Overal in de sporthal klonk zacht geroezemoes en buiten loeide de wind langs het gebouw. Merijn probeerde het geluid te negeren en draaide zich voor de zoveelste keer om. Langzaam opende ze haar ogen en ze wierp een voorzichtige blik op de persoon in het bed aan de overkant.
Perth lag op zijn rug, met zijn handen onder zijn hoofd naar de onderkant van het matras boven hem te kijken. Hij neuriede een liedje en had niet door dat Merijn naar hem keek. Dat wilde ze graag zo houden, ze wist niet of ze zich slim had gedragen, een paar uur geleden.
Ze zuchtte diep en draaide haar rug naar hem toe. Ze was uitgeput en probeerde uit alle macht in slaap te vallen. Overal om haar heen hoorde ze mensen zwaar ademen en snurken en verderop in de hal huilde een kind. Martje woelde in haar slaap en het hele stapelbed schudde heen en weer, waardoor Merijn ruw uit haar gedachten werd geschud.
Martje draaide zich weer om in bed en Merijn hoorde haar zuchten. Plotseling zag ze twee voeten uit het bed boven haar bungelen en Merijn sloot snel haar ogen. Martje hoefde niet te zien dat ze nog wakker was. Martje liet zich uit het bed glijden en sjokte wat heen en weer door het smalle paadje. Merijn raakte ge�rriteerd door het geluid van blote voeten op de gladde vloer en was blij toen Martje haar schoenen aandeed en wegliep.
Merijn opende haar ogen weer voorzichtig om even naar Perth te kijken. Ze waren vast en zeker een leuk stelletje, zoals Terra ook had gezegd toen ze hen had ontdekt op de trap. Perth had haar dolblij aangekeken, maar Merijn had niet geweten waar ze had moeten kijken. Had ze hem nu een gunst verleend door hem toch te zoenen? Of had ze het zelf ook gewild... Ze had Perth wijsgemaakt dat ze moe was en wilde slapen en was snel weggelopen zonder dat hij haar tegen had kunnen houden. Martje had al in bed gelegen toen Merijn bij het stapelbed aankwam en ze had gedaan alsof ze sliep toen Perth ook naar bed ging.
Helaas had ze nog niet geslapen sinds ze een halfuur geleden onder de prikkende deken was gaan liggen. Ze moest constant aan Perth, Efren en Berlijn denken en ze had al verscheidene keren zachtjes met haar hoofd tegen de muur gestoten, waar ze alleen maar hoofdpijn aan over had gehouden.
"Merry?"
Merijn hield zich stil. Het was Perth die haar riep en ze had geen zin om met hem te praten.
"Come on, I know you're awake!" Perth's bed kraakte toen hij rechtop ging zitten.
Merijn opende haar ogen en lachte zwak. "Sorry, don't feel like talking..."
"What's the matter? No regrets, I hope?"
Ergens in de zaal schaterde iemand het uit en Merijn benutte de kans om de deken over haar mond te trekken, zodat Perth niet kon zien dat haar glimlach veranderde in een zuur lachje. Spijt? Ja, dat had ze misschien toch wel...
"No chance you're going to kiss me again?" informeerde Perth voorzichtig.
"Not tonight," zei ze snel. Ze wendde haar hoofd af en trok de deken helemaal over zich heen. "Goodnight!"
De geluiden in de zaal klonken gedempt door de dikke deken en Merijn kreeg het warm. Toch hield ze het vol tot Perth weer ging liggen onder luid protest van de springvering van zijn bed. Na een tijdje hoorde ze zijn ademhaling regelmatiger worden en gooide ze de deken van zich af. Ze had behoefte aan frisse lucht.
Volledig aangekleed liep Merijn voorzichtig tussen de slapende mensen door. Ze trapte tegen een verloren sok die ze onder een stapelbed had aangetroffen en slofte naar de deur naar de hal. Terwijl twee militairen de rode deuren voor haar openden ritste ze haar jas dicht en knoopte ze een sjaal om haar nek. Het was half vier, zag ze op de klok in de entreehal en door de glazen schuifdeuren zag ze een donkere lucht waar de wolken doorheen joegen. Bij nader inzien kon ze maar beter niet naar buiten gaan.
De geur van koffie kwam haar weer tegemoet, maar ze wist dat het beter was om geen cafe�ne meer te drinken als ze nog wilde slapen. Ze liep de kantine in, knikte de barvrouw toe en vroeg om een fles water, die ze meenam naar een verlaten hoekje.
