"Wauw, pizza!" Martje schoof naast Merijn op de bank en likte haar lippen af. "Daar heb ik nou echt zin in!"
Merijn keek met een schuin oog naar de pizza, hij zag er nogal kartonnig uit en de kaas die erop lag glimde in het tl-licht. Toen ze een stuk op had besloot ze dat ze niet meer van de plastic pizza wilde en ze pakte een stapel broodjes en laadde een berg salade op haar bord. Martje at met smaak verder en Merijn kon haar walging niet onderdrukken.
"Kun jij die troep eten?"
"Dit leer je eten als je broers moeten koken," zei Martje terwijl ze nog een stuk pizza pakte. "Maar jij hebt geen oudere broers, toch?"
Merijn schudde haar hoofd. "Gelukkig niet zeg!"
"Broers zijn heel handig hoor," begon Martje, maar Merijn lette verder niet op. Ze zag Terra en haar vrienden langslopen en ze moest al haar aandacht richten op hoe ze wilde dat ze overkwam. Tot haar opluchting keurde Terra haar geen blik waardig en Martjes verhaal over het nut van grote broers drong langzaam weer tot haar door. Merijn knikte af en toe wat afwezig en kauwde op haar broodjes.
"Leuke middag gehad?" Emma kwam tegenover hen zitten en keek hen vragend aan. "Ik zie jullie alleen nog maar samen, jullie kunnen het wel goed met elkaar vinden, of niet?"
Merijn verslikte zich bijna in haar broodje en nam een grote slok water. Tot haar grote verbazing bleef Martje stil, ze had gedacht dat Martje Emma's opmerking meteen zou bevestigen, maar toen Merijn vanuit haar ooghoek naar Martje keek zag ze dat er een lichte blos op Martjes gezicht verscheen.
"Ach ja," zei Merijn onverschillig. "In je eentje is het ook zo stil."
Emma lachtte en nipte aan haar vruchtensap. "Gaan jullie vanavond ook nog weg? Ik geloof dat er een groepje naar de bioscoop gaat."
Merijn besloot snel antwoord te geven voor Martje haar lot besliste. "Ik blijf hier, ik moet die Efren te pakken krijgen."
"Ik blijf ook hier, ik wil een beetje op tijd naar bed," zei Martje.
"Jullie leken me eigenlijk ook al niet de types om een nagesynchroniseerde film te gaan kijken," was Emma's reactie. Ze stond op om naar de volgende tafel te lopen maar bleef nog even staan. "Dan zie ik jullie vanavond nog wel, die Guinness van gisteravond is bij mij ook niet zo goed gevallen."
Merijn en Martje aten hun eten in stilte op en Merijn vermoedde dat Martje zich ook nogal opgelaten voelde over wat Emma had gezegd. Merijn probeerde de situatie te relativeren, maar kon het toch niet laten om boos op zichzelf te zijn. Ze was vandaag veel te vriendelijk geweest tegen Martje en dat kon ze zich eigenlijk niet permitteren: Terra's roddels hadden haar niet zo van haar stuk mogen brengen. Tegelijkertijd besefte ze dat ze niet ongedaan kon maken wat er gebeurd was, maar ze beloofde zichzelf dat ze beter op haar houding zou gaan letten.
Om haar gedachten kracht bij te zetten wachtte Merijn niet tot Martje klaar was met eten. Ze bracht haar bord naar de afruimband en rende de trap op naar haar slaapkamer. Ze miste haar hardloopschoenen, die ze thuis had gelaten. Als ze nu ergens behoefte aan had was het wel hardlopen, het liefst bij zonsopgang of tegen de wind in.
Merijn spitte in Efrens tas naar een joggingbroek en vond er een met driekwart pijpen. Ze viste Perth's t-shirt onder haar kussen vandaan en trok de provisorische pyjama aan. Daarna ging ze languit op het onderste matras van haar stapelbed liggen en bladerde door een van de tijdschriften die Martje had gekocht. Ze begon aan een artikel over Orlando Bloom en keek verlekkerd naar het plaatje dat erbij stond. Zijn ogen deden haar aan iemand denken, maar ze kon de link niet leggen.
Ergens op de gang ging een telefoon af en Merijn lachtte zachtjes om het melodietje. Ze concentreerde zich weer op de foto van Orlando Bloom en staarde in de diepbruine ogen, die haar zo vertrouwd leken. De telefoon bleef doorgaan met rinkelen en Merijn stond op om een kijkje te nemen op de gang.
"Hee, neem die telefoon eens op!" schreeuwde ze naar de mensen in de kamer tegenover die van haar en haar oproep werd beantwoord door een deur die in haar gezicht werd dichtgegooid.
