"Und? Was machen Sie davon?" De kapster draaide Merijn rond in de stoel zodat Merijn haar nieuwe kapsel voor het eerst in de spiegel kon zien. Merijns mond viel open van verbazing en ze haalde meteen een hand door haar glanzende, licht krullende goudblonde haar.
Ze kon van blijheid geen woord meer uitbrengen, en terwijl ze weer terug naar het hotel liep wist ze niet hoe ze de kapster duidelijk had gemaakt dat het helemaal was zoals ze het wilde. Op een straathoek kocht ze een broodje Bratwurst en toen het begon te regenen kroop ze bij een dikke Duitser onder de paraplu. Ze glimlachte beleefd naar de man en hoopte dat hij onder de indruk was van haar haar. De manier waarop hij naar haar keek beviel haar echter niet helemaal en ze kreeg het gevoel dat ze mosterd op haar neus had of dat haar haar ineens groen was uitgeslagen.
Ze maakte zich snel uit de voeten en rende terug naar het hotel, waar ze met argwaan door de receptionist werd nagekeken. Ze drukte op de liftknop en wachtte ongeduldig tot de deur openging. Ze snelde naar binnen zodra het ping-geluidje had geklonken en zag in de spiegelende wand van de lift dat haar haar nog perfect zat en dat ze geen mosterd op haar neus had. Ze ontspande weer wat en bleef tijdens de reis omhoog steeds vluchtige blikken in de spiegel op haar kapsel werpen.
Toen de deur weer openschoof, zocht Merijn in haar tas naar de sleutel om haar kamernummer te controleren en even later liep ze haar kamer in, die er een stuk opgeruimder uitzag dan een paar uur eerder. Merijn had het kunnen weten, in een hotel wordt een kamer nu eenmaal elke dag schoongemaakt, maar ze was er niet blij mee. Het deed haar veel te veel aan thuis denken, waar Ida onopvallend in haar spullen probeerde te neuzen wanneer ze Merijns kamer stofzuigde.
Ach, eigenlijk kon het haar nu niet zoveel schelen. Ze begon met een schone lei en daar kwam een schone kamer wel goed bij van pas. Haar maag knorde en ze keek op haar horloge. Het was alweer kwart over drie en ze had nog zoveel te doen, dat ze snel een snack uit het kastje naast de minibar greep en die staand opat terwijl ze naar haar telefoon staarde. Ze was een paar keer gebeld, waarschijnlijk door haar lerares, Martje en Efren, maar ze nam de moeite niet om de telefoonnummers te bekijken. Ze smeet haar telefoon op het bed en verliet de kamer. De kapster had tegen haar gezegd dat ze een krultang nodig had om de krullen te maken, en dat wilde ze nu dus gaan kopen. Maar dat was niet het enige, bij een nieuw kapsel hoorde een nieuwe garderobe en bij een nieuwe start hoorden nieuwe accesoires. De creditcard in haar portemonnee schreeuwde ernaar om gebruikt te worden en Merijn voelde genoegdoening bij elke aankoop die haar ouders indirect voor haar betaalden.
Met haar handen vol tassen liep Merijn na een uurtje het warenhuis in waar ze twee dagen eerder met Martje thee had gedronken. Ze was nog op zoek naar een leuk bloesje en ze wilde de kledingafdeling hier nog even bezoeken, omdat het haar goed was bevallen, de vorige keer. Ze speurde de rekken af en vond uiteindelijk een zwart bloesje met driekwart mouwen en smalle rode streepjes dat haar wel aansprak. Terwijl ze het aanpaste kreeg ze haar twijfels over het kledingstuk. Ze leek het te herkennen, had een klasgenoot van haar het soms ook? Merijn zette haar handen in haar zij en dacht hard na. Ze kon echter niemand bedenken en besloot om het bloesje toch maar te kopen. Mocht een van haar klasgenoten het hebben, dan was dat niet meer haar probleem.
