"Zo, dat shirt wat jij net aan had stonk écht, waar had je dat vandaan?" Martje had ononderbroken tegen Merijn lopen kletsen sinds ze samen de trap op waren gelopen naar de kamer die ze moesten delen. Merijn kon niet wachten tot ze de vreemde rugtas open kon doen om te controleren of haar verdenkingen juist waren.
"Hee, luister je wel?" Martje hield de deur open en keek Merijn vragend aan. "Waar zit jij toch met je hoofd! Ik kan echt lullen wat ik wil, maar je hoort me niet eens, of wel?"
"Ik hoor je wel hoor, ik kies er alleen voor om niet naar je te luisteren," zei Merijn droog terwijl ze de kamer bekeek. Tegenover de deur zag ze een raam en daarnaast stond een stapelbed waar Merijn meteen naar toe liep. Het was al erg genoeg dat ze een kamer moest delen met Martje, dus niemand zou het haar kwalijk nemen als ze Martje niet eerst een bed uit liet kiezen. Toen Merijn op het bovenste bed klom en zich omdraaide naar de deur, zag ze dat er links naast de deur een grote kast stond en dat daarnaast nog een stapelbed in de hoek gepropt was.
Nu ze haar bed geclaimd had sprong Merijn lenig van het matras en liep ze naar het midden van de kamer, waar ze haar spullen op de grond had laten vallen. Ze gooide haar jas en schoudertas op het onderste matras van haar stapelbed en ging op haar knieeën voor de rugtas zitten. Terwijl ze de gespen losklikte zag ze vanuit haar ooghoeken dat Martje naar het andere stapelbed liep, de kast bekeek en naar het raam liep.
"Wauw, we hebben uitzicht!"
Merijn negeerde Martje en opende de tas. Langzaam haalde ze er een stel t-shirts, truien en broeken uit en legde ze naast zich neer. Martje ging naast haar staan en keek over haar schouder mee.
"Euh, Merijn... zoek je iets?" opperde ze voorzichtig toen Merijn de tas helemaal leeg haalde. Ze kuchte toen Merijn van onderuit de tas een stapel boxershorts haalde en er één uitdagend naar voren hield.
"Ben jij een boxershort-type?" vroeg Merijn.
"Hoe... hoe kom jij aan die tas?" stamelde Martje.
Merijn haalde haar schouders op. "Ik heb geen idee, hij was ineens in mijn bezit." Ze pakte een legergroene fleece-trui en ging staan. "Is dit mijn kleur?" Ze liep ermee naar de wastafel in de hoek naast het raam en trok de trui over haar hoofd. Haar haar schoot recht overeind door de fleece-stof en Merijn toverde een enthousiaste lach op haar gezicht. "Staat best leuk, toch?" Met haar handen in de zakken van de trui draaide ze zich om naar Martje die haar met open mond aan stond te kijken.
"Van wie is die tas? Die is toch niet van jou?"
"Nee. Ik draag over het algemeen geen jongenskleren, zoals je misschien ooit al was opgevallen," zei ze terwijl ze iets uit de zak van de trui viste.
"Is die tas van dezelfde persoon als dat stinkshirt?" vroeg Martje, terwijl ze haar neus op trok.
"Daar gaan w-..." Merijn verslikte zich, maar herstelde snel haar zin. "Daar ga ik nu achterkomen." Ze vouwde het papier dat ze uit de zak had gehaald open en las het snel door. Een glimlach verspreidde zich over haar gezicht.
"Als ik het niet dacht!" Ze liep naar het stapelbed en plofte neer. De aanblik van Martje die haar vragend aan staarde deed haar bijna uit elkaar spatten van plezier. Ze probeerde de tijd te rekken, zodat ze Martje's uitdrukking in haar geheugen kon prenten voor wanneer ze zich eens down voelde en een lachbui kon gebruiken. Op dat moment werd de deur open gegooid.
Merijn trok haar gezicht in de plooi en richtte haar blik op de deur. Terra en Nicky stonden al midden in de kamer voor Merijn iets kon zeggen en ze wezen verbaasd naar de zooi om de tas heen.
"Hmm, blij dat ik geen kamer met haar hoef te delen," fluisterde Terra zachtjes, terwijl ze in de richting van Martje knikte.
