Merijn smeet haar telefoon door de kamer, wat een eikel was het toch! Dacht hij haar hiermee te kunnen paaien? Dacht hij nou echt dat ze hem nu meteen zou bellen? Zo'n ziek smsje zou haar echt niet van gedachten doen veranderen. Punt.
Maar waarom raakte de tekst van zijn smsje haar dan zo... I came here with a load/And it feels so much lighter/Now I met you. Probeerde Efren hiermee te zeggen dat hij haar nodig had ofzo? Merijn pakte een kussen van het bed om tegen haar mond te houden en gilde haar longen uit haar lijf. Waarom gedroeg Efren zich toch zo vreemd, hij had best kunnen zeggen dat Merijn niet weg moest lopen of �berhaupt dat hij haar leuk vond, want dat had ze al gemerkt toen hij in de dierentuin voor haar stond. Buiten adem smeet Merijn het kussen achter haar telefoon aan. Daarna zakte ze onderuit tegen het bed en legde haar hoofd op het matras. Ze was zo moe, ze wilde alleen nog maar slapen en pas wakker worden als deze nare droom over was. Maar hoe moe ze ook was, de vervelende gedachten bleven door haar hoofd spoken en voor het eerst in tijden huilde Merijn zich in slaap...
* * * * * * * *
Midden in de nacht schrok Merijn wakker van haar telefoon, die hard rinkelde. Met het gevoel alsof haar hoofd vol watten zat, kroop Merijn op haar kniee�n naar het enige lichtje, dat van haar telefoon kwam. Door haar opgezwollen ogen tuurde ze naar het display, en ze had de telefoon alweer losgelaten voor hij weer overging.
"Mama," fluisterde Merijn hees, terwijl ze naar de telefoon keek, die lag te spartelen op het tapijt omdat hij op de trilstand stond. Ze stak haar hand voorzichtig uit en voelde de tranen weer over haar wangen stromen. De telefoon hield op met rinkelen en Merijn pakte hem op. Ze overweegde om haar voicemail af te luisteren, misschien had haar moeder een berichtje ingesproken, maar haar hand begon zo erg te trillen, dat ze geen enkel juist knopje in kon drukken. Ze kroop met de telefoon in haar hand weer terug naar het bed en ging onder de lakens liggen, met de telefoon nog steeds stevig in haar vuist, zodat ze meteen op kon nemen als haar moeder weer belde.
Merijn's keel prikte en er leek een steen in haar maag te zitten. Ze had het koud en warm tegelijk en trapte de lakens van zich af omdat ze bang was dat ze geen lucht kon krijgen. Rusteloos viel ze weer in slaap.
* * * * * * * *
De volgende ochtend werd Merijn wakker met kramp in haar hand en ze wurmde de telefoon voorzichtig uit haar rechterhand. Ze was niet meer gebeld en Merijn voelde zich nog hulpelozer dan de avond ervoor. Ze verlangde eigenlijk meer naar een gesprek met haar moeder dan naar de vrijheid die ze gisteren had ervaren. Ze liet zich uit het bed glijden en ging voor het raam staan.
Vrijheid, was dit het nou? Ze had gedacht dat ze spontaner zou zijn, dat ze al met haar blote voeten in Timboektoe had gezeten of op z'n minst onderweg was. Maar ze was niet onderweg: ze zat vast in een te luxe, te duur hotel met een op handen zijnde zenuwinstorting en niemand die haar wat troost kon bieden. Ze kon niet geloven dat ze zich zo in de nesten had kunnen werken...
Ze schrok op uit haar gedachten toen de telefoon weer ging. Ze keek op het display en haar hart ging sneller kloppen toen ze zag dat het haar moeder was.
"Mam?" zei ze met trillende stem.
"Merijn, lief!" hoorde ze de vertrouwde stem van haar moeder. Merijn herkende de stem van haar moeder beter als die door een telefoon klonk, dat was het resultaat van Sammie's lange loopbaan bij Artsen zonder Grenzen, waarvoor ze minstens eenmaal per jaar voor drie maanden werd uitgezonden.
"Mama," snikte Merijn, omdat ze gewoonweg niks anders wist te zeggen.
