ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΟΥΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Μέσα στη βουή του δρόμου

ήταν να ‘βρω τ’ όνειρό μου,

να το βρώ και να το χάσω

κι ούτε πιά που θα το φτάσω.

Μιά στιγμή πέρασε μπρός μου

κι ήταν η χαρά του κόσμου,

η χαρά που μας ματώνει

σαν οι πιο μεγάλοι πόνοι.

Πέρασε όπως περνούνε

όσα δέ θα ξαναρθούνε –

πουλιά πού ‘χουν φτερουγίσει

σύννεφα μέσα στη δύση.

Κι άφησε στο πέρασμά του

- πέρασμα ζωής, θανάτου –

στην καρδιά μου σα σφραγίδα

ώ... την πεθαμένη ελπίδα.

Μιάν ελπίδα πεθαμένη

που μας ζεί και μας πεθαίνει

κι όλο μας τραβάει δώ κάτου

ώς την πόρτα του θανάτου.

Όνειρο γλυκό και ξένο

και παντοτινά χαμένο,

σε κρατώ στο νού μου ακόμα

σαν τριαντάφυλλο στο στόμα.

Όταν πέρασες με πήρες

κι όλες μου άνοιξες τις θύρες

με το μαγικό κλειδί σου

του χαμένου παραδείσου.

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Μαύροι δρόμοι του χειμώνα

στη γυμνή την εξοχή·

του αμαξιού τα φώτα μόνα

τρέχουν μέσα στη βροχή.

Μέσα στην ανεμοζάλη

πρώτη ερωτική βραδιά !

Τέτοιαν άνοιξη και πάλι

που περίμενε η καρδιά;

Δυό κεφάλια πλάι – πλάι

το ένα φθινοπωρινό,

το άλλο δώρο απο το Μάη,

δεν είν’ είκοσι χρονώ.

- Που σε βρήκα; Που σε βρήκα,

άνθος της αμυγδαλιάς;

Τα μαλλιά σου έχουν τη γλύκα

μιάς χελιδονοφωλιάς.

Και τα μάτια, όπως τα κλείνεις

στο φιλί, μοιάζουν κι αυτά

με τα μάτια της Σελήνης

που κοιτούν πάντα κλειστά.

Είσαι η νύχτα κι είσαι η μέρα,

είσαι ο πόνος κι η χαρά !

Γύρω μας, μές τον αέρα

κυματίζουνε φτερά:

Περιστέρια έχουνε φθάσει

απο τόπους μακρινούς·

φέρνουν ανθισμένα δάση

και γαλάζιους ουρανούς.

... Και τ’ αμάξι, τρέχει, τρέχει

στην ασφαλτωμένη οδό.

Έξω από τα τζάμια βρέχει

κι ο χειμώνας είν’ εδώ...

                                                                      Αρχή σελίδας  

   ΤΟΠΙΟ

Στο θλιμμένο κάμπο βρέχει,

βρέχει στις ελιές τις γκρίζες·

το νερό σα ρίγος τρέχει

από τα κλαδιά στις ρίζες.

Γκρίζα η ώρα, γκρίζα η χώρα,

σκοτεινά κάτω κι απάνω.

Ξεχωρίζουν μές στη μπόρα

τα τσαντίρια των τσιγγάνων.

Απ’ την άσφαλτο τα κάρα

κατεβαίνουν, κατεβαίνουν...

Λάμπουν μερικά τσιγάρα

στα παράθυρα του τραίνου.

Ένα σκιάχτρο απελπισμένο

στη νεροποντή, στο κρύο,

άδικα γνέφει στο τραίνο

κι εμψυχώνει το τοπίο.

Ανυπόφορη είναι η θλίψη

των αγρών, αυτόν το μήνα...

Η βροχή μας έχει κρύψει

απ’ το φόντο την Αθήνα.

... Και το βράδυ κατεβαίνει

μές στη νέκρα, μές στη γύμνια.

Πού ‘ναι οι βάτραχοι κρυμμένοι;

Γιατί σώπασαν τ’ αγρίμια;

Μές στον κάμπο τώρα μόνα

τα βαριά περνάνε τραίνα,

λές και φέρνουν το χειμώνα

και τη νύχτα από τα ξένα.

   ΚΥΡΙΑΚΗ

Κυριακή μές στο χειμώνα,

Κυριακή χωρίς φωτιά

και τα κρύα χέρια μόνα

πάνω στ’ άγραφα χαρτιά.

Με τα χέρια στα μαλλιά μου

άσκοπα κοιτάζω μπρός μου:

είναι, τάχα, τα χαρτιά μου

η κατάκτηση του κόσμου;

Κυριακή μές στο χειμώνα

με τις νοσταλγίες του θέρου·

κρύα χέρια, χέρια μόνα

στ’ ωχρό μέτωπο ενός γέρου.

Άχ, οι δρόμοι είν’ όλοι άδειοι

μα τα μάτια μου είν’ εκεί

και τους βλέπουν ένα βράδυ

καλοκαίρι, Κυριακή ...

Νοσταλγίες που ζούν μάταια

στ’ αυγουστιάτικο όνειρό των,

τότε που ήτανε τα μάτια

ταχυδρόμοι των ερώτων.

Κυριακή μές στο χειμώνα:

το βιβλίο και το γραφείο

κι η καρδιά μέσα στο σώμα

τάφος σε νεκροταφείο.

                                                                       Αρχή σελίδας  

   ΑΡΡΩΣΤΙΑ

Το φεγγάρι απόψε λάμπει

σε θερμούς ονειροπόλους,

σε ζευγάρια ερωτευμένα –

λάμπει σ’ όλους, και σε μένα...

Το κοιτώ, καθώς περνάει

ταξιδιάρικο στα χάη·

πέφτει στο κρεβάτι απάνω

που ίσως μέλλω να πεθάνω...

- Το δικό μου θέλεις πόνο;

Όλοι οι πόνοι μου κοιμούνται...

Ένα “χαίρε” δώσε μόνο

Όπου ακόμα με θυμούνται...

   ΔΕΝ ΕΙΝ’ ΕΔΩ...

Δεν είν’ εδώ πιά λάθη

μεγάλα και τρελά.

Ένα νεκρό φεγγάρι

σωπαίνει εκεί ψηλά.

Η πόλη και τα φώτα

είν’ τόσο μαρκιά,

όπως όταν τα νιάτα

κοιτάζει μιά γριά.

Κι εγώ βρίσκομαι ξένος

μέσα στον κόσμο αυτό,

σαν ένας πεθαμένος

στον ίδιο του τον εαυτό.