Wat zit er in de weg?
Het gesprek over christen en verkeer wordt sterk bemoeilijkt door de situatie waarin de meeste christenen zich niets vermoedend zich gestort hebben. Ze zijn gewend aan deze situatie, zij rijden auto, een grote misschien wel, en ze hebben hun leven erop afgestemd. Ook de vrienden en bekenden, de medechristenen, ja bijna de hele maatschappij dringt erop aan om vooral auto te rijden. (Op enkele groepen na, dan) Het is een gewoonte geworden, waar men eigenlijk aan 'vast' zit.
Reactie
Als we in gesprek gaan, reageren velen afwerend. Er wordt bijvoorbeeld beweerd dat het onzin is, of dat het geen zin heeft, of dat het maar zo'n klein beetje is vergeleken met wat de rest doet. Want de buren rijden nog meer en de fabrieken vervuilen ook. Vooral anderen moeten de eerste stap zetten (wat niet mag inhouden dat ze zelf zullen volgen, natuurlijk.) Ook wordt er verder over doodgezwegen, totdat er zich een mogelijkheid zich voordoet om dit belachelijk te maken. Kortom: je wordt in een hokje, een verdoemhoekje, geplaatst. Ook de relatie geloof en verkeer wordt afgewezen, en de boodschapper ervan wordt belachelijk gemaakt en onpraktisch of minder geestelijk betiteld.
Menselijk?
Een afwerende reactie lijkt logisch als je je bedenkt dat niemand 'fout' wil zijn. Toch gaat het nog wat dieper. Wat we vaak niet door hebben, is dat we een verborgen - angst - redenatie toepassen. Die gaat bijvoorbeeld zo: ik rij auto, dat bevalt me en ik zie geen andere goede alternatieven. Ik wil ze ook niet zien, want dan zou verandering mogelijk zijn, en in veranderen zie ik tegenop. Ook hou ik mijzelf hierbij voor dat verandering nog geen verbetering is. Deze twee angsten (de liefst diepverborgen angst om het verkeerde te hebben gedaan en om te moeten veranderen) zijn samen een heel sterke kracht in een mensenleven. Angst die de mens ervan weerhoud om menselijk te reageren.
Verkeer en Leefomgeving
visie, motieven
(door drs. Cees Stavleu)
Ook christenen kunnen gemakkelijk op deze manier reageren. De verboren - angst - redenatie gaat dan bijvoorbeeld zo: ik ben christen, dus ik behoor goed te leven, het mag dus niet fout zijn. Als ik verander geef ik toe dat het fout was, dat mag dus niet, bovendien vind ik veranderen moeilijk. Ook zie ik andere christenen, waarvan sommige veel dieper geloven, niet anders leven. Dus het moet kunnen en goed zijn. Daar zijn best wel bijbelteksten voor te vinden, nietwaar? Ik wil mij niet laten beperken door mijn geloof, dus ik laat toe dat ik mijn geloof op dit punt een klein beetje minder serieus te nemen. Want er mag geen relatie zijn tussen mijn geloof en mijn vervoerskeuze, hooguit in rijstijl, maar ook niet te veel. Hierbij regeert Gods liefde niet meer, maar de angst! In de Nederlandse bijbelvertalingen wordt dit een reactie naar het vlees genoemd.
Christelijke reactie
Toch is het echt wel mogelijk om op verschillende manieren te reageren: de mens kiest zelf zijn eigen reactie. Ik beperk me hier tot een meer christelijke reactie. Ik heb ze in stapjes ingedeeld, voor de overzichtelijkheid. In de praktijk kunnen ze gelijk op of zelfs door elkaar lopen.
1) Als we in gesprek gaan, zullen ze de punten waarin ze zich wel herkennen erkennen. De boodschapper is dankbaar voor de christelijke reactie. Als ze open genoeg zijn, zullen ze je vertellen dat het nieuw is wat ze horen, dat ze erover na zullen denken en in gebed tot God zullen brengen.
2) Binnen enige tijd gaan ze het gesprek overdenken (in plaats van verdringen) Ze bidden God om wijsheid en inzicht hierin en ze laten God toe te om op dit gebied ook wat te zeggen mag hebben. Ze ontdekken en erkennen wat hun rol is hierin.
3) Dit nieuwe inzicht zullen ze aan God vertellen, aan Hem geven en aan Hem erkennen van jouw rol erin.
4) God schenkt vergeving door Zijn zoon Jezus. Zijn geest schenkt bovendien liefde, voor Hem en voor je naaste.
5) Door die liefde ebt de angst weg, waardoor niet alleen inzichten en kennis erover mag groeien maar ook juist de wil tot verandering, tot verbetering zal ontstaan. (angst versus liefde, zie 1Johannes 4, regel 18)
6) Zijn wie je bent: Goed zijn voor al wat onder je is gesteld, dat wil zeggen, waar jij een zekere verantwoording voor mag dragen, je gezin, huisdieren, tuin, buurtgenoten, medemens, natuur en milieu.
7) Daardoor ga je dingen doen, die in jouw macht en aard zijn, die tot verbetering leiden. Ook zal je initiatieven van anderen daarin steunen.
8) Bidden bij dit alles: Gods zegen vragen, vertellen hoe het gaat, God danken voor wat je nu voor Hem doet. Bidden voor anderen, enz. de 'stappen' 3 t/m 8 kan enkele malen doorlopen worden, en de volgorde kan eventueel individueel verschillen. Maar na verloop van tijd komt stap 9:
9) Na verloop van tijd wordt het een goede gewoonte. Je hoeft je niet steeds bewust meer te zijn om hierin het goede te doen. Na een onbepaalde rustperiode ben je klaar voor het volgende: of voor een verdieping of op een heel ander vlak mag je dan Zijn Wil leren kennen.
Heeft het zin?
Eerst en vooral staat in de bijbel dat God gehoorzaamheid wil van zijn volgelingen. We mogen het met liefde voor onze God doen, alleen al daarom heeft het al zin. Onze Schepper en verlosser kunnen we ermee eren.
Toch zijn er nog andere dingen die dit alles zinvol maken. Hij laat zien dat hij respect heeft voor God, door respect te geven aan wat Hij geschapen heeft. Je toont ermee wat de mens voor mooi mens wordt als hij door God is "aangeraakt". Het zal daardoor meer gaan afsteken bij de mensheid in z'n zondigheid en wat dat voor negatief effect heeft op de leefomgeving. De mens, die door God daaruit gered is, laat een andere houding en andere kijk zien, menselijker. Hij zal hulpvaardiger zijn naar de medemens, de medechristen, en zal gedrags - alternatieven laten zien. Wat toont dat er een christelijk alternatief is: kijk maar, er is hoop!
Er komt wat meer rust in je leven. Je zult namelijk merken dat je plaatselijke gemeenschap belangrijker wordt. Je medemens woont weer naast je. Je wordt meer betrokken met het wel en wee van je omgeving en van je leefomgeving.
Als Gods licht mag schijnen in de wereld van verkeer en vervoer is dat heel bevrijdend. Je laat zien dat er leven is na de autoverslaving. Je wordt evenwichtiger want je hoeft de negatieve kant van de automaatschappij niet meer weg te drukken. Kortom: leven in overeenstemming met je waarden geeft innerlijke rust.
laatst gewijzigd: juli 2003