Tulad ng mga tala na hinubog at pinatatag ng panahon
Isinabog sa kalangitan, hiyas na nakalutang sa hamog
Malakristal na tubig, dumadaloy nakalulunod
Pagkakaibiga'y nawasak sa pagguho ng muog.

Musikang dala ng hangin, lumulutang sa aking panimdim
Awit nito'y nakalulunas, sa sakit ay nakagagaling,
Sa mga panaghoy at pighating dala ng hangin
At ang pagkakaibiga'y patuloy naglalayag, sumasagwan sa agos ng dilim.

Parang isang kandilang unti-unting nauupos
Sa paglalakbay sa buhay na puno ng pagsubok
Namamatak na ang luha, sa kapaita'y patuloy, umaagos
Pagkakaibiga'y pilit pa ring itinatayo ang bantayog.

Isang ibong gala, lumilipad-liapd sa kawalan
Nilibot na ang daigdig ngunit di pa rin alam ang patutunguhan
Sa kabila ba ng ulap o sa likod ng kaparangan
Upang ang pagkakaibiga'y masagip sa nakamamatay na kalaliman.

Dagundong ng hininga, sa kapaita'y nagtitiis
Tagaktak na ang luha, sa sakit ay nananangis
Sapagkat, kahit sa paglalayag, nasasagupa ang pangil, mabalasik
Ngunit, pag-asa ng pagkakaibiga'y sumasagwan, binubuo ng bagwis. 

Diamond Tears