"Goh, Merijn, ik wist niet dat jij zo kon dansen!"
Merijn keek om en grinnikte schaapachtig. "Ik ook niet!"
Emma kwam naast haar lopen en Merijn lette niet op waar ze haar voeten neer zette. Ze struikelde bijna over een losse stoeptegel, maar werd overeind gehouden doordat Emma haar arm in die van Merijn haakte.
"Tjee, ik ben wel moe," mompelde Merijn en ze wreef door haar ogen, waardoor ze alle mascara, die Martje zorgvuldig had opgebracht, uitveegde.
"Nog even volhouden Merijn, we zijn er bijna."
* * * * * * * *
Merijn werd wakker met een knagende pijn in haar hoofd. Ze ging overeind zitten en kneep haar ogen dicht tegen het felle licht wat de kamer in scheen.
"Goeiemorgen, slaapkop!" Martje lag in het midden van de kamer op de grond buikspieroefeningen te doen en hield even op om Merijn goed te bekijken. "Lekker geslapen?"
Merijn liet zich terug vallen in de kussens en wreef over haar voorhoofd. Ze wist dat ze nu meteen uit bed moest, anders zou haar kater alleen maar erger worden, dus ze ging weer voorzichtig overeind zitten en zwaaide haar benen uit het bed.
Martje ging staan en liep naar haar toe. "Zal ik je even helpen?"
"Nee," mompelde Merijn en ze liet zich op de grond zakken. De koude vloer onder haar voeten deed haar goed, langzaam verdween de pijn uit haar hoofd en rug en ze kon weer wat helderder zien. Ze greep haar handdoek en toilettas van de stoel naast haar bed en zocht haar weg naar het douchehok.
Natuurlijk was het hete water op, dus Merijn stond te blauwbekken terwijl het koude water over haar rug stroomde, maar haar hoofdpijn was bijna helemaal opgeklaard toen ze een kwartier later haar tanden poetste en in de spiegel staarde. Haar groene ogen stonden flets en haar huid was bleek. Er zat een vage rode plek op haar linkerwang waar Ida haar had geslagen. Merijn wist niet of die er al die tijd had gezeten of dat het nu ineens meer opviel door haar bleke kleur. Ze trok het shirt van Perth, waar ze in geslapen had, weer aan en wikkelde de handdoek om haar middel. Ze zou wel iets uit Efrens tas vinden om aan te trekken, ze wilde niks meer van Martje lenen.
Martje was niet meer op hun kamer, maar haar koffer lag open op Merijns bed. Merijn tilde hem op en legde hem naast Martjes bed. Ze pakte haar spijkerbroek, knielde bij Efrens tas neer en trok er een paar sokken, een t-shirt en een blauw sweatshirt uit. Vervolgens kleedde ze zich aan. Efrens kleren waren haar iets te lang, maar kennelijk was hij erg mager want zijn t-shirt paste haar goed. Merijn zocht naar haar schoenen, die ze onder het bed vond, kamde snel haar natte haar door en liep de kamer uit naar de eetzaal. Daar vond ze de hele klas al aan het ontbijt, en haar verschijning was een grote verrassing.
"Zo, 's avonds een vent, 's ochtends een vent?" riepen verschillende jongens haar toe en Merijn glimlachte naar hen terwijl ze de geur van koffie volgde. In de rij voor het buffet trof ze Terra en Nicky die er als spoken uitzagen. Nicky's blonde haar hing in vette slierten langs haar witte gezicht en Terra wendde zich plotsklaps af van de geur van vers eten en rende de gang naar de wc's in.
Merijn schonk zich een grote mok zwarte koffie in, pakte een stapel broodjes en vers fruit en zocht een lege stoel aan een van de tafels. Martje had wederom een stoel voor haar vrij gehouden en wenkte Merijn haar kant op.
"Je mocht wel weer kleren van mij lenen hoor!" zei ze terwijl ze Merijn van top tot teen bekeek.
"Nee, bedankt. Efren heeft me dit aangedaan, dus dan moet hij er ook mee leven dat ik z'n kleren aan doe." Merijn ging zitten en dronk haar lauwe koffie in ��n keer op.
"Heb je ook een van zijn onderbroeken aan dan?"
Merijn verslikte zich in haar laatste slok koffie en keek Martje lachend aan. "Dacht je het zelf?"
Martje haalde haar schouders op en pulkte aan een croissantje. "Blijf je de hele week dan in hetzelfde ondergoed lopen?"