"Lief, waar ben je? Alles goed? Zeg me dat je veilig bent!"
"Mama, sorry," stamelde Merijn. "Ja, ik ben veilig, niet verkracht ofzo..."
Merijn hoorde haar moeder zuchten. "Ben je alleen?"
"Ja, hoezo?" De toon in haar moeders stem beviel haar niet helemaal, het leek wel alsof Sammie drukker bezig was met iets anders dan met haar weggelopen dochter.
"Lief, doe je deur op slot en laat niemand binnen. Helemaal niemand, ook geen mensen die je denkt te vertrouwen."
"Wat? Mam, wat is dit!" Merijn was niet langer bang en hulpeloos, maar alert en nieuwsgierig naar wat haar moeder bedoelde.
"Ik kom naar je toe, ok? Waar ben je?"
Merijn keek om zich heen en zag een luciferdoosje waar het adres van het hotel opstond. Ze las het voor en gaf haar kamernummer en ze hoorde hoe haar moeder het op een briefje krabbelde. "Ok, ik dacht al dat je nog in Berlijn zou zitten. Het is nu... half twee, ik denk dat ik vanavond bij je kan zijn, goed?"
"Waarom heb je niet eerder gebeld?" Merijn was verbaasd over zichzelf. Deze vraag kwam sneller over haar lippen dan de hatelijke opmerking die ze eigenlijk uit had willen schreeuwen.
"Ik ben eigenlijk degene die sorry moet zeggen," zei haar moeder na enkele seconden stilte. "Ik was erg druk met andere dingen, en eerlijk gezegd dacht ik dat je wel weer terug zou gaan je klasgenoten. Sorry dat ik er niet eerder voor je was als je dat graag had gewild."
Merijn herinnerde zich de gebeurtenissen van vrijdagavond weer. "Weet je wat Ida heeft gedaan!" riep ze snel voor Sammie over iets anders kon beginnen. "Ze heeft me geslagen, vrijdagavond!"
Het bleef lang stil aan de andere kant van de telefoon en Merijn voelde hoe de brok in haar keel langzaam groeide naar mate het langer stil bleef.
"Merijn, ik zeg het nog ��n keer: blijf in je kamer en laat niemand binnen. Helemaal niemand! Ik stap nu in m'n auto en kom naar je toe!"
Voor Merijn boos kon worden had haar moeder de telefoon al neergelegd. Kon het Sammie dan helemaal niks schelen wat er was gebeurd tussen de dwaze huishoudster en haar dochter? Merijn gooide haar telefoon voor de tweede keer door de kamer en de tranen stroomden al over haar wangen voordat de telefoon de muur had geraakt. Merijn verdween in de badkamer en knalde de deur hard achter zich dicht.
* * * * * * * *
Twee uur later had Merijn alle snacks uit het kastje naast de minibar opgegeten en lag ze met de bovenste knoop van haar spijkerbroek open voor de tv. Haar telefoon lag naast haar, omdat ze een poging had gedaan om een diep romantisch smsje naar Efren te sturen, maar ze was niet verder gekomen dan Kom me maar halen, als je durft. Merijn krabbelde overeind terwijl ze alle chipszakjes van zich afgooide en trok het kleine koelkastje open om te kijken wat ze daaruit kon consumeren. Ze koos een halve liter champagne en ontkurkte de fles met een zwier, waarna ze weer voor de tv ging liggen om een actiefilm af te kijken.
Toen de aftiteling van de film een half uurtje later speelde, had Merijn de fles al leeg en was ze een beetje met haar telefoon in de weer. Haar reactievermogen was niet meer zo snel als gewoonlijk, dus het duurde even voordat ze besefte dat ze Efren de sms had gestuurd. Ze lachte bij het idee dat Efren het smsje zou lezen en eerst een tijd na moest denken over hoe hij erop moest reageren, dus ze schrok toen haar telefoon al overging terwijl ze nog niet eens uit haar outbox was genavigeerd.
"Effie?"
"Merijn? Waar ben je, dan kom ik je halen!"
Merijn lachte terwijl ze op haar rug rolde. "Kom je me halen? Wauw, wat een lefgozer ben je!"