Met al haar aankopen dwaalde Merijn een beetje verloren door de stad. Nu ze even geen plannen had voor de korte termijn wist ze niet goed wat ze met al haar tijd moest doen. Ze dook een cafeetje in, bestelde een warme chocolademelk met slagroom en een stuk appeltaart en ging in een donker hoekje zitten om een goed overzicht te houden. Toen ze haar kopje bijna leeghad en nog steeds geen zinnige gedachten had geproduceerd vroeg ze aan de bejaarde barman om nog een warme chocolademelk. Toen hij haar bestelling had gebracht en weer achter de bar in z'n krantje was verdiept tinkelde het belletje bij de ingang. Merijn keek op en schrok van het groepje dat naar binnen kwam. Terra, Nicky en hun recentste aanwinst die zich boezemvriendin mocht noemen, kwamen verwaaid het cafeetje binnen rennen.
Yak, ze pasten gewoon precies bij elkaar, die drie... Ze hadden alledrie dezelfde tasjes waar ze alledrie dezelfde sjaals uit haalden, die alleen van elkaar verschilden in kleur. Ze leken wel de puberversies van de Powerpuff Girls!
Terwijl Merijns ex-klasgenoten hun caf� lattees naar een tafeltje droegen, verschuilde Merijn zich achter de menukaart en hoopte ze dat haar nieuwe kapsel niet de aandacht zou trekken. Misschien kon ze beter weggaan, maar dan zou ze alleen maar opvallen. Ze bleef dus stokstijf in het donkere hoekje zitten en wuifde de barman naar haar toe om een bestelling op te nemen. Terwijl ze met een pluk blond haar speelde voelde ze dat er iemand naar haar keek. Ze pakte snel de menukaart weer en tuurde over het randje naar Terra's groepje een paar tafels verderop. Maar zij waren zo druk bezig met hun nieuwe oorbellen, dat ze haar onmogelijk opgemerkt konden hebben, de kortzichtige dozen... Merijn werd afgeleid door de barman die haar koffie en tosti kwam brengen en haar complimenteerde met haar kapsel. Merijn stamelde een bedankje en draaide haar hoofd meteen van hem weg zodat hij niet zou blijven hangen. Gelukkig snapte de man haar hint en verdween hij weer. Merijn slaakte een zucht van opluchting: het was vast die man geweest die naar haar had zitten kijken.
Ze begon aan haar tosti en zag op de klok tegenover haar de minuten wegtikken. Merijn deed niets anders dan op de taaie kaas kauwen, met het zoutvaatje spelen en koffie bestellen en ze schrok zich wild toen het ineens zes uur was. De barman kwam een beetje bedeesd naar haar toe, bang om z'n beste klant van het hele jaar weg te sturen, maar hij maakte duidelijk dat er die avond veel stamgasten een voetbalwedstrijd kwamen kijken en dat hij nog wat voorbereidingen moest treffen. Merijn pakte snel haar spullen bij elkaar, gaf de barman z'n geld en zocht haar weg door de stad naar het hotel. Ze was moe, ze vergiste zich altijd weer in de moeite die het koste om opnieuw te beginnen, ook al had ze het al zo vaak gedaan.
Toen ze de foyer van het hotel binnen kwam sloffen schoot een piccolo haar te hulp. Hij stapte met haar in de lift en Merijn gaf aan dat ze op de tiende verdieping moest zijn. Ze was nu echt te moe om te praten, en bedankte de jongen enkel door naar hem te knikken. Toen ze op haar kamer was liet ze zich languit op haar bed vallen, waardoor ze haar telefoon van het bed af stootte. Ze had geen zin om hem op te rapen, maar het apparaat protesteerde meteen tegen haar nonchalance. Hij tringelde luid en leek niet op te houden, zelfs niet toen Merijn snel naar de badkamer rende, het water luid liet stromen en de radio aanzette. Ze besloot in bad te gaan, in de hoop dat haar vermoeidheid zou verdwijnen, en dat de bellers op zouden houden met bellen. Hadden ze nog niet door wat Merijns plannen waren?
********
"Burp." Merijn liet zich achteruit op haar bed vallen en likte haar vingers af. De gebraden citroenkip en krieltjes hadden haar goed gedaan. Ze was weer helemaal bij de les en kon heel Berlijn weer aan, vanavond zou ze het er eens goed van nemen.
