Untitled Document

กลอน

บัณฑิต

สรรถ้อยคำมาเผดียงเรียบเรียงร้อย
ล้วนเป็นถ้อยที่เก็บรอมาทอถัก
ถักเป็นสร้อยร้อยงามด้วยความรัก
กลางแกนหลักสายสร้อยร้อยด้วยใจ

รอประจงสวมสร้อยศอรอบคอบัณฑิต
รอปวงศิษย์เตรียมร้อยสร้อยรักให้
รอแสดงความปรีดาแทนมาลัย
ขอศิษย์ได้รับรู้ว่าครูรอ

ก็ถึงวันควร ยินดีวันนี้แล้ว
“ผลพวงแก้วเจ้าจอมที่หลอมหล่อ”
ใช้ถ้อยคำเลิศเพียงไหนก็ไม่พอ
มาเติมต่อแต่งลำนำคำยินดี

ยินดีที่เห็นปวงศิษย์สมสิทธิ์ศักดิ์
เป็นบัณฑิตสมรักสมศักดิ์ศรี
ไปเผยแผ่ภูมิปัญญาบรรดามี
สมควรที่เป็นศิษย์ขวัญสุนันทา

ยินดี ยินดี เป็นที่สุด
ขออวยพรให้ก้าวรุดไปข้างหน้า
สร้างศรัทธาประชาคมสมปรัชญา
งามสง่า สมศักดิ์ศรี สมที่คอย.

พบกันเมื่อลาจาก

ได้พบกันวันใดใจตื่นเต้น ถ้าเธอเล่นmsnเห็นฉันไหม

หากว่ารักทักกันฉันดีใจ คุยกันไปให้นานนานหวานน้ำตาล

เราจากกันมันไกลไร้ที่สุด แต่ไม่หยุดดุจดังพลังสาร

ไม่หยุดรักอักษรกลอนตามกาล แม้จะนานเพียงใดไม่ลืมกัน

ก็นึกฝันวันคืนระรื่นจิต ได้ใกล้ชิดพิศมัยในเธอฉัน

ได้โทรหาว่าคิดถึงซึ้งแก่กัน ทุกคืนวันจันทร์ถึงศุกร์ทุกเช้าเย็น

คงจะจบพบกันวันสุดท้าย ฉันเหมือนตายหายไปในที่เห็น

เธอจากไปในที่ที่ควรเป็น ทุกเช้าเย็นเช่นไรเมื่อจากลา

เธอคิดถึงซึ้งไหมใจดวงนี้ ถึงคนดีมีกันทุกวันหา

ฉันยังรักปักใจให้เรื่อยมา ทุกภาษามีว่า ฉันรักเธอ

เศร้า ๆ

จะเก็บใจเธอใส่ในเซตว่าง อยู่ตรงกลางระหว่างเทอกับฉัน

แล้วยูเนียนเขียนใจกันและกัน สมาชิกความสัมพันธ์ของฉันเทอ

จะเก็บใจเทอใส่ในซับเซต อินเตอร์เซกความรักสลักจิต

คอมพรีเม้นถีบกระเด็นพวกเห็นผิด แล้วก็ปิดปีกกาของฉันเทอ

เส้นขนานนานเข้าเราก็ห่าง เป็นที่ว่างกลางใจไว้คิดถึง

ได้แค่มองสองตาว่าอยากซึ้ง ให้คนหนึ่งปิดเซตว่างข้างหัวใจ

แม้น้ำตาลหวานชื่นระรื่นรส ก็คงหมดเรื่องซึ้งคะนึงหา

จากนี้ไปใจก็ขมปนความชา แล้วความรักที่ตามหาคืออะไร?

