Ferðin
var skipulögð þó nokkuð fram í tímann
og ákváðu fimm strákar úr Spartan (skólanum
sem Ingi var í) að koma með. Einnig ætlaði systir
Inga, Lára, að koma frá Englandi og Gurrý, vinkona
okkar, að koma frá Íslandi, og hitta okkur í Perú.
Við vorum fjögur sem lögðum af stað frá Tulsa
"International" Airport þann 22. júní
eftir að strákarnir höfðu tekið lokaprófið
í bekknum. Restin af strákunum kom degi seinna og hitti okkur
í Perú. Við vorum því 10 sem fórum því
á vit ævintýranna og var ætlunin að byrja í
Cuzco, sem eitt sinn var höfuðborg Inkaveldisins (ca. 1100-1540),
stórkostleg borg sem er í 3600m. hæð. Það
var furðulegt að stíga út úr flugvélinni,
hreint og þunnt fjallaloftið angraði mann í fyrstu en
við því var bara eitt að gera, venjast því.
Þetta var eins og að koma inní allt annan menningarheim,
ekki langt frá því að vera eins og maður gæti
ímyndað sér að lífið hafi verið á
tímum Inkanna, fyrir utan öll auglýsingaskiltin og bílana.
Við fundum hostelið sem við vorum með herbergi á og
Sayda
tók á móti
okkur, hún átti eftir að hjálpa okkur mikið þó
svo
hún þekkti okkur ekkert, en það lýsir bara þeim
kostum sem
fólkið býr yfir þarna, þetta er það
yndislegasta og hjálpsam-
asta fólk sem við höfum nokkurn tíman kynnst. Við
fimm, ég,
Ingi, Helgi, Einar og Lára (sem var komin frá Englandi) kíktum
aðeins út á mannlífið, það voru örugglega
jafn margir ferða-
menn þarna eins og íbúar borgarinnar, enda stóð
yfir hátíðin
Inti Raymi, sólarhátíðin, sem er önnur stærsta
hátíð S-Ameríku
og mikið um að vera. Daginn eftir kom svo restin af hópnum,
Guðni, Stjáni, Otti, Gurrý og Helgi Fannar, og við löbbuðum
yfir lítið fjall til Sachsayumán þar sem hátíðin
átti að vera í hámarki. Þar fylgdumst við
með Inka-konunginum (manni í gervi hans) tala til fólksins
og síðar um daginn var lamadýri fórnað til heiðurs
sólarinnar (sem betur fer misstum við af því). en
þetta var þann 21. Júní þegar vetrarsólstöður eru á suðurhveli jarðar. Það
var mikið um dýrðir og heimamenn halda upp á þetta eins og gert var forðum
með öllum þeim múnderingum og tilheyrandi, ég
spurði lögreglu um hvað hún hélt að margir væru saman
komnir þarna og fékk þá tölu að það væru sennilega nálægt
300.000 manns. Á dögum Inka þá kom fólk frá öllum hornum
ríkisins eða allaleið frá þar sem er í dag Ecuador í norðri og
Chile í suðri , einnig frá þar sem nú er Bolivia. Allir gengu á
þessa háðíð til forna enda þekktu Inkarnir ekki hjólið en þess
í stað höfðu þeir lagt vegi eða gönguleiðir um allt sitt ríki sem
var þó nokkuð stærra en Rómarveldi þegar það var sem
stærst og erum við að tala um þúsundir kílómetra sem er ágætis
göngutúr. Í framhaldi af því þá er að minnast á hvers vegna við ákváðum að
fara til Perú og það var nefnilega til að ganga hluta af þessum göngustígum
sem þeir lögðu þarna til forna en okkar ganga var síðasti hlutinn úr leiðinni
frá Cuzco til Machu Picchu, eða betur þekkt sem tínda borg Inkanna. Það er
hægt að komst með lest allaleið frá Cuzco til Machu Picchu, en það er líka
hægt að láta setja sig út úr henni á tveim aðal stöðum annar á KM 88 sem er
í um 2200 metra hæð, og þaðan tekur gangan að meðaltali um 4 daga og svo er
líka hægt að fara aðeins lengra með lestinni og ganga í tvo daga. Við tókum
þann kostinn að ganga 4 daga. Yfirleitt er þetta kallað Inka gangan, Camino
de Inka eða eins og enskumælandi kalla hana The Inka trail.
