Efren kwam terug van achter de boekenkast in droge kleren met zijn natte haar rechtovereind. Hij zette Merijns tas naast zijn eigen rugtas op het vloerkleed en wees ernaar.
"Heb je nog spullen van jou in mijn tas zitten?"
Merijn knikte en knielde naast de tassen neer. Ze haalde haar nieuwe kleren, Perth's t-shirt en al haar andere spullen uit Efrens tas en propte ze in haar eigen tas. Daarna zocht ze haar telefoonlader en speurde het appartement af naar een stopcontact, waar ze hem meteen inplugde zonder Efren iets te vragen.
"Als je ook andere kleren aan wilt doen, de badkamer is d��r," Efren wees naar de andere kant van de woning, waar Merijn een grote witte keuken zag. "Langs de keuken en dan meteen rechtsaf."
Merijn knikte weer en pakte haar tassen op. "Ok, speel jij in de tussentijd een riedeltje op je drumstel?"
Efren glimlachte. "Ik doe m'n best." Hij nam plaats achter z'n drumstel en Merijn liep langs de keuken een gangetje in en verdween in de badkamer. Ze zocht naar een lichtknopje, maar toen ze erop drukte gebeurde er niks.
"Efren, doet het licht het wel?" riep ze naar de woonkamer, terwijl ze op het lichtknopje bleef drukken. Efren kwam aangesneld en keek van het lichtknopje naar de halogeenverlichting in de badkamer.
"Kennelijk niet, dus..." mompelde hij en hij liep naar de keuken.
"Shit, stroomuitval... de klok van de magnetron knippert!" riep hij naar Merijn en ze liep met opgetrokken wenkbrauwen naar hem toe.
"Da's wel heel toevallig zeg. Een beetje t� toevallig," zei ze wantrouwend. "Waar is hier de meterkast?"
Efren ging haar voor naar de hal en trok een deurtje open, waar een hele verzameling oude zekeringen te zien was.
"Shit..." zei Merijn teleurgesteld. Uit deze wirwar van zekeringen kon ze ook niks wijzer worden. "Nou, dan maar geen licht. Kan die portier van jullie hier wat aan doen?"
Efren haalde zijn schouders op. "Ik zal hem eens bellen. Of wacht, de intercom doet het dan ook niet. Ik loop wel even naar hem toe."
"Ok." Merijn liep weer naar de badkamer en trok een wijde skatebroek en een rood shirtje aan. Toen ze haar haar door kamde sprong het licht weer aan en vlak daarna hoorde ze de voordeur dichtvallen.
"Het werkt weer!" riep Efren vanuit de woonkamer en meteen daarna hoorde ze hem het intro van een liedje van Blur drummen. Merijn bewoog mee op de beat en begon te zingen en te dansen. Zolang Efren achter zijn drumstel zat kon hij haar toch niet zien. Hij hield echter snel op met drummen en Merijn rende met haar natte kleren in haar handen de badkamer uit.
"Hee, waarom stop je? Dat is een leuk liedje!"
Efren was nergens te zien en Merijn liep verder het appartement in. "Efren? Waar ben je?"
"Hier," Efren kwam uit het gangetje achter de boekenkast en hield een gitaar omhoog. "Jammer dat ik geen vier handen heb." Hij keek Merijn van top tot teen aan en lachte even. "Wie ben jij, eigenlijk?" vroeg hij na een korte stilte.
"Wat?" vroeg Merijn achterdochtig.
"Niks," zei Efren verlegen en hij wreef met zijn hand door zijn haar. "Ik, euh... ik kan alleen geen hoogte van je krijgen."
Merijn haalde haar schouders op en keek hem brutaal aan. Efren begon te blozen en sloeg zijn ogen neer.
"Za-zal ik je kleren even in de droger gooien?" stotterde hij. Hij legde zijn gitaar voorzichtig neer en verdween weer achter de boekenkasten. Merijn liep achter hem aan en keek vol bewondering naar de inhoud van de boekenkasten, waardoor ze tegen Efren aan liep die met zijn handen vol natte kleren terug de woonkamer in kwam.
"Droger is in de keuken," knikte hij en Merijn zette een paar aarzelende stappen terug. Ze liep achter hem aan de keuken in en ging naast Efren op haar hurken voor de droger zitten. Ze propte haar natte kleren erin en zag Efren naar de knoppen staren.
"Laat mij maar," ze stelde het juiste programma in en sloot de deur. Efren stond op en rommelde wat in de koelkast.
"Wil je wat drinken?"