อาจเป็นเพราะเคราะห์ร้ายคล้ายลิขิต จึงหมดสิทธิ์คิดชอบตอบใจฉัน

แม้ความจริงอิงรักมากอนันต์ แค่มองกันปันใจยังไม่มี

สายลม ท้องฟ้า ความรัก
ไร้คลื่นลมชมทิวทัศน์ตัดขอบฟ้า
ณ เวลาสายัณห์อันสดใส
มีสายน้ำตามทางห่างตัวไป
ขาดแรงใจในชะตาที่อาวร
แค่มองไปในทะเลหรือเวหา
อนิจจาบนฟ้าประภัสสร
มีแสงสวยรวยรินทินกร ทุกช่วงตอนวอนให้ใจไม่ลา
เริ่มเห็นดาวพราวสว่างกลางพื้นที่
ในนทีมีใสในทิศา
ศศิธรรอนแรมบนนภา มีพฤกษาต่างต่างนานาพันธุ์
มีสายลมกลมกลืนระรื่นเห็น
ทั้งร้อนเย็นเช่นไรในไพรสัณฑ์
มีต้นไม้กระจายตาพนาวัน
ถ้ามีฉันนั้นมีเธอเสมอมา

คิดถึง

แค่หลับตาพาใจไปในฝัน ทุกทุกวันพรั่นเพ้อถึงเธอเขา

เดินจูงมือถือแขนกับแฟนเรา คิดแล้วเศร้าเข้าใจในเวลา

มองดูเธอเผลอใจไปทุกที แต่ตอนนี้ที่ใจไม่ถามหา

เพราะรักมากพอจากไปไร้ชีวา เพียงอิจฉาคู่อื่นระรื่นรมณ์

หวังว่าเธอเจอฉันทักกันบ้าง ให้ที่ว่างต่างกันมันขื่นขม

ก็ได้แต่แลดูอยู่ชื่นชม แต่อารมณ์อมทุกข์สุขไม่มี

อาจเป็นเพราะเคราะห์กำช้ำปางก่อน กลับมาย้อนตอนไหนไม่อาจหนี

หรือว่าเป็นเช่นไฟไออัคคี แต่ก่อนนี้มีเราเข้าใจมา

กี่พ.ศ.รอเก้อละเมอฝัน กี่คืนวันจันทร์พุธสุดหวงหา

เสาร์อาทิตย์คิดไปไร้เพลา ทั้งสิงหามีนาคมผมยังรอ

มีสิ่งหนึ่งถึงเธอขอเบอร์หน่อย จะได้คอยโทรหาถ้าเธอท้อ

แม้ว่าไกลไร้ทางรถรางก็ ฉันยังรอมอบใจให้หมดเลย

กลอนจีบผู้หญิง

การจีบหญิง แท้จริง นั้นแสนง่าย คือแต่งกาย ไปเดิน ที่สยาม

ปิ๊งคนไหน ไปใกล้ๆ แล้วเดินตาม จากนั้นถาม เบอร์โทร โอ้! ง่ายจัง

แต่จะได้ หรือไม่ได้ อยู่ที่น้อง ผู้หญิงเค้า มีสมอง น้องอย่าหวัง

ว่าอะไร มันจะง่าย สบายจัง อยากสมหวัง ต้องจริงใจ ให้มันเคย

ถ้ารักจริง ชอบจริง ค่อยตามจีบ ไม่ต้องรีบ เปิดใจ ให้เฉลย

ว่าตัวมรึง รักแมร่ง ชิบหายเลย อย่าเปิดเผย เร็วไป เสียเวลา

แรกทักทาย ต้องสุภาพ พูดไพเราะ พูดเพราะๆ ดีกว่า อย่า

อย่าโชว์ออฟ ทำเท่ อวดศักดา แค่ทำตัว ธรรมดา ก็คงดี

สองอย่าตื้อ อย่าตาม รำคาญว่ะ หยิ่งหน่อยนะ จะดูเท่ สมศักดิ์ศรี

แล้วอย่าพรั้น เรื่องตัวเอง แมร่งทั้งปี พูดแบบนี้ เหมือนขี้คุย คงไม่ได้

โทรไปหา วันลังครั้ง กำละแจ๋ว 18ครั้ง มากไปแล้ว เค้ารู้ไต๋

อย่าทำตัว เป็นผู้ชาย ที่ง่ายไป แล้วหญิง คนใด จะมองมรึง

