prevelen, terwijl een koelbloedige killer hen onder vuur neemt. Maanden later zijn ze er nog kapot van. Mohammed B. lijkt na zijn moord op Theo van Gogh te zijn gestuit op een soort 'mietjespolitie'.   
 Ontredderd en huilend vielen de agenten elkaar aan het einde van het proces tegen Mohammed B. om de hals, troostend aaiden ze elkaar over de bol. Niet omdat de aanklager zojuist levenslang had geëist tegen de man die op hen had geschoten, maar om B.'s keiharde verklaring. Hij had geenszins geprobeerd de politiemensen te ontzien. "Ik schoot om te doden en gedood te worden." 
 Het maakte de klap van het vuurgevecht bij het Amsterdamse Oosterpark, waar B. na de moord op Theo van Gogh naar toe was gelopen, nóg groter. Alle elf betrokken politiemensen weten dat hun werk link kan zijn. Ze lopen niet weg voor de risico's van het vak, zo verklaarden ze voor de rechter. Maar dat een opponent doelbewust politiemensen in een hinderlaag lokt om zijn eigen martelaarsdood uit te lokken, daar komen de dienders maar niet klaar mee. Een van de agenten die op B. heeft geschoten, kwaad: "Hij poogde ons te misbruiken door ons als zijn beul te gebruiken." 
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politie Bond, was verbaasd over de verklaringen van de dienders, die daarmee hun eis om smartengeld van elk EUR3000 à EUR3500 onderbouwden. "Ik snap dat zoiets mensen aangrijpt, ook politiemensen. Maar ik denk dat deze verklaringen ook binnen de politie verbazing oproepen. Ik vraag me af of dit handig is voor het imago van de politie." 
 Het is zeker geen toneel, om zo de aanklacht 'poging tot moord op agenten' nog wat aan te zetten, meent politiesocioloog Jaap Timmer. Hij is expert op het gebied van gebruik van geweld door en tegen de politie. "We hebben geen mietjespolitie. Dit zijn mensen die zich er niet voor schamen te laten zien wat het met je doet als je geconfronteerd wordt met een uit zonderlijk figuur als Mohammed B." 
 Wel is volgens Timmer duidelijk dat de gewone politieman niet op zo'n confrontatie is geselecteerd en getraind. "Daar hebben we de arrestatieteams voor en speciale anti-terreureenheden. De leden trainen in situaties van extreme stress en groot gevaar." Dat geldt niet voor de gewone wijk- of verkeersagenten die als eerste ter plekke waren bij het Oosterpark. 
 Dat moet veranderen, vinden ook de politiebonden. Er is nou eenmaal niet altijd een arrestatieteam (AT) à la minuut paraat als een extremist als B. toeslaat. "De AT's zijn zwaar overbelast. De kans dat er een team binnen enkele minuten ter plekke is, is even groot als de kans dat je de Staatsloterij wint", zegt Van Duijn. Bovendien is de standaard geweldstraining van gewone dienders al jaren een onderschoven kindje. 
 "En dat terwijl we nu met andere risico's te maken hebben", aldus voorzitter Gerrit van de Kamp van politiebond ACP. "Stel er zit iemand met een verdacht pakketje in de bus of metro. Dan wordt daar omwille van de tijd toch vaak eerst een gewone patrouilleauto op afgestuurd. Bereid agenten dan voor op een confrontatie met zelfmoordterroristen." Toch is van een betere training niet alle heil te verwachten. Van de Kamp: "Op uitzonderlijke gekken ben je nooit helemaal toegerust." (GPD) 

LOAD-DATE: July 14, 2005

58 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Provinciale Zeeuwse Courant  
Provinciale Zeeuwse Courant

July 14, 2005

SECTION: 3

LENGTH: 320 words

HEADLINE: Nederlandse agent niet voorbereid op terreur

BODY:
 
 door Ferdi Schrooten
 DEN HAAG - Politieagenten moeten beter worden voorbereid op een mogelijke confrontatie met terroristen die bereid zijn de martelaarsdood te sterven. Dat vinden de politievakbonden NPB en ACP. Ook wetenschapper Jaap Timmer, expert op het gebied van geweldsgebruik door en tegen de politie, vindt de opleiding op dit punt onvoldoende.
 In het proces tegen Mohammed B., de moordenaar van Theo van Gogh, bleek begin deze week dat agenten in een voor hen onbekende, gevaarlijke situatie waren beland. In het vuurgevecht met B. kon een aantal agenten niet anders dan dekking zoeken en raakten ze in paniek.
 Volgens Timmer vraagt het vuurgevecht tussen Mohammed B. en de agenten om een 'pas op de plaats'. "Dat verdachten zich tegen aanhouding verzetten is niet nieuw, ook niet dat ze daarbij ter afweer geweld gebruiken. Maar de opzet om agenten te doden en zelf gedood te worden, zoals bij Mohammed B., is uitzonderlijk." Aandacht daarvoor in de basisopleiding van politiemensen ontbreekt volledig, stelt Timmer. Ook moet er in dit soort situaties duidelijker leiding worden gegeven.
 Timmer heeft de indruk dat de politiemensen bij het vuurgevecht met Mohammed B. naar hun beste inzicht handelden. "Maar vooraf moet duidelijk zijn hoe je hiermee omgaat. Wie neemt de leiding, wie heeft welke taak en positie."
 Hans van Duijn, voorzitter van de Nederlandse Politie Bond (NPB), noemt ook de reguliere geweldstraining voor agenten een ondergeschoven kindje. "De voorbereiding op dit soort scenario's is voor gewone dienders nu buitengewoon schraal."
 Vooral door tijdsdruk bij dreigende aanslagen is betere training van politieagenten gewenst, vindt voorzitter Gerrit van de Kamp van de vakbond ACP. "Bij een verdacht pakketje in een bus of metro is de kans groot dat agenten in een gewone patrouillewagen er als eerste op af moeten." GPD
 Copyright Provinciale Zeeuwse Courant

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

59 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Wegener Uitgeverij Midden Nederland  
Utrechts Nieuwsblad

July 14, 2005

SECTION: BIN1 (binnenland)

LENGTH: 158 words

HEADLINE: Bij de politie is jaarlijks sprake van tussen de 100 en 200 schietincidenten. Zo...

BODY:
 
 Bij de politie is jaarlijks sprake van tussen de 100 en 200 schietincidenten. Zo hebben agenten in 2000 90 keer een waarschuwingsschot gelost en 64 keer gericht geschoten, blijkt uit het proefschrift Politiegeweld van politiewetenschapper Jaap Timmer. 
 De kans dat een politieman of -vrouw in een schietincident belandt, is kleiner dan een procent. Van de ruim 50.000 politiemensen vervullen er immers 20.000 dagelijks hun functie gewapend op straat.
 In de periode 1978-2002 vallen door politieschoten 69 doden en 357 gewonden. Elf dodelijke slachtoffers en 35 gewonden vallen door een ongewild schot, per ongeluk dus.
 Naast Mohammed B. zijn er zeker nog vier personen die sinds 1978 hoopten te sneuvelen door politiekogels. De terrorismeverdachten Jason W. en Ismail A., kort na de moord op Van Gogh gearresteerd bij een belegering in het Haagse Laakkwartier, waren mogelijk ook uit op een 'suicide by cop'.
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 14, 2005

60 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Veluws Dagblad

July 1, 2005

SECTION: VN3REG

LENGTH: 528 words

HEADLINE: Socioloog kijkt over politie-muurtjes heen

BODY:
 
 door JEROEN POL
 APELDOORN - Hij zit in een bijzondere positie. Weinig burgers kennen de ins en outs van het politiewerk zo goed als socioloog Jaap Timmer. De Apeldoorner bracht onlangs zijn proefschrift uit, met de resultaten van zijn onderzoek naar geweldgebruik van en tegen de Nederlandse politie. 
 De gedachte borrelt snel op. Iemand die zoveel van het politiewerk weet. Was Timmer eigenlijk niet veel liever politieman geworden, in plaats van socioloog? 'Dat wordt me vaker gevraagd. Maar nee. Als jongetje had ik er niet zo veel mee. Zag meer een toekomst als auto-ontwerper voor me. Tot ik wat ouder werd en ik me voor sociologie begon te interesseren.'
 Op de Vrije Universiteit van Amsterdam werd de interesse voor het politiewerk gewekt. Timmer werd er docent criminologie. 'De politie heeft het monopolie op gebruik van geweld. Dat is een interessant gegeven. Het gaat om een vitale functie in de samenleving. Daar moet je kritisch op zijn.'
 Kritisch zijn alleen, is voor Timmer niet genoeg. Hij maakte ook de volgende stap. Wat gaat er waarom mis. En bovenal: hoe kan het beter? 'Je krijgt pas een goed beeld als je op alle niveaus kunt praten en informatie krijgt. Ik heb heel veel medewerking gekregen.'
 Het werk van tien jaar onderzoek is nu gebundeld. De politiesocioloog ging in die tijd onder andere met mariniers op training. Liet zichzelf als een boef afvoeren. Bestond er niet gevaar dat Timmer zelf deel van het systeem uit ging maken, in plaats van afstand de onderzoeker te zijn? 'Die scheidslijn moet je heel goed in de gaten houden. Dat lukt me ook. Ik ben geen fulltime onderzoeker. Ben ook docent criminologie. Ik ben en blijf een wetenschapper. Niet van de politie afhankelijk. Ik denk dat dat binnen de politie ook wel wordt gewaardeerd. Het geeft een meerwaarde als een buitenstaander eens over de muurtjes heenkijkt.'
 Met de juiste communicatie is er veel te winnen, concludeert Timmer. 'Een arrestatieteam is optimaal uitgerust, maar gebruikt nauwelijks geweld. Omdat iedereen op en top op elkaar is ingespeeld. Die perfectie bereik je binnen de wijkteams niet gemakkelijk. Zorg er voor dat er even een moment is voor een time-out. Om de situatie te briefen. En als dan het vermoeden ontstaat dat het spannend kan worden, trek een plan, maak een taakverdeling en wijs dan een commandant aan. Dat maakt het een stuk veiliger.'
 Ook zou het volgens Timmer goed zijn, als er meer regels op landelijk niveau worden doorgevoerd. In plaats van dat iedere regio eigen regels hanteert. Op het gebied van het mee naar huis nemen van het dienstwapen, bijvoorbeeld. 'Je voorkomt er niet alles mee, maar wel veel door als politieman het wapen alleen mee te nemen als in het dienstbelang is en het thuis in een kluis kan worden neergelegd. Het wapen is een stuk gereedschap, de lading moet er vanaf. Maar een timmerman bergt zijn gereedschap ook goed op, dat moet de politie ook doen.'
 Politiegeweld. Geweldgebruik van en tegen de politie in Nederland. Uitgeverij Kluwer, 21,50 euro. ISBN 90-130-2667-2
 Apeldoorns politiesocioloog Jaap Timmer en zijn proefschrift. Foto YVONNE PIETERS
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: July 1, 2005

61 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Apeldoornse Courant

June 30, 2005

SECTION: AP4REG

LENGTH: 648 words

HEADLINE: Socioloog kijkt over politie-muurtjes heen

BODY:
 
 door JEROEN POL
 APELDOORN - Hij zit in een bijzondere positie. Weinig burgers kennen de ins en outs van het politiewerk zo goed als socioloog Jaap Timmer. De Apeldoorner bracht onlangs zijn proefschrift uit, met de resultaten van zijn onderzoek naar geweldgebruik van en tegen de Nederlandse politie.
 De gedachte borrelt snel op. Iemand die zoveel van het politiewerk weet. Was Timmer eigenlijk niet veel liever politieman geworden, in plaats van socioloog? 'Dat wordt me vaker gevraagd. Maar nee. Als jongetje had ik er niet zo veel mee. Zag meer een toekomst als auto-ontwerper voor me. Tot ik wat ouder werd en ik me voor sociologie begon te interesseren.' 
 Op de Vrije Universiteit van Amsterdam werd de interesse voor het politiewerk gewekt. Timmer werd er docent criminologie. 'De politie heeft het monopolie op gebruik van geweld. Dat is een interessant gegeven. Het gaat om een vitale functie in de samenleving. Daar moet je kritisch op zijn, om de grenzen te bewaken.'
 Kritisch zijn alleen, is voor Timmer niet genoeg. Hij maakte ook de volgende stap. Wat gaat er waarom mis. En bovenal: hoe kan het beter? 'Je krijgt pas een goed beeld als je op alle niveaus kunt praten en informatie krijgt. Ik heb heel veel medewerking gekregen. Ook omdat ik een terugkoppeling maak. Daardoor komt er informatie vrij, waar de politie zelf ook veel aan heeft.'
 Boef
 Het werk van tien jaar onderzoek is nu gebundeld. De politiesocioloog ging in die tijd onder andere met mariniers op training. Liet zichzelf als een boef afvoeren. Bestond er niet gevaar dat Timmer zelf deel van het systeem uit ging maken, in plaats van afstand de onderzoeker te zijn? 'Die scheidslijn moet je heel goed in de gaten houden. Dat lukt me ook. Ik ben geen fulltime onderzoeker. Ben ook docent criminologie. Ik ben en blijf een wetenschapper. Niet van de politie afhankelijk. Ik denk dat dat binnen de politie ook wel wordt gewaardeerd. Politiemensen lezen met me mee, als ik schrijf. Het geeft een meerwaarde als een buitenstaander eens over de muurtjes heenkijkt.'
 Met de juiste communicatie is er veel te winnen, concludeert Timmer. 'Een arrestatieteam is optimaal uitgerust, maar gebruikt nauwelijks geweld. Omdat iedereen op en top op elkaar is ingespeeld. Die perfectie bereik je binnen de wijkteams niet gemakkelijk. Zorg er voor dat er even een moment is voor een time-out. Om de situatie te briefen. En als dan het vermoeden ontstaat dat het spannend kan worden, trek een plan, maak een taakverdeling en wijs dan een commandant aan. Dat maakt het een stuk veiliger.'
 Ook zou het volgens Timmer goed zijn, als er meer regels op landelijk niveau worden doorgevoerd. In plaats van dat iedere regio eigen regels hanteert. Op het gebied van het mee naar huis nemen van het dienstwapen, bijvoorbeeld.
 'Zoiets kan alleen op ministerieel niveau besloten worden. Het probleem is dat er dan eens bij het ene korps en dan eens bij het andere korps iets mis gaat. Wat er elders in het land gebeurt, wordt vaak niet op het eigen korps betrokken. Prive-gebruik van het wapen gebeurt echter met enige regelmaat. Alleen de incidenten met dodelijke afloop heeft men in beeld.'
 Timmer heeft een oplossing voor handen. 'Je voorkomt er niet alles mee, maar wel veel door als politieman het wapen alleen mee te nemen als in het dienstbelang is en het thuis in een kluis kan worden neergelegd. Het wapen is een stuk gereedschap, de lading moet er vanaf. Maar een timmerman bergt zijn gereedschap ook goed op, dat moet de politie ook doen. Ik ben geen voorstander van teveel inperking, maar je moet de politiemensen en hun gezinnen wel in bescherming nemen.'
 Politiegeweld. Geweldgebruik van en tegen de politie in Nederland. Uitgeverij Kluwer, 21,50 euro. ISBN 90-130-2667-2
 Apeldoorns politiesocioloog Jaap Timmer en zijn proefschrift. Foto YVONNE PIETERS
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: June 30, 2005

62 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Apeldoornse Courant

June 18, 2005

SECTION: BY3FOC

LENGTH: 604 words

HEADLINE: Houten kogels tegen oproerkraaiers

BODY:
 
 door ADRIANNE DE KONING
 EN ALBRAND LEEUWE x
 De Rotterdamse politie wil kijken of haar manschappen in de strijd tegen relschoppers met nieuwe wapens kunnen worden uitgerust. In Amerika hebben vele Willie Wortels de afgelopen jaren gewerkt aan non-dodelijk wapens. Stripverhalen, James Bond- en science fictionfilms a la Star Trek lijken de inspiratiebronnen voor de ontwikkelaars van een heel nieuw wapenarsenaal. 
 Begin jaren negentig ging het nog mis in Somalie. Bij een humanitaire missie van de VN vielen er aan Amerikaanse kant slachtoffers. Schieten op rellende burgers, of zelf schietschijf worden, was het dilemma waar de soldaten voor stonden. Het hetzelfde dilemma moeten ME'ers hebben gevoeld toen ze door losgeslagen voetbalsupporters bij de wedstrijd Feyenoord-Ajax in het nauw waren gebracht.
 Sinds het incident in Somalie is in laboratoria in vooral Amerika nog veel harder gewerkt aan niet-dodelijke wapens om menigten in bedwang te krijgen. De rest van de wereld neemt de uitvindingen stuk voor stuk over. Zo waren de tasers, waarmee tegenstanders met een stroomstoot worden uitgeschakeld, eerst nog illegaal in vele landen. Nu zijn ook Europese landen klant bij de Amerikaanse fabrikant.
 Als de Rotterdamse politie haar manschappen beter wil uitrusten in de strijd tegen hooligans, hoeft zij slechts naar de andere kant van de oceaan te kijken. Tijdens rellen in de Verenigde Staten trad de oproerpolitie de menigte tegemoet met pepperspray en houten kogels. Het ministerie van Binnenlandse Zaken staat echter niet te trappelen om ME'ers extra geweldsmiddelen te verschaffen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit, vindt het gat tussen wapenstok en vuurwapen niet zo groot. 'Je hebt nog honden en paarden en voertuigen om een massa in het gareel te houden.' Bovendien had de ME bij de rellen na de voetbalwedstrijd nog de beschikking over een ander, al vaak beproefd wapen: traangas. Dit werd door de politie echter niet gebruikt, uit angst dat de eigen politiemensen er de meeste last van zouden hebben. Timmer ziet dit ook als een nadeel: 'Als je precies wilt zijn, heb je niets aan traangas. Het is dus wel goed om naar alternatieven te kijken, die mensen niet lukraak treffen.' De Politie Vakorganisatie Rijnmond (PVR) zwengelde de discussie over de alternatieve wapens aan. Vice-voorzitter Rene Kruidenier noemt het standpunt van het ministerie van Binnenlandse Zaken kortzichtig. 'Als er mensen met stoeptegels tegen over je staan moet je ze niet bestrijden met watjes.'
 Kruidenier maakt het op zich niet uit welk middel aan het wapenarsenaal wordt toegevoegd, als dat maar gebeurt. De Belgische collega's gebruiken veelvuldig pepperspray. 'Ook dat is een goed middel. Het werkt in ieder geval beter dan traangas, dat te snel verwaait. Ook stunguns, waarmee een rubberprop wordt afgeschoten, kunnen uitkomst bieden.'
 Kruidenier wil een harde lijn volgen. 'Een groep losgeslagen voetbalsupporters, daar zitten echt geen oma's met rollators of peuters op driewielers meer tussen.' Woordvoerder Theo van Son van de Algemene Nederlandse Politie Vereniging (ANPV) vindt dat voor ieder middel een goede afweging moet worden gemaakt. 'Je moet als politie het geweldsmonopolie zorgvuldig gebruiken.' Hij ziet vooralsnog weinig reden voor extra middelen. Traangas is op zich effectief genoeg om groepen te verspreiden, vindt Van Son. 'Je zou kunnen kijken naar grotere bussen pepperspray. We moeten misschien eerder kijken naar de organisatie en de informatievoorziening bij ongeregeldheden, dan naar allerlei vreemdsoortige wapens.'
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: June 20, 2005