"Doe maar wat. Ik moet ff m'n tas opnieuw inpakken." Ze verdween weer naar de badkamer en hield haar tas op kop om te controleren of alles er nog in zat. Ze wist nu echt niet meer wat ze van Efren moest denken, vooral niet na die rare vragen die hij af en toe op haar afvuurde.
In de woonkamer begon Efren weer aan zijn drumintro en Merijn glimlachte. Ze stelde zich dingen voor die er niet waren. Efren was gewoon ongelooflijk verlegen en blij dat er eens een meisje in zijn buurt was.
Efren hield op met drummen en speelde het liedje verder op gitaar. Daar hield hij echter ook snel mee op en ging verder met een ander liedje.
Merijn liep terug naar de huiskamer, maar bleef in de keuken staan toen ze Efren hoorde spelen. Hij zat op de bank met zijn rug naar haar toe en had haar nog niet opgemerkt. Ze herkende het liedje dat hij speelde, maar kon het nog niet benoemen. Ze zette een paar stappen terug in het gangetje naar de badkamer zodat Efren niet meteen zou stoppen als ze binnenkwam. Als ze het liedje langer zou horen kon ze misschien ook op de titel komen, het klonk namelijk erg bekend. In de tussentijd bekeek ze een grote foto van twee blonde jongetjes in een oude klimboom. Ze herkende Efren meteen aan zijn diepe frons en de andere jongen moest vast zijn oudere broer zijn. Efren zat in een van de lagere takken naar zijn broer te turen, die breed lachend met losse handen in het topje van de boom zat.
De Efren van nu hield opeens op met het getokkel op zijn gitaar en Merijn liep snel de keuken in.
"Wat speelde je net?"
Efren haalde zijn schouders op en liep naar de koelkast waar hij een fles cola pakte.
"Het klonk wel goed, maar ik weet niet meer welk liedje het was," probeerde Merijn.
"Gewoon, iets wat me te binnen schoot. Wil je ook wat?" Hij hield de fles cola omhoog en reikte in een kastje naar wat glazen.
Merijn knikte en liep naar de bank, waar ze om zich heen tuurde naar bladmuziek. Ze kon echter niks vinden en ging achterstevoren op haar kniee�n op de bank zitten, zodat ze kon zien wat Efren in de keuken deed.
"Heb je de magnetronklok al goed gezet?" vroeg Merijn.
"Hoezo?" Efren keek over zijn schouder naar de magnetron. "Shit! Is de stroom nu alweer uitgevallen?" Hij drukte om zich heen op verschillende knopjes en apparaten, maar het bleef stil en donker in de keuken. Merijn stond op en liep naar de droger.
"Nu kan ik maar beter m'n kleren eruit halen, voor ik ze straks vergeet." Ze hurkte bij de droger neer en trok aan de deur.
"Ho, wacht! Dat ding heeft een gebruiksaanwijzing," riep Efren, maar het was al te laat. Merijn had het handvat van de droger in haar hand, terwijl de deur nog potdicht zat.
Merijn voelde het bloed naar haar wangen stijgen. "Oh, shit. Dat was niet de bedoeling."
"Maakt niet uit. Ik zeg wel tegen m'n pa dat ik het heb gemold." Efren greep in de bestekla en hield een lepel omhoog. "Maar nu ben ik de redder der was, met een lepel." Hij boog de lepel een beetje en stak hem in het mechanisme van de deurhendel. Na wat gewrik schoot het deurtje los en steeg er een warme damp op uit de droger. "En met een beetje geluk is de was nog droog ook!" zei hij enthousiast.
Merijn haalde de kleren uit de droger en legde ze op de eettafel, die haaks op het aanrecht stond. Ze begon haar kleren op te vouwen toen er op de deur werd geklopt.
Efren liep naar de deur en ze hoorde hem praten met iemand. Merijn vouwde zijn kleren ook maar op en legde ze op een nette stapel op de hoek van de tafel.
"Het hele gebouw zit zonder stroom. De kelder is ondergelopen, waardoor de stroom uitgeschakeld moet worden." Efren krabbelde op zijn hoofd. "Of zoiets, mijn Duits is niet echt sterk."
"Geen stroom? Maar..." plotseling smeedde er zich een plannetje in Merijns hoofd. "Het regent nog steeds he? Mag ik hier nog blijven tot het droog is?"
Efren knikte en zag het stapeltje kleren op de tafel liggen. "Wauw, kan jij kleren opvouwen? Ik heb nog wel een hele bult kleren, je mag zolang blijven als je wilt als die die ook opvouwt!"