นัดทานข้าว ควรจะเป็น มือเย็นนะ ถ้าอยากจะ จากกัน ให้คิดถึง

เลี้ยงมื้อเช้า มื้อกลางวัน เปลืองนะมรึง แดดมันร้อน แมร่งไม่ซึ้ง เสียตังฟรี

จะไปไหน ควรไปรับ ควรไปส่ง ต้องซื่อตรง รักเดียว ไม่ขี้หลี

ถือคติ ทำดี ย่อมได้ดี ทำแบบนี้ มีสิทธิ์ ติดแน่นอน

กลอนเศร้า ๆ

อาจเป็นเพียงเสียงหลอนนอนได้ยิน ณ ผืนดินหินทรายคล้ายในฝัน

บนผืนฟ้าพาใจชื่นชีวัน สิ่งสำคัญนั้นมีเธอเสมอมา

แต่วันนี้ที่ใจให้จะขาด เป็นเพราะอาจชาตินี้มิมีหา

จำต้องไปไกลนุชสุดจะลา เพียงอิจฉาคู่อื่นระรื่นรมย์

อาจเป็นเพราะเคราะห์กรรมช้ำปางก่อน กลับมาย้อนตอนนี้ที่ขื่นขม

เหมือนเอามีดกรีดใจให้มันคม แค่ได้ชมผมเศร้าเคล้าน้ำตา

เธอจากไปไร้รักอักษรกล่าว ทั้งเรื่องราวหนาวจิตมิตรภาษา

ฝันสลายกลายเป็นเช่นเวลา อนิจจาว่ารักมักเปลี่ยนแปร

นึกถึงวันฉันมีเธอละเมอคิด เหมือนดั่งจิตชิดใจให้เป็นแผล

ในวันนี้ที่ใจไม่อยากแล มันไม่แฟร์แต่ฉันมันรักเธอ

วันนี้กับความจริง

ในวันนี้ที่ฉันนั้นได้เห็น มันก็เป็นเช่นไรไม่เคยคิด

ในวันนี้ที่ฉันนั้นคิดผิด เธอสนิทชิดใกล้ไปด้วยกัน

ฉันโดนหลอกชอกช้ำดั่งโดนยิง รู้ความจริงสิ่งนี้ที่ไร้ฉัน

เธอโกหกผกผันกันและกัน ทุกคืนวันฉันหลงคงดีใจ

เมื่อได้ตามความจริงอิงความลับ เหมือนยังหลับนับหนึ่งถึงเลขไหน

นับถึงล้านนานมากยากเท่าไหร่ ไม่เท่าใจใครบางคนปนผู้อื่น

กลอนSMS

M S N เป็นอีหยังนั่งอดสู

เครื่องมันแฮ๊งค์ แรงไม่พอจะขอดู

I รอ U ให้รู้ไป ว่าไม่มา

หรือเพราะว่า ค่าของฉันมัน 98

ไม่น่าChat add contract เลยนี่หนา

CPU ดูก็เก่า ไม่เร้าตา

d d R ด้อยทั้งRAM แถมโบราณ

U awayตรงonline คล้ายBusy

ยังจะดี ที่ให้ฉัน ได้ฝันหวาน

แต่นี่เธอเหมือน error ไปอีกนาน

ทั้งวันวาน จนเดี๋ยวนี้ ไม่มีเลย

คิดฮอดหลาย Receive File คล้ายดั่งเก่า

ไม่เหมือนเรา ที่หยอกเย้า เฝ้าเฉลย

my music คลิ๊กPhoto โอ้อกเอย

เป็นอย่างเคย ที่ไม่เติม เพิ่ม Mb

Recycle ก็น้อยใจ ไร้คนทิ้ง

document ก็แน่นิ่ง ไม่สุขี

ทั้งPrograme ทั้ง Userคอยเก้อFree

Local C ก็หวั่นไหว ใจกังวล

Web Master อย่าเผลอหลับ ขยับหน่อย

เพราะคนคอย เขาหงอยเหงาเศร้าสับสน

ฝากบอกไปFile ตกค้าง ว่างหนึ่งคน

เขายังทน รอแต่เธอ อยู่คนเดียว ... ที่(MSN)