63 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Dagblad Flevoland

June 18, 2005

SECTION: BY3FOC

LENGTH: 604 words

HEADLINE: Houten kogels tegen oproerkraaiers

BODY:
 
 door ADRIANNE DE KONING
 EN ALBRAND LEEUWE x
 De Rotterdamse politie wil kijken of haar manschappen in de strijd tegen relschoppers met nieuwe wapens kunnen worden uitgerust. In Amerika hebben vele Willie Wortels de afgelopen jaren gewerkt aan non-dodelijk wapens. Stripverhalen, James Bond- en science fictionfilms a la Star Trek lijken de inspiratiebronnen voor de ontwikkelaars van een heel nieuw wapenarsenaal. 
 Begin jaren negentig ging het nog mis in Somalie. Bij een humanitaire missie van de VN vielen er aan Amerikaanse kant slachtoffers. Schieten op rellende burgers, of zelf schietschijf worden, was het dilemma waar de soldaten voor stonden. Het hetzelfde dilemma moeten ME'ers hebben gevoeld toen ze door losgeslagen voetbalsupporters bij de wedstrijd Feyenoord-Ajax in het nauw waren gebracht.
 Sinds het incident in Somalie is in laboratoria in vooral Amerika nog veel harder gewerkt aan niet-dodelijke wapens om menigten in bedwang te krijgen. De rest van de wereld neemt de uitvindingen stuk voor stuk over. Zo waren de tasers, waarmee tegenstanders met een stroomstoot worden uitgeschakeld, eerst nog illegaal in vele landen. Nu zijn ook Europese landen klant bij de Amerikaanse fabrikant.
 Als de Rotterdamse politie haar manschappen beter wil uitrusten in de strijd tegen hooligans, hoeft zij slechts naar de andere kant van de oceaan te kijken. Tijdens rellen in de Verenigde Staten trad de oproerpolitie de menigte tegemoet met pepperspray en houten kogels. Het ministerie van Binnenlandse Zaken staat echter niet te trappelen om ME'ers extra geweldsmiddelen te verschaffen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit, vindt het gat tussen wapenstok en vuurwapen niet zo groot. 'Je hebt nog honden en paarden en voertuigen om een massa in het gareel te houden.' Bovendien had de ME bij de rellen na de voetbalwedstrijd nog de beschikking over een ander, al vaak beproefd wapen: traangas. Dit werd door de politie echter niet gebruikt, uit angst dat de eigen politiemensen er de meeste last van zouden hebben. Timmer ziet dit ook als een nadeel: 'Als je precies wilt zijn, heb je niets aan traangas. Het is dus wel goed om naar alternatieven te kijken, die mensen niet lukraak treffen.' De Politie Vakorganisatie Rijnmond (PVR) zwengelde de discussie over de alternatieve wapens aan. Vice-voorzitter Rene Kruidenier noemt het standpunt van het ministerie van Binnenlandse Zaken kortzichtig. 'Als er mensen met stoeptegels tegen over je staan moet je ze niet bestrijden met watjes.'
 Kruidenier maakt het op zich niet uit welk middel aan het wapenarsenaal wordt toegevoegd, als dat maar gebeurt. De Belgische collega's gebruiken veelvuldig pepperspray. 'Ook dat is een goed middel. Het werkt in ieder geval beter dan traangas, dat te snel verwaait. Ook stunguns, waarmee een rubberprop wordt afgeschoten, kunnen uitkomst bieden.'
 Kruidenier wil een harde lijn volgen. 'Een groep losgeslagen voetbalsupporters, daar zitten echt geen oma's met rollators of peuters op driewielers meer tussen.' Woordvoerder Theo van Son van de Algemene Nederlandse Politie Vereniging (ANPV) vindt dat voor ieder middel een goede afweging moet worden gemaakt. 'Je moet als politie het geweldsmonopolie zorgvuldig gebruiken.' Hij ziet vooralsnog weinig reden voor extra middelen. Traangas is op zich effectief genoeg om groepen te verspreiden, vindt Van Son. 'Je zou kunnen kijken naar grotere bussen pepperspray. We moeten misschien eerder kijken naar de organisatie en de informatievoorziening bij ongeregeldheden, dan naar allerlei vreemdsoortige wapens.'
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: June 20, 2005

64 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Deventer Dagblad

June 18, 2005

SECTION: BY3FOC

LENGTH: 604 words

HEADLINE: Houten kogels tegen oproerkraaiers

BODY:
 
 door ADRIANNE DE KONING
 EN ALBRAND LEEUWE x
 De Rotterdamse politie wil kijken of haar manschappen in de strijd tegen relschoppers met nieuwe wapens kunnen worden uitgerust. In Amerika hebben vele Willie Wortels de afgelopen jaren gewerkt aan non-dodelijk wapens. Stripverhalen, James Bond- en science fictionfilms a la Star Trek lijken de inspiratiebronnen voor de ontwikkelaars van een heel nieuw wapenarsenaal. 
 Begin jaren negentig ging het nog mis in Somalie. Bij een humanitaire missie van de VN vielen er aan Amerikaanse kant slachtoffers. Schieten op rellende burgers, of zelf schietschijf worden, was het dilemma waar de soldaten voor stonden. Het hetzelfde dilemma moeten ME'ers hebben gevoeld toen ze door losgeslagen voetbalsupporters bij de wedstrijd Feyenoord-Ajax in het nauw waren gebracht.
 Sinds het incident in Somalie is in laboratoria in vooral Amerika nog veel harder gewerkt aan niet-dodelijke wapens om menigten in bedwang te krijgen. De rest van de wereld neemt de uitvindingen stuk voor stuk over. Zo waren de tasers, waarmee tegenstanders met een stroomstoot worden uitgeschakeld, eerst nog illegaal in vele landen. Nu zijn ook Europese landen klant bij de Amerikaanse fabrikant.
 Als de Rotterdamse politie haar manschappen beter wil uitrusten in de strijd tegen hooligans, hoeft zij slechts naar de andere kant van de oceaan te kijken. Tijdens rellen in de Verenigde Staten trad de oproerpolitie de menigte tegemoet met pepperspray en houten kogels. Het ministerie van Binnenlandse Zaken staat echter niet te trappelen om ME'ers extra geweldsmiddelen te verschaffen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit, vindt het gat tussen wapenstok en vuurwapen niet zo groot. 'Je hebt nog honden en paarden en voertuigen om een massa in het gareel te houden.' Bovendien had de ME bij de rellen na de voetbalwedstrijd nog de beschikking over een ander, al vaak beproefd wapen: traangas. Dit werd door de politie echter niet gebruikt, uit angst dat de eigen politiemensen er de meeste last van zouden hebben. Timmer ziet dit ook als een nadeel: 'Als je precies wilt zijn, heb je niets aan traangas. Het is dus wel goed om naar alternatieven te kijken, die mensen niet lukraak treffen.' De Politie Vakorganisatie Rijnmond (PVR) zwengelde de discussie over de alternatieve wapens aan. Vice-voorzitter Rene Kruidenier noemt het standpunt van het ministerie van Binnenlandse Zaken kortzichtig. 'Als er mensen met stoeptegels tegen over je staan moet je ze niet bestrijden met watjes.'
 Kruidenier maakt het op zich niet uit welk middel aan het wapenarsenaal wordt toegevoegd, als dat maar gebeurt. De Belgische collega's gebruiken veelvuldig pepperspray. 'Ook dat is een goed middel. Het werkt in ieder geval beter dan traangas, dat te snel verwaait. Ook stunguns, waarmee een rubberprop wordt afgeschoten, kunnen uitkomst bieden.'
 Kruidenier wil een harde lijn volgen. 'Een groep losgeslagen voetbalsupporters, daar zitten echt geen oma's met rollators of peuters op driewielers meer tussen.' Woordvoerder Theo van Son van de Algemene Nederlandse Politie Vereniging (ANPV) vindt dat voor ieder middel een goede afweging moet worden gemaakt. 'Je moet als politie het geweldsmonopolie zorgvuldig gebruiken.' Hij ziet vooralsnog weinig reden voor extra middelen. Traangas is op zich effectief genoeg om groepen te verspreiden, vindt Van Son. 'Je zou kunnen kijken naar grotere bussen pepperspray. We moeten misschien eerder kijken naar de organisatie en de informatievoorziening bij ongeregeldheden, dan naar allerlei vreemdsoortige wapens.'
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: June 20, 2005

65 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Gelders Dagblad

June 18, 2005

SECTION: BY3FOC

LENGTH: 604 words

HEADLINE: Houten kogels tegen oproerkraaiers

BODY:
 
 door ADRIANNE DE KONING
 EN ALBRAND LEEUWE x
 De Rotterdamse politie wil kijken of haar manschappen in de strijd tegen relschoppers met nieuwe wapens kunnen worden uitgerust. In Amerika hebben vele Willie Wortels de afgelopen jaren gewerkt aan non-dodelijk wapens. Stripverhalen, James Bond- en science fictionfilms a la Star Trek lijken de inspiratiebronnen voor de ontwikkelaars van een heel nieuw wapenarsenaal. 
 Begin jaren negentig ging het nog mis in Somalie. Bij een humanitaire missie van de VN vielen er aan Amerikaanse kant slachtoffers. Schieten op rellende burgers, of zelf schietschijf worden, was het dilemma waar de soldaten voor stonden. Het hetzelfde dilemma moeten ME'ers hebben gevoeld toen ze door losgeslagen voetbalsupporters bij de wedstrijd Feyenoord-Ajax in het nauw waren gebracht.
 Sinds het incident in Somalie is in laboratoria in vooral Amerika nog veel harder gewerkt aan niet-dodelijke wapens om menigten in bedwang te krijgen. De rest van de wereld neemt de uitvindingen stuk voor stuk over. Zo waren de tasers, waarmee tegenstanders met een stroomstoot worden uitgeschakeld, eerst nog illegaal in vele landen. Nu zijn ook Europese landen klant bij de Amerikaanse fabrikant.
 Als de Rotterdamse politie haar manschappen beter wil uitrusten in de strijd tegen hooligans, hoeft zij slechts naar de andere kant van de oceaan te kijken. Tijdens rellen in de Verenigde Staten trad de oproerpolitie de menigte tegemoet met pepperspray en houten kogels. Het ministerie van Binnenlandse Zaken staat echter niet te trappelen om ME'ers extra geweldsmiddelen te verschaffen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit, vindt het gat tussen wapenstok en vuurwapen niet zo groot. 'Je hebt nog honden en paarden en voertuigen om een massa in het gareel te houden.' Bovendien had de ME bij de rellen na de voetbalwedstrijd nog de beschikking over een ander, al vaak beproefd wapen: traangas. Dit werd door de politie echter niet gebruikt, uit angst dat de eigen politiemensen er de meeste last van zouden hebben. Timmer ziet dit ook als een nadeel: 'Als je precies wilt zijn, heb je niets aan traangas. Het is dus wel goed om naar alternatieven te kijken, die mensen niet lukraak treffen.' De Politie Vakorganisatie Rijnmond (PVR) zwengelde de discussie over de alternatieve wapens aan. Vice-voorzitter Rene Kruidenier noemt het standpunt van het ministerie van Binnenlandse Zaken kortzichtig. 'Als er mensen met stoeptegels tegen over je staan moet je ze niet bestrijden met watjes.'
 Kruidenier maakt het op zich niet uit welk middel aan het wapenarsenaal wordt toegevoegd, als dat maar gebeurt. De Belgische collega's gebruiken veelvuldig pepperspray. 'Ook dat is een goed middel. Het werkt in ieder geval beter dan traangas, dat te snel verwaait. Ook stunguns, waarmee een rubberprop wordt afgeschoten, kunnen uitkomst bieden.'
 Kruidenier wil een harde lijn volgen. 'Een groep losgeslagen voetbalsupporters, daar zitten echt geen oma's met rollators of peuters op driewielers meer tussen.' Woordvoerder Theo van Son van de Algemene Nederlandse Politie Vereniging (ANPV) vindt dat voor ieder middel een goede afweging moet worden gemaakt. 'Je moet als politie het geweldsmonopolie zorgvuldig gebruiken.' Hij ziet vooralsnog weinig reden voor extra middelen. Traangas is op zich effectief genoeg om groepen te verspreiden, vindt Van Son. 'Je zou kunnen kijken naar grotere bussen pepperspray. We moeten misschien eerder kijken naar de organisatie en de informatievoorziening bij ongeregeldheden, dan naar allerlei vreemdsoortige wapens.'
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: June 20, 2005

66 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Nieuw Kamper Dagblad

June 18, 2005

SECTION: BY3FOC

LENGTH: 604 words

HEADLINE: Houten kogels tegen oproerkraaiers

BODY:
 
 door ADRIANNE DE KONING
 EN ALBRAND LEEUWE x
 De Rotterdamse politie wil kijken of haar manschappen in de strijd tegen relschoppers met nieuwe wapens kunnen worden uitgerust. In Amerika hebben vele Willie Wortels de afgelopen jaren gewerkt aan non-dodelijk wapens. Stripverhalen, James Bond- en science fictionfilms a la Star Trek lijken de inspiratiebronnen voor de ontwikkelaars van een heel nieuw wapenarsenaal. 
 Begin jaren negentig ging het nog mis in Somalie. Bij een humanitaire missie van de VN vielen er aan Amerikaanse kant slachtoffers. Schieten op rellende burgers, of zelf schietschijf worden, was het dilemma waar de soldaten voor stonden. Het hetzelfde dilemma moeten ME'ers hebben gevoeld toen ze door losgeslagen voetbalsupporters bij de wedstrijd Feyenoord-Ajax in het nauw waren gebracht.
 Sinds het incident in Somalie is in laboratoria in vooral Amerika nog veel harder gewerkt aan niet-dodelijke wapens om menigten in bedwang te krijgen. De rest van de wereld neemt de uitvindingen stuk voor stuk over. Zo waren de tasers, waarmee tegenstanders met een stroomstoot worden uitgeschakeld, eerst nog illegaal in vele landen. Nu zijn ook Europese landen klant bij de Amerikaanse fabrikant.
 Als de Rotterdamse politie haar manschappen beter wil uitrusten in de strijd tegen hooligans, hoeft zij slechts naar de andere kant van de oceaan te kijken. Tijdens rellen in de Verenigde Staten trad de oproerpolitie de menigte tegemoet met pepperspray en houten kogels. Het ministerie van Binnenlandse Zaken staat echter niet te trappelen om ME'ers extra geweldsmiddelen te verschaffen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit, vindt het gat tussen wapenstok en vuurwapen niet zo groot. 'Je hebt nog honden en paarden en voertuigen om een massa in het gareel te houden.' Bovendien had de ME bij de rellen na de voetbalwedstrijd nog de beschikking over een ander, al vaak beproefd wapen: traangas. Dit werd door de politie echter niet gebruikt, uit angst dat de eigen politiemensen er de meeste last van zouden hebben. Timmer ziet dit ook als een nadeel: 'Als je precies wilt zijn, heb je niets aan traangas. Het is dus wel goed om naar alternatieven te kijken, die mensen niet lukraak treffen.' De Politie Vakorganisatie Rijnmond (PVR) zwengelde de discussie over de alternatieve wapens aan. Vice-voorzitter Rene Kruidenier noemt het standpunt van het ministerie van Binnenlandse Zaken kortzichtig. 'Als er mensen met stoeptegels tegen over je staan moet je ze niet bestrijden met watjes.'
 Kruidenier maakt het op zich niet uit welk middel aan het wapenarsenaal wordt toegevoegd, als dat maar gebeurt. De Belgische collega's gebruiken veelvuldig pepperspray. 'Ook dat is een goed middel. Het werkt in ieder geval beter dan traangas, dat te snel verwaait. Ook stunguns, waarmee een rubberprop wordt afgeschoten, kunnen uitkomst bieden.'
 Kruidenier wil een harde lijn volgen. 'Een groep losgeslagen voetbalsupporters, daar zitten echt geen oma's met rollators of peuters op driewielers meer tussen.' Woordvoerder Theo van Son van de Algemene Nederlandse Politie Vereniging (ANPV) vindt dat voor ieder middel een goede afweging moet worden gemaakt. 'Je moet als politie het geweldsmonopolie zorgvuldig gebruiken.' Hij ziet vooralsnog weinig reden voor extra middelen. Traangas is op zich effectief genoeg om groepen te verspreiden, vindt Van Son. 'Je zou kunnen kijken naar grotere bussen pepperspray. We moeten misschien eerder kijken naar de organisatie en de informatievoorziening bij ongeregeldheden, dan naar allerlei vreemdsoortige wapens.'
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: June 20, 2005

67 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Provinciale Zeeuwse Courant  
Provinciale Zeeuwse Courant

June 18, 2005

SECTION: W (editie walcheren)

LENGTH: 1078 words

HEADLINE: De wapenstok is wel een beetje ouderwets

BODY:
 