Ze stond op van het bed en slenterde door de kamer. Het was net negen uur geweest, en vanuit haar kamer zag Berlijn er sprookjesachtig uit. Ze vond het zonde om die illusie te doorbreken door de straat op te gaan, dus toen ze merkte dat het weer regende, besloot ze dat ze toch maar beter binnen kon blijven. Ze moest beginnen met het maken van een plan, een reisschema of ten minste iets van een idee wat ze nou eigenlijk wilde. Ze liep er al vanaf augustus mee rond: als ze de kans zou krijgen om weg te gaan, dan moest ze die grijpen, en de kans die Ida haar geboden had was te perfect om voorbij te laten gaan. Dus nu zat ze hier, verlost van alle volwassenen die haar leven bepaalden en klaar om voor zichzelf te gaan beslissen. Het kon haar niet schelen in wat voor situatie ze haar leraren had gebracht. Als ze goed in hun vak waren geweest hadden ze het aan moeten zien komen; de loner die zich niet wilde hechten is voorbestemd om weg te lopen, bedacht Merijn.
"Okee, een plan dus," zei ze hardop, om de stilte van de kamer te doorbreken. Ze keek naar de blanke muren en wreef in haar handen, maar er kwam niks in haar naar boven borrelen. Ze besloot maar weer een kopje koffie te gaan drinken in de hotellobby, voor de derde keer die avond. De ober herkende haar al voordat ze goed en wel op de barkruk tegenover hem zat, en hij knikte haar toe terwijl hij een kopje koffie inschonk. Merijn slurpte aan haar koffie en staarde langs hem heen in de spiegel achter de bar. Ze moest toch nog even wennen aan haar nieuwe kapsel. Ze had anderhalf uur met de krultang zitten rommelen, maar het resultaat was niet zoals ze had gehoopt. Van wanhoop had Merijn vlechtjes in haar natte haar gedraaid, waaruit toch nog wat krullen waren gesprongen, maar ze leek nu meer op een poedel met een verzakt permanentje, dan op een hippe Madonna.
Zodra ze haar koffie ophad stond Merijn weer op om naar boven te gaan, maar de ober hield haar tegen.
"Bitte sehr," fluisterde hij. "Kommen Sie mit mir!" Hij wenkte Merijn om hem te volgen en wat beduusd liep ze achter hem aan. Ze had geen idee wat hij met haar wilde en ze baalde ervan dat ze haar telefoon niet bij zich had om een noodkreet te kunnen slaan, mocht dat nodig zijn. Maar de ober leidde haar simpelweg naar een magazijn, waar hij een koffiezetapparaatje uit een schap pakte en die in Merijns armen duwde. Daarna liepen ze naar een voorraadkamer, waar Merijn een pondspak koffie en een vers gebakken cake in haar handen gedrukt kreeg. Ze snapte er niet veel van, maar ze liet zich snel en vakkundig naar de goederenlift vervoeren, alsof ze een of andere popster was die niet door de gasten gezien mocht worden.
Eenmaal terug op haar kamer, een paar minuten later, staarde ze naar haar cadeautjes, terwijl ze voor de zoveelste keer het gerinkel van haar telefoon negeerde. De ober had geen verklaring voor zijn goedheid gegeven, maar kennelijk had hij het opmerkelijk gevonden dat ze elk uur naar beneden kwam om een kopje koffie te gaan drinken. Merijn zette het apparaat op de lage kast tegenover haar bed en staarde er even naar, alsof het op die manier in actie zou komen. Eigenlijk had ze nu geen zin meer in koffie, dus ze zette de tv aan en zapte langs de vele kanalen die het hotel rijk was. Ze plofte op haar bed en ging in kleermakerszit tegen de stapel kussens zitten. Af en toe veranderde ze van zender, omdat er eigenlijk niks op tv was, tot ze zich herinnerde dat het hotel ook films aanbod tegen betaling. Ze bladerde door de programmagids die ze in haar nachtkastje naast een bijbel vond en besloot uit verveling maar naar een romantische komedie te gaan kijken.