"Zei je wat?" vroeg Merijn terwijl ze op stond en tegenover Terra ging staan.
"Nee hoor," lachte Terra lief, terwijl ze Merijn van top tot teen bekeek. "Interessante trui, komt die uit je legercollectie?"
"Ja, als je hem een keer wilt lenen voor een afspraakje met je vriendinnetje moet je het maar zeggen," zei Merijn snel, terwijl ze de mouwen opstroopte.
Terra keek Nicky vragend aan, maar Merijn ging verder voor ze ook maar iets konden zeggen.
"Wat vinden jullie van m'n inrichting?" Merijn wees op de stapel kleren tussen haar en Terra in. "Het is geen De Bouvrie, maar voor zo'n weekje jeugdherberg is het wel geschikt denk ik."
Terra was duidelijk van haar stuk gebracht en het bleef even stil in de kamer. In de hoek achter haar hoorde Merijn hoe Martje haar bed opmaakte en zich zo onzichtbaar mogelijk door de kamer bewoog.
"Wat kwamen jullie eigenlijk doen?" Merijn richtte zich tot Nicky, die een snelle blik op Terra wierp en een stapje naar voren nam.
"We kwamen vragen of jullie vanavond mee willen, de stad in."
"Nicky!" siste Terra, en ze greep haar vriendin bij de arm en sleurde haar de kamer uit.
"We gaan dolgraag mee hoor!" schreeuwde Merijn hen achterna, terwijl ze de trui weer uit deed en hem opvouwde. Ze legde alle kleren weer in de tas en ging daarna op het bed zitten.
"Meende je dat, dat je wel mee wilde vanavond?" Martje was op haar bed gaan zitten en schopte haar schoenen uit.
"Ik kan het wel menen, maar ik denk niet dat ik ergens kom zonder m'n eigen tas," zei ze terwijl ze haar uitpuilende schoudertas omkieperde boven het bed. Een vochtige handdoek en haar toilettas rolden over het bed en Merijn zuchtte opgelucht, ze kon zich in ieder geval douchen.
"Van wie was die tas nou?" informeerde Martje voorzichtig. Ze ging op haar buik op het bed liggen en keek van de tas naar Merijn.
Merijn klopte de handdoek die ze die ochtend had gebruikt uit en hing hem over de stoel die naast haar bed stond. "Efren, de sukkel..."
"Hoe bedoel je?"
"Vind je het ook niet een beetje raar dat hij niet zijn eigen tas, maar míjn tas, die op míjn bed lag, meeneemt?"
Martje knikte. "Dat is inderdaad wel dom... Maar je hebt z'n telefoonnummer toch? Dat gaf 'ie je in de trein!" zei ze opgewekt.
Merijn ging staan en zocht in haar broekzakken naar het papiertje dat Efren haar had gegeven. Ze haalde er een handvol zooi uit en gooide het op het bed. Martje klom van haar stapelbed en ging naast Merijn zitten, terwijl ze de rommel uit Merijns zakken bestudeerde.
"Ik heb hier een telefoonnummer, op een bierviltje."
"Da's van de jongen van het stinkshirt, Perth," verklaarde Merijn, en ze stopte het bierviltje in haar agenda. Ze rommelde tussen de papiertjes en haar oog viel op een groen papiertje. Ze vouwde het open en zag een onbekend telefoonnummer staan. Ze zocht naar haar telefoon en toetste het nummer in. Geduldig wachtte ze af tot er werd opgenomen en ze friemelde aan de deken. Ze zag dat Martje opstond en naar de deur toe liep en ze draaide zich om. Mevrouw Janssen stond in de deuropening vragend naar hen te kijken.
"Zijn jullie gesetteld?"
Merijn knikte afwezig en luisterde ingespannen of de telefoon werd opgenomen.
"Met wie belt ze?" vroeg mevrouw Janssen aan Martje, maar voor Martje antwoord kon geven gebaarde Merijn dat ze stil moest zijn.
"Dit is de voicemail van-" een machinale vrouwelijke stem klonk door haar telefoon.
"Efren!"
"-laat een bericht achter na de piep," ging de automatische mevrouw verder.
Merijn wachtte geduldig op de piep en sprak met luide stem: "Efren, met Merijn uit de trein naar Berlijn!"