 De Rotterdamse politie wil kijken of haar manschappen in de strijd tegen relschoppers met nieuwe wapens kunnen worden uitgerust. In Amerika hebben vele Willie Wortels de afgelopen jaren gewerkt aan non-dodelijk wapens. Stripverhalen, James Bond- en science fictionfilms a la Star Trek lijken de inspiratiebronnen voor de ontwikkelaars van een heel nieuw wapenarsenaal.
 Begin jaren negentig ging het nog mis in Somalie. Bij een humanitaire missie van de VN vielen er aan Amerikaanse kant slachtoffers. Schieten op rellende burgers, of zelf schietschijf worden, was het dilemma waar de soldaten voor stonden. 
 Hetzelfde dilemma moeten ME'ers hebben gevoeld toen ze door losgeslagen voetbalsupporters bij de wedstrijd Feyenoord-Ajax in het nauw waren gebracht.
 Sinds het incident in Somalie is in laboratoria in vooral Amerika nog veel harder gewerkt aan niet-dodelijke wapens om menigten in bedwang te krijgen. De rest van de wereld neemt de uitvindingen stuk voor stuk over. Zo waren de tasers, waarmee een tegenstander met een stroomstoot wordt uitgeschakeld, eerst nog illegaal in vele landen. Nu zijn ook Europese landen klant bij de Amerikaanse fabrikant.
 Als de Rotterdamse politie haar manschappen beter wil uitrusten in de strijd tegen hooligans, hoeft zij slechts naar de andere kant van de oceaan te kijken. Tijdens rellen in de Verenigde Staten trad de oproerpolitie de menigte tegemoet met beanbags, pepperspray en houten kogels. Het ministerie van Binnenlandse Zaken staat echter niet te trappelen om ME'ers extra geweldsmiddelen te verschaffen. Het verzoek om gebruik van de bonenzak bijvoorbeeld wordt vooralsnog resoluut van de hand gewezen. Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit, vindt het gat tussen wapenstok en vuurwapen niet zo groot. "Je hebt nog honden en paarden en voertuigen om een massa in het gareel te houden."
 Traangas
 Bovendien had de ME bij de rellen na de voetbalwedstrijd nog de beschikking over een ander, al vaak beproefd wapen: traangas. Dit werd door de politie echter niet gebruikt, uit angst dat de eigen politiemensen er de meeste last van zouden hebben. Timmer ziet dit ook als een nadeel: "Als je precies wilt zijn, heb je niets aan traangas. Het is dus wel goed om naar alternatieven te kijken, die mensen niet lukraak treffen."
 De Politie Vakorganisatie Rijnmond (PVR) zwengelde de discussie over de alternatieve wapens aan. "Wij houden voorlopig vast aan ons pleidooi voor de beanbag", zegt vice-voorzitter Rene Kruidenier. Het standpunt van het ministerie van Binnenlandse Zaken noemt hij kortzichtig. "Als er mensen met stoeptegels tegenover je staan moet je ze niet bestrijden met watjes."
 Jaap Timmer meent echter dat de fladderende beanbags niet het meest adequate middel zijn. "Tien jaar geleden was dit wapen nieuw. Ondertussen zijn er veel betere wapens uitgevonden, al zijn vele uitvindingen nog niet buiten het laboratorium getest." Kruidenier maakt het op zich niet uit welk middel aan het wapenarsenaal wordt toegevoegd. De Belgische collega's gebruiken veelvuldig pepperspray. "Ook dat is een goed middel. Het werkt in ieder geval beter dan traangas, dat te snel verwaait. Ook stunguns, waarmee een rubberprop wordt afgeschoten, kunnen uitkomst bieden."
 De discussie over de beanbags wordt oneigenlijk gevoerd, vindt Kruidenier. "Dan worden foto's getoond van onschuldige mensen die allerlei verwondingen hebben opgelopen door beanbags. Ik vraag me af in hoeverre je bij een groep losgeslagen voetbalsupporters nog kan spreken van onschuldig. Daar zitten echt geen oma's met rollators of peuters op driewielers meer tussen."
 Woordvoerder Theo van Son van de Algemene Nederlandse Politie Vereniging (ANPV) vindt dat voor ieder middel een goede afweging moet worden gemaakt. "Je moet als politie het geweldsmonopolie zorgvuldig gebruiken." Hij ziet vooralsnog weinig reden voor extra middelen. Traangas is op zich effectief genoeg om groepen te verspreiden, vindt Van Son.
 "Je zou kunnen kijken naar grotere bussen pepperspray. We moeten misschien eerder kijken naar de organisatie en de informatievoorziening bij ongeregeldheden, dan naar allerlei vreemdsoortige wapens."
 Adrianne de Koning
 en Albrand Leeuwe Stroom- en stralingswapensStroomstootwapens zijn er in verschillende soorten en maten. Varierend van een kleine variant voor huiselijk gebruik tot varianten voor grote massa's. Nieuwste loot aan deze stam is het Active Denial System, dat Amerikanen zien als het middel naast megafoon en kogel.
 Het systeem, dat ontwikkeld wordt door het Pentagon, produceert een onzichtbare straal die pijn bezorgt. Het apparaat verzendt elektromagnetische energie met de snelheid van het licht. Het bereik is maximaal 550 meter. Watermoleculen vlak onder de huid worden korte tijd verhit, waardoor het slachtoffer het gevoel heeft in brand te staan.
 De taser kan een aanvaller uitschakelen door middel van een stroomstoot. Bedrijven werken nu aan tasers die grotere groepen ineens onder stroom kunnen zetten. Het Amerikaanse bedrijf Xtreme Alternative Defense Systems wil dit jaar een werkend apparaat bedoeld voor grotere groepen op de markt brengen. Niet zo onschuldigIn de Verenigde Staten maakt een aantal incidenten duidelijk dat de Unon-lethal weapons niet zo onschuldig zijn als ze lijken. Een 21-jarige studente, die in Boston de honkbal-overwinning van de Red Sox op de New York Yankees vierde, werd doodgeschoten door wat een onschuldig wapen had moeten zijn. De politie schoot met polystyreen kogels toen de massa te opdringerig werd. Het projectiel trof de studente in het oog. Zij overleed ter plaatse. De roep om de niet dodelijke wapens te verbieden nam toe.
 Twee weken later zette de politie in Tucson, Arizona, pepperballs in bij een demonstratie. De kogeltjes die vanuit een soort paintball-geweer worden afgevuurd verwondden verschillende mensen.Tasers, wapens die pijltjes afvuren die een schok afgeven van soms 50.000 Volt, kunnen miskramen veroorzaken. De tasers gelden als meest gebruikt less lethal weapons.
 Voorbeelden van verkeerd gebruik zijn volgens de tegenstanders legio. Zo zou de politie in Kansas City een 66-jarige vrouw, die ten onrechte de claxon gebruikte en zich verzette tijdens haar arrestatie, met een taser hebben uitgeschakeld. Agenten zouden sneller naar dit wapen grijpen omdat het om een onschuldig wapen gaat. Juist daardoor vallen er meer slachtoffers.
 Copyright Provinciale Zeeuwse Courant

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: June 20, 2005

68 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Veluws Dagblad

June 18, 2005

SECTION: BY3FOC

LENGTH: 604 words

HEADLINE: Houten kogels tegen oproerkraaiers

BODY:
 
 door ADRIANNE DE KONING
 EN ALBRAND LEEUWE x
 De Rotterdamse politie wil kijken of haar manschappen in de strijd tegen relschoppers met nieuwe wapens kunnen worden uitgerust. In Amerika hebben vele Willie Wortels de afgelopen jaren gewerkt aan non-dodelijk wapens. Stripverhalen, James Bond- en science fictionfilms a la Star Trek lijken de inspiratiebronnen voor de ontwikkelaars van een heel nieuw wapenarsenaal. 
 Begin jaren negentig ging het nog mis in Somalie. Bij een humanitaire missie van de VN vielen er aan Amerikaanse kant slachtoffers. Schieten op rellende burgers, of zelf schietschijf worden, was het dilemma waar de soldaten voor stonden. Het hetzelfde dilemma moeten ME'ers hebben gevoeld toen ze door losgeslagen voetbalsupporters bij de wedstrijd Feyenoord-Ajax in het nauw waren gebracht.
 Sinds het incident in Somalie is in laboratoria in vooral Amerika nog veel harder gewerkt aan niet-dodelijke wapens om menigten in bedwang te krijgen. De rest van de wereld neemt de uitvindingen stuk voor stuk over. Zo waren de tasers, waarmee tegenstanders met een stroomstoot worden uitgeschakeld, eerst nog illegaal in vele landen. Nu zijn ook Europese landen klant bij de Amerikaanse fabrikant.
 Als de Rotterdamse politie haar manschappen beter wil uitrusten in de strijd tegen hooligans, hoeft zij slechts naar de andere kant van de oceaan te kijken. Tijdens rellen in de Verenigde Staten trad de oproerpolitie de menigte tegemoet met pepperspray en houten kogels. Het ministerie van Binnenlandse Zaken staat echter niet te trappelen om ME'ers extra geweldsmiddelen te verschaffen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit, vindt het gat tussen wapenstok en vuurwapen niet zo groot. 'Je hebt nog honden en paarden en voertuigen om een massa in het gareel te houden.' Bovendien had de ME bij de rellen na de voetbalwedstrijd nog de beschikking over een ander, al vaak beproefd wapen: traangas. Dit werd door de politie echter niet gebruikt, uit angst dat de eigen politiemensen er de meeste last van zouden hebben. Timmer ziet dit ook als een nadeel: 'Als je precies wilt zijn, heb je niets aan traangas. Het is dus wel goed om naar alternatieven te kijken, die mensen niet lukraak treffen.' De Politie Vakorganisatie Rijnmond (PVR) zwengelde de discussie over de alternatieve wapens aan. Vice-voorzitter Rene Kruidenier noemt het standpunt van het ministerie van Binnenlandse Zaken kortzichtig. 'Als er mensen met stoeptegels tegen over je staan moet je ze niet bestrijden met watjes.'
 Kruidenier maakt het op zich niet uit welk middel aan het wapenarsenaal wordt toegevoegd, als dat maar gebeurt. De Belgische collega's gebruiken veelvuldig pepperspray. 'Ook dat is een goed middel. Het werkt in ieder geval beter dan traangas, dat te snel verwaait. Ook stunguns, waarmee een rubberprop wordt afgeschoten, kunnen uitkomst bieden.'
 Kruidenier wil een harde lijn volgen. 'Een groep losgeslagen voetbalsupporters, daar zitten echt geen oma's met rollators of peuters op driewielers meer tussen.' Woordvoerder Theo van Son van de Algemene Nederlandse Politie Vereniging (ANPV) vindt dat voor ieder middel een goede afweging moet worden gemaakt. 'Je moet als politie het geweldsmonopolie zorgvuldig gebruiken.' Hij ziet vooralsnog weinig reden voor extra middelen. Traangas is op zich effectief genoeg om groepen te verspreiden, vindt Van Son. 'Je zou kunnen kijken naar grotere bussen pepperspray. We moeten misschien eerder kijken naar de organisatie en de informatievoorziening bij ongeregeldheden, dan naar allerlei vreemdsoortige wapens.'
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: June 20, 2005

69 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Zwolse Courant

June 18, 2005

SECTION: BY3FOC

LENGTH: 604 words

HEADLINE: Houten kogels tegen oproerkraaiers

BODY:
 
 door ADRIANNE DE KONING
 EN ALBRAND LEEUWE x
 De Rotterdamse politie wil kijken of haar manschappen in de strijd tegen relschoppers met nieuwe wapens kunnen worden uitgerust. In Amerika hebben vele Willie Wortels de afgelopen jaren gewerkt aan non-dodelijk wapens. Stripverhalen, James Bond- en science fictionfilms a la Star Trek lijken de inspiratiebronnen voor de ontwikkelaars van een heel nieuw wapenarsenaal. 
 Begin jaren negentig ging het nog mis in Somalie. Bij een humanitaire missie van de VN vielen er aan Amerikaanse kant slachtoffers. Schieten op rellende burgers, of zelf schietschijf worden, was het dilemma waar de soldaten voor stonden. Het hetzelfde dilemma moeten ME'ers hebben gevoeld toen ze door losgeslagen voetbalsupporters bij de wedstrijd Feyenoord-Ajax in het nauw waren gebracht.
 Sinds het incident in Somalie is in laboratoria in vooral Amerika nog veel harder gewerkt aan niet-dodelijke wapens om menigten in bedwang te krijgen. De rest van de wereld neemt de uitvindingen stuk voor stuk over. Zo waren de tasers, waarmee tegenstanders met een stroomstoot worden uitgeschakeld, eerst nog illegaal in vele landen. Nu zijn ook Europese landen klant bij de Amerikaanse fabrikant.
 Als de Rotterdamse politie haar manschappen beter wil uitrusten in de strijd tegen hooligans, hoeft zij slechts naar de andere kant van de oceaan te kijken. Tijdens rellen in de Verenigde Staten trad de oproerpolitie de menigte tegemoet met pepperspray en houten kogels. Het ministerie van Binnenlandse Zaken staat echter niet te trappelen om ME'ers extra geweldsmiddelen te verschaffen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit, vindt het gat tussen wapenstok en vuurwapen niet zo groot. 'Je hebt nog honden en paarden en voertuigen om een massa in het gareel te houden.' Bovendien had de ME bij de rellen na de voetbalwedstrijd nog de beschikking over een ander, al vaak beproefd wapen: traangas. Dit werd door de politie echter niet gebruikt, uit angst dat de eigen politiemensen er de meeste last van zouden hebben. Timmer ziet dit ook als een nadeel: 'Als je precies wilt zijn, heb je niets aan traangas. Het is dus wel goed om naar alternatieven te kijken, die mensen niet lukraak treffen.' De Politie Vakorganisatie Rijnmond (PVR) zwengelde de discussie over de alternatieve wapens aan. Vice-voorzitter Rene Kruidenier noemt het standpunt van het ministerie van Binnenlandse Zaken kortzichtig. 'Als er mensen met stoeptegels tegen over je staan moet je ze niet bestrijden met watjes.'
 Kruidenier maakt het op zich niet uit welk middel aan het wapenarsenaal wordt toegevoegd, als dat maar gebeurt. De Belgische collega's gebruiken veelvuldig pepperspray. 'Ook dat is een goed middel. Het werkt in ieder geval beter dan traangas, dat te snel verwaait. Ook stunguns, waarmee een rubberprop wordt afgeschoten, kunnen uitkomst bieden.'
 Kruidenier wil een harde lijn volgen. 'Een groep losgeslagen voetbalsupporters, daar zitten echt geen oma's met rollators of peuters op driewielers meer tussen.' Woordvoerder Theo van Son van de Algemene Nederlandse Politie Vereniging (ANPV) vindt dat voor ieder middel een goede afweging moet worden gemaakt. 'Je moet als politie het geweldsmonopolie zorgvuldig gebruiken.' Hij ziet vooralsnog weinig reden voor extra middelen. Traangas is op zich effectief genoeg om groepen te verspreiden, vindt Van Son. 'Je zou kunnen kijken naar grotere bussen pepperspray. We moeten misschien eerder kijken naar de organisatie en de informatievoorziening bij ongeregeldheden, dan naar allerlei vreemdsoortige wapens.'
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: June 20, 2005

70 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Wegener Uitgeverij Midden Nederland  
Amersfoortse Courant

June 15, 2005

SECTION: DRIE (pagina drie)

LENGTH: 534 words

HEADLINE: De Rotterdamse politie wil kijken of haar manschappen in de strijd tegen relschoppers met nieuwe wapens kunnen worden uitgerust. In Amerika hebben vele Willie Wortels de afgelopen jaren gewerkt aan niet-dodelijke wapens. Stripverhalen, James Bond- en sciencefictionfilms a la Star Trek lijken de inspiratiebronnen voor de ontwikkelaars van een heel nieuw wapenarsenaal. - Houten kogel en bonenzak tegen hooligans

HIGHLIGHT:
 ]UTRECHT Door Adrianne de Koning en Albrand Leeuwe/GPD Begin jaren negentig ging het mis in Somalie. Bij een humanitaire VN-missie vielen er aan Amerikaanse kant slachtoffers. Schieten op rellende burgers, of zelf schietschijf worden, was het dilemma voor de soldaten. Het hetzelfde dilemma staan ME'ers bij rellen.

BODY:
 
 Sinds het incident in Somalie is in laboratoria in vooral Amerika nog veel harder gewerkt aan niet-dodelijke wapens om menigten in bedwang te krijgen. De rest van de wereld neemt de uitvindingen stuk voor stuk over. Zo waren de tasers, waarmee een tegenstander met een stroomstoot worden uitgeschakeld, eerst nog illegaal in vele landen. Nu zijn ook Europese landen klant bij de Amerikaanse fabrikant. 
 Als de Rotterdamse politie haar manschappen beter wil uitrusten in de strijd tegen hooligans, hoeft zij slechts naar de andere kant van de oceaan te kijken. Tijdens rellen in de Verenigde Staten trad de oproerpolitie de menigte tegemoet met beanbags, pepperspray en houten kogels. Het ministerie van binnenlandse zaken staat echter niet te trappelen om ME'ers extra geweldsmiddelen te verschaffen.
 Het verzoek om gebruik van de bonenzak bijvoorbeeld wordt vooralsnog resoluut van de hand gewezen. Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit, vindt het gat tussen wapenstok en vuurwapen niet zo groot. "Want je hebt nog honden en paarden en voertuigen om een massa in het gareel te houden."
 Bovendien had de ME bij de rellen na de voetbalwedstrijd nog de beschikking over een ander, al vaak beproefd wapen: traangas. Dit werd door de politie echter niet gebruikt, uit angst dat de eigen politiemensen er de meeste last van zouden hebben. Timmer ziet dit ook als een nadeel: "Als je precies wilt zijn, heb je niets aan traangas. Het is dus wel goed om naar alternatieven te kijken, die mensen niet lukraak treffen."
 De Politie Vakorganisatie Rijnmond (PVR) zwengelde de discussie over de alternatieve wapens aan. "Wij houden voorlopig vast aan ons pleidooi voor de beanbag," zegt vice-voorzitter Rene Kruidenier. Het standpunt van het Binnenlandse Zaken noemt hij kortzichtig. "Als er mensen met stoeptegels tegen over je staan moet je ze niet bestrijden met watjes." Jaap Timmer meent echter dat de fladderende beanbags niet het meest adequate middel zijn. "Tien jaar geleden was dit wapen nieuw. Ondertussen zijn er veel betere wapens uitgevonden, al zijn vele uitvindingen nog niet buiten het laboratorium getest."
 Kruidenier maakt het op zich niet uit welk middel aan het wapenarsenaal wordt toegevoegd, als dat maar gebeurt. De Belgische collega's gebruiken veelvuldig pepperspray. "Ook dat is goed middel. Het werkt in ieder geval beter dan traangas, dat te snel verwaait. Of stunguns, waarmee een rubberprop wordt afgeschoten, kunnen uitkomst bieden." De discussie over de beanbags wordt oneigenlijk gevoerd, vindt Kruidenier.
 "Dan worden van foto's getoond van onschuldige mensen die allerlei verwondingen hebben opgelopen door beanbags. Ik vraag me af in hoeverre je bij een groep losgeslagen voetbalsupporters nog kan spreken van onschuldig. Daar zitten echt geen oma's met rollators of peuters op driewielers meer tussen." Woordvoerder Theo van Son van de Algemene Nederlandse Politie Vereniging (ANPV) vindt dat elk middel een goede afweging verdient. "Je moet als politie het geweldsmonopolie zorgvuldig gebruiken." Hij ziet weinig reden voor meer middelen. Traangas is effectief genoeg om groepen te verspreiden, vindt Van Son.
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: June 15, 2005

71 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Wegener Uitgeverij Midden Nederland  
Utrechts Nieuwsblad

June 15, 2005

SECTION: DRIE (pagina drie)

LENGTH: 534 words

HEADLINE: De Rotterdamse politie wil kijken of haar manschappen in de strijd tegen relschoppers met nieuwe wapens kunnen worden uitgerust. In Amerika hebben vele Willie Wortels de afgelopen jaren gewerkt aan niet-dodelijke wapens. Stripverhalen, James Bond- en sciencefictionfilms a la Star Trek lijken de inspiratiebronnen voor de ontwikkelaars van een heel nieuw wapenarsenaal. - Houten kogel en bonenzak tegen hooligans

HIGHLIGHT:
 ]UTRECHT Door Adrianne de Koning en Albrand Leeuwe/GPD Begin jaren negentig ging het mis in Somalie. Bij een humanitaire VN-missie vielen er aan Amerikaanse kant slachtoffers. Schieten op rellende burgers, of zelf schietschijf worden, was het dilemma voor de soldaten. Het hetzelfde dilemma staan ME'ers bij rellen.