"Hou op zeg," zei Efren wat afwezig, en Merijn dacht dat ze hem hoorde typen op z'n laptop.
"Wat doe je allemaal?" vroeg Merijn ondeugend. "Ik lig op m'n rug, op een hele zachte vloer en ik denk aan jou."
"Merijn, als je me niet vertelt waar je bent, dan kom ik er wel op een andere manier achter hoor!"
"Oh, wat ben je ineens serieus... Heb je geen zin in een spelletje?"
Efren reageerde niet, en dat maakt Merijn boos. "Je komt mij echt niet halen hoor! Jij doet nooit iets uit eigen initiatief!" sneerde Merijn terwijl ze Efren voor zich zag die besluiteloos midden in de kamer van zijn vader stond.
"Ik heb je allang gevonden," zei Efren ineens. "En hoezo, 'doe ik nooit iets uit eigen initiatief'? Ik ben toch naar de dierentuin gekomen eergisteren?"
"Was dat wel je eigen plan? Stond je vader er niet achter omdat hij het zo zielig vond dat je maar alleen in zijn appartement zat?"
"Tot straks Merijn! Ik kom je halen uit je hotelkamertje!" Zonder pardon had Efren opgehangen en Merijn bleef verbaasd achter.
"Hee, dit is niet de manier waarop ik het wil spelen!" riep ze nog in de hoorn, maar die antwoorde slechts met een reeks van piepjes.
Merijn stond op en voelde de champagnebubbels naar haar hoofd stijgen. Ze moest snel op haar bed met haar hoofd tussen haar kniee�n gaan zitten om niet flauw te vallen en ze ademde rustig in en uit om helder na te kunnen denken. Okee, kennelijk wist Efren nu ook waar ze was. Dat was niet erg, ze vond het zelfs wel spannend dat hij zou komen.
"Nee, Merijn!" sprak ze hardop. Ze baalde dat ze de champagne had gedronken, en ze zag maar ��n manier om snel weer helder te worden. Ze bond haar blonde haar in een staart en verdween de badkamer in.
Met een lege maag kwam ze een kwartier later weer terug. Ze voelde zich niet zo lekker, maar dat was ook niet zo vreemd, gezien het feit dat ze net acht zakjes chips, drie chocoladerepen en een halve liter champagne uitgekotst had. Merijn rommelde wat met het koffiezetapparaatje en de geur van verse koffie zorgde er al voor dat ze zich beter voelde. Ze wankelde naar de telefoon en bestelde een degelijke maaltijd, die ze opwachtte voor de deur, met een grote mok koffie in haar hand.
Ondanks dat haar moeder haar had opgedragen dat ze de deur voor niemand open mocht doen, liet ze de roomservice gewoon naar binnen. Ze gaf de kelner een kleine fooi en reed het karretje naar haar bed, waar ze aanviel op de steak met friet alsof ze een hele dag niet gegeten had. Tijdens het eten moest ze steeds maar aan Efren denken, zou hij nou komen of niet? Haar moeder zou in ieder geval 'vanavond' komen. Merijn had geen idee hoelang iemand er over deed om vanuit Zeist naar Berlijn te rijden in een auto, laat staan dat die auto een oude rode eend was die eigenlijk niet geschikt was om op een snelweg te rijden.
Toen ze haar bord leeg had ijsbeerde Merijn wat door haar kamer terwijl ze de gebeurtenissen van de afgelopen dagen op een rijtje zette. Ze had zich toch eigenlijk wel als een oen gedragen, vooral tegenover Perth. Waarom had ze zich toen aan haar plan om naar Berlijn te gaan vastgehouden. Ze had makkelijk met hem mee kunnen gaan, naar waar de wind hem zou brengen.
Ze zakte onderuit tegen het voeteneind van haar bed en besefte dat ze haar plan nu wel vol moest houden. Als ze huilend naar pappie en mammie terug zou gaan zou ze haar eigen idealen verloochenen. Ze had zichzelf beloofd nooit meer in de buurt van Ida te hoeven verblijven, en Ida zou haar regime over Merijn gewoon blijven vervolgen als ze maandag weer thuis zou zijn. Weglopen was en bleef de enige optie, ook al wist iedereen nu al waar ze was. Haar moeder en Efren dachten dat ze veilig in een hotelkamer zat, dus eigenlijk was dit de perfecte basis om vanuit verder te gaan.