Fyrsti dagurinn er ekkert svo erfiður en hann er samt allur að
mestu leiti upp í móti og gengur maður í um 6 klukkutíma en
það fer algjörlega eftir formi hvers og eins og flest okkar voru
ekki í neitt sérstaklega góðu formi. Eftir þessa rúmlega 6 tíma
göngu var tjaldað og er maður þá kominn í um 3000 metra
hæð, þá var eldað en við bárum mat okkar og tjöld sjálf þó
með smá hjálp frá svokölluðum "porteros" fyrstu 2 dagana.
Það er líka hægt að kaupa þessa ferð með ferðaskrifstofu og þá
er búið að tjalda og elda þegar maður kemur á leiðarenda en við vildum gera
þetta "the hard way" sem sumir sáu þó eftir þegar líða tók á. Nú er farið
á fætur annan daginn og er það sá erfiðasti eiginlega sá langerfiðasti og
vorum við flest farin að bölva Inga fyrir að "draga"
okkur út í þetta. Hann hafði farið þarna
áður 1996, og líkaði svo vel að við hreinlega "urðum"
að upplifa þetta.Landslagið er stórbrotið, tindar snævi þaktir
og sá stærsti heitir Veronica og gnæfir í yfir 6000 metra hæð. Það er svolítið
gaman að verða var við það þegar hærra er komið að við göngum út úr "trélínunni"
og það gerum við einmitt annan daginn en hann byrjar með frekar bröttum göngustíg
alveg upp í 4200 metra hæð sem er kallað "El paso" en þar sér niður beggja
vegna þar sem maður kom upp og líka þar sem þarf að ganga niður og svo upp
aftur. Úr þessum 4200 metrum þarf að fara um 1000 metra niður en þar eru búðir
sem margir gista aðra nóttina en við ákváðum að halda áfram upp í mót til
að létta okkur þriðja daginn og gengum við upp aðra 700 metra. Þegar þarna
er komið þá er komið inn í allt annað gróðurfar enda er þetta í útjöðrum Amazon
frumskógarins. Það er orðið rakara og trén allt öðruvísi en fyrsta daginn
og fyrrihluta annars dags. Þarna sem við gistum aðra nóttina eru gamlar rústir
og er útsýnið þaðan stórkostlegt og þegar degi tekur að halla þá læðist dalalæðan
yfir okkur með tilheyrandi raka og kulda, en það var nokkuð kalt á næturnar
en maður klæddi það bara af sér. Við fórum yfirleitt að sofa um það leyti
sem sólinn settist eða um 6-7 leitið og vöknuðum svo aftur með henni á morgnana
milli 6 og 7. En klukkan skiptir engu máli í svona ferðum heldur er aðalatriðið
að nota dagsljósið því að það verður algjörlega svart þarna á næturnar þar
sem eina ljósið eru stjörnur og tunglið þ.e þegar ekki er skýjað. Þegar við
vorum búin að tjalda þarna annan daginn þá var maður svo þreyttur að enginn
nennti að elda, en við létum okkur samt hafa það og elduðum okkur dýrindis
máltíðir úr dósum og allskyns þurrmat. Vatn þurfti ekki að taka með sér, sem
betur fer, því að við tókum bara vatn úr nálægum lækjum og er vatnið þarna
ekki verra en þekkist á Íslandi enda er hæðin svo mikil og engin mengun að
það er algjörlega tært. Við vorum þó með sótthreinsandi pillur til að setja
út í vatnið en það gerði það svo vont að það varð ódrekkandi svo við tókum
bara sénsinn og drukkum beint úr lækjunum og varð
engum meint að. Þriðji dagurinn er mjög skemmtilegur þar
sem gróðurfarið er eins og í Amazon og mikið um allskonar
fugla sem maður hefur sjaldnast séð áður nema þá kannski í
bókum. Það er ekki mikið um flugur sem bíta, þær sér maður
bara fyrsta daginn og geta þær verið hættulegar með alskyns
sjúkdómum svo að það er betra að vera vel varinn fyrir þeim.