Haar gedachten kwamen snel terug op Perth. Ze wist niet of ze trots was op wat ze Perth had laten doen. Aan de ene kant vond ze zijn gezelschap leuk en scheen hij haar te begrijpen, maar aan de andere kant voelde ze zich een stomme trut, omdat ze Perth na deze evacuatie nooit meer zou zien. Ze schopte tegen de tafelpoot aan, bij wijze van straf, maar de pijn in haar teen kon niet op tegen de woede die ze in zich op voelde borrelen. Wat was ze toch een rund. Waarom kon ze niet gewoon met Perth meegaan op zijn backpack-trip?
De deuren naar de entreehal openden en een windvlaag zorgde ervoor dat Merijn rilde in haar dikke jas. Ze zag wie er binnen kwam en zette snel haar capuchon op. Een slapeloze nacht met Martje doorbrengen was nog steeds niet haar favoriete tijdsbesteding.
Merijn keek onder de rand van haar capuchon naar Martje die in de deuropening bleef staan en de kantine afspeurde. Door het felle licht in de hal en de kroegverlichting in de kantine zag Martje's silhouette er dreigend uit. Achter haar verscheen een lange figuur die Martje aan haar mouw trok en Merijn haalde opgelucht adem toen Martje de hal weer in liep en de deuren achter zich dicht trok.
Ze vervloekte haar school dat de reis naar Berlijn per openbaar vervoer ging. Op zich vond ze een trein nogal om uit te houden, maar kennelijk was het tot niemand doorgedrongen dat er ook een directe trein van Amersfoort naar Berlijn ging. Eentje waarbij er niet overgestapt hoefde te worden, eentje waarin ze Efren nooit tegen zou zijn gekomen...
Nadat ze haar flesje leeg had gedronken, een handvol koekjes op had gegeten en nog een tijdje boos voor zich uit had zitten staren stond Merijn weer op om een poging te gaan doen om te slapen. Ze liep zonder echt op te letten terug naar de sporthal, waar langzamerhand overall kinderen wakker werden en zachtjes jammerden. Het was inmiddels half vijf en Merijn was bang dat ze niet meer zou slapen voor ze verder zouden reizen, als ze �berhaupt nog verder zouden reizen... Uit de bezorgde gesprekken tussen haar twee leraren, die Merijn had opgevangen voordat ze de avond tevoren in slaap was gevallen, leek het wel alsof ze de hele excursie af wilden blazen! En als er iets was waar Merijn geen trek in had was het teruggaan naar een leeg huis met een boze schoonmaakster.
Ze ritste haar jas los terwijl ze vak K in liep, gooide haar jas over haar tas, schopte haar schoenen onder het bed en plofte op het harde matras. Zonder op of om te kijken ging ze onder de deken liggen en viel als een blok in slaap toen haar hoofd het kussen raakte.
********
Gedesorienteerd werd Merijn na een paar uur wakker. Het was een drukte van belang om haar heen, mensen zochten hun spullen bij elkaar, maakten bedden op of liepen te geinen. Dichtbij hoorde ze twee bekende stemmen, verwikkeld in een geanimeerd gesprek over spruitjes. Ze hield haar ogen dicht en luisterde terwijl ze langzaam wakker werd.
"Ach nee, dat meen je niet!"
"Dat meen ik wel! Spruitjes zijn echt heel lekker, als ze maar goed geserveerd worden!"
"Spruitjes zijn vies, het maakt niet uit of je er kaassaus, kerriesaus, j�gersaus of tomatenketchup overheen gooit, ze zijn gewoon vies!" Merijn kon de stem van deze jongen nog niet plaatsen. Hij sliste licht en had geen specifiek accent. Ze concludeerde daaruit dat hij geen klasgenoot was, aangezien die allemaal met een licht-Utrechts, Goois of Polder-Nederlands-accent praatten.
"Will you guys please shut up!" Een derde stem voegde zich in het gesprek. Merijn herkende meteen de ietwat schorre stem van Perth. Hij klonk gedempt, waarschijnlijk doordat hij z'n kussen over z'n hoofd hield.
"Wie is dat?" vroeg de jongen.
"Vriend van Merijn."