Martje kwam uit het trappenhuis aanrennen en brulde over het aanhoudende getringel van Summer Nights. "Da's mijn telefoon!"
Merijn hield de deur voor haar open, maar Martje was net te laat. Toen ze haar telefoon openklapte zuchtte ze teleurgesteld. "Shit, dat waren m'n ouders..."
Merijn ging weer op het bed liggen en pakte het tijdschrift op om weer wat naar Orlando te staren. Ze voelde zich de grootste bakvis ter wereld op het moment, maar de bruine ogen van Orlando stelden haar gerust, alsof ze duidelijk maakten dat alles weer goed zou komen.
"Ik ga even douchen, als m'n telefoon weer gaat, zou jij dan op willen nemen?" Martje stond in een roze badjas met haar armen vol handdoeken naar haar telefoon te wijzen.
Merijn knikte afwezig en Martje liep naar haar toe.
"Wat lees je?" vroeg ze terwijl ze over Merijns schouder meekeek. "Wauw, die Orlando lijkt op die jongen van dat stinkshirt!" riep ze enthousiast en Merijn ging blij rechtop zitten.
"Je hebt gelijk!" Perth leek inderdaad op Orlando, ze hadden dezelfde ogen, die Merijn tegelijkertijd brutaal en begrijpend aankeken. Perth's haar was korter dan dat van Orlando, maar als Perth het zou laten groeien dan had hij vast ook van die springerige krullen die voor zijn ogen hingen.
Merijn had zo geobsedeerd naar de foto gestaard dat ze niet in de gaten had dat Martje al lang was verdwenen. Ze had alweer drie keer "Neem die telefoon eens op" gezegd voor ze zich herinnerde dat Martje had gevraagd of zij de telefoon op wilde nemen.
"Met de telefoon van Martje," zei ze afwezig terwijl ze de rest van de tijdschriften doorbladerde.
"Hallo met Olivier, heeft u de telefoon van Martje gestolen?" vroeg een bijdehante jongen.
"Ja, en ik heb Martje gemarteld, gewurgd en in de rivier gegooid," antwoordde Merijn.
"Ha, goed zo. Hoeveel wilde u daar ook alweer voor hebben?"
"Ik doe dit voor m'n lol, maar als je me ervoor wilt betalen dan kost het je een vliegticket naar," Merijn las snel een artikeltje door waarin vermeld werd waar Orlando z'n nieuwste film aan het opnemen was, "een enkeltje Berlijn Sevilla."
"Merijn, is dat m'n broer?" Martje kwam de slaapkamer achterstevoren inlopen en droogde haar haren tussen een handdoek.
"Ja, maar volgens mij is hij niet zo enthousiast over jou als jij over hem was," zei ze terwijl ze Martje de telefoon toestak. "Hij heeft me net aangenomen om je te vermoorden..." Merijn ging weer op haar bed liggen en genoot stiekem van Martjes vertwijfelde blik.
"Tristan? Oh, Olivier... klootzak!"
Merijn keek even op van haar horoscoop. Had Martje net klootzak gezegd? Misschien had ze toch een goede invloed op haar. Merijn reikte naar haar tas en keek op het schermpje van haar eigen telefoon. Ze was niet meer gebeld die dag, en haar batterij werd leger en leger. Ze had haar oplader wel meegenomen, maar die zat natuurlijk in de tas waar Efren nu tegenaan zat te kijken. Ze toetste zijn nummer in en werd meteen weer doorverbonden met zijn voicemail. Ze hing direct op om stroom te besparen en zette haar telefoon maar meteen uit. Als Martje en zij hetzelfde toestel hadden, zou ze voor een keer iets willen lenen van Martje, maar helaas had Martje zo'n geweldig hip opvouwbaar telefoontje en geen degelijke zoals Merijn.
Ze greep haar discman uit haar tas en duwde de oordopjes in haar oren. Maar ook de batterijen van haar discman hielden er snel mee op. Ze staarde wat naar haar tenen en luisterde naar Martje's geamuseerde gesprek. Martje vertelde over de heenreis en de afgelopen middag in Berlijn en Merijn giste dat Martje met haar moeder belde.
Ergens op de gang zette iemand een radio aan en U2 schalde door het gebouw. Merijn schrok van het liedje dat ze hoorde, haar moeder draaide dat meestal op de avond voor ze uitgezonden werd naar een ver land en plotseling besefte Merijn waarom haar moeder dat liedje koos.
"Hee, kan die muziek wat zachter?" riep Martje en Merijn stond meteen op om de deur dicht te doen. Ze bleef echter dralen bij de deur en liep de gang op. Ze trok de deur achter zich dicht en zakte er tegenaan.