BODY:
 
 Sinds het incident in Somalie is in laboratoria in vooral Amerika nog veel harder gewerkt aan niet-dodelijke wapens om menigten in bedwang te krijgen. De rest van de wereld neemt de uitvindingen stuk voor stuk over. Zo waren de tasers, waarmee een tegenstander met een stroomstoot worden uitgeschakeld, eerst nog illegaal in vele landen. Nu zijn ook Europese landen klant bij de Amerikaanse fabrikant. 
 Als de Rotterdamse politie haar manschappen beter wil uitrusten in de strijd tegen hooligans, hoeft zij slechts naar de andere kant van de oceaan te kijken. Tijdens rellen in de Verenigde Staten trad de oproerpolitie de menigte tegemoet met beanbags, pepperspray en houten kogels. Het ministerie van binnenlandse zaken staat echter niet te trappelen om ME'ers extra geweldsmiddelen te verschaffen.
 Het verzoek om gebruik van de bonenzak bijvoorbeeld wordt vooralsnog resoluut van de hand gewezen. Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit, vindt het gat tussen wapenstok en vuurwapen niet zo groot. "Want je hebt nog honden en paarden en voertuigen om een massa in het gareel te houden."
 Bovendien had de ME bij de rellen na de voetbalwedstrijd nog de beschikking over een ander, al vaak beproefd wapen: traangas. Dit werd door de politie echter niet gebruikt, uit angst dat de eigen politiemensen er de meeste last van zouden hebben. Timmer ziet dit ook als een nadeel: "Als je precies wilt zijn, heb je niets aan traangas. Het is dus wel goed om naar alternatieven te kijken, die mensen niet lukraak treffen."
 De Politie Vakorganisatie Rijnmond (PVR) zwengelde de discussie over de alternatieve wapens aan. "Wij houden voorlopig vast aan ons pleidooi voor de beanbag," zegt vice-voorzitter Rene Kruidenier. Het standpunt van het Binnenlandse Zaken noemt hij kortzichtig. "Als er mensen met stoeptegels tegen over je staan moet je ze niet bestrijden met watjes." Jaap Timmer meent echter dat de fladderende beanbags niet het meest adequate middel zijn. "Tien jaar geleden was dit wapen nieuw. Ondertussen zijn er veel betere wapens uitgevonden, al zijn vele uitvindingen nog niet buiten het laboratorium getest."
 Kruidenier maakt het op zich niet uit welk middel aan het wapenarsenaal wordt toegevoegd, als dat maar gebeurt. De Belgische collega's gebruiken veelvuldig pepperspray. "Ook dat is goed middel. Het werkt in ieder geval beter dan traangas, dat te snel verwaait. Of stunguns, waarmee een rubberprop wordt afgeschoten, kunnen uitkomst bieden." De discussie over de beanbags wordt oneigenlijk gevoerd, vindt Kruidenier.
 "Dan worden van foto's getoond van onschuldige mensen die allerlei verwondingen hebben opgelopen door beanbags. Ik vraag me af in hoeverre je bij een groep losgeslagen voetbalsupporters nog kan spreken van onschuldig. Daar zitten echt geen oma's met rollators of peuters op driewielers meer tussen." Woordvoerder Theo van Son van de Algemene Nederlandse Politie Vereniging (ANPV) vindt dat elk middel een goede afweging verdient. "Je moet als politie het geweldsmonopolie zorgvuldig gebruiken." Hij ziet weinig reden voor meer middelen. Traangas is effectief genoeg om groepen te verspreiden, vindt Van Son.
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: June 15, 2005

72 of 101 DOCUMENTS

©  2005 PCM Uitgevers B.V.  
Rotterdams Dagblad

June 11, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 701

LENGTH: 784 words

HEADLINE: Niet dodelijk, wel levensgevaarlijk ; Stroomstoten, vangnetten en schuim.

BYLINE: ADRIANNE DE KONING EN ALBRAND LEEUWE

BODY:
 Het wapen tegen hooligans? De Rotterdamse politie wil kijken of haar manschappen in de strijd tegen relschoppers met nieuwe wapens kunnen worden uitgerust. In Amerika hebben vele Willie Wortels de afgelopen jaren gewerkt aan non-lethal weapons. Stripverhalen, James Bond- en science fictionfilms a la Star Trek lijken de inspiratiebronnen voor de ontwikkelaars van een heel nieuw wapenarsenaal. De tegenstander uitschakelen en niet doden is het doel.
 Begin jaren negentig ging het nog mis in Somalie. Bij een humanitaire missie van de VN vielen er aan Amerikaanse kant slachtoffers. Schieten op rellende burgers, of zelf schietschijf worden, was het dilemma waar de soldaten voor stonden. Het hetzelfde dilemma moeten ME'ers hebben gevoeld toen ze door losgeslagen voetbalsupporters in het nauw waren gebracht. 
 Sinds het incident in Somalie is in laboratoria in vooral Amerika nog veel harder gewerkt aan niet-dodelijke wapens om menigten in bedwang te krijgen. De rest van de wereld neemt de uitvindingen stuk voor stuk over. Zo waren de tasers, waarmee een tegenstander met een stroomstoot worden uitgeschakeld, eerst nog illegaal in vele landen. Maar nu zijn ook Europese landen klant bij de Amerikaanse fabrikant.
 Als de Rotterdamse politie haar manschappen beter wil uitrusten in de strijd tegen hooligans, hoeft zij slechts naar de andere kant van de oceaan te kijken. Tijdens rellen in de Verenigde Staten trad de oproerpolitie de menigte tegemoet met beanbags, pepperspray en houten kogels.
 Het ministerie van Binnenlandse Zaken staat echter niet te trappelen om ME'ers extra geweldsmiddelen te verschaffen. Het verzoek om gebruik van de bonenzak bijvoorbeeld wordt vooralsnog resoluut van de hand gewezen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit, vindt het gat tussen wapenstok en vuurwapen niet zo groot. "Je hebt nog honden en paarden en voertuigen om een massa in het gareel te houden."
 Lukraak
 Bovendien had de ME bij de rellen van zondag 17 april na de wedstrijd Feyenoord-Ajax nog de beschikking over een ander, al vaak beproefd wapen: traangas. Dit werd door de politie echter niet gebruikt, uit angst dat de eigen politiemensen er de meeste last van zouden hebben. Timmer ziet dit ook als een nadeel: "Als je precies wilt zijn, heb je niets aan traangas. Het is dus wel goed om naar alternatieven te kijken, die mensen niet lukraak treffen."
 De Politie Vakorganisatie Rijnmond (PVR) zwengelde deze week de discussie over de alternatieve wapens aan. "Wij houden voorlopig vast aan ons pleidooi voor de beanbag," zegt vice-voorzitter Rene Kruidenier. Het standpunt van het ministerie van Binnenlandse Zaken noemt hij 'kortzichtig'. "Als er mensen met stoeptegels tegen over je staan moet je ze niet bestrijden met watjes."
 Jaap Timmer meent echter dat de fladderende beanbags niet het meest 'adequate middel' zijn. "Tien jaar geleden was dit wapen nieuw. Maar ondertussen zijn er veel betere wapens uitgevonden, al zijn vele uitvindingen nog niet buiten het laboratorium getest."
 Kruidenier maakt het op zich niet uit welk middel aan het wapenarsenaal wordt toegevoegd, als dat maar gebeurt. De Belgische collega's gebruiken veelvuldig pepperspray. "Ook dat is goed middel. Het werkt in ieder geval beter dan traangas, dat te snel verwaait. Of stunguns, waarmee een rubberprop wordt afgeschoten, kan uitkomst bieden."
 De discussie over de beanbags wordt oneigenlijk gevoerd, vindt Kruidenier. "Dan worden van foto's getoond van onschuldige mensen die allerlei verwondingen hebben opgelopen door beanbags. Ik vraag me af in hoeverre je bij een groep losgeslagen voetbalsupporters nog kan spreken van onschuldig. Daar zitten echt geen oma's met rollators of peuters op driewielers meer tussen."
 Woordvoerder Theo van Son van de Algemene Nederlandse Politie Vereniging (ANPV) vindt dat voor ieder middel een goede afweging moet worden gemaakt. "Je moet als politie het geweldsmonopolie zorgvuldig gebruiken." Hij ziet vooralsnog weinig reden voor extra middelen. Traangas is op zich effectief genoeg om groepen te verspreiden, vindt Van Son. "Je zou kunnen kijken naar grotere bussen pepperspray. Maar we moeten misschien eerder kijken naar de organisatie en de informatievoorziening bij ongeregeldheden, dan naar allerlei vreemdsoortige wapens."
 Een waterkanon spoot na Feyenoord-Ajax met honderden liters water naar de rellende supporters. Volgens de Politie Vakorganisatie Rijnmond heeft zo'n waterwerper 'ongeveer dezelfde waterkracht als een douchestraal op de gemiddelde camping in Frankrijk.' Foto Remko Suiker/ANP
 Wie geraakt wordt door een houten kogel, zoals deze demonstrante in Amerika, kan fors gewond raken.

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: June 13, 2005

73 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 BN/DeStem  
BN/DeStem

May 6, 2005

LENGTH: 417 words

HEADLINE: AIVD had info over granaten

Door Ferdi Schrooten

HIGHLIGHT:
DEN HAAG - De AIVD had kunnen weten dat er handgranaten lagen in een pand in de Haagse Antheunisstraat, voordat daar vier politiemensen gewond raakten bij de arrestatie van twee terrorismeverdachten.

BODY:
 
 In een afgeluisterd gesprek, dagen voor de inval op 10 november 2004, heeft een van de verdachten het voor de mislukte inval over 'het gooien van eentje'.
 Minister Johan Remkes van Binnenlandse Zaken, die eerder garandeerde dat de AIVD vooraf alle relevante informatie had verstrekt, moet zich dinsdag in de Tweede Kamer verantwoorden.
 CW-5 De geheime dienst heeft het bewuste gespreksfragment pas op 5 januari van dit jaar overhandigd aan justitie, als bewijs in de zaak tegen het terroristische Hofstadnetwerk. Dat is ruim twee maanden na de mislukte inval in het Haagse Laakkwartier. Voor de inval beschikten justitie noch het arrestatieteam van de politie over informatie die kon duiden op verdachten met handgranaten. 
 "Als we vooraf vermoedens hadden gehad van de aanwezigheid van handgranaten, dan waren we niet met een gewoon arrestatieteam naar binnen gegaan", zegt een woordvoerster van het Landelijk Parket van het OM, belast met terrorismebestrijding. Na de verwonding van vier agenten is meteen de speciale anti-terreureenheid BBE-SIE ingezet. Na een belegering van veertien uur zijn de verdachten Jason W. en Ismail A. gearresteerd.
 De AIVD zegt vooraf niet te hebben geweten van handgranaten in het pand aan de Antheunisstraat. De dienst wil niet zeggen of ze de cruciale zinsnede mogelijk over het hoofd heeft gezien of verkeerd geinterpreteerd. Voor het antwoord op die vraag verwijst de dienst naar het optreden van Remkes dinsdag. Hij is op het matje geroepen door GroenLinks-fractieleider Femke Halsema.
 Wel zegt een woordvoerder van de AIVD dat ze justitie en politie vooraf heeft gewaarschuwd dat de verdachten vuurwapengevaarlijk waren. "In de breedste zin des woords."
 Specifiek
 Politiewetenschapper Jaap Timmer, expert op het gebied van arrestatieteams, kijkt daar van op. "Dit is geen gebruikelijke formulering. Ik verwacht dat elke commandant van een arrestatieteam meteen vraagt wat ermee wordt bedoeld. Want eigenlijk zijn handgranaten zo specifiek dat je die apart vermeldt."
 In een gezamenlijke verklaring stellen AIVD en OM dat het gooien van een handgranaat nergens nadrukkelijk wordt besproken. Dat 'het gooien van eentje' daar wel op had kunnen wijzen, is volgens justitie 'wijsheid achteraf'. Bovendien wordt in de verklaring gesteld dat de geluidskwaliteit van het afgeluisterde gesprek te wensen over laat. Dat is opmerkelijk, omdat de woning geprepareerd zou zijn voordat de twee verdachten er door de AIVD naartoe waren gelokt.

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: May 6, 2005

74 of 101 DOCUMENTS

Copyright  2005 Noordelijke Dagblad Combinatie / Leeuwarder Courant
All rights reserved  
Leeuwarder Courant 

May 6, 2005  
noord ; west ; zuid ; stad 

LENGTH: 419 woorden

HEADLINE: 'AIVD wist van granaat in Laakkwartier' 

BODY:
  Plan terreurverdachten afgeluisterd   DEN HAAG[ (GPD) De inlichtingendienst AIVD had kunnen weten dat er handgranaten lagen in een pand in de Haagse Antheunisstraat, voordat daar vier politiemensen gewond raakten bij de arrestatie van twee terrorismeverdachten. In een afgeluisterd gesprek, dagen voor de inval op 10 november 2004, heeft een van de verdachten het over 'het gooien van eentje' bij een politie-inval.  Minister Johan Remkes van binnenllandse zaken, die eerder garandeerde dat de AIVD vooraf alle relevante informatie had verstrekt, moet zich dinsdag in de Tweede Kamer verantwoorden. </p><p> De geheime dienst heeft het bewuste gespreksfragement pas op 5 januari van dit jaar overhandigd aan justitie, als bewijs in de zaak tegen het terroristische Hofstadnetwerk. Dat is ruim twee maanden na de mislukte inval in het Haagse Laakkwartier. Voor de inval beschikten justitie noch het arrestatieteam van de politie over informatie die kon duiden op verdachten met handgranaten. </p><p> "Als we vooraf vermoedens hadden gehad van de aanwezigheid van handgranaten, dan waren we niet met een gewoon arrestatieteam naar binnen gegaan", zegt een woordvoerster van het landelijk parket van het OM, belast met terrorismebestrijding. Na de verwonding van vier agenten is meteen de speciale anti-terreureenheid ingezet. Na een belegering van veertien uur zijn de verdachten Jason W. en Ismail A. gearresteerd. </p><p> De AIVD zegt vooraf niet te hebben geweten van handgranaten in het pand aan de Antheunisstraat.  
De dienst wil niet zeggen of ze de cruciale zinsnede mogelijk over het hoofd heeft gezien of verkeerd geïnterpreteerd. Voor het antwoord op die vraag verwijst de dienst naar het optreden van Remkes dinsdag. Hij is op het matje geroepen door GroenLinks-fractieleider Femke Halsema. </p><p> Wel zegt een woordvoerder van de AIVD dat ze justitie en politie vooraf heeft gewaarschuwd dat de verdachten vuurwapengevaarlijk waren. "In de breedste zin des woords." Politiewetenschapper Jaap Timmer, expert op het gebied van arrestatieteams, kijkt daar van op. "Dit is geen gebruikelijke formulering. Ik verwacht dat elke commandant van een arrestatieteam meteen vraagt wat ermee wordt bedoeld. Want eigenlijk zijn handgranaten zo specifiek dat je die apart vermeldt." </p><p> In een gezamenlijke verklaring stellen AIVD en OM dat het gooien van een handgranaat nergens nadrukkelijk wordt besproken. Dat 'het gooien van eentje' daar wel op had kunnen wijzen, is volgens justitie 'wijsheid achteraf'. </p><p> 

LOAD-DATE: May 6, 2005

75 of 101 DOCUMENTS

©  2005 Het Parool  
 Het Parool

April 30, 2005

SECTION: Amsterdam; Pg. 26

LENGTH: 1187 words

HEADLINE: 'Naar mijn weten zat de politie nooit echt fout' ;  'schiet een agent raak, zaak voor de rijksrecherche'

BYLINE: PAUL VUGTS

BODY:
 
 PAUL VUGTS
 Politiesocioloog Jaap Timmer promoveerde deze week op zijn onderzoek naar geweld door en tegen de politie. Hij laat zijn licht schijnen op enkele geruchtmakende Amsterdamse zaken van de afgelopen jaren.
 In Amsterdam ontstond ophef nadat een agent in augustus 2003 Driss Arbib, die hem had bedreigd met een mes, had doodgeschoten. Net zoals onrust was ontstaan nadat scooterdief Moravia Ramsahai in juli 1998 door een politieman was doodgeschoten in de Bijlmer. 
 Nabestaanden hadden het gevoel dat de Rijksrecherche partijdig was in het onderzoek naar de fatale schoten 'uit noodweer'. 'De ene agent zal de andere altijd dekken', is het idee. Is dat idee terecht?
 'De grote vraag bij dit soort onderzoeken is hoe je voldoende objectiviteit organiseert. 'Onafhankelijkheid' is hier een lastig woord, omdat je daarvoor, bij wijze van spreken, een bouwvakker het onderzoek zou moeten laten doen. Bij de Rijksrecherche heeft nu eenmaal iedereen een politieachtergrond. Maar de Rijksrecherche staat los van de politie en is in die zin dan onafhankelijk."
 "De hoofdofficier van justitie beoordeelt uiteindelijk of de agent die heeft geschoten moet worden vervolgd. Dat is geen kleine jongen, die heel wel kan oordelen over een agent. We moeten onze zegeningen tellen. In Belgie en Duitsland bestaat iets als de Rijksrecherche niet en daar doet het Bureau Interne Onderzoeken zo'n zaak tegen het eigen korps. In Frankrijk heb je wel zoiets als de Rijksrecherche."
 "Maar terwijl we in Nederland een scheiding hebben tussen politie en openbaar ministerie, beoordeelt in Denemarken bijvoorbeeld de korpschef of zijn eigen ondergeschikte wordt vervolgd - terwijl we toch mogen stellen dat Denemarken een nette rechtstaat is."
 Toch, nadat Driss Arbib was doodgeschoten, gebeurde het eerste onderzoek door naaste collega's van de schutter. Nog voor die betrekkelijk onafhankelijke Rijksrecherche arriveerde. Dat werkt het beeld in de hand dat belastende feiten kunnen worden toegedekt, stelde het gerechtshof later ook vast.
 "Uiteraard is het eigen politiekorps doorgaans als eerste ter plekke. Maar het alarmeren van de Rijksrecherche moet sneller en systematischer, zodat die het onderzoek zo snel mogelijk kan overnemen. Volgens officiele protocollen moet de procureur-generaal na het advies van een commissie beslissen wanneer de Rijksrecherche wordt ingeschakeld. Dat kost enige tijd."
 "Maar als een agent raak schiet, is het altijd een zaak voor de Rijksrecherche. en een van mijn aanbevelingen is dan ook dat in dergelijke gevallen de meldkamer van de politie onmiddellijk zelf moet bellen naar het Korps Landelijke Politiediensten. Dan kan de Rijksrecherche meteen de dichtstbijzijnde rechercheur naar de plaats delict sturen om het onderzoek te beginnen en een team te formeren."
 Maar daar is de technische recherche van het eigen korps al druk bezig met de sporen, en daar verhoren collega's van de agent ook de eerste getuigen. Dat blijft toch een probleem?
 "Dat hangt af van de snelheid waarmee de Rijksrecherche ter plekke is. De technische recherche van het korps en de toegesnelde agenten moeten tot dan bij voorkeur alleen het hoognodige doen. Een eventuele gewonde moet worden behandeld en als sporen dreigen verloren te gaan, moeten die worden veiliggesteld. Verder moet de omgeving van het incident worden afgezet. De rest moet zoveel mogelijk wachten."
 "Dan moet besloten worden of de eigen technische recherche of die van een aanpalend korps het sporenonderzoek doet. Ik ben er bijvoorbeeld voor dat Kennemerland in Amsterdam dit soort onderzoeken doet en omgekeerd."
 De afgelopen jaren zijn in Amsterdam enkele arrestanten gestorven in een politiecel. Ook die zaken heeft u onderzocht. Was de politie wat te verwijten?
 "In sommige gevallen is kritiek denkbaar, maar naar mijn weten zat de politie nooit echt fout. Enkele malen per jaar overlijdt een arrestant door een samenloop van ongelukkige omstandigheden. Een worsteling met de politie of een ongelukkige manier van vervoeren komt bovenop een slechte, verwaarloosde conditie van de verdachte, een min of meer verborgen hartkwaal of andere zaken die niet meteen zijn te zien."
 "Vaak gaat het om lui met een lange geschiedenis van drugs. Na gebruik van dope in combinatie met bijvoorbeeld een psychose, raakt iemand erg in de war en zijn hartslag stijgt snel. Hij krijgt het heet en gooit zijn kleren uit. Hij weet niet meer wat hij doet, schreeuwt, smijt met huisraad en bedreigt mensen."
 "Gebeurt dat in een hutje op de hei, dan treft iemand uiteindelijk een dode aan in een vernield hutje en zegt men: overdosis. Gebeurt het in een dichtbevolkte woonbuurt, dan bel je de politie, die probeert de veroorzaker van de overlast zo goed en zo kwaad als het kan te overmeesteren en naar het bureau te brengen. Stel: daar overlijdt hij. De politie kan daar dan vaak niets aan doen."
 Eind 1999 overleed de 42-jarige Paul Marsman, nadat hij was doorgedraaid in zijn woning op driehoog in de Kanaalstraat in Oud-West. Die 'celdode' leidde tot veel kritiek...
 "Dat is nou een casus waarin de politie volstrekt ten onrechte in een kwaad daglicht is gesteld. Ik heb dat dossier goed bestudeerd: ze hebben echt alles geprobeerd. Die man was zwaar in de problemen gekomen op een manier zoals ik net heb beschreven. Hij gooide van driehoog, naakt, huisraad naar beneden. Gewone agenten konden niets doen. Een arrestatieteam was niet binnen een uur beschikbaar. De Vliegende Brigade van de ME was wel snel ter plaatse en heeft de klus opgepakt. Men wilde niet onnodig binnenstormen, maar Marsman liep hardop te praten, ogenschijnlijk tegen iemand anders in de woning. Mogelijk liep dus iemand anders in de woning gevaar. De politie is een woning aan de overkant ingegaan, maar kon dat ook van daaruit niet goed zien. Toen is, naar mijn inzicht, zorgvuldig besloten naar binnen te gaan."
 "De politie stond er helemaal alleen voor. De trap was smal en leverde gevaar op, doordat de GG & GD het slachtoffer nog niet had gestabiliseerd. De GG & GD wilde pas komen als die man in een politiecel zat. De brandweer wilde de man niet op een brancard naar beneden takelen, zonder dat de GG & GD hem had onderzocht."
 "De Vliegende Brigade heeft alles gedaan om die man zelf te redden. Ze hebben geprobeerd hem te fixeren op een draagbaar, hebben daarbij een blusdeken gebruikt om hem te overmeesteren, et cetera. Uiteindelijk heeft een onomkeerbaar proces van psychische verwarring, paniek, verhoogde hartslag en verder opgefokt raken die man het leven gekost."
 "De Rijksrecherche stelde vast dat de agenten correct hadden gehandeld. De hoofdofficier van justitie heeft de zaak geseponeerd en uiteindelijk leidde ook een klachtenprocedure van de nabestaanden niet tot vervolging. Maar voor de buitenwacht waren de agenten allang schuldig. Ik hoop dat de crisisdienst die inmiddels is opgezet, dit soort zaken voorkomt."
 'De brigade heeft alles gedaan om die man te Redden'
 Jaap Timmer: 'De Rijksrecherche staat los van de politie en is in die zin dan onafhankelijk.' foto elsbeth tijssen