Eftir að við vorum búin að pakka öllu dótinu okkar í þriðja skipt-
ið þá hófst gangan og er svolítið bratt fyrst en eftir það er næst-
um allur dagurinn á frekar sléttri grund þangað til að komið er að lokum þess
dags. Tekur þá við lækkun úr um 3700 metrum niður í um 2400 metra og af því
eru um 1100 metra langar tröppur. Það var ansi erfitt því
þetta voru engar venjulegar tröppur, eru þær taldar
þær lengstu í heimi. Inga fannst miklu erfiðara þ.e líkamlega
að ganga niður í móti enda gáfu hnénsig á miðri leið og urðu síðustu 500 metrarnir
niður virkilega erfiðir þar sem hann þurfti alltaf að stíga í sama fótinn
fyrst. En þegar niður var komið þarna eftir þessa 1300 metra þá beið okkur
þar hostel þar sem við gátum sofið í þurrum kojum. Þarna á hostelinu er líka
hægt að fá mat og drykki sem voru vel þegnir eftir þurr- og dósamat síðustu
dagana. Það er stór áfangi að vera kominn þarna á hostelið "Winhya Wayna"
því að þá á er eingöngu eftir um fjögurra tíma ganga að Machu Picchu. Það
fór vel um okkur í mjúkum kojunum og ég tala nú ekki um eftir að hafa komist
í
heita sturtu, sú fyrsta á leiðinni eða réttara sagt fyrsta sturtu-
aðstaðan sem á vegi okkar varð í göngunni. Við vöknuðum
snemma eins og alla hina dagana en nú var einhver annar
andi í loftinu. Allir fullir tilhlökkunar að klára þetta enda búið
að vera erfitt það sem á undan var gengið. Vitandi það að það
séu aðeins nokkrir klukkutímar eftir, og það næstum allt á
jafnsléttu, ahhh. Leiðin þennan síðasta dag er falleg og göng-
um við í snarbröttum hlíðum fjallana með ánna Rio Urubamba
neðst í dalnum, sennilega nálægt 1000 metrum fyrir neðan okkur. Við erum líka
töluvert lægra en hina þrjá dagana þannig að skógurinn var orðinn þéttari
og miklu meira um dýralíf. Áður en við vissum þá klifruðum við upp síðustu
tröppurnar og þegar upp var komið þá blasti Machu Picchu við í allri sinni
dýrð hinum megin. Hvílík fegurð og hrikalegt landslag. Þarna varð maður fyrir
svo mikilli innri gleði að það er varla hægt að lýsa því, stórsigur fyrir
líkama og sál að hafa sigrast á þessu. Við settumst niður þarna í Puerta del
Sol "sólarhliðið" en þaðan sér maður fyrst Machu Picchu og nutum útsýnisins
í klukkutíma. Aðrir göngumenn komu meðan við sátum þarna og fann maður fyrir
gleði þeirra líka, fólk var hrópandi, klappandi og syngjandi enda væntanlega
jafnmikill sigur fyrir þau eins og okkur. Þetta er örugglega einn af fáum
stöðum á jörðinni þar sem einungis jákvæðni og gleði er allsráðandi og ef
væri hægt að virkja þessa hamingju sem umleikur þessar sillur þá væri sennilega
hægt að koma á heimsfriði, eða svona næstum. Þá var einungis formsatriði að
klára þetta en það er um hálftíma gangur þaðan inn í hina týndu borg. Þegar
þangað var komið þá komum við bakpokunum okkar í geymslu og fengum okkur leiðsögumann
til að fræða okkur um rústirnar. Það var takmarkað sem við fræddumst því að
leiðsögumaðurinn átti að heita enskumælandi, en fæst af okkur skildu hann.