Merijn had nooit geweten dat een liedje je zo kon raken. Ze herkende zich volledig in de tekst en besefte ineens waarom haar moeder voor d�t liedje koos: ze was rusteloos, als ze in Nederland was wilde ze het liefst het veld in en als ze ergens in de rimboe zat wilde ze weer naar huis. Merijn voelde zich momenteel ook zo, ze luisterde intens naar With or Without You en voelde hoe de haren op haar armen overeind gingen staan. Merijn trok haar kniee�n onder haar kin en vouwde haar armen om haar benen. Ze vergat de tijd en schrok toen Martje de deur opentrok en Merijn achterover de kamer binnen rolde.
"Dat is nog eens een entree! Hee, alles goed?" Martje keek haar verwonderd aan en stak haar een hand toe om haar op haar benen te trekken.
Merijn negeerde Martje's hulp, kroop overeind en klom in bed zonder haar tanden te poetsen of welterusten te zeggen.
* * * * * * * *
Merijn was de volgende dag nog niet echt bekomen van haar ontdekking over haar moeder. Ze werd vroeg wakker en zat om zeven uur al aan het ontbijt, terwijl de rest van haar klas nog diep in slaap was. Ze stond daarna als eerste onder de douche en genoot van het warme water dat over haar rug stroomde. Toen ze zich aangekleed had ging ze weer naar de eetzaal om nog een kop koffie te gaan drinken en ze trof Emma op de trap.
"Goeiemorgen, goed geslapen?"
Merijn haalde haar schouders op. "M'n bed ligt niet zo lekker."
"Dat heeft iedereen, je bed thuis is toch het fijnst. Persoonlijk mis ik de man die altijd naast me ligt en ik denk niet dat meneer Brandtner die taak op zich wil nemen," zei ze samenzweerderig.
Merijn glimlachte beleefd, haalde een beker koffie en verdween weer naar boven. Ze ging nog een keer Efren proberen te bellen en als het nu niet lukte dan zou hij z'n tas nooit meer zien. Met trillende vingers toetste ze zijn nummer in en gespannen wachtte ze af. Ze hoorde hoe haar telefoon af en toe haperde en net voor ze op wilde leggen hoorde ze een zachte kuch.
"Met Efren."
"Efren! Met Merijn."
"Oh, hoi."
"Oh, hoi? Is dat alles wat je kan zeggen?" zei Merijn schor. "Je hebt mijn tas gepikt, eikel, ik heb je al honderd keer gebeld en jij laat niks van je horen."
Martje kwam naar binnen en liep naar Merijn toe. "Hee, kalm aan, anders krijg je je tas nooit terug," fluisterde ze.
"Ja, sorry voor dat... maar ik luister m'n voicemail nooit, dus ik wist niet dat jij het was die me zo vaak had gebeld."
"Mag ik m'n tas wel bij je op komen halen? Vandaag nog?" vroeg Merijn bits. Vanuit haar ooghoeken zag ze Martje met haar hoofd schudden en van het bed opstaan.
"Ja hoor, ik zal m'n adres even doorgeven, heb je pen en papier bij de hand?"
Merijn zuchte ge�rgerd. "Ho eens even, ik ben nog nooit in Berlijn geweest! Hoe moet ik dan in hemelsnaam je huis vinden! Kan je me niet ergens op halen, op een makkelijk te vinden plaats ofzo?"
"Euh, ja, is goed," zei Efren zacht. "Waar zit-"
Merijn werd afgeleid doordat de deur open ging en Emma naar binnen stapte. "Komen jullie zo naar beneden? We willen wat afspraken maken voor straks."
"Efren, wacht even," zei Merijn door de telefoon en ze richtte zich daarna tot Emma. "Waar gaan we vandaag heen? Ik wil afspreken met Efren om tassen uit te wisselen."
"We gaan naar de dierentuin, dat is vanaf hier een klein half uurtje lopen."
"Efren, we gaan naar de dierentuin, kan jij daar ook heen komen?" Merijn wist dat ze nu niet meer zo bot moest zijn, anders kon ze het vandaag wel vergeten met Efren en ze wilde toch eigenlijk haar eigen spullen wel graag terug.
Ze hoorde wat gekraak aan de andere kant en het bleef lang stil aan de lijn. "Efren? M'n batterij is bijna leeg dus zeg eens wat." Merijn beet op een nagel en wachtte ongeduldig af.
Uiteindelijk kuchte Efren weer. "Ja, is goed. Hoelaat zijn jullie daar?"
Merijn keek van haar horloge naar Emma.
"Over een uur, bij de hoofdingang," fluisterde Emma en Merijn herhaalde haar.