Merijn herkende de alleswetende toon van de meisjesstem plotseling als de manier waarop Martje altijd sprak. Ze slaakte een zucht van verveling en ging dieper onder de deken liggen. Wakker worden met Martje die in haar oor toeterde was geen leuke ervaring. Kon ze maar weer gaan slapen...
"Is Merry awake then?" vroeg Perth terwijl hij rechtop ging zitten, aan het gekraak van zijn bed te horen.
Merijns stapelbed schudde heen en weer en ze voelde dat ze haar aanstaarden.
"Looks to me like she's dead!" zei Perth weer. "Too bad..." Zijn bed kraakte nog meer en Merijn hoorde een stel blote voeten over de vloer heen en weer lopen. Martje en de andere jongen waren opgehouden met praten en Merijn vermoedde dat Martje uit het bed geklommen was en haar tas zocht om zich om te kleden in de kleedkamers verderop.
"So, who're you then?"
"M-me?"
"Yes, you! You're the only one around, right?" zei Perth bits. "Another classmate of Merry and Marty?"
"No, I'm Efren, a guy they met in the train."
Merijns hart sloeg een slag over. Efren? Hier?
"Wow, Merry has been busy, then? Or was it Marty?"
Merijn kneep haar ogen stijf dicht terwijl Efren verlegen lachte.
"What do you mean?"
Merijn balde haar vuisten en duwde haar nagels in haar vel. Ze kon niet geloven wat er gebeurde.
"D'you wanna know what I mean? I mean this!" Perth nam een aanloopje en sprong op Merijns bed. Merijn opende geschokt haar ogen en probeerde Perth van haar af te duwen. "Come on, give us a kiss then!"
No Perth!" Merijn ging snel rechtop zitten en ontweek Perths getuitte lippen.
What's the matter, baby? Don't you like it when someone's watching?" Hij ging een beetje verzitten en Merijn keek recht in het gezicht van Efren, die op het matras boven dat van Perth zat. Hij wendde snel zijn hoofd af toen Merijns ogen die van hem zochten en Perth greep zijn kans.
"Fuck off Perth!" Merijn sprong snel uit bed, greep haar schoenen onder het bed vandaan en rende het gangpad uit, waar ze tegen Martje aan liep.
"Goeiemorgen!" riep Martje achter haar aan, maar Merijn nam niet eens de moeite om zich eraan te ergeren. Ze was woest! Op zichzelf...
Ze stormde de entreehal in, keek om zich heen en besloot eerst maar eens koffie te halen. Ze sloot achteraan in de rij voor de bar en koelde langzaam iets af, terwijl ze toekeek hoe een moeder haar dochtertje een in melk gedoopte boterham voerde.
"Kaffee?" Merijn werd weer geholpen door de vrouw met de blonde vlechten en terwijl de vrouw koffie inschonk pakte Merijn een stapel koekjes en twee broodjes met kaas van de dienbladen op de bar. Met een volgeladen bord in haar ene hand en de mok koffie in haar andere liep ze de entreehal weer in. Door de glazen schuifdeuren scheen de zon naar binnen en niets leek meer te wijzen op de storm van de voorgaande dag.
Het was fris in de hal en Merijn baalde dat ze haar jas niet mee had genomen. Ze liep een willekeurige gang in en zag een stel stoelen bij een verwarming staan. Ze ging erop zitten en begon aan haar ontbijt terwijl ze Perth en Efren uit haar gedachten probeerde te houden. Ze telde de stenen in de muur tegenover haar en knikte beleefd tegen iedereen die uit de kleedkamers naast haar kwam. Toch kon ze ��n gedachte niet kwijt raken. Ze had Perth net zijn gang moeten laten gaan...
Ze was net aan de stapel koekjes begonnen toen er weer iemand uit de deur van de kleedkamer kwam. "Looks like you're always eating when I'm looking for you."
Ze glimlachte zwak naar Perth, die naast haar tegen de verwarming ging zitten. Zijn haar was nat en hij rook erg fris. Merijn gokte erop dat hij gebruik had gemaakt van de gratis douchefaciliteiten.
"So, what was all that about?"
Merijn haalde haar schouders op en bood Perth een koekje aan. Terwijl ze op een biscuitje sabbelde voelde ze hoe Perth haar aan bleef kijken en ze zamelde moed bij elkaar. "You know," begon ze. "I really shoudn't care about what you said."
"What did I say then?" Perth keek haar vragend aan.