"Ik mag vast wel even op zoek gaan naar een winkel vandaag, en anders maak ik wel tijd vrij." Merijn begon aan haar appels terwijl Martje haar croissantje van zich af schoof.
"Goeiemorgen Merijn," Emma kwam langslopen en bleef even bij Martje en Merijn staan. "Weer helemaal bijgekomen van gisteravond?"
Merijn voelde dat ze rood werd en ademde rustig in en uit om haar schaamtegevoel kwijt te raken. "Ja, het gaat wel," zei ze zo opgewekt mogelijk.
"Heb je al iets van je tas gehoord?"
"Euh, ik heb nog niet gekeken of ik gebeld ben, maar dat zal ik zometeen doen. Mag ik straks wel even op zoek naar een warenhuis om wat dingetjes te kopen?"
Emma glimlachte haar bemoedigend toe. "Natuurlijk! Ik ga zo vertellen wat we vandaag allemaal gaan doen en daar is vast wel een uurtje vrije tijd in te vinden."
"Ok, bedankt!" Merijn draaide zich weer om naar haar bord en at haar appel op. Ze stopte de rest van haar ontbijt in een van de plastic zakjes die over de tafel verspreid lagen en greep naar een krant die een stukje verderop op de tafel lag.
"Wil je nog iets drinken?" Martje stond op en wees naar Merijns beker.
"Als de koffie heet is mag je wel een mok voor me meenemen."
"Melk of suiker?"
"Suiker, twee scheppen of 4 klontjes," zei Merijn zonder van de krant op te kijken, ook al begreep ze geen snars van wat ze las. Martje liep weg en Merijn werd zich bewust van de stilte om haar heen. Ze kon ineens horen wat er twee tafels verder gebeurde en ze hield haar hoofd iets scheef om beter te kunnen horen waar de mensen over praatten.
"Heb je gezien wat ze nu weer aan heeft? Die trui, er staat heel groot een naam op. Wat zou dat zijn, een vereniging voor gekke mensen waar ze lid van is?"
Merijn voelde een rare kriebel in haar buik. Die mensen hadden het over haar! Ze probeerde voorzichtig over haar schouder te kijken wie er aan de tafel zaten maar haar zicht werd geblokkeerd door een grote plant.
"Ik vind het echt jammer dat ik gisteravond niet mee ben geweest, ze heeft zichzelf goed voor lul gezet, of niet?" zei een jongen.
"Oh, het was hilarisch!" Merijn herkende Terra's stem, ze had zich kennelijk weer genoeg hersteld van haar kater om over haar te kunnen roddelen. "Ze stond daar met haar dronken hoofd op een tafel te dansen met een jongen. En die jongen was niet eens knap! Hij had knalrood haar, was ongelooflijk dun en hij kon dus �cht n�et dansen. En aangezien Merijn zijn bewegingen nadeed leek het dus net alsof ze twee marionetten waren van wie de touwtjes in de war zaten!"
Merijn voelde het schaamrood naar haar kaken kruipen, ze ritselde met de krant, zocht een leuke pagina om te lezen, maar hoorde hoe ergens achter de plant een groepje mensen in lachen uitbarstte.
"Alsjeblieft, je koffie." Martje zette met een zwier de koffie voor haar neer en Merijn keek haar opgelucht aan. Ze was nog nooit zo blij geweest dat Martje er was.
Merijn ruimde de krant op, roerde lang in haar koffie en genoot van het getinkel van het lepeltje in het kopje. Ze wachtte tot Martje zou gaan kletsen, maar ze bleef akelig lang stil. Merijn schraapte haar keel voorzichtig en keek Martje aan. "Staat er eigenlijk iets achterop m'n trui?" Ze draaide Martje haar rug toe en hield de capuchon een stukje omhoog.
"Ja, er staat Efren."
Merijn snoof: "Wie laat er nou z'n eigen naam op een vest drukken?"
"Misschien is hij wel dement ofzo, en kan hij z'n eigen naam niet onthouden," zei Martje serieus.
"Ja, aan een demente Efren heb ik wat, dan vergeet hij mij steeds te bellen en loop ik de rest van mijn leven in zijn kleren rond!"
"En hij denkt dat de tas die hij bij zich heeft van zichzelf is, dus dan draagt hij de rest van de week meisjeskleren," zei Martje lachend.
Merijn stond op, maar Martje hield haar tegen. "Waar ga je heen?"
"Ik ga hem weer bellen, ik wil m'n tas terug." Ze liep met grote passen de zaal uit en rende de trap op naar de slaapkamer. Ze liet zich op het bed vallen en vocht tegen de tranen die zich een weg naar buiten probeerden te vechten.