"Ok, dan zie ik je daar, maar ik kan je tas niet meenemen, ik kom namelijk op de fiets."
"Weet je wat Efren, geef me je adres maar, dan kom ik wel naar je toe nadat we naar de dierentuin zijn geweest!" riep Merijn pissig. Ze pakte haar agenda en een pen uit haar tas, krabbelde Efrens adres neer en drukte haar telefoon uit zonder hem gedag te zeggen. "Shit, wat een eikel is het toch!" riep ze uit terwijl ze haar telefoon in haar jaszak stopte.
"Wat hebben jullie nu afgesproken?" informeerde Emma voorzichtig.
"Niks, hij kan m'n tas niet meenemen achterop z'n fiets, dus ik heb gezegd dat ik wel naar hem toe kom als ik klaar ben in de dierentuin."
Martje trok haar wenkbrauwen op. "Is dat nou wel zo slim? Je zei net dat je de weg in Berlijn niet kende."
"Ik red me wel," snauwde Merijn, terwijl ze haar koffiebeker van de grond pakte en hem in ��n teug leegdronk. Ze kalmeerde weer een beetje, en bleef bij de deur staan drentelen. "Nou, gaan we nog naar beneden?"
Martje liep naast Merijn de gang door en de trap af, en vanuit haar ooghoeken kon Merijn zien dat Martje haar goed in de gaten hield. Merijn trok haar gezicht strak, plofte neer op een stoel zo ver mogelijk van Terra en Nicky vandaan en wachtte op wat er komen ging.
Emma en meneer Brandtner hielden een inleidend praatje over de dierentuin en herhaalden de opdrachten die de leerlingen vorige week bij biologie gekregen hadden. Merijn had gekozen om de roofdieren te bestuderen, en dat vooruitzicht deed haar goed. Ze hoopte dat ze de leeuwen tijdens hun voedertijd kon bekijken, misschien bracht dat haar wat rust.
Terwijl de klas zich klaar maakte om naar de dierentuin te gaan kwam Emma naar Merijn toe.
"Ik snap heel goed dat je boos bent over dat tassengedoe, maar probeer je wel een beetje in te houden, ok?"
"Ik ben helemaal niet boos!" zei Merijn snel. "Alleen een beetje gefrustreerd. Het lijkt wel alsof alles tegenzit, deze week." Merijn had het gezegd voor ze besefte tegen wie ze het had. Ze kon zichzelf wel voor haar hoofd slaan dat ze juist tegen haar lerares had verteld wat er de afgelopen drie dagen door haar hoofd had gespookt. "Maar ik red me wel," zei ze weer.
"Neem je telefoon mee, Merijn. En hou hem aan. Ik wil niet dat je verdwaalt als je naar die Efren toe gaat."
"Ja, mevrouw," zei Merijn gehoorzaam, maar ze zei er niet bij dat haar batterij leeg was. Emma knikte haar bemoedigend toe en draaide zich om naar twee herrieschoppers.
"Hee, kappen nou!"
Merijn rende naar haar slaapkamer, waar Martje druk bezig was om haar piekhaar in een staartje te krijgen. Merijn pakte haar tas, controleerde of haar portemonnee en telefoon erin zaten en legde hem bij haar jas. Daarna vouwde ze het t-shirt van Perth op en legde die op Efren's tas. Ze keek over haar schouder of Martje druk met iets anders bezig was en pakte het zwarte vest dat ze op de heenweg aan had gehad van onder haar kussen. Ze stak haar hand in een van de mouwen en trok de bruine portemonnee met de creditcard eruit. Snel liet ze het touw om haar nek glijden en stopte ze de portemonnee achter haar shirt.
Toen de klas door de stad naar de dierentuin liep, was Merijn blij dat ze haar sjaal mee had genomen. Er stond een flinke bries en de wolken dreven snel voorbij. Het was geen ideaal dierentuin-weer, maar dat kon Merijn niet zoveel schelen. Ze zou vooral in het roofdierenverblijf zitten, en als ze het goed had begrepen was dat overdekt.
Bij de ingang van de dierentuin kon Merijn zich losmaken van de groep. Haar grootste zorg was Martje geweest, maar zij vertrok met wat anderen in de richting van de nijlpaarden. Merijn slenterde door de dierentuin, dook net op tijd weg om een klodder spuug van een lama te ontwijken en spuugde terug in de richting van de verdachte lama. Daarna kocht ze een fles water en een kaartje van een lama bij een souvenir-winkeltje en zocht op een plattegrond het roofdierenverblijf op. Ze kon de leeuwen al horen en ze draaide zich om in de richting van het leeuwengebrul om aan haar opdracht te kunnen werken. Er stond alleen iemand in de weg.
"H�h�, gevonden..."