"That boy, Efren, I did try to kiss him."
Perth fronste en wreef in z'n ogen. "When, tonight? Or before you met me?"
"Just after I met you," zei ze zachtjes.
"But... why didn't you? Didn't he let you?"
"Well, he didn't stop me. But I just didn't feel like it."
Perth knikte alsof hij begreep wat ze bedoelde, maar hij hield zijn blik van haar af en staarde naar de muur tegenover hen.
Na een pijnlijke stilte kuchte Merijn zachtjes. "Sorry, I should have known better, last night."
"So, it's my fault?"
"What... this? No! It's just..." zei ze snel, maar ze wist niet wat ze moest antwoorden.
Perth draaide zich naar haar toe en legde zijn hand om haar schouder. "Relax, babe. I was just checking. But, well... I don't understand a freaking thing about you."
Merijn voelde een brok in haar keel en ademde diep in. "Join the club," zei ze triest. "I just hoped for an opportunity to leave my evil housekeeper and now I'm in all this mess."
"What mess?" vroeg Perth belangstellend, maar voor ze antwoord hoefde te geven besefte hij al wat ze bedoelde. "That guy? Whatsisname?"
"You're really bad with names, right?" Merijn vrolijkte iets op door de diepe denkrimpel die Perth trok. "Efren's his name..."
"Yes, the little prick. I wanted to teach him a lesson! If I had known you two'd had a close encounter, I wouldn't have jumped on you."
Merijn voelde zich gesterkt door Perth's humor en probeerde Efren te vergeten. "Well it doesn't matter anymore, what's done is done."
"So, you just leave it alone and don't regret it?"
Ze haalde diep adem en rechtte haar rug. "Definitely. Absolutely no regrets," antwoordde ze terwijl ze strak in Perth's donkere ogen keek.
"Well, thank you," zei Perth, hij stond op en maakte een diepe buiging.
"No thank y�u," Merijn stond ook op en volgde Perth de gang uit. In de entreehal bleven ze staan.
"I've got my things ready," zei hij, terwijl hij naar een grote rugzak wees die hij mee had gesjouwd. "I'm off to where-ever the wind will take me."
Merijn lachte. "Wow, that's poetic," ze sloeg haar armen om hem heen en zoende hem op z'n wangen.
"Nah, not really. I'm a surfer, I'm always looking for the best wave." Hij trok z'n jas aan en hees de rugzak op z'n rug. "Call me if you know a good spot." Hij krabbelde een telefoonnummer op een bierviltje dat hij van de grond opraapte en gaf het aan haar. "Or if you change your mind," fluisterde hij er zachtjes achteraan. Hij draaide zich om en liep met een groepje andere toeristen de glazen schuifdeuren door.
"Bye Perth!" riep ze hem na.
"And wash my shirt, Mehrain!" zei hij met een korte zwaai voor hij de massa inliep die buiten stond te wachten.
"Ja, misschien..." lachte Merijn en ze schrok toen ze bij haar arm werd gegrepen.
"Fraulein Goedhardt, we zijn jou constant aan het zoeken! Je wordt geacht je tas in te pakken en met ons mee te gaan naar het station. De trein naar Berlijn wacht!" Meneer Brandtner leidde haar de sporthal in en Merijn trok haar arm los uit zijn strakke greep. Het leek er allemaal weer iets positiever uit te zien. Perth was uit de weg, ze ging toch naar Berlijn en Efren zou snel door hebben wat Perth bedoeld had, als hij het nog niet snapte.
Merijn werd het smalle gangpad in geduwd en zag meteen dat Martje en Efren met elkaar stonden te fluisteren in het uiterste hoekje van het pad. Merijn liep naar haar bed, pakte haar rugzak en haalde haar toilettas en een handdoek eruit, waarmee ze razendsnel een kleedkamer in verdween om haar gezicht te wassen en haar tanden te poetsen.
Toen ze terugkwam zag ze dat haar rugzak al was dichtgeritst en haar klasgenoten en leraren haar ongeduldig aan stonden te kijken. Efren was inmiddels verdwenen en Merijn haalde opgelucht adem, alles leek nu ineens wel erg voorspoedig te gaan. Ze duwde snel haar toiletspullen in haar schoudertas, trok haar jas aan en hing de rugzak om haar schouders. Met haar schoudertas onder haar arm volgde ze de anderen de sporthal uit, de frisse ochtendzon in.