Martje grinnikte en Merijn wuifde haar zich stil te houden.
"Jij hebt mijn tas, ik wil hem terug, bel me. Snel!" Merijn hing op en keek haar lerares aan. "Die Efren uit de trein heeft de verkeerde tas meegenomen, maar ik geloof dat ik het onder controle heb."
Mevrouw Janssen liep verder de kamer in en keek van Martje naar Merijn. "Oh jee... is er iets wat ik kan doen?"
Merijn haalde haar schouders op. "Ik geloof van niet. Ik heb die jongen gebeld, ik probeer het vanavond nog wel een paar keer, dus het is gewoon afwachten."
"Dus je gaat vanavond niet mee de stad in?"
"Ah, jewel toch?" viel Martje in. Ze keek Merijn smekend aan en liep naar haar eigen koffer. "Je mag wel kleren van mij lenen als je iets anders aan wilt!" Martje opende haar koffer en begon er kleren uit te pakken.
"Jullie hebben mij volgens mij niet meer nodig. Ik hoor het straks bij het eten wel of jullie met de anderen meegaan. Ik wil het wel graag weten, ik zou een flater slaan als ik m'n leerlingen kwijt raak." Mevrouw Janssen liep weer terug naar de deur maar draaide zich nog even om. "Als je iets nodig hebt dan kom je wel naar me toe, hè Merijn?"
Merijn glimlachte beleefd. "Ja, mevrouw."
"Zeg nou maar gewoon Emma, we zijn hier niet op school!"
"Ok, Emma," zei Merijn met tegenzin.
"We eten om half zeven, tot straks!" Emma gooide de deur achter zich dicht en Merijn liet zich op haar bed vallen. Ze wilde eigenlijk rust, maar ze had ook wel zin om de stad te verkennen. Ze besloot dat ze het kwartier tot aan het eten goed wilde besteden en ze pakte haar handdoek en toilettas.
"Ik ga douchen, zie je zo."
Martje keek op uit haar koffer. "Ik heb hier al wel iets leuks voor je-"
"Leg maar op m'n bed," zei Merijn afwezig, terwijl ze de gang op liep op zoek naar een douchehokje.
* * * * * * * *
Een kwartier later liep Merijn frisgewassen over de gang. Haar blote vloeten kletsten op de zeilvloer en ze hoorde gelach uit alle kamers komen. Ze duwde de deur naar haar kamer open en zag Martje voor de spiegel staan. Ze had haar blonde haar los en draaide er vlechtjes in.
"Ik heb honger zeg, wat jij? Zal ik bij jou ook vlechtjes maken? Of hou je je haar liever los. Dat staat wel mooi, jij hebt van dat fijne dikke haar dat tenminste op z'n plek blijft als je het los draagt. Wat is eigenlijk je natuurlijke kleur, rood? Heb je Iers bloed ofzo?"
Merijn liep naar haar bed zonder veel aandacht te schenken aan Martje. Ze zag een zwarte stretchbroek en een rood vestje op haar bed liggen en trok het aan. Toen ze het vestje helemaal tot haar kin naar boven ritste draaide Martje zich naar haar om.
"Ik dacht dat dat setje wel leuk bij je zou staan, je weet wel, bij je haar," knikte Martje terwijl ze naar Merijn toeliep. Ze stak haar armen uit en Merijn schrok terug, deed Martje nou een poging tot een omhelzing?
"Je hoeft je vest niet helemaal dicht te ritsen, hij kan ook wel een stukje open!" Martje trok de rits een stukje naar beneden en keek Merijn tevreden aan. "Stukken beter!"
"Dames, komen jullie eten?" Emma keek om de deur en wenkte hen mee. Martje liep achter haar aan maar Merijn bleef achter. Ze pakte sokken uit Martje's koffer, trok haar schoenen aan en bleef even voor de spiegel staan. Ze bond haar haar in een hoge staart, ritste het vest dicht en rende snel achter de anderen naar de eetzaal.
Tijdens het eten zat Merijn tussen Martje en Emma in en ze richtte haar concentratie op het rijstprutje op haar bord, om zich niet in het gesprek te hoeven mengen. Toen ze haar eten op had wachtte ze geduldig tot de rest ook klaar was en speelde ze wat met haar bestek. Martje at uitzonderlijk langzaam en kennelijk kon Emma daar ook niet op wachten, want ze ging staan en tikte met haar vork tegen een glas aan om stilte te vragen.