Við hin sem vorum spænskumælandi náðum að geta í eyðurnar en sennilega hefði
verið best ef hann hefði bara talað á sinni spænsku og við hefðum getað þýtt
fyrir hina yfir á íslensku. Ef einhverjum dettur í hug að fara þarna eftir
að hafa lesið þetta og talar ekki spænsku, ræðið þá fyrst aðeins við leiðsögumanninn
áður en þið borgið til að ganga í skugga um að hann tali þau tungumál sem
hann segist tala. Nóg um það, ég ætla ekki að fara með sögu Machu Picchu hér
enda er það efni í fleiri bækur en bendi á að á internetinu er fullt af áhugaverðum
síðum um rústirnar. Eftir að hafa eytt um 3 tímum í að ganga, skoða og fræðast
um staðinn þá var kominn tími til að koma sér niður fjallið fyrir fullt og
allt en það ganga litlar rútur frá rústunum niður að litlu þorpi neðst við
Rio Urubamba sem heitir Aquas Calientes eða "heit vötn" og ber nafn með réttu
því að þar er náttúrulegt heitt vatn eins og hér á Íslandi. Í þessu litla
þorpi, sem er næstum bara einn stór markaður enda túrisminn helsta og væntanlega
það eina sem heldur bænum lifandi, er þeirra útgáfa af Seljavallalaug undir
Eyjafjöllum. Það þarf að ganga í um 30 mínútur inn eftir dalnum og finnur
maður alltaf hversu sterkari og sterkari hitaveituvatns lyktin verður og loks
rennur upp stórt skilti "Sundlaug". Vatnið rennur beint úr hlíðunum niður
í fyrirfram steypta sundlaug og er ólýsanlega notalegt að leggjast þar og
láta þreytuna líða úr sér og fer maður ekki upp fyrr en allur líkaminn er
orðinn soðinn. Það var bar við sundlaugina og var vel þegið að fá
sér einn ískaldan. Jæja núna var bara eftir að taka lestina til baka til Cuzco
og af reynslunni hans Inga að dæma þá er mikið fjör í lestinni og
allir í sérstaklega góðu skapi eftir sigurinn. Við keyptum okkur nokkrar romm
til að hafa með og Inka cola til að blanda í og fórum á "lestarstöðina" og
upp í lestina. "Lestarstöðin" er ein af aðalgötum bæjarins. Þegar lestin fór
af stað þá gat maður teygt sig í varning sem verið var að selja svo þröngt
var þarna, helst teygðum við okkur í sölumann með romm, enda komin með bakþanka
um að þetta lítilræði sem við keyptum okkur til að hafa með í þessa fimm tíma
ferð yrði ekki nóg. Það stóð heima og urðum við rommlaus á þriðja tíma sem
var reyndar nokkuð ágætt því sumir búnir að fá sér meira en aðrir (aðallega
strákarnir). Hvílíkt fjör þarna, fólk frá öllum þjóðlöndum og mikið
sungið sérstaklega þó um nokkurn tiltekinn snata sem hafði haldið rokna ræðu
sem einungis var bara urr og gelt. Lestin var svo troðfull að það var setið
á klósettunum, staðið og legið yfir aðra á bekkjunum og gólfum, svo
reyndar þegar við fórum að spá í því þá var sérstaklega troðið þar sem við
vorum enda mesta fjörið og flestir vildu taka þátt. Loks seint um kvöldið
komum við til Cuzco og tókum við taxa niður á Royal Cuzco, hostelið okkar,
þar sem við höfðum gist áður og geymt næstum allan okkar farangur. Þar beið
Sayda, og við kíktum aðeins út á lífið. Það fjaraði fljótt út hjá okkur
enda þreytt eftir gönguna en við fengum okkur þó lamadýrakjöt
á veitingastað og smökkuðum einnig einn af aðal réttum
heimamanna, steiktan naggrís. Daginn eftir var okkur ekki til setunnar
boðið heldur tókum við lest snemma um morgunn frá Cuzco áleiðis til Puno,
sem er um 9 tíma ferð. Lestin fór mjög hægt af stað því hún þurfti að sikk
sakka niður fjall en maður varð þess ekki var fyrst og hélt að hún væri bara
að fara fram og til baka en að lokum vorum við búin að lækka okkur töluvert
og haldið var í hann en bara til að hækka okkur aftur. Þessi háslétta sem
farið var yfir er í meira en 4000 metra hæð og þunna lofti gerði vart við
sig aftur. Annars gáfum við þessari lest nýtt nafn hvað sem hún hét þó og
ofan á varð nafnið Berjólfur. Guðni sem er úr Eyjum, hafði stundum talað um
AKP (Vestmanneyíska) sem hafði verið ælandi í Herjólfi og þetta var svipað.