ฝันดีนะ

ในคืนนี้มีดาวพราวเต็มฟ้า สี่ทุ่มกว่าหาใครไว้ตอนฝัน

เป็นห่วงเธอละเมอใจให้แก่กัน และตัวฉันวันนี้จะมีเธอ

ฉันก็เป็นเช่นคนเดินบนโลก มีทุกข์โศกความเศร้าเราก็เผลอ

ฉันคนนี้มีแต่ใจให้กับเธอ ไม่เลิศเลอเพ้อฝันทุกวันไป

อากาศเย็นเช่นไรให้ห่มผ้า อนิจจาฟ้างามอร่ามใส

ไร้เมฆดำอัมพรขจรไกล มีหนึ่งใจให้เธอเสมอมา

ถึงห้าทุ่มกลุ้มมากจากคนนี้ ห่วงคนดีที่ไกลกันฉันเฝ้าหา

ให้เธอหลับจับใจในเวลา ฉันจะมาหาเธอไม่เผลอใจ

ถึงเที่ยงคืนตื่นหรือยังฟังกันบ้าง คนอ้างว้างทางนี้ไม่ไปไหน

ไม่เลิศหรูดูดีที่ด้านใด มีเพียงใจให้กันทุกวันวา

ถึงตีหนึ่งพึงคิดจิตโศกเศร้า มีเพียงเราเข้าใจให้ห่วงหา

กลัวเธอนั้นปันใจครรไลลา จึงต้องมาดูแลแม้ยามนอน

ถึงตีสองของวันใหม่ไร้อาทิตย์ ในดวงจิดพิสมัยไร้อักษร

มีแต่ตัวกับใจในบทกลอน ไม่จากจรรอนแรมแม้หนาวเย็น

ถึงตีสามถามใจในทุกช่วง ใจหนึ่งดวงเดียวดายถ้าได้เห็น

อากาศหนาวเช้าหรือยังทั้งที่เป็น ลมแสนเย็นเว้นว่างข้างหัวใจ

ถึงตีสี่มีรักซักพันหมื่น สุดสะอื้นตื้นตันฉันแก้ไข

เมื่อเธอตื่นจากฝันในทันใด อยากฝากใจให้กับเธอเสมอมา

ถึงตีห้าอาทิตย์มิดขอบฟ้า ในสายตาอาวอนกลอนหนักหนา

ทินกรรอนแรมค่อยค่อยมา ส่งสายตาว่าคิดถึงซึ้งแก่กัน

แค่เธอคนเดียวก็พอ

แค่ได้พบสบตาว่าใช่เลย ชาติก่อนเคยร่วมรักสลักจิต

แค่ได้มองสองตามิน่าผิด แค่ได้คิดสนิทใจไว้ข้างกัน

ทั้งนิสัยใจคอก็ดูดี ทุกท่าทีที่เห็นเป็นดั่งฝัน

กริยาวาจาว่าเทวัญ ทุกทุกวันฉันมีเธอเสมอมา

มีคนอื่นชื่นชอบมอบใจให้ เธอเก็บไว้ในไหนไม่เคยว่า

อยากได้รักซักค่าตารางวา แค่มองตาก็ว้าวุ่นอบอุ่นอยู่

อยากเป็นเตียงเคียงเธอละเมอฝัน เป็นดวงจันทร์วันที่มีเธออยู่

ไม่ได้เป็นเช่นฝันอันเลิศหรู ที่เป็นอยู่ดูฉันนั้นแหละจริง

เป็นสายน้ำตามทางข้างหัวใจ เป็นดั่งทรายให้เธอเป็นเจ้าหญิง

ให้ก่อร่างสร้างปราสาทอาจพักพิง ในความจริงสิ่งใดให้ความรัก

เธอมีใจให้ฉันมันก็ดี ทุกทุกทีที่เจอเธอไม่ทัก