De film was ronduit slecht, het kon Merijn niet echt boeien of het meisje de jongen zou krijgen en welk lelijk eendje er nu tot prachtige zwaan omgetoverd zou worden. De film hield haar gedachten dus ook niet van het piekeren. Maar haar gepieker werd weer onderbroken door haar telefoon, die nu bijna constant rinkelde. Ze controleerde toch elke keer wie haar belde, en het waren steeds dezelfde mensen: Emma, Martje, nog eens Emma, Efren, Emma, Martje en wederom Efren. Ze had uit gewoonte al bijna een keer de telefoon opgenomen, maar toen ze besefte wat ze aan het doen was kon ze nog net op tijd de telefoon uit haar hand laten vallen. Die mensen waren allemaal zo hypocriet, ze gaven slechts om haar als ze er niet meer was...
Het deed haar ook elke keer pijn als ze zag dat het nummer op haar display een mobiel nummer was en ze niet vanuit Nederland werd gebeld. Waarom probeerden haar ouders haar niet te bereiken? Kon het hen niks schelen dat ze weggelopen was? Elke keer als haar telefoon ging keek ze daarom begerig naar het display, maar elke keer werd ze weer teleurgesteld. Kennelijk hadden haar ouders Ida ook niet opgedragen om Merijn te bellen. Maar, nu Merijn er aan dacht, ze kon er ook niet zeker van zijn dat Ida zich aan haar taak zou houden, mochten haar ouders haar die hebben gegeven omdat ze het te druk hadden.
Te druk, dat vond Merijn geen excuus om een kind uit te besteden aan een huishoudster... Het afgelopen jaar was ze toch wel in gaan zien dat de vrijheid die de drukke banen van haar ouders haar opleverden, ook z'n keerzijde had: Ida... Voor een fractie van een seconde wenste Merijn dat ze nooit geboren was, maar ze had al veel te veel leuke dingen meegemaakt om te wensen dat ze nooit had geleefd. Ida was gewoon een radartje in haar leven dat gemakkelijk gemist kon worden; oud schroot dat ooit wel eens hergebruikt kon worden, maar dat nu alleen maar de werking van Merijn negatief be�nvloedde. Dus had Merijn haar beslissing genomen en voor de logische oplossing gekozen. Haar ouders waren te afhankelijk van Ida en zouden haar nooit ontslaan, ook al smeekte Merijn erom op haar blote kniee�n, de enige manier waarop Merijn van Ida af kon komen was dus om zelf weg te gaan.
Het bleef door haar hoofd spoken de logische oplossing. Natuurlijk kon ze proberen om erover te praten, maar daar leken haar ouders ook geen tijd voor te hebben. Onwillekeurig greep Merijn weer naar haar linkerwang en voelde ze de plek waar Ida haar had geslagen tintelen. Soms was praten geen oplossing en moest er tot actie over worden gegaan. Merijn lachte even, deze actie zouden mensen zich nog lang blijven herinneren.
Haar telefoon piepte en Merijn zag dat ze een smsje had ontvangen. Dit was iets nieuws; na de vele onbeantwoorde telefoontjes namen Emma, Martje en Efren nu kennelijk een andere strategie aan. Merijn kon zich niet beheersen en las Emma's bezorgde smsje, dat neerkwam op de vraag waar ze was, of ze veilig was en of ze zo snel mogelijk contact op wilde nemen. Merijn verwijderde het berichtje meteen uit haar inbox en zag dat er nog een ongelezen smsje op haar stond te wachten. Maar van Efren verwachtte ze weinig originaliteit en ze richtte haar aandacht weer op de film, waarin de hoofdpersoon juist een zoetsappig liedje voor z'n nieuwe vriendinnetje zong. Toch moest Merijn ineens weer denken aan het mysterieuze liedje wat Efren had gespeeld, en waar hij de titel niet van had willen noemen. Het was een bestaand liedje, Merijn kende het en ze kon zo het eerste couplet neurie�n. Ze gleed van het bed af en greep naar het tasje met cd's die ze eerder die dag had gekocht. Ze rommelde ertussen tot ze de cd vond die ze zocht. Het zou toch niet...
Met de cd in haar handen rende ze naar de cdspeler naast de tv en ze duwde de cd er ongeduldig in. Terwijl ze op start drukte en het gitaarintro hoorde dat Efren had gespeeld, las ze zijn smsje:
I came here with a load
And it feels so much lighter
Now I met you
Bel me, Efren