Ze stond op, veegde de tranen uit haar ogen en greep al haar spullen bij elkaar. Ze propte ze in de rugtas terwijl ze zichzelf moed insprak.
"Ik ga dit winnen, niemand houdt me meer tegen. Niemand!" Maar toen ze de zware rugzak op haar rug slingerde voelde ze een rare kriebel in haar buik. Ze raakte alleen maar in de war van haar eigen gemompel, ze moest er mee stoppen.
Merijn controleerde de kamer nog een keer op achtergebleven eigendommen, greep de kamersleutel van het tv-kastje en stormde de deur uit. Ze keek de hal in en zag een lege gang voor zich liggen. Ze haalde diep adem en ging rechtop staan, ze kon gewoon de sleutel bij de receptie achterlaten en weggaan, ze had nog genoeg krediet op haar creditcard voor een directe vlucht naar Miami, of waar ze ook heen zou willen.
Ze begon de gang door te lopen, haar voetstappen werden gedempt door het hoogpolige tapijt en ze keer toe hoe de neuzen van haar schoenen afwisselend onder haar broekspijpen en in het tapijt verdwenen. Merijn vond het moeilijk om voor zich te kijken, naar waar ze heen ging. Ze kon alleen zichzelf nog vertrouwen, dacht ze, dus haar eigen voeten zouden haar brengen waar ze heen wilde.
"Merijn?" hoorde ze een stem vlakbij en terwijl ze opkeek verloor ze alle moed in zichzelf. Voor haar stonden Efren en Martje, hij met een verwaaid uiterlijk en zij met blosjes op haar wangen. "Merijn, wat zie... waar ga je heen?"
Ze draaide zich razendsnel om en rende langs haar kamerdeur op zoek naar een andere uitgang.
"Nee, Merijn. Wacht nou!" riep Martje haar toe, en ze was was al gestopt voor Martjes zin afgelopen was. Ze draaide zich om en voelde de brok in haar keel weer groeien, waarom was dit toch allemaal zo verwarrend?
Merijn stampte met haar voet op het tapijt en slaakte een kreet. "Snappen jullie het dan niet! Ik weet zelf niet meer wat ik aan het doen ben! Ik heb geen idee waar ik zo hard voor vecht." Ze kon het niet meer binnen houden, hoe hard ze het ook probeerde. Ze schreeuwde en tierde tot Efren naar haar toe kwam en haar tegen zich aan drukte. Merijn voelde de koude sleutel in haar hand en draaide zich resoluut om, terwijl ze Efren aan z'n pols meesleepte. Martje rende snel achter hen aan, en toen ze allemaal in de hotelkamer waren deed Merijn de deur achter zich op slot. Ze draaide zich om naar Efren en Martje, die naar de luxe om zich heen keken, en ze probeerde haar adem te reguleren. Het deed haar pijn om weer terug te zijn in de kamer, ook al was ze er nog geen minuut uit geweest. Ze dacht dat ze vastbesloten genoeg was geweest om alles los te kunnen laten en opnieuw te kunnen beginnen, maar kennelijk was ze dus niet sterk genoeg.
Terwijl ze onderuit zakte tegen de deur draaide Martje zich om en bleven haar ogen op Merijn rusten. "Wat euh... zie je er leuk uit!" Een geruststellend lachje krulde om haar mond en ze knielde neer bij Merijn, die haar hoofd tegen haar kniee�n liet vallen en zachtjes begon te lachen.
"Ik wil dit helemaal niet zijn, weet je," begon ze. Ze veegde haar zwetende handen af aan de vloerbedekking en haalde adem om verder te gaan. "Ik denk dat ik nu pas heb gerealiseerd dat ik degene ben die ik verward achterlaat, en niet jullie, zoals ik altijd dacht..."
Martje stond op en liep de badkamer in, waar Merijn haar hoorde rommelen met de kraan.
"Sorry Efren, dat ik dingen heb gezegd die ik niet meen."