นี่รึป่าวดาวบนฟ้าคำว่ารัก ได้รู้จักรักแท้แค่ได้ชม

แต่ตอนนี้มีใจไร้ตัวเธอ มีแต่เบอร์เพ้อไว้ยามใจขม

อยากฝากฟ้าพาใจไปกับลม ส่วนตัวผมจมความฝันตอนหวั่นไหว

ในตอนนี้มีเธออยู่รู้หรือไม่ ที่หนใดไร้หนทางร้างทางไกล

หากว่ารู้อยู่แห่งหนตำบลไหน จะฝากใจให้เธอไว้เพ้อฝัน

ก็นึกย้อนตอนที่มีเธออยู่ ช่างเลิศหรูดูหวานนานอนันต์

นั่งเรียนไปใจหายไร้ชีวัน ทุกทุกวันสัญจรกลอนไปมา

ในตอนนี้มีรูปถ่ายคลายตัวจริง ดั่งเจ้าหญิงอิงอยู่ดูมองหา

เป็นรูปเธอเพ้อใจในเวลา คล้ายนางฟ้ามาเกิดเปิดหัวใจ

สุดท้ายนี้ที่ฉันนั้นอยากบอก เธอไม่ออกนอกใจที่มีให้

จะคิดถึงซึ้งเธอเสมอไป ที่แห่งใดว่างไว้ให้ใจเธอ

ไม่เห็นหน้าวันใดใจแทบขาด
อยากประกาศก้องจิตว่าคิดถึง
ไม่เห็นหน้าวันใดใจสั้นตรึง
เพราะติดถึงแต่เธอเสมอมา

ฉันพบเจอะเจอเธอเช้าวันหนึ่ง
เธอนั่งซึ้งกับหนังสือที่เธอถือ
ฉันแอบมองมอบรักช่างแสนซื่อ
นี่นะหรือการแอบมองต้องอารมณ์
รุ่นน้องต้องเคารพท่านรุ่นพี่
แต่ใจนี้แอบรักเฝ้าขื่นขม
กลัวรุ่นพี่ตัดรักร้าวระทม
ให้อกตรมชอกช้ำเศร้าช้ำทรวง

มีผู้ชายคนหนึ่งทำให้ชันหลงรัก
มีผู้ชายไม่มากนักทำให้ชันหลงใหล
มีผู้ชายคนเดียวที่อยู่นัยหัวใจ
และผู้ชายคนนั้นจะเป็นครัยถ้าไม่ใช่เธอ

.......รู้สึกไม่พอจัย
เวลาเทอร์พูดถึงใครคนนั้น
เทอร์บอกเทอร์กับเขาอยากพบกัน
ส่วนฉันเป็นเพียงคนอื่นคนไกล
ขอเปลี่ยนสักนิดได้ไหม
เปลี่ยนให้ฉันเป็นคนสำคัญ

แค่เธอทักทายก็คิดไกล
ว่าเธอมีใจให้กัน
แค่เธอยิ้มเพียงแค่นั้น
ก็คิดว่าฉันคงมีชัย
ไม่มองตัวเองเลยเรา
แค่เค้ามาปลอบใจ
ก็คิดไปว่าเค้าห่วงใย
ว่าแล้วต้อง..เจ็บใจ
เพราะคิดเองเป็นไงละทีนี้

การรักและไม่ได้รับรักตอบ…….เป็นทุกข์
แต่สิ่งที่เป็นทุกข์ยิ่งกว่า….คือการรักใครสักคน
แต่ไม่มีความกล้าพอที่จะบอกให้คนๆนั้นรู้
และต้องมาเสียใจภายหลัง
ลองบอกเขาไปดูนะจ๊ะ

รักครั้งแรกเจ็บแสบแทบเป็นบ้า
เมื่อเธอมาตัดสัมพันธ์กันเมื่อสาย
รักครั้งแรกพบจุดจบแทบวางวาย
รักสุดท้ายตายทั้งเป็นเพราะเธอทำ