Lestin hentist til og frá eins og í stórsjó þannig að reynt var að hafa klósettferðirnar
sem fæstar (enda vatnsklósett um borð). Ekki var langt að bíða
að eitthvað bilaði því uppi á hásléttunni slitnaði hydraulic slanga sem þurfti
að gera við og voru þeir ekki lengi að því enda væntanlega orðnir vanir að
þurfa að stússast í viðgerðum á leiðum sínum. Þegar við vorum rétt komin til
Puno þá kom inn um gluggann stór grjóthnullungur svona rétt til að segja velkomin
og vissi maður ekki alveg hvernig ætti að taka því. Þegar lestin nam svo staðar,
beið okkar maður sem við höfðum haft samband við í Cuzco og var hann búinn
að redda okkur hosteli. Við fórum beinustu leið á hostelið, komum dótinu okkar
fyrir og svo var farið í smá skoðunarferð um staðinn, aðallega til að leita
að veitingastað sem var svo sem ekki erfið leit. Þarna um kvöldið var svo
komið að Lára systir Inga var orðin mjög slöpp því hún hafði verið bitin talsvert
fyrsta daginn í göngunni og fæturnir á henni orðnar tvöfaldir. Hann fór með
hana á spítala aðallega til að vera túlkur og vildu þeir leggja hana inn og
sögðu að hún væri komin með blóðeitrun og vildu gefa henni penisinlín í æð
svo hún þurfti að gista nóttina. Það var svolítið öðruvísi en maður á að venjast
á spítala því að læknarnir gáfu honum lyfseðil sem hann átti að fara með í
apótek þarna inni á spítalanum og þar fékk hann yfir borðið allt sem þurfti
til að gefa henni, lyfin þar með talið nálarnar, slöngur og saltvatnspoka.
Þetta var ekki dýrt og mig minnir að hún hafi borgað innan við 10 dollara
fyrir öll lyf og læknisþjónustu. Hann fór heim að sofa og skildi hana eftir.
Næst er við vissum var hún komin aftur upp á hostel morguninn eftir og
orðin allt önnur. Þá tók við ferð út á Lago Titicaca sem er stærsta stöðuvatn
í Suður Ameríku og hæsta siglanlega stöðuvatn í heimi, en vatnið liggur í
um 3700 metra hæð. Við tókum bát á leigu fyrir okkur og fórum út í Sefeyjarnar,
en það eru fljótandi eyjar á vatninu sem Uros indjánar byggja. Upphaf þessara
eyja var það að þessir Uros indjánar voru svo fátækir og áttu ekkert land
þannig að þeir fundu út það snjallræði að búa til sitt eigið land úr sefi.
Það eru um 40 svona eyjar þarna á vatninu, misstórar og þurfa þeir að halda
þeim stöð-
ugt við því að sefið rotnar náttúrulega neðanfrá í vatninu.
Ekki nóg með að eyjarnar séu úr sefi heldur eru húsin það
líka. Þarna gat einnig til að líta kirkju úr sefi en þeir voru samt
með einn skóla sem var venjulegt hús, samt á flotholtum. Í
dag lifir þetta fólk aðallega á túrisma en það var áberandi að
það voru næstum engir karlmenn á eyjunum og var okkur
sagt að þeir væru allir að fiska, sem er væntanlega ein aðal
máltíð þeirra. Samt sá ég að á einni eyjunni voru svín og það
hlýtur að vera samt svolítið varasamt að þau éti ekki undan þeim landið því
svín éta allt eins og við vitum og væri sennilega svolítið fúlt að vakna við
það að "landið" þitt er horfið því að það var étið af svínum. Þessar eyjar
eru stórmerkilegar og hvet ég til að fólk lesi sig til um þetta. Indjánarnir
höfðu þó tekið sér nútíma tækni í hönd og nýttu sér sólarorkuna. Vatn þetta
"Lago Titicaca" liggur á landamærum Perú og Bólivíu en eyjar þessar eru allar
Perú megin. Við lentum í fiestu þarna en hafði ég á tilfinningunni að það
væri alltaf fiesta þarna til að laða að fleiri túrista. Einnig buðu þeir okkur
upp á að fara í bátsferð á sefbát, sem minnti mig helst á báta þá sem byggðir
voru í Írak til forna, ef ég man rétt og voru notaðir á Efrat og Tigris en
þær ná saman og renna í Persaflóa. Þeir vildu endilega að við færum öll 10
á bátinn ásamt tveimur ræðurum þannig að í allt vorum við 12. Þegar út var
komið komst maður að hversu gott fley þetta var og traust í garð þess óx hratt.