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: May 2, 2005

76 of 101 DOCUMENTS

©  2005 PCM Uitgevers B.V.  
de Volkskrant

April 26, 2005

SECTION: Voorpagina; Pg. 1

LENGTH: 374 words

HEADLINE: Politiegeweld nauwelijks geregistreerd

BYLINE: VAN ONZE VERSLAGGEVER WEERT SCHENK

DATELINE: AMSTERDAM

BODY:
 De politie en het ministerie van Binnenlandse Zaken slagen er al jaren niet in het geweld van agenten tegen burgers te registreren of te verantwoorden. De politiekorpsen handelen incidenten steeds vaker intern af. Daardoor wordt geweld met ernstig letsel tot gevolg niet altijd onderzocht door de rijksrecherche. 
 Dit blijkt uit het proefschrift Po l i -tiegeweld waarop Jaap Timmer, onderzoeker bij het Centrum voor Politie-en Veiligheidswetenschappen van de Vrije Universiteit in Amsterdam, vandaag promoveert. Hij geeft als voorbeeld dat van de 82 ernstige schietincidenten in de jaren 1996 tot 2002 er slechts achttien zijn gemeld aan de minister van Binnenlandse Zaken.
 Timmer meent dat de betrokkenen zich onvoldoende inspannen om het geweldsmonopolie van de politie zichtbaar te maken. Volgens hem zijn de kwaliteit en legitimiteit van het politiewerk in gevaarlijke situaties juist gebaat bij een landelijke registratie.
 De promovendus merkt verder op dat de objectiviteit van de rijksrecherche in onderzoeken naar politiegeweld met dodelijke afloop in toenemende mate onder vuur ligt. Hij stelt voor een landelijke functionaris van het Openbaar Ministerie de verantwoordelijkheid te geven voor het rijksrechercheonderzoek en de beoordeling.
 Voorzover Timmer heeft kunnen nagaan, zijn er tussen 1978 en 2002 69 personen door politiekogels gedood; 357 mensen raakten gewond. Over 25 jaar is het gemiddeld aantal doden en gewonden stabiel gebleven.
 Timmer spreekt hierbij van een 'respectabele prestatie', omdat in die tijd het aantal slachtoffers van geweldsmisdrijven vervijfvoudigde. Volgens hem is dat toe te schrijven aan een betere training.
 Agenten grepen in de meeste gevallen naar het vuurwapen om er mee te dreigen. In 40 procent was dat niet nodig, zegt Timmer. Gerichte schoten op personen beoordeelde justitie in driekwart van de gevallen als geoorloofd.
 Tussen 1978 en 2000 vervolgde justitie 31 agenten voor onrechtmatig gebruik van het dienstpistool. Van hen werden er elf schuldig bevonden en veroordeeld. Een kwart van de agenten die met hun vuurwapen letsel veroorzaakten, was niet voldoende getraind om van het dienstpistool gebruik te maken.
 Pagina 2: Publiek eist openheid ‰

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: April 26, 2005

77 of 101 DOCUMENTS

©  2005 PCM Uitgevers B.V.  
de Volkskrant

April 26, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 2

LENGTH: 503 words

HEADLINE: Politie gebaat bij openheid rond schietincidenten ; I Jaap Timmer pleit voor onafhankelijk onderzoeker

BYLINE: VAN ONZE VERSLAGGEVER WEERT SCHENK

DATELINE: APELDOORN

BODY:
 Geweld door de politie wordt slecht geregistreerd. Volgens Jaap Timmer, die vandaag promoveert op het onderzoek naar politiegeweld, is openheid gewenst. De publieke opinie eist objectieve informatie.
 Het komt jaarlijks meerdere malen voor dat een agent in de prive-sfeer zijn vuurwapen gebruikt voor moord, doodslag, bedreiging of zelfdoding, zegt Jaap Timmer van het Centrum voor Politie-en Veiligheidswetenschappen van de Vrije  Universiteit Amsterdam. De politieman die in Hilversum met zijn dienstpistool zijn vrouw en drie kinderen doodschoot en daarna zichzelf van het leven beroofde, is geen unieke zaak. 
 'Alleen wat de omvang van het drama betreft, is Hilversum wellicht uniek. Maar het is niet bekend hoe vaak het dienstpistool voor eigen doeleinden wordt gebruikt. Er vindt geen registratie plaats. De Bureaus Intern Onderzoek van de korpsen handelen dat soort zaken meestal af. De rijksrecherche wordt er nauwelijks meer bij betrokken.'
 Timmer, die vandaag promoveert op Politiegeweld, stelt dat er veel mankeert aan de registratie van het geweld door en tegen de politie .
 Wordt veel politiegeweld verdoezeld? 'Ik denk niet dat zaken worden toegedekt. Als je goed zoekt bij de korpsen, krijg je de gegevens wel boven water. De korpsen administreren de meldingen van agenten die geschoten of geslagen hebben niet goed.
 'De politie doet zichzelf daarmee tekort. Als je wilt weten wat er op straat gebeurt en of de geweldsmiddelen en de aangeleerde vaardigheden effectief zijn, moet je die informatie juist op orde hebben.'
 Vindt u het verontrustend dat zelfs schietpartijen niet worden gemeld? 'Als een verdachte echt een gat in het lijf oploopt, wordt het wel gemeld bij de rijksrecherche. Maar soms wordt die erbuiten gehouden. De officier van justitie is in enkele gevallen meteen al positief over het geweldsgebruik van de politie en vindt een onderzoek van de rijksrecherche dan soms onnodig belastend voor de betrokken agenten.
 'Ik vind het riskant om die zaken niet door de rijksrecherche te laten onderzoeken. Voor hetzelfde geld gaat de getroffen verdachte met zijn advocaat moord en brand schreeuwen. Dat geeft veel negatieve publiciteit, die eenvoudig is te voorkomen.'
 De objectiviteit van de rijksrecherche staat ter discussie. 'Je ziet dat er bij onderzoeken van de rijksrecherche naar dodelijke schietincidenten steeds vaker discussie ontstaat. Het gerechtshof heeft bij de zaak van de Marokkaan die op het Mercatorplein in Amsterdam werd doodgeschoten, geoordeeld dat het onderzoek niet geheel objectief was. Een deel van het onderzoek was niet uitgevoerd door de rijksrecherche, maar door het betrokken wijkteam.
 'Ik denk dat je in het belang van de zaak en de betrokken agenten iedere schijn van partijdigheid moet vermijden. Laat daarom een landelijke functionaris van het Openbaar Ministerie het onderzoek van de rijksrecherche leiden, zonder betrokkenheid van de hoofdofficier van de regio. Dan krijg je een objectieve, professionele beoordeling.'

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: April 26, 2005

78 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Brabants Dagblad  
Brabants Dagblad

April 26, 2005

SECTION: Buitenland

LENGTH: 405 words

HEADLINE: 'Politie moet werk zelf veiliger maken'

ANP

HIGHLIGHT:
Amsterdam

BODY:
 
 Het werk van politiemensen is de afgelopen decennia onveiliger geworden. Per duizend agenten is het aantal politiemensen dat door geweld van burgers gewond raakte, de afgelopen 25 jaar verdubbeld. Dat is echter niet alleen het gevolg van toegenomen agressie en geweld in de samenleving, stelt politiesocioloog Jaap Timmer in zijn proefschrift 'Politiegeweld. Geweldgebruik van en tegen de politie in Nederland'. 
 Timmer hoopt vandaag te promoveren aan de Vrije Universiteit in Amsterdam.
 Volgens Timmer moet de politie haar werk zelf veiliger maken. Dat kan door verbetering van de opleiding en training van agenten en van de politieorganisatie als geheel en ook door een betere registratie en analyse van geweldsincidenten.
 Objectiviteit
 Als punten die verbetering behoeven, noemt Timmer de afwikkeling van meldingen van geweld, de registratie en verantwoording van politiegeweld, de ojectiviteit van het onderzoek naar de rechtmatigheid van politiegeweld en de kwaliteit van de beoordeling daarvan.
 Verbetering daarvan zou het onvoorspelbare in het politiewerk verminderen en daarmee de politiepraktijk veiliger maken.
 Geweldscriminaliteit is de afgelopen 25 jaar toegenomen.
 De cijfers voor moord en doodslag zijn bijna verdubbeld. De aangiftecijfers van andere geweldsmisdrijven laten een vervijfvoudiging zien. Het bezit van (vuur-)wapens is flink toegenomen.
 Het geweld dat agenten toepassen, is volgens Timmer in ernst en omvang niet gegroeid. Het aantal burgers dat door politiekogels om het leven komt of gewond raakt, is in diezelfde 25 jaar gelijk gebleven. Tussen 1978 en 2002 stierven 69 mensen door politiekogels en raakten er 357 gewond.
 Kroningsrellen
 Het aantal gewonde agenten is, per duizend politiemensen, van zes in 1974 gestegen naar zestien in 2000.
 De verschillen per jaar zijn aanzienlijk. In 1980 bij voorbeeld raakten ruim zevenhonderd agenten gewond, onder meer door de kroningsrellen op 30 april van dat jaar. Elf agenten werden in de onderzochte 25 jaar gedood.
 Door burgers wordt in 25 procent van de gevallen geweld tegen de politie gebruikt bij arrestaties. Timmer benadrukt het belang van professioneel optreden van de politie in situaties van geweld. In gevaarlijke omstandigheden moeten vooral speciale arrestatie- en bijstandsteams worden ingezet, maar ook de gewone agent en de politieorganisatie als geheel moeten beter leren omgaan met geweld.

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: April 26, 2005

79 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Eindhovens Dagblad  
Eindhovens Dagblad

April 26, 2005

SECTION: Binnenland

LENGTH: 101 words

HEADLINE: Onderzoek: agent vaker slachtoffer van geweld

HIGHLIGHT:
AMSTERDAM - Het werk van politiemensen is de afgelopen decennia onveiliger geworden. De afgelopen 25 jaar is het aantal politiemensen dat door geweld van burgers gewond raakte, verdubbeld. Het aantal gewonde agenten is, per duizend politiemensen, van zes in 1974 gestegen naar zestien in 2000.

BODY:
 
 Dat is echter niet alleen het gevolg van toegenomen agressie en geweld in de samenleving, stelt politiesocioloog Jaap Timmer in zijn proefschrift 'Politiegeweld. Geweldgebruik van en tegen de politie in Nederland.' Timmer promoveert vandaag aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Volgens hem moet de politie haar werk zelf veiliger maken. Dit kan door verbetering van de opleiding en training van agenten en van de politieorganisatie als geheel en door betere registratie en analyse van geweldsincidenten. Het geweld dat agenten toepassen, is volgens Timmer in ernst en omvang niet toegenomen.

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: April 26, 2005

80 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Goudsche Courant  
Goudsche Courant

April 26, 2005

SECTION: BIN1 (binnenland)

LENGTH: 360 words

HEADLINE: 'Politiewerk is veel onveiliger geworden'

BODY:
 
 AMSTERDAM - Het werk van politiemensen is de afgelopen decennia onveiliger geworden. Per duizend agenten is het aantal politiemensen dat door geweld van burgers gewond raakte, de afgelopen 25 jaar verdubbeld.
 Dat is echter niet alleen het gevolg van toegenomen agressie en geweld in de samenleving, stelt politiesocioloog Jaap Timmer in zijn proefschrift 'Politiegeweld. Geweldgebruik van en tegen de politie in Nederland.' Timmer hoopt vandaag te promoveren aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Volgens hem moet de politie haar werk zelf veiliger maken. Dit kan door verbetering van de opleiding en training van agenten en ook door betere registratie en analyse van geweldsincidenten. 
 Als punten die verbetering behoeven, noemt Timmer de afwikkeling van meldingen van geweld, de registratie en verantwoording van politiegeweld, de ojectiviteit van het onderzoek naar de rechtmatigheid van politiegeweld en de kwaliteit van de beoordeling daarvan. Verbetering daarvan zou het onvoorspelbare in het politiewerk verminderen en daarmee de politiepraktijk veiliger maken.
 Het geweld dat agenten toepassen, is volgens Timmer in ernst en omvang niet gegroeid. Het aantal burgers dat door politiekogels om het leven komt of gewond raakt, is in diezelfde 25 jaar gelijk gebleven. Tussen 1978 en 2002 stierven 69 mensen door politiekogels en raakten er 357 gewond.
 Het aantal gewonde agenten is, per duizend politiemensen, van zes in 1974 gestegen naar zestien in 2000. De verschillen per jaar zijn aanzienlijk. In 1980 bijvoorbeeld raakten meer dan 700 agenten gewond, onder meer door de kroningsrellen op 30 april van dat jaar. Elf agenten werden in de onderzochte 25 jaar gedood. Van de kant van burgers wordt in 25 procent van de gevallen geweld tegen de politie gebruikt als zij arrestaties wil verrichten.
 Timmer benadrukt het belang van professioneel optreden van de politie in situaties van geweld. In gevaarlijke omstandigheden moeten vooral speciale arrestatie- en bijstandsteams worden ingezet, maar ook de gewone agent en de politieorganisatie als geheel moeten beter leren omgaan met geweld. - ANP
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: April 26, 2005

81 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Haagsche Courant  
Haagsche Courant

April 26, 2005

SECTION: BIN1 (binnenland)

LENGTH: 360 words

HEADLINE: 'Politiewerk is veel onveiliger geworden'

BODY:
 
 AMSTERDAM - Het werk van politiemensen is de afgelopen decennia onveiliger geworden. Per duizend agenten is het aantal politiemensen dat door geweld van burgers gewond raakte, de afgelopen 25 jaar verdubbeld.
 Dat is echter niet alleen het gevolg van toegenomen agressie en geweld in de samenleving, stelt politiesocioloog Jaap Timmer in zijn proefschrift 'Politiegeweld. Geweldgebruik van en tegen de politie in Nederland.' Timmer hoopt vandaag te promoveren aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Volgens hem moet de politie haar werk zelf veiliger maken. Dit kan door verbetering van de opleiding en training van agenten en ook door betere registratie en analyse van geweldsincidenten. 
 Als punten die verbetering behoeven, noemt Timmer de afwikkeling van meldingen van geweld, de registratie en verantwoording van politiegeweld, de ojectiviteit van het onderzoek naar de rechtmatigheid van politiegeweld en de kwaliteit van de beoordeling daarvan. Verbetering daarvan zou het onvoorspelbare in het politiewerk verminderen en daarmee de politiepraktijk veiliger maken.
 Het geweld dat agenten toepassen, is volgens Timmer in ernst en omvang niet gegroeid. Het aantal burgers dat door politiekogels om het leven komt of gewond raakt, is in diezelfde 25 jaar gelijk gebleven. Tussen 1978 en 2002 stierven 69 mensen door politiekogels en raakten er 357 gewond.
 Het aantal gewonde agenten is, per duizend politiemensen, van zes in 1974 gestegen naar zestien in 2000. De verschillen per jaar zijn aanzienlijk. In 1980 bijvoorbeeld raakten meer dan 700 agenten gewond, onder meer door de kroningsrellen op 30 april van dat jaar. Elf agenten werden in de onderzochte 25 jaar gedood. Van de kant van burgers wordt in 25 procent van de gevallen geweld tegen de politie gebruikt als zij arrestaties wil verrichten.
 Timmer benadrukt het belang van professioneel optreden van de politie in situaties van geweld. In gevaarlijke omstandigheden moeten vooral speciale arrestatie- en bijstandsteams worden ingezet, maar ook de gewone agent en de politieorganisatie als geheel moeten beter leren omgaan met geweld. - ANP
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: April 26, 2005

82 of 101 DOCUMENTS

Copyright 2005 Stichting Algemeen Nederlands Persbureau  
Algemeen Nederlands Persbureau ANP

April 25, 2005  
15:20 Central European Time

SECTION: BINNENLAND

LENGTH: 401 words

HEADLINE: 'Politiewerk is onveiliger geworden'

Elberse

DATELINE: AMSTERDAM (ANP)

BODY:
 
 Het werk van politiemensen is de afgelopen decennia onveiliger geworden. Per duizend agenten is het aantal politiemensen dat door geweld van burgers gewond raakte, de afgelopen 25 jaar verdubbeld. Dat is echter niet alleen het gevolg van toegenomen agressie en geweld in de samenleving, stelt politiesocioloog Jaap Timmer in zijn proefschrift 'Politiegeweld. Geweldgebruik van en tegen de politie in Nederland.' 
 Timmer hoopt dinsdag te promoveren aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Volgens hem moet de politie haar werk zelf veiliger maken. Dit kan door verbetering van de opleiding en training van agenten en van de politieorganisatie als geheel en door betere registratie en analyse van geweldsincidenten.
 Als punten die verbetering behoeven, noemt Timmer de afwikkeling van meldingen van geweld, de registratie en verantwoording van politiegeweld, de ojectiviteit van het onderzoek naar de rechtmatigheid van politiegeweld en de kwaliteit van de beoordeling daarvan. Verbetering daarvan zou het onvoorspelbare in het politiewerk verminderen en daarmee de politiepraktijk veiliger maken.
 Geweldscriminaliteit is de afgelopen 25 jaar toegenomen. De cijfers voor moord en doodslag zijn ongeveer verdubbeld. De aangiftecijfers van andere geweldsmisdrijven laten een vervijfvoudiging zien. Het bezit van (vuur-)wapens is flink toegenomen.
 Het geweld dat agenten toepassen, is volgens Timmer in ernst en omvang niet gegroeid. Het aantal burgers dat door politiekogels om het leven komt of gewond raakt, is in diezelfde 25 jaar gelijk gebleven. Tussen 1978 en 2002 stierven 69 mensen door politiekogels en raakten er 357 gewond.
 Het aantal gewonde agenten is, per duizend politiemensen, van zes in 1974 gestegen naar zestien in 2000. De verschillen per jaar zijn aanzienlijk. In 1980 bijvoorbeeld raakten ruim zevenhonderd agenten gewond, onder meer door de kroningsrellen op 30 april van dat jaar. Elf agenten werden in de onderzochte 25 jaar gedood. Van de kant van burgers wordt in 25 procent van de gevallen geweld tegen de politie gebruikt als zij arrestaties wil verrichten.
 Timmer benadrukt het belang van professioneel optreden van de politie in situaties van geweld. In gevaarlijke omstandigheden moeten vooral speciale arrestatie- en bijstandsteams worden ingezet, maar ook de gewone agent en de politieorganisatie als geheel moeten beter leren omgaan met geweld.

