Al vlug zou blijken dat we hier alletwee een grote fout maakten: Haar lesbische gevoelens werden sterker en de relaties met haar vriendinnen drongen ons priv�-leven binnen (ook sexueel).
Het kan misschien raar klinken, maar tot dan toe had ik mij nog nooit als Jolanda aan haar getoond. Ik kreeg het dus moeilijk met haar vriendinnen, vooral omdat zij volgens mij verraad pleegden ten opzichte van hun vrouwelijkheid : zij begonnen er mannelijk uit te zien. Korte haren, lange broeken, stoere taal enz. Zij hadden naar mijn mening het grote geluk "vrouw" te mogen zijn en toch deden ze zich viriel voor. Daar kon ik niet bij. Mijn vrouw volgde het voorbeeld van haar vriendinnen en het liep spaak tussen ons.
Daar stond ik terug alleen in mijn droomwereld.
Na onze scheiding kwam ik in een vrij diep dal terecht. Gelukkig voor mezelf ben ik niet afgedwaald naar allerlei sexuele uitspattingen. Het speelde natuurlijk wel in mijn hoofd want de plotse vrijheid kan een mens rare kronkels doen maken.
In mijn werkomgeving kwam ik regelmatig in kontakt met mensen van alle slag, ook mooie vrouwen. Er kwamen twijfels in me op en ik durfde geen al te diepgaand kontakt zoeken. Vooral uit angst nogmaals een fout te begaan.
Maar op een dag, als uit de hemel gevallen, stond ze daar... d� vrouw van mijn leven. Toen werd ik �cht verliefd, voor de eerste maal. Ik heb er alles aan gedaan om haar voor mij te winnen en het lukte nog ook. Eindelijk was ze daar: de vrouw waar ik al zo lang op wachtte: mooi, intelligent en vooral heel erg vrouwelijk. We huwden en de droomwereld van deze transgender werd naar het achterplan verwezen. (voorlopig toch)
Uit angst deze grote liefde te moeten verliezen, durfde ik haar niets vertellen over mijn grote geheim.
We wllden kindjes en... er kwam een kindje. Ik werd papa en genoot de volle 100% van mijn zoontje, ik was de koning te rijk.
Heel bewust werden alle transgender-gevoelens weggedrukt. Daar moest ik al vrij vlug een prijs voor betalen: er begonnen zich allerlei gezondheidsproblemen te manifesteren. De euforie na de geboorte moest wijken voor hartkloppingen, zuurstofgebrek en angstfobie�n.
De dokters vonden niets tot ik op een dag werd opgenomen in de spoedafdeling van het ziekenhuis. De diagnose was vlug gesteld: een zware vorm van hyper-ventilatie.
Ik werd doorverwezen naar een kinesiste die mij wees op het psycho-somatische karakter van mijn hyperventilatie:
Ik had mijn droomwereld t� diep begraven.