ฝันดีนะ

ในคืนนี้ที่ดาวพราวสว่าง ใจยังว่างทางนี้ที่นึกฝัน

ในคืนนี้ที่ใจไม่เข้ากัน พุธศุกร์จันทร์วันนี้มีแต่เงา

ดึกป่านนี้ตีหนึ่งฝันถึงไหน แต่ในใจคงไม่มีที่ให้เรา

ตัวฉันนั้นมันแพ้แต่ความเศร้า เอาแต่เฝ้านั่งรอท้อทุกวัน

อยากฝากฟ้าพาใจให้ถึงที หลับฝันดีตีสองมองในฝัน

อากาศเย็นเช่นไรให้กอดกัน แค่นี่ฉันก็ฝันดีกี่เนื่อนนาน

ถึงตีสามถามใจในทุกช่วง ใจหนึ่งดวงทวงถึงจึงฝันหวาน

หลับสนิทจิตใจใส่น้ำตาล ไม่อยากผ่านกาลนี้ที่มีกัน

ถึงตีสี่มีใครให้ใจบ้าง ยิ่งตัวห่างต่างที่มีหรือฉัน

แต่ยังไงในนี้ดีต่อกัน นอนหลับฝันฉันจะป้องจากผ่องภัย

อยู่ท่ามกลางฝูงชนคนล้อมอยู่ แค่คนรู้จักใช่ซึ้งตรึงใจ
ยังมิใช่คนที่คอยห่วงใย ที่รักใคร่คนนั้นยังไม่มี
คงต้องรออีกไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ถึงมีได้จริงจริงนะคนนี้
คนที่เคียงข้างเราอย่างยินดี เป็นคนที่รักเรานี้อย่างจริงใจ
คงไม่ขอมากไปแค่คนนี้ แค่คนที่รักเราเอาใจใส่
แค่คนที่รักจริงคอยห่วงใย คนที่ให้เรารักและรักเรา

แอบหลงรัก หญิงหนึ่ง ซึ่งหมายปอง
เธอกลับมอง เมินเฉย ไม่เคยสน
อุตสาห์มอบ รักแท้ ไม่แคร์คน
กลับต้องหม่น หมองจิต คิดใจลอย
หวังได้รับ รักตอบ มอบกลับคืน
เธอกลับยื่น รักหมอง ต้องเหงาหงอย
เธอบอกรัก ไร้ค่า อย่ารั้นคอย
บุญเราน้อย ถอยหนี ไม่มีใจ
ขอแค่เพื่อน เลือนลาง เส้นทางแฟน
เลิกห่วงแหน หึงหวง อย่าถ่วงไว้
เรามันต่ำ จำต้อง มองให้ไกล
เธอสดใส เราเศร้า ไม่เข้ากัน
รักข้างเดียว เสียวแสบ แทบขาดใจ
น้ำตาไหล รินร่วง ช่วงรักผัน
นอนไม่หลับ อับเฉา เศร้าทุกวัน
โรครักนั้น รุนแรง แทงใจเรา