"Mensen, mag ik jullie aandacht?"
De klas hield geleidelijk op met praten en na een minuutje was alleen nog het geluid van Martje's bestek tegen haar bord te horen.
"Ik heb vernomen dat jullie vanavond de stad in willen en daar krijgen jullie m'n goedkeuring voor."
Er steeg een gejuich op uit de groep en Martje keek Merijn blij aan.
"Maar," schreeuwde Emma opeens, "ik wil eerst dat jullie allemaal je mobiele nummer op dit papier schrijven!" Ze toverde een papier uit haar broekzak en zwaaide ermee door de lucht. "En dat jullie ten alle tijde je gsm ook mee hebben en aan hebben staan! Is dat afgesproken?"
"Maar mevrouw, ik heb geen telefoon," zei een jongen wiens naam Merijn onbekend was. Ze herkende hem vaag, maar had geen enkel vak met hem samen."
"Dan wil ik dat jij nooit alleen ergens heen gaat en altijd bij iemand blijft die wel een telefoon heeft. Ok?" Emma keek de jongen strak aan en ging pas verder toen hij haar toeknikte. "Dit geldt voor de hele week. We zullen niet altijd alles in een grote groep doen, maar we willen wel steeds weten waar ieder van jullie is. Voor vanavond hebben jullie ook een avondklok en-"
Merijn zag hoe de gezichten van haar klasgenoten betrokken en enkelen van hen zetten het op een schreeuwen. Emma trok er zich niks van aan en praatte harder verder.
"We verwachten dat iedereen om twee uur weer binnen is, we hebben morgen namelijk een lange dag voor de boeg. En als jullie vannacht om twee uur niet terug zijn, zullen jullie de rest van de week niet meer 's avonds weg mogen, dus hou dat in je achterhoofd." Emma haalde een pen uit haar zak en legde het papier met de pen voor Merijns neus. "Aan jou de eer om te beginnen, Merijn," zei ze zacht en ze richtte zich nog een keer tot de groep. "Hebben jullie er bezwaar tegen als ik vanavond mee ga? Ik ben al zo lang niet meer in Berlijn geweest."
Merijn schreef haar naam en haar telefoonnummer met tegenzin op het blaadje. Ze hield haar nummer liever voor zichzelf, maar ze kon ook geen fictief nummer opschrijven omdat Martje dat meteen zou verlinken. Ze gaf het blaadje door aan Martje, die eindelijk klaar was met eten en ze pakte een appel van een fruitschaal. Ze stond op en wilde teruggaan naar de slaapzalen toen iemand haar tegenhield.
"Alles goed Merijn?" Emma keek haar vragend aan.
"Ja hoor, alleen een beetje lui."
"Ik doel meer op dat tassenfiasco."
Merijn haalde haar schouders op. "Och, dat komt wel goed," zei ze zelfverzekerd.
"Mevrouw... euh, Emma!" Martje kwam uit de eetzaal rennen en haalde Merijn en Emma in. "Mevrouw, mag ik uw-... jouw telefoonnummer ook? Voor de zekerheid?" Merijn liet Martje en Emma achter in de gang en liep de krakende trap naar de bovenverdieping op. In haar slaapkamer aangekomen probeerde ze Efren nog een keer te bellen, maar hij nam nog steeds niet op. Daarna gooide ze het stinkshirt van Perth in de wasbak en liet die volstromen met water. Ze grabbelde in haar toilettas naar douchegel en spoot wat over het t-shirt, dat ze vervolgens liet weken. Ze ruimde de zooi op het onderste matras van het stapelbed op, schopte haar schoenen uit en greep naar haar discman en haar favoriete boek. Daarna ging ze op haar bed liggen en verdween in de wereld van piraten en muiterij.
* * * * * * * *
"Hee, zullen we hier heen gaan?" gilde Terra door de donkere nacht. Haar volgelingen stonden enthousiast om haar heen voor een hippe nachtclub maar Emma maakte een eind aan hun droom.
"Sorry meiden, jullie kunnen niet doorgaan voor eenentwintig. Jullie komen er nooit in!"