LOAD-DATE: April 26, 2005

83 of 101 DOCUMENTS

Copyright 2005 De Telegraaf 
 
De Telegraaf

April 25, 2005

SECTION: Pg. 6

LENGTH: 353 words

HEADLINE: Agent vaker gewond door geweld burgers

HIGHLIGHT:
Dader dikwijls onder invloed van alcohol of drugs

BODY:
Van onze onderwijsredactie
AMSTERDAM, maandag
Politieagenten raken steeds vaker gewond als gevolg van geweld dat burgers gebruiken bij aanhouding. Het meeste geweld komt van verdachten die dronken zijn, gedrogeerd of psychisch gestoord. Bij het staande houden van dit soort verdachten valt 15 procent van de slachtoffers. Ruim 10 procent van de agenten raakt gewond door omstanders die zich met de zaak gaan bemoeien. 
Dat blijkt uit het proefschrift van criminoloog Jaap Timmer - die aanstaande dinsdag hierop hoopt te promoveren aan de Vrije Universiteit (VU) - en dat bekend is gemaakt in universiteitsweekblad Ad Valvas.
Timmer constateert dat er in 1974 op duizend agenten slechts 6 gewond raakten en dat dat aantal in het jaar 2000 al op 16 lag: in absolute aantallen is dat een stijging van 147 gevallen per jaar naar 658 gewonde agenten. Hierbij zijn gewonden bij de marechaussee niet meegeteld. In 1980 vielen er veel gewonde agenten: mede 'dankzij' de kroningsrellen: toen vielen er 700 gewonden (34 op de 1000). Het recordjaar was 1999 met 895 gewonde agenten.
In de afgelopen kwart eeuw kwamen elf agenten om het leven door geweld. Het aantal burgerslachtoffers blijft redelijk stabiel, stelt Timmer vast. Tussen 1978 en 2002 vielen er 69 doden en 357 gewonden als gevolg van gebruikte politiekogels. Elf mensen stierven door per ongeluk afgevuurde kogels.
Agenten hebben de laatste jaren wel vaker gedreigd te schieten, maar deden dat dan uiteindelijk niet. Zowel in 1979 als in 2000 schoot de politie circa 60 keer gericht op een persoon. Door vaker in het been te schieten en 'betere' kogels vallen er minder doden.
Volgens Timmer is er wel verbetering mogelijk als wordt gekeken naar geweld en politie. Hij pleit voor verplichte registratie van geweldsgebruik, omdat de politie tot op heden niet een sluitende melding maakt van geweldsincidenten. Ook vindt Timmer dat agenten beter moeten worden getraind, vooral op onvoorziene situaties. Tenslotte is hij ook geen voorstander van versnipperde teams van geweldsspecialismen, zoals ondersteuningseenheden, arrestatie- en bijstandteams.

LOAD-DATE: April 25, 2005

84 of 101 DOCUMENTS

©  2005 Het Parool  
 Het Parool

April 13, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 99

LENGTH: 900 words

HEADLINE: Een van de grootste wapendiefstallen

BYLINE: EXTERN

BODY:
 
 De roof van Glocks in Gilze-Rijen is niet de eerste van dienstwapens in Nederland. Maar wel een van de grootste. Politiewetenschapper Jaap Timmer van de Vrije Universiteit in Amsterdam kan zich niet herinneren dat er ooit in een keer zoveel wapens zijn gestolen. Wel is bekend dat de afgelopen jaren herhaaldelijk dienstpistolen zijn gestolen bij politiemensen thuis. Waarschijnlijk gaat het om tientallen. Alleen al bij een van de grotere regionale politiekorpsen zouden de afgelopen jaren acht pistolen van het type Walther P5 gestolen zijn.
 Defensie heeft de voorbije decennia diverse wapenroven meegemaakt. In de jaren zeventig wisten Molukkers, die later de treinkapingen pleegden, automatische vuurwapens van defensie te stelen. 
 In 1981 sloegen wapenrovers twee keer toe in kazernes. In september verdwenen zes Uzi-pistoolmitrailleurs en twee geweren uit de wapenkamer van de Oranje-kazerne in Schaarsbergen.
 Een half jaar eerder vond een enorme wapenroof plaats in de Frederik-Hendrikkazerne in Vught. Daarbij verdwenen 41 Uzi's en 21 pistolen van de Belgische wapenfabrikant FN. De dieven konden hun slag slaan door onvoldoende controle en onduidelijke instructies voor de bewakers, aldus toenmalig minister van Defensie Hans van Mierlo. Binnen twee maanden was tweederde van de gestolen wapens alweer teruggevonden, onder meer bij verdachten in Zandvoort en Den Haag. Een deel van de overige vuurwapens bleef spoorloos en zou via Duitsland en Beiroet zijn verkocht aan de PLO van Yasser Arrafat.
 FS
 Pistool doet 1200 tot 1500 euro; de partij van 150 stuks is een kapitaal waard 
 Geroofde Glock geliefd bij crimineel 
 Ferdi Schrooten
 TILBURG - Normaal is een partij van honderd tot 150 Glock-pistolen, zoals die zijn gestolen op luchtmachtbasis Gilze-Rijen, een klein kapitaal waard op de zwarte markt. Maar als de roof niet op bestelling is gebeurd, kan het nog knap lastig worden om de dienstpistolen te verkopen.
 De Koninklijke Marechaussee zet grof geschut in tegen de dieven die afgelopen weekeinde hun slag hebben geslagen in een militaire wapenkamer op de basis nabij Tilburg. Liefst vijfentwintig rechercheurs van de militaire politie zijn op het onderzoek naar de roof gezet. Die lijkt goed te zijn voorbereid, omdat precies op de goede plek een gat in de muur van de wapenkamer is geboord.
 De diefstal, de grootste van dienstwapens sinds jaren, is een blamage van je welste voor defensie. Voor een defensieterrein zoals een luchtmachtbasis gelden standaard al strenge beveiligingsregels. De wapenkamer zelf wordt nog eens extra beveiligd. "Een combinatie van mensen en technologie," is al wat een luchtmachtwoordvoerder erover kwijt wil. Hij bevestigt dat alleen bepaalde personen toegang tot de ruimte hebben.
 Het lijkt erop dat de daders hulp van binnenuit hebben gehad. Dat wordt in elk geval onderzocht, aldus de marechaussee. Maar dat zegt niets over de daders, volgens Toine Spapens, die veel onderzoek heeft verricht naar smokkel van vuurwapens, ook van gestolen partijen. "Misschien heeft een lokaal crimineeltje uit Gilze de kraak gezet met hulp van een vriendje op de basis."
 Formeel wil de marechaussee alleen bevestigen dat er wapens zijn verdwenen. "We inventariseren aan de hand van de administratie wat er precies in de wapenkamer lag," zegt een woordvoerster.
 Dat past wel in een patroon, meent Spapens. "Bij een wapendiefstal op een kazerne eind jaren negentig in Coevorden is ook nooit precies gemeld wat er was gestolen." Van een diefstal van 138 Glock-pistolen uit het douanedepot op Schiphol hoorde de politie per toeval. "Na een schietpartij met een van die gestolen Glocks in Amsterdam bleek pas dat er op Schiphol een complete partij was gestolen, onderweg van de fabrikant in Oostenrijk naar Amerika."
 Nog schimmiger zijn de vermeende wapenroven tijdens de Koude Oorlog, uit geheime wapenopslagplaatsen van het ondergrondse netwerk Gladio. "De gestolen wapens zouden bestemd zijn voor verzetsstrijders voor het geval Nederland door de vijand zou worden ingenomen," aldus Spapens.
 De nu geroofde Glocks, die zeventien kogels kunnen afvuren, zijn geliefd onder criminelen als wapen voor persoonlijke bescherming. Drie jaar geleden drukte een wapenhersteller op de Johan Willem Friso Kazerne in Assen nog vijf van deze pistolen achterover uit de wapenkamer. Een van de Glocks vond de politie twee jaar geleden bij een inval in het clubhuis van de Hells Angels in Harlingen.
 Het komt sporadisch voor dat gestolen Nederlandse dienstwapens ook hier opduiken, zegt Paul Tjeertes, chef van het regionaal bureau wapens en munitie van de politie in Zaandam. "In het criminele circuit komt het voor dat vuurwapens worden weggeven aan zakenrelaties als cadeautje. Maar net zo goed worden ze geruild tegen andere handelswaar, zoals drugs."
 Volgens justitie zijn twee van de defensie-Glocks uit Assen verpatst voor 750 euro per stuk. Veel te weinig, meent Spapens. "De Glock 17 is toch wel van een behoorlijke kwaliteit. Zo'n wapen is op de illegale markt tussen de 1200 en 1500 euro waard." Maar aan de dienstwapens uit Gilze-Rijen kleeft een risico dat de prijs kan drukken. "Als je met zo'n wapen wordt gepakt, ben je pas echt zuur. Je hebt niet alleen een verboden wapen in handen, maar je bent ook meteen verdachte in deze wapenroof."
 De Glock 17, goed voor zeventien schoten. foto anp

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: April 13, 2005

85 of 101 DOCUMENTS

©  2005 Het Parool  
 Het Parool

January 21, 2005

SECTION: Amsterdam; Pg. 13

LENGTH: 333 words

HEADLINE: Expert acht het onwaarschijnlijk dat veelpleger stierf door injectie bij aanhouding

BYLINE: HET PAROOL

BODY:
 
 'Politie niet bevoegd tot spuiten' 
 Van een verslaggever
 AMSTERDAM - Een arrestatieteam van de politie heeft geen bevoegdheid om een zich verzettende arrestant met een injectie te kalmeren.
 Dat zegt Jaap Timmer van het Centrum voor politie- en veiligheidswetenschappen aan de Vrijee Universiteit. Timmer acht het dan ook onwaarschijnlijk dat Johnny Meijer (39), die maandag tijdens zijn arrestatie aan de Ranonkelkade in Noord overleed, door de politie is platgespoten.
 Volgens Timmer maken verpleegkundigen of artsen geen deel uit van een arrestatieteam. "Wanneer iemand zo opgefokt of gevaarlijk is dat hij voor zijn eigen veiligheid nauwelijks vervoerd kan worden, kan de GG&GD erbij geroepen worden."
 Volgens hem wordt voorafgaand aan een arrestatie alleen medische assistentie aangevraagd wanneer het risico bestaat dat er geschoten zal worden.
 Toch herinnert hij zich twee gevallen waarin iemand een injectie kreeg. Toen de politie in Rotterdam een dolle automobilist, die - net als Meijer - onder invloed van cocaine was, niet in bedwang wist te houden, diende een opgeroepen arts hem een kalmerend middel toe. Kort daarna overleed hij. En een psychiatrische inrichting in Zuid-Holland vroeg om politieassistentie om een patient die amok maakte te bedwingen. Kort nadat een verpleegkundige hem een injectie had gegeven, overleed de man.
 Volgens advocaat Rob Wormhoudt heeft de familie van Meijer op het politiebureau te horen gekregen dat Meijer een injectie was toegediend. Wanneer dat zou zijn gebeurd, is onduidelijk, zegt Wormhoudt. "Ik weet niet wanneer hij precies bewusteloos is geraakt en of hij een injectie heeft gekregen. Niemand heeft het gezien."
 Nadat Meijer was bezweken, probeerde ambulancepersoneel hem te reanimeren. Volgens een woordvoerder van de GG&GD heeft het ambulancepersoneel Meijer in ieder geval geen injectie gegeven.
 Volgens justitie is de doodsoorzaak onbekend. Daarom wordt een toxicologisch onderzoek ingesteld.

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: January 21, 2005

86 of 101 DOCUMENTS

©  2005 PCM Uitgevers B.V.  
Rotterdams Dagblad

January 19, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 705

LENGTH: 353 words

HEADLINE: Illegale handel in politie-uniformen

BYLINE: MARLOES DE KONING

DATELINE: Den Haag

BODY:
 Op internet bloeit een illegale handel in nieuwe en gebruikte politie-uniformen. De verkoop loopt via sjoemelennde (ex-)agenten en bedrijven die er geen toestemming voor hebben. Met de tenues, die voor een paar honderd euro te koop zijn, kan iemand zich voordoen als politieagent. 
 Op veilingsites als Marktplaats.nl en Speurders.nl zijn zowel complete uniformen als delen van politie-outfits te koop. De verkopers komen via aagenten en ex-agenten aan hun spullen. Politiemensen kopen hun bedrijfskleding met geld van het korps waar ze voor werken. Aan het einde van het dienstverband moeten ze de spullen weer inleveren. Lang niet elk korps controleert of dit ook gebeurt.
 Ook op sites als SMMedical.nl en de website van 'Bekobi bedrijfskleding' worden politiepakken aangeboden. Geen van beide bedrijven heeft de daarvoor toestemming van het ministerie van binnenlandse zaken. Volgens een woordvoerder van het ministerie zal de KLPD de handelaren aanpakken.
 Volgens Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut (NPI) kunnen agenten die hun uniformen doorverkopen worden vervolgd voor 'verduistering in dienstbetrekking'. Wie de spullen koopt kan worden vervolgd voor heling. Het is wettelijk verboden om politie-uniformen buitenshuis te dragen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, noemt het gemak waarmee een burger zich als agent voor kan doen 'ernstig'. "Dat soort spullen moet niet op de markt komen. Het gaat toch om de betrouwbaarheid van de sterke arm van de overheid. Burgers moeten ervan op aankunnen dat de politie geen fraudeur is.
 Op internet brengen de tweedehands uniformen ongeveer net zoveel op als de nieuwprijs bij de afdeling KLPD-logistiek, die de verstrekking verzorgt. Tussenhandelaren vertellen dat ze regelmatig worden benaderd door potentiele kopers die geheimzinnig doen over hun bedoelingen met de kleding. Elk jaar vinden incidenten plaats, waaronder berovingen, waarbij mensen betrokken zijn die zich voordeden als agent. Den Bakker van het NPI benadrukt dat burgers een agent altijd om zijn legitimatiebewijs kunnen vragen.

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: January 20, 2005

87 of 101 DOCUMENTS

©  2005 Het Parool  
 Het Parool

January 19, 2005

SECTION: Binnenland; Pg. 8

LENGTH: 338 words

HEADLINE: Handel in politie-uniformen

BYLINE: EXTERN

BODY:
 
 Van een verslaggeefster
 DEN HAAG - Op internet bloeit een illegale handel in nieuwe en gebruikte politie-uniformen. De verkoop loopt via sjoemelennde (ex-)agenten en bedrijven die er geen toestemming voor hebben. Met de tenues, die voor een paar honderd euro te koop zijn, kan iemand zich voordoen als politieagent.
 Op veilingsites als marktplaats.nl en speurders.nl zijn zowel complete uniformen als delen van politie-outfits te koop. De verkopers komen via aagenten en ex-agenten aan hun spullen. Politiemensen kopen hun bedrijfskleding met geld van het korps waar ze voor werken. Aan het einde van het dienstverband moeten ze de spullen inleveren. Lang niet elk korps controleert dit.
 Ook op sites als smmedical.nl en de website van 'Bekobi bedrijfskleding' worden politiepakken aangeboden. Geen van beide bedrijven heeft de daarvoor toestemming van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Volgens een woordvoerder van het ministerie zal de KLPD de handelaren aanpakken.
 Volgens Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut (NPI) kunnen agenten die hun uniformen doorverkopen, worden vervolgd voor 'verduistering in dienstbetrekking'. Wie de spullen koopt, kan worden vervolgd voor heling. Het is verboden om politie-uniformen buitenshuis te dragen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, noemt het gemak waarmee een burger zich als agent voor kan doen 'ernstig'. "Die spullen moeten niet op de markt komen. Het gaat toch om de betrouwbaarheid van de politie."
 Op internet brengen de tweedehands uniformen ongeveer net zoveel op als de nieuwprijs bij de afdeling KLPD-logistiek, die de verstrekking verzorgt. Tussenhandelaren vertellen dat ze geregeld worden benaderd door potentiele kopers die geheimzinnig doen over hun bedoelingen met de kleding. Elk jaar vinden incidenten plaats, waaronder berovingen, waarbij mensen betrokken zijn die zich voordeden als agent.
 Illegaal te koop op internet, via sjoemelende agenten en bedrijven.foto harmen de jong/gpd

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: January 19, 2005

88 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Apeldoornse Courant

January 19, 2005

SECTION: GO1BIN (binnenland)

LENGTH: 373 words

HEADLINE: Illegale internethandel in politie-uniformen bloeit

BODY:
 
 door MARLOES DE KONING
 DEN HAAG - Op internet bloeit een illegale handel in nieuwe en gebruikte politie-uniformen. De verkoop loopt via sjoemelennde (ex-)agenten en bedrijven die er geen toestemming voor hebben. Met de tenues, die voor een paar honderd euro te koop zijn, kan iemand zich voordoen als politieagent. 
 Op veilingsites als Marktplaats.nl en Speurders.nl zijn zowel complete uniformen als delen van politie-outfits te koop. De verkopers komen via aagenten en ex-agenten aan hun spullen.
 Korps
 Politiemensen kopen hun bedrijfskleding met geld van het korps waar ze voor werken. Aan het einde van het dienstverband moeten ze de spullen weer inleveren. Lang niet elk korps controleert of dit ook gebeurt.
 Ook op sites als SMMedical.nl en de website van 'Bekobi bedrijfskleding' worden politiepakken aangeboden. Geen van beide bedrijven heeft de daarvoor benodigde toestemming van het ministerie van binnenlandse zaken.
 Aanpakken
 Volgens een woordvoerder van het ministerie zal de KLPD de handelaren gaan aanpakken.
 Volgens Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut (NPI) kunnen agenten die hun uniformen doorverkopen worden vervolgd voor 'verduistering in dienstbetrekking'. Wie de spullen koopt kan worden vervolgd voor heling. Het is wettelijk verboden om politie-uniformen buitenshuis te dragen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, noemt het gemak waarmee een burger zich als agent voor kan doen 'ernstig'. 'Dat soort spullen moet niet op de markt komen. Het gaat toch om de betrouwbaarheid van de sterke arm van de overheid. Burgers moeten ervan op aankunnen dat de politie geen fraudeur is.
 Op internet brengen de tweedehands uniformen ongeveer net zoveel op als de nieuwprijs bij de afdeling KLPD-logistiek, die de verstrekking verzorgt. Tussenhandelaren vertellen dat ze regelmatig worden benaderd door potentiele kopers die geheimzinnig doen over hun bedoelingen met de kleding.
 Berovingen
 Elk jaar vinden incidenten plaats, waaronder berovingen, waarbij mensen betrokken zijn die zich voordeden als agent. Den Bakker van het NPI benadrukt dat burgers een agent altijd om zijn legitimatiebewijs kunnen vragen.
 ©  Wegener.NV2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: January 19, 2005

89 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 BN/DeStem  
BN/DeStem

January 19, 2005

LENGTH: 288 words

HEADLINE: Politie-uniform te koop op internet

Door Marloes de Koning

HIGHLIGHT:
DEN HAAG - Op internet bloeit een illegale handel in nieuwe en gebruikte politie-uniformen. De verkoop loopt via sjoemelende (ex-)agenten en knoeiende bedrijven.