"Big girls don't cry," zei Merijn stellig terwijl ze ging staan en ze schopte tegen de poten van het bed. Ze slikte de brok in haar keel weg, snoot haar neus en zocht naar haar telefoon in haar jaszak. Terwijl ze hem aanzette hoopte ze dat Efren had gebeld en dat ze meteen naar hem toe kon gaan. Met haar telefoon in haar hand wachtte ze op de toontjes die ze hoorde als ze een oproep had gemist. Ze was inderdaad gebeld toen ze haar telefoon uit had, drie keer maar liefst, maar alle nummers waren van vaste telefoonlijnen uit Nederland. Ze besloot die mensen niet terug te bellen. Als het belangrijk was belden ze haar wel terug.
Ze toetste voor de zoveelste keer Efrens telefoonnummer in, dat ze in middels al uit haar hoofd kende, en wachtte tot er werd opgenomen. Er drupte een traan langs haar wang en Merijn veegde hem net op tijd weg toen de deur plotseling open werd gegooid.
"En? Neemt hij op?" Martje stond in de deuropening met twee bekers in haar hand.
Merijn wendde haar gezicht af en bestudeerde de gepleisterde muur terwijl ze naar de telefoon luisterde, er werd nog steeds niet opgenomen en Merijn gooide gefrustreerd de telefoon op haar bed. "Rotjoch!"
Martje kwam naast haar zitten en gaf haar de kop koffie. "We gaan zo een stadswandeling houden, dan kun je wel wat spullen kopen," probeerde ze Merijn te kalmeren.
Ja, maar daar gaat het me niet om," snauwde Merijn terwijl ze langs Martje de gang op liep richting de eetzaal. Daar aangekomen zocht ze een plek ver uit de buurt van Terra en haar vrienden en ze liet haar gedachten afdwalen toen meneer Brandtner over de geschiedenis van Berlijn uitweidde. Waarom nam Efren z'n telefoon nou niet gewoon op, dan kon ze zo snel mogelijk haar tas ophalen en haar eigen gang gaan: terug naar Nederland, of verder Europa in. Misschien kon ze Perth wel inhalen...
Haar klasgenoten stonden onder veel rumoer op en Merijn volgde hen naar de slaapzalen waar iedereen z'n spullen pakte voor de stadswandeling. Merijn controleerde snel of ze de bruine portemonnee met de creditcard al in haar tas had gedaan en pakte een petje uit Efrens tas. Daarna trok ze haar jas aan en wachtte ze gelaten af tot iedereen weer beneden stond. Ze hoopte maar dat iedereen zou denken dat haar kater in volle hevigheid terug was gekomen, ook al had Merijn daar helemaal geen last meer van. Ze zat met het gesprek dat ze tijdens het ontbijt opgevangen had. Ook al was het haar bedoeling geweest om de outcast van de klas te zijn dit jaar, het kwam toch hard aan dat ze achter haar rug om beledigd was. Emma's pogingen om Merijn meer bij de groep te betrekken werkten Terra ook alleen maar in de hand, het was des te gemakkelijker om op iemand te pikken die constant geprezen werd door de leraren.
Het was absoluut niet Merijns doel geweest om populair te zijn dit jaar, maar ze had toch gedacht dat haar afwezige karakter haar ook een cool imago zou geven... Maar cool of niet, Merijn wist niet of haar gedrag de afgelopen dagen nu oprecht was geweest of dat ze een beetje vastliep in haar spel. En nu zat ze vast aan een verschrikkelijke stadswandeling met al even verschrikkelijke groepsgenoten. Ze sjokte achter de anderen aan die bewonderend naar alle Berlijnse monumenten stonden te gapen. Het kon Merijn momenteel helemaal niks schelen hoe Berlijn opgekrabbeld was na de Tweede Wereldoorlog, als ze er een paar weken eerder was geweest had ze vast haar ogen uitgekeken, maar nu leek alles haar in de weg te staan.
Bij het laatste stukje Muur werd een korte pauze gehouden en Merijn klom op een cementen puinhoop. Ze pakte een appel uit haar tas en begon eraan te knabbelen. Ze zag haar klasgenoten foto's maken en ze hield goed in de gaten dat ze zelf niet toevallig op een foto terecht kwam. Martje zwaaide naar haar en deed een verwoede poging naar Merijn toe te klimmen. Het cement rolde echter onder haar voeten weg en Merijn kon het niet nalaten naar beneden te schreeuwen dat Martje op moest houden met het vandaliseren van een monument.