Ræðararnir stoppuðu og fóru að teygja sig eitthvað ofan í vatnið, fyrst hélt
ég að þeir væru að reyna að ná í fisk en svo komu þeir upp með ferskt sef
og gáfu okkur að smakka og var það gott á bragðið, ekki ósvipað agúrku. Var
ég nú orðinn svo hrifinn af þessum indjánum sem byggja sér land, hús og allt
sem þeir þurfa úr þessu sefi og í ofanálag nærast þeir á því líka. Það er
gaman að reyna að ímynda sér þetta fært yfir á ísland og að hugsa sér að húsin
okkar væru búin til úr kindabeinum og Ísland flyti á nokkrum sauðum. Eftir
frábæran dag með Uros indjánunum var siglt aftur í land og þá beið okkar rútuferð
til Bólivíu en það eru ekki nema um 3 tímar frá Puno til landamæranna. Sú
ferð tókst vel eins og allt annað í þessari ferð og náðum við rétt fyrir lokun,
en þeir loka landamærunum klukkan 6 á kvöldin og svo er líka eins klukkutíma
munur á Perú og Bólivíu. Af reynslu Inga að dæma þá er stundum ekkert
auðvelt að komast yfir landamærin þarna. Síðast þegar hann var þarna þá héldu
landamæraverðirnir að hann væri að grínast þegar hann sýndi þeim íslenska
passann, þeir höfðu að sjálfsögðu aldrei heyrt á Ísland minnst og hvað þá
að hann skyldi komast inn án þess að fá Visa. Þetta var á landamærum Bólivíu
og Argentínu og hefði hann þurft að fara allaleið til Buenos Aires aftur og
fá Visa þar. Hann spurði þá hvort að Danir þyrftu Visa, þeir sögðu svo ekki
vera þannig að hann sagði þeim þá að Ísland væri undir Dönum og þar af leiðandi
hlyti það sama að ganga yfir hann og Dani. Þeir hugsuðu sig um í smá tíma
og féllust að lokum á útskýringar hans. Rétt hinum megin við landamærin í
Boivíu er lítið þorp sem heitir Copacabana eins og frægasta ströndin í Rio
de Janero, en nafnið er það eina sem þau hafa sameinginlegt. Við fundum okkur
hostel þar og fórum svo út til að finna okkur eitthvað að borða en byrjuðum
á því að versla nokkra bjóra til að fá okkur upp á hosteli. Svo drifum við
okkur út um klukkan 10 en þá var búið að loka öllum matsölustöðum. Við fundum
þó einn stað þar sem við sáum mann inni og reyndum að fá hann til að opna
fyrir okkur en hann var óhagganlegur svo það var ekkert annað en að gefast
upp á því. Við gengum áleiðis frá staðnum og heyrum þá einhver köll, þá var
annar maður kominn út og hundskammaði karlgreyið sem hafði vísað okkur frá.
Sannleikurinn var sá að hann vann þarna bara en hinn var eigandinn og var
að sjálfsögðu vitlaus í að fá 10 túrista í mat, úr varð að þeir opnuðu staðinn
fyrir okkur og við borðuðum hjá þeim. Það var svolítið gaman að panta sér
bjór því að það var allt til hjá þeim en svo þegar þeir voru búnir að taka
pantanirnar þá var einn sendur út og svo kom hann skömmu síðar með fullan
poka of öli. Þá fara þeir bara í næstu búð og versla það sem þarf til. Eftir
matinn þurftum við að flýta okkur aftur á hostelið því að þeir lokuðu framhurðinni
klukkan 11. Það var kalt þarna og götur voru sumstaðar sleipar því að það
fór niður fyrir frostmark. Það var engin kynding á hostelinu sem kom þó ekki
að sök því að í hverju rúmi voru svo mörg teppi að þegar komið var undir þau
gat maður hvorki hreyft legg né lið. Morguninn eftir lá fyrir að fara í aðra
siglingu um Lago Titicaca en í þetta skiptið út í eyjar úr föstu landi og
heita þær Isla del Sol og Isla de la luna, eða Sólareyja og Tungleyja. Inkarnir
trúðu því að þarna hefðu sólin og tunglið
fæðst. Á Sólareyjunni gefur að líta risastórt fótspor við klett
þar sem sólin átti að hafa fæðst í og stokkið út, stigið einu
sinni niður og hoppað upp þar sem hún er enn. Á þessum eyj-
um eru engir vegir og engin vélknúin farartæki heldur bara
göngustígar. Þaðan er um tveggja tíma ferð með bát til baka til