"Maar ik heb gehoord dat hier de jetset van Berlijn komt, misschien zijn er ook wel acteurs of muzikanten te vinden!"
Merijn zuchtte diep en staarde naar de lucht. Er hing een roodachtige waas over de stad, afkomstig van alle stadsverlichting. Ze ademde de frisse lucht in en was blij dat ze toch mee was gegaan: in de jeugdherberg kwamen de muren na een paar uur met Martje al op haar af. Ze had Efren nog een paar keer geprobeerd te bellen, maar hij had z'n telefoon nog steeds niet aan gezet. Toen had ze om haar batterij te besparen haar telefoon uitgezet.
"Dit lijkt me wel wat!" riep Emma opeens. Ze stond voor een gezellig café met veel plantenbakken voor de ramen. Af en toe hoorde Merijn een vlaag muziek uit de kroeg komen en haar gezicht klaarde op: een Ierse pub... Guinness!
"Ik stem voor!" riep ze snel en ze zag hoe iedereen haar verbaasd aan keek. "Wat? Ierse pubs zijn heel gezellig hoor!"
Emma keek haar trots aan en opende de deur. De hele groep volgde haar en al snel stonden ze in een donkerbruine inrichting naar een Iers bandje te luisteren. Merijn plofte op de eerste de beste barkruk neer en bestelde een Guinness. Haar klasgenoten verspreidden zich over de pub, maar Martje en Emma kwamen bij haar zitten en bestelden ook een pint. Merijn dronk haar bier snel op en staarde wat rond. Het gezelschap in de pub was heel internationaal, er werd voornamelijk Engels gesproken en stiekem hoopte ze dat Perth ook naar Berlijn was gekomen. Ze zou het toch wel leuk vinden om hem nog eens te zien. Toen Merijn haar tweede Guinness bestelde, had Martje die van haar nog niet voor de helft op.
"Hee, drink eens door Martje, je bier gaat dood," lachte ze. Het bier maakte haar losser en al snel was ze in een hevige discussie met Emma verwikkeld over de verschillende barmannen die door de pub liepen. Plotseling wenkte Emma er een naar hen toe die zich over de bar naar haar toe boog. Ze fluisterden wat en Merijn dronk haar glas leeg. Toen ze haar glas op de bar plantte stond de lange, roodharige barman tegenover haar met een nieuw glas dat hij voor haar neerzette.
"With the compliments of me," schreeuwde hij boven de muziek uit.
Merijn glimlachte en zette het glas aan haar lippen. De barman bleef echter voor haar staan en keek haar aan.
"Love your eyes!" zei de jongen.
Merijn slikte snel haar bier door. "They're the same as yours."
"Wanna dance?"
"Sure!" Merijn zette haar bier neer, keek Martje en Emma breed lachend aan en greep de hand van de jongen die haar van haar barkruk af wilde helpen. De jongen leidde haar in een vreemd Iers volksdansje en Merijn kon niet stoppen met lachen. Al snel deden meer mensen om hen heen mee en Merijn ving een glimp op van Emma die pirouetjes draaide met een dikke, bebaarde man. Toen het liedje afgelopen was keerden de gasten weer terug naar hun tafels en bier, maar Merijn en de jongen bleven voor het podiumpje staan. De band zette een ander deuntje in en Merijn keek de jongen brutaal aan.
"Can I lead now?" Ze trok de jongen op een tafel en greep hem bij z'n armen. Terwijl ze zijn bewegingen nadeed en af en toe wat zweet van haar voorhoofd wiste kreeg ze door dat de hele pub naar hen keek. De band ging steeds sneller spelen en Merijn danste haar benen uit haar lijf. Toen de Ierse violen eindelijk ophielden en Merijn haar blik van de jongen af trok zag ze hoe de hele band voor haar boog en er barstte een geweldig applaus uit onder het publiek. Merijn lachte trots en liet zich door de jongen van de tafel af helpen. Samen liepen ze weer naar de bar en ze klom op de barkruk.
"A Guinness for the Miss?" zei de barman.
"Yes please," lachte ze bescheiden en ze boog zich voorover om de naam op z'n t-shirt te kunnen lezen. "Pip! And have one yourself too!"