กลอนรัก

แรกพบกันเธอนั้นเหมือนฉันเพื่อน รอยยิ้มเยือนเหมือนมีไมตรีจิต

ความเป็นเพื่อนเลือนหายไปทีละนิด กลายเป็นรักสลักจิตอนิจจา

แค่ได้พบสบตายามได้เห็น ใจก็เย็นเป็นน้ำแข็งศูนย์องศา

แค่ได้ทักรู้จักซักครั้งครา ได้เห็นหน้ายิ้มมาก็ยังดี

มองบนฟ้าคราใดใจคิดถึง คิดคะนึงพึงพินิจแต่หน้าเธอ

เห็นดวงดาวพราวแสงแรงเสมอ ที่มองเจอนั้นสองเราเงาของจันทร์

ยากนะที่จะเอ่ยคำว่ารัก

มีหนึ่งคำทำให้ใจไม่กล้า แค่กล่าวว่ารักเธอก็เพ้อฝัน

มันยากเย็นเป็นคำที่สำคัญ บอกไปนั้นฉันกลัวทั้งหัวใจ

หากว่าเธอตอบไม่ใจฉันแตก ก็คงแยกแสกกลางห่างไฉน

ใจปวดร้าวราวกับรักที่ปักใจ ถ้าพูดไปเธอไม่รับเศร้าจนตาย

ต้องทนเจ็บเก็บไว้ไม่ให้รู้ เพราะกลัวอยู่ไม่คู่กันฝันสลาย

ได้แอบรักซักหนทนเดียวดาย ยังไม่สายใช่ไหมให้รักกัน

ฉันจะรอพอวันที่ประจักร บอกว่ารักซักหนที่ทนฝัน

ให้มั่นใจในนิยามคำถามมัน ให้ตัวฉันมั่นใจว่าใช่เธอ

****ขอฝากกลอนบทนี้ให้ใครบางคนครับ****

แค่เธอก็พอ

แม้ไม่ใช่ใครกันที่ฉันเพ้อ เป็นแค่เธอที่รู้จิตพิศมัย

แม้มิใช่องค์หญิงธานินทร์ใด แค่เพียงใจไม่คลายหายก็พอ

แม้ไม่ใช่นางฟ้าจากสวรรค์ เป็นแค่ควันฝันหวานผ่านชีวิต

แม้เธอเป็นเช่นไรใครลิขิต ไม่อาจปิดกีดกั้นฉันและเธอ

ยามเธอจากไป

คิดถึงมากจากใจไม่เคยหยุด โอ้น้องนุชสุดคิดถึงจึงโทรหา

ในความจริงสิ่งสำคัญฉันแทบบ้า ทุกเวลาพาเพ้อเธอทุกที

อยากได้พบสบตาว่าได้เห็น คงจะเป็นเช่นไรในวันนี้

นัดเจอกันฉันจะไปในทันที แค่คนดีมีที่เหลือเผื่อในใจ

ไม่เจอกันวันใดใจถามหา พสุธาวารีที่แห่งไหน

ในสายลมชมดาวสกาวใจ บนเปลวไฟในอัคคีพลีชีวา

ทุกทุกครั้งยังเห็นเป็นเช่นเธอ ที่เลิศเลอเผลอใจให้หนักหนา

เธอจากไปไร้คำพรรณา เปล่งวาจาว่ารักซักคำพอ

อยากให้รู้ดูให้เห็นเป็นเช่นนี้ ทุกนาทีมีใจให้ก็ท้อ

ทั้งคืนวันฉันนั่งทุกครั้งรอ อยากจะขอที่ว่างกลางหัวใจ

ไม่มีเสียงเคียงมือถือชื่อไม่เห็น ทุกเช้าเย็นเป็นเธอเพ้อไปไหน

ไร้ข้อความถามหาว่าอย่างไร ถ้าโทรไปก็ไม่รับจับยกวาง

อยู่ไกลกันฉันหวงห่วงหนักหนา ครรไลลาอาทรตอนที่ห่าง

ในตอนนี้มีใจให้ใครบ้าง คงไม่ว่างต่างมากจากตัวฉัน

สุดท้ายนี้ที่ฉันนั้นขื่นขม มีเพียงลมสมใจไว้ในฝัน

สถานที่มีไว้ให้พบกัน จะกี่วันผันผวนชวนติดตาม

รอใครซักคน

กี่นาทีที่ฉันนั้นนั่งรอ กี่พ.ศ.ขอรูปไม่เคยให้

จะกี่วันกี่ปีที่ผ่านไป กี่หัวใจที่มอบให้ไว้กับเธอ
คำว่ารอก็ดีสำหรับฉัน แม้ในฝันพรรณาหาแต่เธอ

และความจริงอิงสัจจะอยู่เสมอ แค่ได้เจอให้มารอก็พอใจ
มีความรักมากล้นให้คนหนึ่ง มันสุดซึ้งตรึงใจเก็บไปฝัน

แค่ได้มองสองตาอยู่ทุกวัน รอวันนั้นพร้อมเมื่อไรให้ทันที
แม้เวลามาช้าก็ว้าวุ้น อ่อนละมุนนุ่มนิ่มทิ่มไม่เข้าถ้าเวลามาเร็วทำไมเรา ปล่อยให้เขาเอาใจไปหมดเลย