"Wat dan?" vroeg Efren hees.
"Dat ik jou nooit nodig zou hebben als ik weg zou gaan, bijvoorbeeld." Ze keek naar hem op en was onder de indruk van zijn lange gestalte. Hij straalde veiligheid uit, maar doordat hij bleef staan zag hij er ook afstandelijk uit. "Ik weet niet waarom ik dat soort dingen zei. Fuck, ik weet zelf niet eens waarom ik me zo gedraag!"
Efren zakte door zijn kniee�n en ging naast haar tegen de deur zitten. "Dan verander je dat toch gewoon?" zei hij met een licht triomfantelijke toon in zijn stem. "Net als je haar en je karakter."
Merijn schudde haar hoofd. "Nee, het moet anders..." Ze zocht zijn hand, die ook op de vloer lag en hij kneep zachtjes in haar duim.
"Auw!"
"Jij bent echt, Merijn, misschien willen anderen dat niet geloven, maar ik weet wie jij bent."
Merijn wilde niet weten wie Efren dacht dat ze was, dus ze zocht naar een uitweg uit dit gesprek. "M'n moeder komt me straks ophalen, ze deed een beetje raar aan de telefoon. Ik geloof niet dat ze boos was, gelukkig maar." Op dat moment kwam Martje de badkamer weer uit met een glas water, dat ze aan Merijn gaf waarna ze op het bed ging zitten.
"Dus?" zei ze voorzichtig.
Efren kuchte en Merijn zag dat hij vanuit z'n ooghoek naar haar keek. "Merijn blijft hier wachten op haar moeder."
"Ja, dat bedoelde ik niet..." zei ze lachend. "Ik wilde meer een, euh... verklaring van Merijn."
"Wat wil je dat ik doe?" vroeg ze bits aan Martje. "Moet ik het groot in de krant schrijven? Merijn begaat vergissing? Ja Martje, ik ben degene die fout zat, niet jij, niet mevrouw Janssen..."
Martje schrok duidelijk van Merijns uitbarsting en ze stond al op om haar verontschuldigingen aan te bieden.
"Nee, hou maar op. Ik zei het toch al! Het is mijn schuld, jij hoeft geen sorry te zeggen voor wat er is gebeurd!" Merijn snakte naar adem en voelde de brok in haar keel weer groeien. "Maar ik zal het nooit meer doen, ok? Want-" ze probeerde door te blijven ademen via haar neus, maar haar stem stokte en de tranen stroomden over haar wangen. "Want het eindigt toch elke keer hetzelfde, zoals nu..." Efren kneep haar zachtjes in haar hand en leunde naar haar toe om haar te troosten. Ook Martje liep bezorgd naar haar toe en trok haar in een grote omhelzing.
"We waren allemaal een beetje fout. Jij bent niet in je eentje helemaal verkeerd bezig geweest!"
Merijn trok zich snel los uit Martjes greep. "Euh," zei ze sarcastisch, "ik ben weggelopen zonder een bericht achter te laten, waarschijnlijk zit Janssen inmiddels in een psychiatrisch ziekenhuis omdat ze van radeloosheid gek is geworden en als ik m'n moeder me straks ophaalt, dan word ik vast ook in een gekkenhuis opgesloten."
"Maak je nou maar geen zorgen Merijn. Emma heeft lang en vaak met je moeder gebeld toen jij steeds niet opnam. Emma snapt het wel!"
"Mag ik dan ook ff weten hoe het zit?" brieste Merijn terwijl ze wild met haar armen zwaaide en Martje in haar gezicht mepte.
"Auw!" gilde Martje en Merijn vergat haar boosheid meteen.
"Oh, sorry. Gaat het?" Merijn ging op haar kniee�n voor Martje zitten en haalde voorzichtig Martjes hand weg die ze voor haar gezicht hield. "Daar moet iets kouds op, kom mee..." Merijn trok Martje overeind en sleepte haar de badkamer in waar ze Martje op de wc parkeerde. Daarna maakte ze een washandje nat en legde die op Martjes gezicht.
"Is dit de echte Merijn?" vroeg Martje ineens. "Zo vind ik je namelijk wel aardig," lachte ze.