"Nou, dan pas ik maar..." Ze slenterde de woonkamer in en zag Efrens laptop opengeklapt op de salontafel staan.
"Het gas zal het wel doen, toch?" vroeg Efren vanuit de keuken. Hij haalde een pan tevoorschijn en deed er een scheut olie in. Daarna strooide hij er wat mais in en zette de pan op hoog vuur. Efren staarde in de pan en Merijn pakte Efrens laptop op: misschien kon ze hier het liedje vinden wat Efren net had gespeeld. Ze zocht wat tussen Efrens mp3tjes en klikte per ongeluk op de mediaspeler, die meteen in werking kwam. Ze hoorde een gitaar-intro maar het was niet het liedje wat ze zocht.
"Laat maar aan staan, dit is een mooi liedje!" riep Efren vanuit de keuken. Merijn zette de laptop weer neer en staarde naar Efrens bureaublad terwijl ze naar het liedje van de Goo Goo Dolls luisterde. Opeens voelde ze dat de haren op haar arm overeind gingen staan, Efren had gelijk: dit was inderdaad een mooi liedje. Er liep een rilling over haar rug toen ze de zanger hoorde zingen en ze probeerde haar aandacht te verschuiven van de muziek naar de inhoud van de kamer. Maar wat ze ook deed, de tekst bleef om haar aandacht vragen. Ze wilde de muziek het liefst uitzetten of het op z'n minst vervangen door een poppy, nietszeggend liedje, maar daar zou ze alleen nog meer vragen van Efren over zich heen krijgen. Voor ze het tegen kon houden rolde er een dikke traan over haar wang. Als alleen de gedachte aan iemand die interesse toonde in haar handelingen de tranen al over haar wangen deed stromen, wist ze niet wat ze van een openhartige discussie met Efren kon verwachten. Ze mocht niet breken... Efren zou haar toch niet snappen.
Merijn stond op en ging in het raamkozijn zitten. Ze keek naar beneden, waar miniatuur mensjes zich door de regen haastten. Ze legde haar voorhoofd tegen het koude glas en probeerde zichzelf weer in de hand te krijgen voordat Efren vragen ging stellen. Ze kon in de spiegeling van het raam zien dat Efren nog druk in de keuken bezig was met z'n popcorn. Ze zuchtte een paar keer diep en hoorde de laatste tonen van het liedje wegsterven. Er volgde weer een liedje met een gitaar-intro, maar wederom was het niet het gitaarstuk dat Efren had gespeeld. Merijn herkende het liedje van een cd van haar vader en begon te lachen toen Efren zingend naar haar toe kwam lopen.
"Dit vind ik echt een geweldig nummer, vooral om naar te luisteren als ik naar de sterren kijk," legde hij uit terwijl hij Merijn haar glas cola gaf.
"Het heet natuurlijk niet voor niks Under the Milky Way," grinnikte Merijn.
"Ik vind het alleen jammer dat ik geen enkele ster herken." Efren ging onderuit zitten en zette een grote bak popcorn tussen hen in op de bank.
"Ik ken er wel wat," Merijn keek over haar schouder naar buiten maar zag dat het nog niet donker genoeg was om sterren te kunnen zien. "Alleen kan ik ze je niet laten zien."
"Welke weet je dan?"
"Orion, Sirius, Grote Beer, Kleine Beer..." begon Merijn.
Efren keek haar bewonderend aan. "Nou, die ken ik echt allemaal niet. Ik vind het gewoon interessant dat er van die dingen in het heelal rondzwerven die zo ver weg zijn dat je het je bijna niet voor kan stellen.
"Jij houdt dus wel van ongrijpbare dingen?" vroeg Merijn voorzichtig.
Efren knikte terwijl hij zijn hand in de bak popcorn stak. "Zolang het maar enigszins bekend terrein is..."
Merijn vroeg zich stilletjes af of hij net zo dubbelzinnig was als zij probeerde te zijn, maar ze kreeg niet de kans om er op door te gaan.
"Wil je een filmpje kijken?"
"Euh, er is geen stroom, schat," zei ze terwijl ze haar glas leeg dronk.
"Ik heb een dvd-speler in m'n laptop," wees Efren. "Nog een kadootje van m'n vader," voegde hij er zachtjes aan toe.
"Ok, wat voor dvd's heb je?"
Efren stond op. "Ik zal ze ff pakken." Hij verdween weer achter de boekenkast en Merijn at snel een paar handenvol popcorn, ze had honger gekregen. Efren kwam al snel terug met een stapeltje dvd's die hij aan Merijn gaf. Ze kende geen enkele film en was geschokt toen ze er een Disney-film tussen zag liggen.