BODY:
 
 Met de tenues, die voor een paar honderd euro te koop zijn, kan iemand zich voordoen als politieagent. Op veilingsites als Marktplaats.nl en Speurders.nl zijn zowel complete uniformen als delen van politie-outfits te koop. 
 De verkopers komen via (ex-)agenten aan hun spullen. Politiemensen kopen hun bedrijfskleding met geld van hun korps. Aan het einde van het dienstverband moeten ze de spullen inleveren. Lang niet elk korps controleert of dit ook gebeurt.
 Ook op SMMedical.nl en de site van Bekobi Bedrijfskleding worden politiepakken aangeboden. Geen van de bedrijven heeft hiervoor toestemming van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Het ministerie zegt dat het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD) de handelaren gaat aanpakken.
 Volgens landelijk politiewoordvoerder Cees den Bakker kunnen agenten die hun uniformen doorverkopen, worden vervolgd voor 'verduistering in dienstbetrekking', en kopers voor heling. Het is wettelijk verboden om politie-uniformen buiten te dragen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit, noemt het gemak waarmee een burger zich als agent kan voordoen 'ernstig'. "Het gaat om de betrouwbaarheid van de sterke arm. Burgers moeten erop aankunnen dat de politie niet fraudeert."
 Op internet brengen de tweedehands uniformen ongeveer evenveel op als de nieuwprijs bij de KLPD-afdeling die de verstrekking verzorgt. Tussenhandelaren vertellen dat ze regelmatig worden benaderd door potentiele kopers die geheimzinnig doen over hun bedoelingen. Elk jaar vinden incidenten plaats - zoals berovingen - waarbij mensen betrokken zijn die zich voordeden als agent. Den Bakker benadrukt dat burgers een agent altijd om zijn legitimatiebewijs kunnen vragen.

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: January 19, 2005

90 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Dagblad Tubantia Twentsche Courant  
Dagblad Tubantia/Twentsche Courant

January 19, 2005

SECTION: BB1 (binnen- en buitenland)

LENGTH: 360 words

HEADLINE: Voor paar honderd euro agent spelen

BODY:
 
 OP INTERNET BLOEIT een illegale handel in nieuwe en gebruikte politie-uniformen. De verkoop loopt via sjoemelennde (ex-)agenten en bedrijven die er geen toestemming voor hebben. Met de tenues, die voor een paar honderd euro te koop zijn, kan iemand zich voordoen als politieagent. 
 Op veilingsites als Marktplaats.nl en Speurders.nl zijn zowel complete uniformen als delen van politie-outfits te koop. De verkopers komen via aagenten en ex-agenten aan hun spullen. Politiemensen kopen hun bedrijfskleding met geld van het korps waar ze voor werken. Aan het einde van het dienstverband moeten ze de spullen weer inleveren. Lang niet elk korps controleert of dit ook gebeurt.
 Ook op sites als SMMedical.nl en de website van 'Bekobi bedrijfskleding' worden politiepakken aangeboden. Geen van beide bedrijven heeft de daarvoor benodigde toestemming van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Volgens een woordvoerder van het ministerie zal de KLPD de handelaren gaan aanpakken.
 Volgens Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut (NPI) kunnen agenten die hun uniformen doorverkopen worden vervolgd voor 'verduistering in dienstbetrekking'. Wie de spullen koopt kan worden vervolgd voor heling.
 Het is wettelijk verboden om politie-uniformen buitenshuis te dragen. Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, noemt het gemak waarmee een burger zich als agent voor kan doen 'ernstig'. 'Dat soort spullen moet niet op de markt komen. Het gaat toch om de betrouwbaarheid van de sterke arm van de overheid. Burgers moeten ervan op aankunnen dat de politie geen fraudeur is.
 Op internet brengen de tweedehands uniformen ongeveer net zoveel op als de nieuwprijs bij de afdeling KLPD-logistiek, die de verstrekking verzorgt. Tussenhandelaren vertellen dat ze regelmatig worden benaderd door potentiele kopers die geheimzinnig doen over hun bedoelingen met de kleding.
 Elk jaar vinden incidenten plaats, waaronder berovingen, waarbij mensen betrokken zijn die zich voordeden als agent. Den Bakker van het NPI benadrukt dat burgers een agent altijd om zijn legitimatiebewijs kunnen vragen.
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: January 19, 2005

91 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Dagblad Flevoland

January 19, 2005

SECTION: GO1BIN (binnenland)

LENGTH: 373 words

HEADLINE: Illegale internethandel in politie-uniformen bloeit

BODY:
 
 door MARLOES DE KONING
 DEN HAAG - Op internet bloeit een illegale handel in nieuwe en gebruikte politie-uniformen. De verkoop loopt via sjoemelennde (ex-)agenten en bedrijven die er geen toestemming voor hebben. Met de tenues, die voor een paar honderd euro te koop zijn, kan iemand zich voordoen als politieagent. 
 Op veilingsites als Marktplaats.nl en Speurders.nl zijn zowel complete uniformen als delen van politie-outfits te koop. De verkopers komen via aagenten en ex-agenten aan hun spullen.
 Korps
 Politiemensen kopen hun bedrijfskleding met geld van het korps waar ze voor werken. Aan het einde van het dienstverband moeten ze de spullen weer inleveren. Lang niet elk korps controleert of dit ook gebeurt.
 Ook op sites als SMMedical.nl en de website van 'Bekobi bedrijfskleding' worden politiepakken aangeboden. Geen van beide bedrijven heeft de daarvoor benodigde toestemming van het ministerie van binnenlandse zaken.
 Aanpakken
 Volgens een woordvoerder van het ministerie zal de KLPD de handelaren gaan aanpakken.
 Volgens Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut (NPI) kunnen agenten die hun uniformen doorverkopen worden vervolgd voor 'verduistering in dienstbetrekking'. Wie de spullen koopt kan worden vervolgd voor heling. Het is wettelijk verboden om politie-uniformen buitenshuis te dragen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, noemt het gemak waarmee een burger zich als agent voor kan doen 'ernstig'. 'Dat soort spullen moet niet op de markt komen. Het gaat toch om de betrouwbaarheid van de sterke arm van de overheid. Burgers moeten ervan op aankunnen dat de politie geen fraudeur is.
 Op internet brengen de tweedehands uniformen ongeveer net zoveel op als de nieuwprijs bij de afdeling KLPD-logistiek, die de verstrekking verzorgt. Tussenhandelaren vertellen dat ze regelmatig worden benaderd door potentiele kopers die geheimzinnig doen over hun bedoelingen met de kleding.
 Berovingen
 Elk jaar vinden incidenten plaats, waaronder berovingen, waarbij mensen betrokken zijn die zich voordeden als agent. Den Bakker van het NPI benadrukt dat burgers een agent altijd om zijn legitimatiebewijs kunnen vragen.
 ©  Wegener.NV2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: January 19, 2005

92 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Deventer Dagblad

January 19, 2005

SECTION: GO1BIN (binnenland)

LENGTH: 373 words

HEADLINE: Illegale internethandel in politie-uniformen bloeit

BODY:
 
 door MARLOES DE KONING
 DEN HAAG - Op internet bloeit een illegale handel in nieuwe en gebruikte politie-uniformen. De verkoop loopt via sjoemelennde (ex-)agenten en bedrijven die er geen toestemming voor hebben. Met de tenues, die voor een paar honderd euro te koop zijn, kan iemand zich voordoen als politieagent. 
 Op veilingsites als Marktplaats.nl en Speurders.nl zijn zowel complete uniformen als delen van politie-outfits te koop. De verkopers komen via aagenten en ex-agenten aan hun spullen.
 Korps
 Politiemensen kopen hun bedrijfskleding met geld van het korps waar ze voor werken. Aan het einde van het dienstverband moeten ze de spullen weer inleveren. Lang niet elk korps controleert of dit ook gebeurt.
 Ook op sites als SMMedical.nl en de website van 'Bekobi bedrijfskleding' worden politiepakken aangeboden. Geen van beide bedrijven heeft de daarvoor benodigde toestemming van het ministerie van binnenlandse zaken.
 Aanpakken
 Volgens een woordvoerder van het ministerie zal de KLPD de handelaren gaan aanpakken.
 Volgens Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut (NPI) kunnen agenten die hun uniformen doorverkopen worden vervolgd voor 'verduistering in dienstbetrekking'. Wie de spullen koopt kan worden vervolgd voor heling. Het is wettelijk verboden om politie-uniformen buitenshuis te dragen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, noemt het gemak waarmee een burger zich als agent voor kan doen 'ernstig'. 'Dat soort spullen moet niet op de markt komen. Het gaat toch om de betrouwbaarheid van de sterke arm van de overheid. Burgers moeten ervan op aankunnen dat de politie geen fraudeur is.
 Op internet brengen de tweedehands uniformen ongeveer net zoveel op als de nieuwprijs bij de afdeling KLPD-logistiek, die de verstrekking verzorgt. Tussenhandelaren vertellen dat ze regelmatig worden benaderd door potentiele kopers die geheimzinnig doen over hun bedoelingen met de kleding.
 Berovingen
 Elk jaar vinden incidenten plaats, waaronder berovingen, waarbij mensen betrokken zijn die zich voordeden als agent. Den Bakker van het NPI benadrukt dat burgers een agent altijd om zijn legitimatiebewijs kunnen vragen.
 ©  Wegener.NV2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: January 19, 2005

93 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Gelders Dagblad

January 19, 2005

SECTION: GO1BIN (binnenland)

LENGTH: 373 words

HEADLINE: Illegale internethandel in politie-uniformen bloeit

BODY:
 
 door MARLOES DE KONING
 DEN HAAG - Op internet bloeit een illegale handel in nieuwe en gebruikte politie-uniformen. De verkoop loopt via sjoemelennde (ex-)agenten en bedrijven die er geen toestemming voor hebben. Met de tenues, die voor een paar honderd euro te koop zijn, kan iemand zich voordoen als politieagent. 
 Op veilingsites als Marktplaats.nl en Speurders.nl zijn zowel complete uniformen als delen van politie-outfits te koop. De verkopers komen via agenten en ex-agenten aan hun spullen.
 Korps
 Politiemensen kopen hun bedrijfskleding met geld van het korps waar ze voor werken. Aan het einde van het dienstverband moeten ze de spullen weer inleveren. Lang niet elk korps controleert of dit ook gebeurt.
 Ook op sites als SMMedical.nl en de website van 'Bekobi bedrijfskleding' worden politiepakken aangeboden. Geen van beide bedrijven heeft de daarvoor benodigde toestemming van het ministerie van binnenlandse zaken.
 Aanpakken
 Volgens een woordvoerder van het ministerie zal de KLPD de handelaren gaan aanpakken.
 Volgens Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut (NPI) kunnen agenten die hun uniformen doorverkopen worden vervolgd voor 'verduistering in dienstbetrekking'. Wie de spullen koopt kan worden vervolgd voor heling. Het is wettelijk verboden om politie-uniformen buitenshuis te dragen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, noemt het gemak waarmee een burger zich als agent voor kan doen 'ernstig'. 'Dat soort spullen moet niet op de markt komen. Het gaat toch om de betrouwbaarheid van de sterke arm van de overheid. Burgers moeten ervan op aankunnen dat de politie geen fraudeur is.
 Op internet brengen de tweedehands uniformen ongeveer net zoveel op als de nieuwprijs bij de afdeling KLPD-logistiek, die de verstrekking verzorgt. Tussenhandelaren vertellen dat ze regelmatig worden benaderd door potentiele kopers die geheimzinnig doen over hun bedoelingen met de kleding.
 Berovingen
 Elk jaar vinden incidenten plaats, waaronder berovingen, waarbij mensen betrokken zijn die zich voordeden als agent. Den Bakker van het NPI benadrukt dat burgers een agent altijd om zijn legitimatiebewijs kunnen vragen.
 ©  Wegener.NV2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: January 19, 2005

94 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Goudsche Courant  
Goudsche Courant

January 19, 2005

SECTION: BIN1 (binnenland)

LENGTH: 367 words

HEADLINE: Handel in uniformen van politie

BODY:
 
 DEN HAAG - Op internet bloeit een illegale handel in nieuwe en gebruikte politie-uniformen. De verkoop loopt via sjoemelende (ex-)agenten en bedrijven die er geen toestemming voor hebben. Met de tenues, die voor een paar honderd euro te koop zijn, kan iemand zich voordoen als politieagent. 
 Op veilingsites als Marktplaats.nl en Speurders.nl zijn zowel complete uniformen als delen van politie-outfits te koop. De verkopers komen via agenten en ex-agenten aan hun spullen. Politiemensen koopen hun bedrijfskleding met geld van het korps waar ze voor werken. Aan het einde van het dienstverband moeten ze de spullen weer inleveren. Lang niet elk korps controleert of dit ook gebeurt.
 Ook op sites als SMMedical.nl en de website van 'Bekobi bedrijfskleding' worden politiepakken aangeboden. Geen van beide bedrijven heeft de daarvoor benodigde toestemming van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Volgens een woordvoerder van het ministerie zal het Korps Landelijke Politie Diensten (KLPD) de handelaren gaan aanpakken.
 Volgens Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut (NPI) kunnen agenten die hun uniformen doorverkopen worden vervolgd voor 'verduistering in dienstbetrekking'. Wie de spullen koopt kan worden vervolgd voor heling. Het is wettelijk verboden om politie-uniformen buitenshuis te dragen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, noemt het gemak waarmee een burger zich als agent kan voordoen 'ernstig'. "Dat soort spullen moet niet op de markt komen. Het gaat toch om de betrouwbaarheid van de sterke arm van de overheid. Burgers moeten ervan op aankunnen dat de politie geen fraudeur is.
 Op internet brengen de tweedehands uniformen ongeveer net zoveel op als de nieuwprijs bij de afdeling KLPD-logistiek, die de verstrekking verzorgt. Tussenhandelaren vertellen dat ze regelmatig worden benaderd door potentiele kopers die geheimzinnig doen over hun bedoelingen met de kleding. Geregeld zijn er incidenten, waaronder berovingen, waarbij mensen betrokken zijn die zich voordeden als agent. Den Bakker van het NPI benadrukt dat burgers een agent altijd om zijn legitimatiebewijs kunnen vragen. - GPD
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: January 19, 2005

95 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Haagsche Courant  
Haagsche Courant

January 19, 2005

SECTION: BIN1 (binnenland)

LENGTH: 367 words

HEADLINE: Handel in uniformen van politie

BODY:
 
 DEN HAAG - Op internet bloeit een illegale handel in nieuwe en gebruikte politie-uniformen. De verkoop loopt via sjoemelende (ex-)agenten en bedrijven die er geen toestemming voor hebben. Met de tenues, die voor een paar honderd euro te koop zijn, kan iemand zich voordoen als politieagent. 
 Op veilingsites als Marktplaats.nl en Speurders.nl zijn zowel complete uniformen als delen van politie-outfits te koop. De verkopers komen via aagenten en ex-agenten aan hun spullen. Politiemensen kopen hun bedrijfskleding met geld van het korps waar ze voor werken. Aan het einde van het dienstverband moeten ze de spullen weer inleveren. Lang niet elk korps controleert of dit ook gebeurt.
 Ook op sites als SMMedical.nl en de website van 'Bekobi bedrijfskleding' worden politiepakken aangeboden. Geen van beide bedrijven heeft de daarvoor benodigde toestemming van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Volgens een woordvoerder van het ministerie zal het Korps Landelijke Politie Diensten (KLPD) de handelaren gaan aanpakken.
 Volgens Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut (NPI) kunnen agenten die hun uniformen doorverkopen worden vervolgd voor 'verduistering in dienstbetrekking'. Wie de spullen koopt kan worden vervolgd voor heling. Het is wettelijk verboden om politie-uniformen buitenshuis te dragen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, noemt het gemak waarmee een burger zich als agent kan voordoen 'ernstig'. "Dat soort spullen moet niet op de markt komen. Het gaat toch om de betrouwbaarheid van de sterke arm van de overheid. Burgers moeten ervan op aankunnen dat de politie geen fraudeur is.
 Op internet brengen de tweedehands uniformen ongeveer net zoveel op als de nieuwprijs bij de afdeling KLPD-logistiek, die de verstrekking verzorgt. Tussenhandelaren vertellen dat ze regelmatig worden benaderd door potentiele kopers die geheimzinnig doen over hun bedoelingen met de kleding. Geregeld zijn er incidenten, waaronder berovingen, waarbij mensen betrokken zijn die zich voordeden als agent. Den Bakker van het NPI benadrukt dat burgers een agent altijd om zijn legitimatiebewijs kunnen vragen. - GPD
 ©  Wegener.NV 2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: January 19, 2005

96 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 Provinciale Zeeuwse Courant  
Provinciale Zeeuwse Courant