Na een half uurtje riep Emma iedereen bij elkaar om uit te leggen dat de mensen die de geschiedenisopdracht hadden gekozen nu met haar en Brandtner naar 'Checkpoint Charlie' konden gaan om het museum te bezoeken. De rest van de groep kreeg een vrije middag, maar moest beloven om zes uur terug te zijn in de jeugdherberg. Merijn was blij dat ze voor de dierentuinopdracht had gekozen, al was dat in eerste instantie omdat die pas later in de week plaats zou vinden. En dat associeerde Merijn met een kleinere kans om de opdracht ook daadwerkelijk te moeten maken.
Terwijl ze van de cementbult af sprong en haar handen afklopte bedacht ze dat ze de vrije middag goed kon gebruiken: ze had tijd nodig voor zichzelf en misschien kon ze wel op zoek gaan naar Efrens huis. Van haar plannen kwam echter niks terecht want Martje kwam al snel naar haar toe en nam haar mee op sleeptouw naar een groot warenhuis. Merijn baalde het eerste half uur van Martjes gekwebbel, maar hoe langer ze met Martje doorbracht, hoe minder ze door bleef malen over Ida, Terra en Efren. Op een gegeven moment betrapte ze zichzelf op een schaterlach toen Martje een enorme hoed met plastic fruit opzette.
"Hee, je kan dus toch wel lachen!" zei Martje verrukt terwijl ze de hoed met linten vastknoopte onder haar kin.
Merijn haalde schuchter haar schouders op. "Ach, als ik zin heb..." antwoordde ze niet geheel eerlijk en ze ging op zoek naar de kledingafdeling. Daar zat ze een half uur in een pashokje opgesloten omdat ze weigerde iets aan te trekken wat Martje haar opdrong. Uiteindelijk ruimde Martje het bloesje weer op en Merijn rekende snel de kleren af die ze had gekocht. Ze betaalde met haar creditcard en was blij dat hij in ��n keer geaccepteerd was. Dat was in ieder geval een last die van haar schouders viel.
Met hun handen vol tassen sjouwden Martje en Merijn de zes trappen op naar een grand caf�, waar Martje trakteerde op een high tea. Merijn dronk in stilte haar thee en wist niet wat ze van Martje's verzoeningspoging moest denken. Kennelijk dacht Martje hetzelfde, want na enkele minuten pijnlijke stilte schraapte ze haar keel.
"Ik, euh... Ik hoorde Terra iets zeggen," begon ze. "Over jou."
Merijn haalde rustig adem om kalm te blijven. "Oh, ja?"
Martje knikte en speelde met een suikerzakje. "Vind je dat niet vervelend?"
"Wat, dat ze over me praten?" zei ze koel. "Dat ben ik inmiddels wel gewend hoor. Dat heb ik elk jaar als ik weer op een nieuwe school zit."
Martje keek haar medelevend aan. "Wil je niet weten w�t ze zeiden?"
Merijn schudde stoer haar hoofd. "Ik weet het al, ik heb ze gehoord."
"Ach, nee..." zei Martje geschrokken. "Maar..." ze roerde in haar lege theekopje en bedacht zich iets. "Oh, vanochtend zeker..."
Merijn schonk de kopjes nog eens vol en gooide een lading suiker in haar thee. "Dit maak ik elk jaar mee, ik heb een dikke huid," loog ze. Ze was er dan misschien wel aan gewend, dit jaar had haar plan niet helemaal goed uitgepakt, sterker nog, het leek nu helemaal mis te lopen door Terra's opmerkingen.
Ze besloot dat ze open genoeg was geweest voor nu. Ze manoeuvreerde het gesprek meer in de richting van het koetjes-en-kalfjes-niveau en informeerde naar de inhoud van Martjes vele tassen.
"Oh, kadootjes voor m'n broertje, die is binnenkort jarig en vind het vast wel indrukwekkend als z'n kadootje uit Berlijn komt." Martje's stortvloed van woorden kwam weer op gang en Merijn verplichtte zichzelf om gezellig te blijven doen, ook al was ze liever naar de cd-afdeling gegaan om een zware metal-cd te kopen. Tegen vijf uur verlieten ze het warenhuis en liepen door de miezerregen terug naar de jeugdherberg. Merijn stalde daar haar aankopen uit en trok meteen haar eigen nieuwe schone kleren aan. Zo, nu was ze haarzelf tenminste weer.