"Wat is dit?" zei ze met lichte afkeur in haar stem.
"Geweldige film: half getekend en half CGI."
"Ik bedoel meer in de trant van, welk boek heeft Disney nu weer verkracht?"
Efren nam het doosje van haar over en keek haar onderzoekend aan. "Vond je Pirates of the Caribbean leuk?"
Merijn knikte langzaam. "Ja, maar wat heeft dat met-" ze leunde naar Efren toe en keek op de voorkant van het doosje- "Piratenplaneet te maken?"
"Deze film gaat ook over piraten, alleen dan anders. Zal ik hem maar gewoon aanzetten? Als je het niks vindt moet je het maar zeggen."
Merijn haalde haar schouders op en ging onderuit zitten. Ze nam nog een handvol popcorn terwijl Efren wat met snoertjes, batterijen en z'n laptop deed. "Zal ik nog wat drinken halen?" stelde ze voor en ze liep al naar de keuken voor Efren antwoord kon geven. Ze vond de fles cola in de koelkast en nam ook een grote appel mee om haar honger te stillen.
Toen ze weer op de bank plofte had Efren de dvd al gestart en alle nutteloze informatie die aan de film voorafging overgeslagen. Hij pakte wat dikke boeken uit de boekenkast en legde die op de salontafel. Daarna zette hij de laptop erop en sleepte de tafel wat naar voren. "Kan je het zo goed zien?"
Merijn knikte en maakte het zich gemakkelijk op de bank. Ze beet in haar appel en probeerde dingen om haar heen te vinden die haar zouden kunnen vermaken als de film tegen zou vallen. Maar bij de eerste sc�ne van de film viel haar mond al open van verbazing: piratenschepen deden haar altijd goed. Het duurde echter niet lang tot ze doorhad op welk boek het verhaal gebaseerd was.
"Treasure Island?" vroeg ze schor. Vanuit haar ooghoeken zag ze Efren knikken.
"Ik zag dat je het boek las. In de trein..." fluisterde hij.
Merijn spoorde hem aan z'n mond te houden en ze vergat na een tijdje helemaal dat ze een appel in haar hand had en in welke rare situatie ze zich bevond. Ze leefde helemaal mee in de film en moest teveel moeite doen om niet te gaan huilen toen het verhaal haar naar de keel greep.
Maar Merijn kon zich niet in de hand houden. Toen de film afgelopen was had ze had een enorme brok in haar keel en keek ze snel naar buiten zodat Efren niet kon zien dat haar wangen nat en rood waren. Ze voelde zich enorm opgelaten dat ze om zo'n stomme film moest huilen, maar ze kon haar tranen niet stoppen.
"Merijn? Wat is er?"
Ze beet op haar duim en wendde zich af van Efren.
"Merijn, kom op hee."
"Laat me maar even," hikte ze tussen haar tranen door en ze stond op. Efren bleef verdwaasd achter op de bank terwijl Merijn naar de badkamer rende. Ze sloot de deur achter zich en zakte tegen de muur. Dit kon ze niet maken, ze moest zichzelf weer zijn, niet zo'n huilebalkerig trutje.
Ze zag maar ��n uitweg: ze moest weg. Ze zou gewoon haar tas pakken en weggaan. Efren zou haar toch niet missen, hij kon zich wel vermaken met z'n vader.
Merijn stond op en plonste wat water in haar gezicht. Ze haalde diep adem en keek in de spiegel boven de wastafel. Haar groene ogen glinsterden vastberaden en de blosjes op haar wangen kleurden fel. Ze was klaar, ze ging echt weg.
Ze riep met haar neus de lucht in de woonkamer in en zag dat Efren haar vreemd aankeek.
"Merijn, wie ben jij?"
Ze negeerde zijn vraag en speurde de kamer af naar haar tas. "Ik moet gaan," zei ze snel.
Efren hield haar tegen, "Nee!" Hij greep haar pols en trok haar naar zich toe. "Ik weet al wie jij bent!" Zijn stem klonk opmerkelijk fel en hij keek haar strak aan. "Tenminste, dat dacht ik..." Efrens stem sloeg over en Merijn deed haar best om in een lachbui uit te barsten, maar ze kon het niet. De enige oplossing die ze kon bedenken was boos worden, dus ze haalde diep adem en voelde een golf adrenaline door haar lichaam stromen. Ze zou hem eens goed de waarheid zeggen.