January 19, 2005

SECTION: 3

LENGTH: 326 words

HEADLINE: Illegale handel in politie-uniformen

BODY:
 
 door Marloes de Koning
 DEN HAAG - Op internet bloeit een illegale handel in nieuwe en gebruikte politie-uniformen. De verkoop loopt via sjoemelennde (ex-)agenten en bedrijven die er geen toestemming voor hebben. Met de tenues, die voor een paar honderd euro te koop zijn, kan iemand zich voordoen als politieagent.
 Op veilingsites als Marktplaats.nl en Speurders.nl zijn zowel complete uniformen als delen van politie-outfits te koop. De verkopers komen via aagenten en ex-agenten aan hun spullen. Politiemensen kopen hun bedrijfskleding met geld van het korps waar ze voor werken. Aan het einde van het dienstverband moeten ze de spullen weer inleveren. Lang niet elk korps controleert of dit ook gebeurt.
 Ook op sites als SMMedical.nl en de internetpagina van 'Bekobi bedrijfskleding' worden politiepakken aangeboden. Geen van beide bedrijven heeft de daarvoor benodigde toestemming van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Volgens een woordvoerder van het ministerie zal de KLPD de handelaren gaan aanpakken.
 Volgens Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut (NPI) kunnen agenten die hun uniformen doorverkopen worden vervolgd voor 'verduistering in dienstbetrekking'. Wie de spullen koopt kan worden vervolgd voor heling. Het is wettelijk verboden om politie-uniformen buitenshuis te dragen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, noemt het gemak waarmee een burger zich als agent voor kan doen 'ernstig'. "Dat soort spullen moet niet op de markt komen. Het gaat toch om de betrouwbaarheid van de sterke arm van de overheid. Burgers moeten ervan op aankunnen dat de politie geen fraudeur is."
 Op internet brengen de tweedehands uniformen ongeveer net zoveel op als de nieuwprijs bij de afdeling KLPD-logistiek, die de verstrekking verzorgt. Den Bakker benadrukt dat burgers een agent altijd om zijn legitimatiebewijs kunnen vragen. GPD
 Copyright Provinciale Zeeuwse Courant

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: January 20, 2005

97 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Veluws Dagblad

January 19, 2005

SECTION: GO1BIN (binnenland)

LENGTH: 373 words

HEADLINE: Illegale internethandel in politie-uniformen bloeit

BODY:
 
 door MARLOES DE KONING
 DEN HAAG - Op internet bloeit een illegale handel in nieuwe en gebruikte politie-uniformen. De verkoop loopt via sjoemelennde (ex-)agenten en bedrijven die er geen toestemming voor hebben. Met de tenues, die voor een paar honderd euro te koop zijn, kan iemand zich voordoen als politieagent. 
 Op veilingsites als Marktplaats.nl en Speurders.nl zijn zowel complete uniformen als delen van politie-outfits te koop. De verkopers komen via aagenten en ex-agenten aan hun spullen.
 Korps
 Politiemensen kopen hun bedrijfskleding met geld van het korps waar ze voor werken. Aan het einde van het dienstverband moeten ze de spullen weer inleveren. Lang niet elk korps controleert of dit ook gebeurt.
 Ook op sites als SMMedical.nl en de website van 'Bekobi bedrijfskleding' worden politiepakken aangeboden. Geen van beide bedrijven heeft de daarvoor benodigde toestemming van het ministerie van binnenlandse zaken.
 Aanpakken
 Volgens een woordvoerder van het ministerie zal de KLPD de handelaren gaan aanpakken.
 Volgens Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut (NPI) kunnen agenten die hun uniformen doorverkopen worden vervolgd voor 'verduistering in dienstbetrekking'. Wie de spullen koopt kan worden vervolgd voor heling. Het is wettelijk verboden om politie-uniformen buitenshuis te dragen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, noemt het gemak waarmee een burger zich als agent voor kan doen 'ernstig'. 'Dat soort spullen moet niet op de markt komen. Het gaat toch om de betrouwbaarheid van de sterke arm van de overheid. Burgers moeten ervan op aankunnen dat de politie geen fraudeur is.
 Op internet brengen de tweedehands uniformen ongeveer net zoveel op als de nieuwprijs bij de afdeling KLPD-logistiek, die de verstrekking verzorgt. Tussenhandelaren vertellen dat ze regelmatig worden benaderd door potentiele kopers die geheimzinnig doen over hun bedoelingen met de kleding.
 Berovingen
 Elk jaar vinden incidenten plaats, waaronder berovingen, waarbij mensen betrokken zijn die zich voordeden als agent. Den Bakker van het NPI benadrukt dat burgers een agent altijd om zijn legitimatiebewijs kunnen vragen.
 ©  Wegener.NV2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: January 19, 2005

98 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2005 De Stentor B.V.  
Zwolse Courant

January 19, 2005

SECTION: GO1BIN (binnenland)

LENGTH: 373 words

HEADLINE: Illegale internethandel in politie-uniformen bloeit

BODY:
 
 door MARLOES DE KONING
 DEN HAAG - Op internet bloeit een illegale handel in nieuwe en gebruikte politie-uniformen. De verkoop loopt via sjoemelennde (ex-)agenten en bedrijven die er geen toestemming voor hebben. Met de tenues, die voor een paar honderd euro te koop zijn, kan iemand zich voordoen als politieagent. 
 Op veilingsites als Marktplaats.nl en Speurders.nl zijn zowel complete uniformen als delen van politie-outfits te koop. De verkopers komen via agenten en ex-agenten aan hun spullen.
 Korps
 Politiemensen kopen hun bedrijfskleding met geld van het korps waar ze voor werken. Aan het einde van het dienstverband moeten ze de spullen weer inleveren. Lang niet elk korps controleert of dit ook gebeurt.
 Ook op sites als SMMedical.nl en de website van 'Bekobi bedrijfskleding' worden politiepakken aangeboden. Geen van beide bedrijven heeft de daarvoor benodigde toestemming van het ministerie van binnenlandse zaken.
 Aanpakken
 Volgens een woordvoerder van het ministerie zal de KLPD de handelaren gaan aanpakken.
 Volgens Cees den Bakker van het Nederlands Politie Instituut (NPI) kunnen agenten die hun uniformen doorverkopen worden vervolgd voor 'verduistering in dienstbetrekking'. Wie de spullen koopt kan worden vervolgd voor heling. Het is wettelijk verboden om politie-uniformen buitenshuis te dragen.
 Jaap Timmer, politiesocioloog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, noemt het gemak waarmee een burger zich als agent voor kan doen 'ernstig'. 'Dat soort spullen moet niet op de markt komen. Het gaat toch om de betrouwbaarheid van de sterke arm van de overheid. Burgers moeten ervan op aankunnen dat de politie geen fraudeur is.
 Op internet brengen de tweedehands uniformen ongeveer net zoveel op als de nieuwprijs bij de afdeling KLPD-logistiek, die de verstrekking verzorgt. Tussenhandelaren vertellen dat ze regelmatig worden benaderd door potentiele kopers die geheimzinnig doen over hun bedoelingen met de kleding.
 Berovingen
 Elk jaar vinden incidenten plaats, waaronder berovingen, waarbij mensen betrokken zijn die zich voordeden als agent. Den Bakker van het NPI benadrukt dat burgers een agent altijd om zijn legitimatiebewijs kunnen vragen.
 ©  Wegener.NV2005

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: January 19, 2005

99 of 101 DOCUMENTS

©  2004 Het Parool  
 Het Parool

December 21, 2004

SECTION: Binnenland; Pg. 6

LENGTH: 679 words

HEADLINE: Arrestatieteam kent niet altijd alle risico's

BYLINE: EXTERN

BODY:
 
 De mislukte arrestatie in het Laakkwartier lijkt geen incident. Het gebeurt vaker dat teams onvolledig worden ingelicht. Paspoortvervalsers blijken dan opeens terrorismeverdachten te zijn.
 Donderdag 16 oktober 2003. 's Avonds laat rolt bij de Amsterdamse politie een fax binnen met details over leden van het vermeende terroristische Hofstadnetwerk. Vanwege een dreigende aanslag moeten de verdachten acuut op drie locaties in de stad worden opgepakt. 
 De dienstdoende sectiecommandant van het Amsterdamse arrestatieteam beoordeelt de informatie van de nationale recherche echter als 'te summier voor het formuleren van een adequaat actieplan'. De risico's voor inzet van zijn team zijn te onduidelijk. Als de nationale recherche weigert aanvullende gegevens te verstrekken, besluit de sectiecommandant toch tot inzet van zijn mensen, vooral onder druk van een dreigende aanslag.
 In een rapportage achteraf, op 7 november dit jaar, meldt de chef van het arrestatieteam van de politie Amsterdam-Amstelland dat niet alleen hij ontevreden was over de gang van zaken. Ook arrestatieteams van de politieregio Haaglanden, eveneens betrokken bij de anti-terreuroperatie in de hoofdstad, hadden geen goed beeld van de gevaren. Uit de rapportage: "Ook de chefs van die arrestatieteams zijn van oordeel dat zij destijds op basis van te weinig informatie hebben moeten optreden, terwijl zij allebei ook de ervaring hadden dat de gevraagde extra informatie door de nationale recherche niet was verstrekt."
 Het klinkt Jaap Timmer, expert op het gebied van arrestatieteams, bekend in de oren. Timmer werkt aan een proefschrift, waarin hij diverse 'onthullingen' aankondigt over het onnodig riskant inzetten van arrestatieteams. In sommige gevallen heeft gebrekkige informatie zelfs geleid tot gewonde politiemensen, zegt Timmer.
 Ook bij het recente drama in het Haagse Laakkwartier is het de vraag of het arrestatieteam wel voldoende informatie had. Er ging immers iets helemaal mis: vier leden van het arrestatieteam, dat niet wist dat de twee verdachten explosieven hadden, raakten gewond door een granaat.
 Rond de arrestatiepoging in het Laakkwartier is een heftig conflict ontstaan. De Haagse politie en naar verluidt ook burgemeester Deetman zijn boos. Zij richten hun pijlen op de terrorismebestrijders van inlichtingendienst AIVD, de nationale recherche en het landelijk parket van het openbaar ministerie.
 In het pand aan de Antheunisstraat was voor de inval al afluisterapparatuur aangebracht, bleek dit weekend. In politiekringen wordt betwijfeld of wel alle informatie uit afgeluisterde gesprekken, bijvoorbeeld over explosieven of bereidheid tot een zelfmoordaanslag, vooraf met het team is besproken.
 Als dat zo is, zou dat zeer ernstig zijn, meent politiedeskundige Timmer. Hij heeft er begrip voor dat geheime informatie van bijvoorbeeld de AIVD afgeschermd moet worden. "Maar je moet niet spelen met de levens van politiemensen." De vrees voor het uitlekken van geheime informatie is volgens Timmer vaak ook overdreven. "Leden van een arrestatieteam zijn wel met een geheimpje vertrouwd."
 Radicaal-islamitisch 
 In Zuid-Limburg heeft de politie geleerd van de diverse anti-terreuroperaties. Een arrestatieteam pakte bij vijftien invallen in Geleen zes verdachten op. "Wij wisten slechts dat het om een bende paspoortvervalsers ging," zegt Frans Kooiman, chef recherche van de regiopolitie Limburg-Zuid. Vorige maand bleek dat het een radicaal-islamitisch netwerk betrof.
 Terugkijkend oordeelt Kooiman mild. "We hebben niet veel risico gelopen: er zijn geen kisten met munitie aangetroffen." Bovendien was de operatie in Geleen bijna een jaar voordat verdachten van de aanslagen in Madrid zichzelf in hun woning opbliezen.
 Toch zou Kooiman het de AIVD nu wel kwalijk nemen als de dienst bij een nieuwe operatie zou verzwijgen dat de verdachten moslimextremisten zijn. "Niet iedere extremist is een terrorist die bereid is zichzelf op te blazen. Maar na Madrid moet je daar wel rekening mee houden."
 Ferdi Schrooten

LANGUAGE: DUTCH

LOAD-DATE: December 21, 2004

100 of 101 DOCUMENTS

©  Copyright 2004 BN/DeStem  
BN/DeStem

December 21, 2004

SECTION: Binnenland

LENGTH: 633 words

HEADLINE: Arrestatieteam weet soms te weinig

HIGHLIGHT:
DEN HAAG - Donderdag 16 oktober 2003. 's Avonds laat rolt bij de Amsterdamse politie een fax binnen met details over leden van het vermeende terroristische Hofstadnetwerk.

BODY:
 
 Vanwege een dreigende aanslag moeten de verdachten acuut op drie locaties in de stad worden opgepakt.
 De dienstdoende sectiecommandant van het Amsterdamse arrestatieteam beoordeelt de informatie van de Nationale Recherche echter als 'te summier voor het formuleren van een adequaat aktieplan'. De risico's voor inzet van zijn team zijn te onduidelijk. 
 Als de Nationale Recherche weigert aanvullende gegevens te verstrekken, besluit de sectiecommandant toch tot inzet van zijn mensen, vooral onder druk van een dreigende aanslag. In een rapportage achteraf, op 7 november dit jaar, meldt de chef van het arrestatieteam van de politie Amsterdam-Amstelland dat niet alleen hij ontevreden was over de gang van zaken. Ook arrestatieteams van de politieregio Haaglanden, eveneens betrokken bij de anti-terreuroperatie in de hoofdstad, hadden geen goed beeld van de gevaren.
 Gebrekkig
 Uit de rapportage: 'Ook de chefs van die arrestatieteams zijn van oordeel dat zij destijds op basis van te weinig informatie hebben moeten optreden, terwijl zij allebei ook de ervaring hadden dat gevraagde extra informatie door de Nationale Recherche niet was verstrekt.'
 Het klinkt Jaap Timmer, expert op het gebied van arrestatieteams, bekend in de oren. Timmer werkt aan een proefschrift waarin hij diverse 'onthullingen' aankondigt over onnodig riskante inzetten van arrestatieteams. Soms heeft gebrekkige informatie zelfs geleid tot gewonde politiemensen, zegt Timmer.
 Ook bij het recente drama in het Haagse Laakkwartier is het de vraag of het arrestatieteam wel genoeg informatie had. Er is immers iets helemaal misgegaan: vier leden van het team, dat niet wist dat de twee verdachten explosieven hadden, raakten gewond door een granaat.
 Rond de mislukte arrestatiepoging in het Laakkwartier is een heftig conflict ontstaan. De Haagse politie en naar verluidt ook burgemeester Deetman zijn boos. Zij richten hun pijlen op de terrorismebestrijders van inlichtingendienst AIVD, de Nationale Recherche en het Landelijk Parket van het openbaar ministerie.
 In het pand aan de Antheunisstraat was voor de inval al afluisterapparatuur aangebracht, zo bleek dit weekend. In politiekringen wordt betwijfeld of wel alle informatie uit afgeluisterde gesprekken, bijvoorbeeld over explosieven of bereidheid tot een zelfmoordaanslag, vooraf met het arrestatieteam is besproken.
 Ernstig
 Als dat zo is, zou dat zeer ernstig zijn, meent politiedeskundige Timmer. Hij heeft er begrip voor dat geheime informatie van bijvoorbeeld de AIVD afgeschermd moet worden. "Maar je moet niet spelen met de levens van politiemensen." De vrees voor het lekken van geheime informatie is volgens Timmer vaak overdreven: "Leden van een arrestatieteam zijn wel met een geheimpje vertrouwd."
 In Zuid-Limburg heeft de politie geleerd van de diverse anti-terreuroperaties. Een arrestatieteam pakte bij vijftien invallen in Geleen op 29 april 2003 zes verdachten op. "Wij wisten slechts dat het om een bende paspoortvervalsers ging", zegt Frans Kooiman, chef recherche van de regiopolitie Limburg-Zuid. Vorige maand bleek uit een evaluatierapport over de AIVD dat het een radicaal-islamitisch netwerk betrof.
 Terugkijkend oordeelt Kooiman mild. "We hebben niet veel risico gelopen: er zijn geen kisten met munitie aangetroffen." Bovendien was de operatie in Geleen bijna een jaar voordat verdachten van de aanslagen in Madrid zichzelf in hun woning opbliezen. Dat gebeurde in april dit jaar, toen de politie hen wilde arresteren. Toch zou Kooiman het de AIVD nu wel kwalijk nemen als de dienst bij een nieuwe operatie zou verzwijgen dat de verdachten moslimextremisten zijn. "Niet iedere extremist is een terrorist die bereid is zichzelf op te blazen. Maar na Madrid moet je daar wel rekening mee houden."

LANGUAGE: Dutch

LOAD-DATE: December 21, 2004

101 of 101 DOCUMENTS

Copyright  2004 Noordelijke Dagblad Combinatie / Leeuwarder Courant
All rights reserved  
Leeuwarder Courant 

December 21, 2004  
noord ; west ; zuid ; stad 

LENGTH: 458 woorden

HEADLINE: Blijkt paspoortvervalser opeens terreurverdachte 

BODY:
 De mislukte arrestatie van twee terrorismeverdachten in het Haagse Laakkwartier, waarbij een handgranaat vier agenten verwondde, lijkt geen incident. Het gebeurt wel vaker dat arrestatieteams niet volledig zijn geïnformeerd over de tegenpartij, met alle risico's van dien. 
 Bij de Amsterdamse politie rolt op donderdagavond 16 oktober 2003 een fax binnen met details over leden van het vermeende terroristische Hofstadnetwerk. Vanwege een dreigende aanslag moeten de verdachten acuut op drie locaties in de stad worden opgepakt.  
 De dienstdoende sectiecommandant van het Amsterdamse arrestatieteam beoordeelt de informatie van de nationale recherche echter als 'te summier voor het formuleren van een adequaat actieplan'. Vooral onder druk van een dreigende aanslag besluit de commandant uiteindelijk toch tot inzet van zijn mensen. Uit een rapportage blijkt dat de arrestatieteams van de politie Amsterdam-Amstelland en politieregio Haaglanden geen goed beeld hadden van de gevaren rond de anti-terreuroperatie. 
 Het klinkt Jaap Timmer, expert op het gebied van arrestatieteams, bekend in de oren. Timmer werkt aan een proefschrift, waarin hij diverse 'onthullingen' aankondigt over onnodig riskante inzetten van arrestatieteams. In sommige gevallen heeft gebrekkige informatie zelfs geleid tot gewonde politiemensen, zegt Timmer. 
 In het pand aan de Haagse Antheunisstraat was voor de inval al afluisterapparatuur aangebracht, bleek dit weekend. In politiekringen wordt betwijfeld of wel alle informatie uit afgeluisterde gesprekkenvooraf met het arrestatieteam is besproken. Als dat zo is, zou dat zeer ernstig zijn, meent Timmer. Hij heeft er begrip voor dat geheime informatie van bijvoorbeeld de AIVD afgeschermd moet worden. "Maar je moet niet spelen met de levens van politiemensen." 
 In Zuid-Limburg pakte een arrestatieteam bij vijftien invallen in Geleen op 29 april 2003 zes verdachten op. "Wij wisten slechts dat het om een bende paspoortvervalsers ging," zegt Frans Kooiman, chef recherche van de regiopolitie Limburg- Zuid. Vorige maand bleek uit een evaluatierapport over de AIVD dat het een radicaal-islamitisch netwerk betrof. 
 Terugkijkend oordeelt Kooiman mild. "We hebben niet veel risico gelopen: er zijn geen kisten met munitie aangetroffen." Bovendien was de operatie in Geleen bijna een jaar voordat verdachten van de aanslagen in Madrid zichzelf in hun woning opbliezen. 
 Dat gebeurde in april dit jaar toen de politie hen wilde arresteren. Toch zou Kooiman het de AIVD nu wel kwalijk nemen als de dienst bij een nieuwe operatie zou verzwijgen dat de verdachten moslimextremisten zijn. "Niet iedere extremist is een terrorist die bereid is zichzelf op te blazen. Maar na Madrid moet je daar wel rekening mee houden." (GPD) 

LOAD-DATE: December 21, 2004