Copacabana og gekk sú ferð vel. Nú var bara að taka saman
farangurinn og taka minibus til La Paz, höfuðborgar Boliviu
sem er einnig hæsta höfuðborg í heimi og liggur í 3700 - 4100
metra hæð yfir sjó. Við komum þangað seint um kvöld og fundum mjög gott hostel
niðri í miðbæ. Þetta hostel kostaði um 10 dollara á mann sem Inga fannst töluvert
mikið því að síðast þegar hann var þarna þá borgaði hann 75 cent fyrir nóttina
á einnig ágætu hosteli. Þetta var þó miklu flottara, með sturtu og öllum græjum
inni á herberginu. Við sváfum loksins út og vorum komin í bæinn um hádegi
að skoða. Það er margt að sjá þarna og mikið mannlíf. Markaðirnir eru spennandi
með allskyns listmunum og öðru áhugaverðu til að kaupa. Var verslað grimmt
inn því að nú var að koma að lokum ferðarinnar og áttum við ekki eftir að
bera bakpokana nema upp í næstu rútu eða svo. Við ætluðum að skoða fangelsi
þar sem að fangarnir fara með mann í túr um fangelsið en það var að sjálfsögðu
bara á Sunnudögum en við hittum ekki á að vera þarna á Sunnudegi svo að það
varð ekkert úr því. Einnig athuguðum við með að fá að spila golf á einkavelli
en það var ekki hægt sem hefði þó verið gaman því að innfæddir sögðu mér að
þetta væri hæsti völlur í heimi yfir sjó eða í um 4200 metra hæð og er ég
viss um að maður hefði getað "drivað" langt þarna í þunna loftinu. Við létum
þó verða úr að skoða "Valle de la luna" eða Tungldalinn, þar sem klettarnir
eru sorfnir af regni og vind og minna einna helst á þær myndir sem maður hefur
séð af tunglinu (það er ef þær eru þá þaðan). Á leiðinni þangað keyrðum við
framhjá fínu hverfi þar sem meðal annars forsetinn býr og var allt hverfið
innan múra með vopnaða verði allstaðar. Fátæktin þarna er gífurleg og misskiptingin
mikil, mér var sagt að um 5% af fólkinu ætti um 95% af öllu fjármagni og fasteignum,
enda stjórnmálaspilling mikil. Ég held að ég tali fyrir okkur öll þegar ég
segi að það var áberandi hversu óalmennilegri Bólivarnir voru miðað við Perú
og Chile en þangað var förinni heitið næst. Við tókum rútu eldsnemma um morguninn
frá La Paz áleiðis til Chile, nánar tiltekið Arica sem er nyrsta borgin í
því langa landi, alveg við landamæri Perú. Við höfðum ákveðið að eyða síðustu
dögunum í fríinu okkar þar og slappa af við sjóinn. Það er ekki mikið að sjá
í Arica en fólkið var mjög vingjarnlegt. Við höfðum ætlað okkur að fara í
sjóinn, en hann var heldur of kaldur fyrir böð. Eitt fannst mér þó merkileg
við þessa borg, sem er í Atacama eyðimörkinni og er sú þurrasta í heimi. Þegar
ég spurði "hvenær rigndi hér síðast" þá var mér sagt að það rigndi ekki. Ég
vildi nú ekki alveg sættast á það og spurði aftur og lagði áherslu á "síðast"
og fékk sama svar,
en reyndin er sú að það er ekki vitað hvenær það rigndi þarna
síðast en sögur segja að það hafi rignt fyrir um 400 árum, sem
er ótrúlegt að hugsa um. Þarna býr fólk sem hefur aldrei séð
regn, við ættum kannski að bjóða þeim eitthvað af því sem við
höfum hér. Nú var komið að leiðarlokum, við áttum pantað flug
frá Tacna sem er í Perú, til Lima svo við tókum bara rútu þang-
að enda ekki nema um 30 kílómetra ferð. Þegar komið var á
umferðamiðstöðina var enga rútu að sjá heldur bara gamla
ameríska bíla eða það sem við erum vön að kalla kagga. Í Tacna eyddum við
síðasta deginum meðan við biðum eftir flugi til Lima en þaðan fórum við hver
til síns heima, Ég, Ingi, Helgi, Helgi Fannar, Einar, Guðni, Otti og Stjáni
til Tulsa, Gurrý til Íslands og Lára til Englands. Vel heppnuð ferð með góðan
endi, og það má kannski bæta við að öll ferðin, það er frá Lima til Lima aftur
kostaði hvern að meðaltali um 50.000. kr, með tveim flugferðum innan Perú,
rútum, lestum, hótelum, mat, bátsferðum, já öllu.
