Na een halfuurtje door de stad te hebben rondgedwaald bereikte de groep een oude sporthal aan de rand van de stad. De plantsoenen eromheen waren slecht onderhouden en overal lag rommel. Door de glazen deuren scheen een aanlokkelijk oranjerood licht en Merijn snakte ernaar om te gaan zitten en haar rugzak in een hoek te smijten.
Merijn had weinig meegekregen van de wandeling door de stad omdat ze met haar gedachten was afgedwaald. Ze had voorovergebogen met haar rugzak stevig op haar rug en haar schoudertas onder haar arm achter de anderen aangelopen, vechtend tegen de windstoten die haar broekspijpen om haar benen heen sloeg.
Ze voelde zich wat licht in haar hoofd en haalde diep adem toen ze achter de anderen de warme entreehal binnen liep. De leerlingen ploften als ��n man neer op de meest dichtstbijzijnde bank. Merijn schudde haar zware rugzak van haar schouders en legde hem tegen de muur, waarna ze er bovenop ging zitten. Haar mond voelde droog en haar buik knorde vervelend: ze had sinds haar ontbijt alleen maar een stukje taart gegeten...
Op het moment dat ze net lekker zat kwam meneer Brandtner weer naar de groep toe, vergezeld door een militair. "Jongens en meiden, komen jullie?"
Zonder veel protest stonden de leerlingen weer op. Ook Merijn pakte haar tas en volgde haar leraar en de militair door twee rode dubbele deuren de sporthal in.
"Wij hebben vak K toegewezen gekregen, daarin staan tien stapelbedden en aangezien wij met achttien zijn zullen we vanavond wel gezelschap krijgen van andere gestrande reizigers," zei Brandtner.
Merijn voelde een por in haar zij en keek ineens recht in het gezicht van Terra. "Misschien moet jij die kneus uit de trein eens opbellen om te vragen of hij nog een slaapplaats nodig heeft," zei ze zachtjes terwijl ze Merijn strak aankeek.
Merijn haalde haar schouders op en liep bij Terra vandaan. Ze was te moe om gevat te antwoorden, dus dan was niet antwoorden de beste optie. Ze haalde diep adem toen ze op de drempel van de zaal stond - ze snakte naar een bed - maar ze aarzelde toen ze de zaal zag. De ruimte was groot, stonk naar zweet en stond propvol met onaantrekkelijke stapelbedden. Ze werd de zaal ingeduwd door haar ongeduldige klasgenoten en liep gelaten met de anderen mee.
In het midden van de zaal was over de lengte een breed gangpad gecre�erd en aan beide kanten van dit gangpad stonden lange rijen stapelbedden, verdeeld in vakken door provisorische tussenwandjes. Merijn zag aan haar linkerkant vier bordjes aan lange draden uit het plafond hangen - A, B, C en D - en aan haar rechterkant hingen de bordjes E tot en met H. Merijn vermoedde dat die bordjes de vakken aanduidden.
Ze keek naar het plafond en kneep haar ogen half dicht: de felle tl-balken verspreidden een ziekelijk wit licht dat pijn deed aan haar ogen. De twee tussenwanden van de zaal hingen voor de helft naar beneden, waarschijnlijk om de echo uit de ruimte te halen, maar ze maakten de zaal er niet gezelliger op. Ze liep onder ��n van die tussenwanden door en zag haar leraar in een gangpad aan de linkerkant verdwijnen. Samen met haar klasgenoten volgde ze hem het pad in en ze zag dat Brandtner en de militair naar twee rijen van vijf stapelbedden aan haar rechterkant wezen.
Merijn werd naar voren geduwd door haar klasgenoten en liep het smalle paadje tussen de twee rijen door. Ze gooide haar tas op het stapelbed dat helemaal links achterin stond en plofte daarna zelf op het matras neer. Ze ging op haar rug liggen en voelde haar buik weer knorren, maar ze was te moe om een mueslireep uit haar tas te pakken. Ze legde haar rechterhand op de koude gemetselde muur en ademde een paar keer diep in en uit. Een penetrante zweetlucht prikkelde haar neusgaten en ze niesde een paar keer achter elkaar. Dat wekte kennelijk de aandacht van Martje want die kwam aansnellen door het gangpad.
"Oh, ben je hier? Is het bed boven jou nog vrij? Dan neem ik die!"
Merijn had geen idee wat Martje net had lopen uitkramen. Ze had Martjes lippen verwoed heen en weer zien gaan en haar armen hadden bijbehorende gebaren gemaakt, maar door haar vermoeidheid was de betekenis compleet langs haar heen gegaan. Kennelijk verwachtte Martje ook geen antwoord, want nog voor Merijn een antwoord had kunnen geven lag ze al op het bed boven die van Merijn.
Merijn draaide zich helemaal om naar de muur en bestudeerde de stenen. Tussen het cement zaten kleine glinstersteentjes die een voor een op leken te lichten. In Merijns hoekje was het tl-licht minder fel dan in het gangpad, maar het lawaai uit de zaal drong langzaam tot haar door. Ze zuchtte en negeerde de knor in haar buik... ze wilde maar ��n ding: slapen.
* * * * * * * *
"Oi!"
Merijn liep door een trein waar maar geen eind aan leek te komen. Ze passeerde de Bistro drie keer en elke keer stond Efren een broodje kaas af te rekenen. Het maakte niet uit of ze zich omdraaide en de andere kant op liep, elke keer kwam ze weer door de Bistro en stond Efren haar met een grote grijns op te wachten.
"Oi!"
Met een schok kwam de trein tot stilstand en Merijn werd heen en weer geschud.
"Wake up!"
"Lamem�rus..." mompelde ze en ze draaide zich op haar rug.
"What the f-," zei een stem die haar vaag bekend voorkwam. "What's your name again?"
Merijn opende langzaam haar ogen en wreef over haar gezicht. Ze draaide zich op haar linkerzij en zag een figuur over haar heen gebukt staan.
"Come on, what was it? Meril-i-Turinqi?"
"Wat?" Merijn ging overeind zitten en greep naar haar hoofd. Ze had een bonzende hoofdpijn en er liep een rilling over haar rug. Ze keek de jongen aan en een glimlach brak door op haar gezicht.
"Hoi, wie ben jij?" Martje kwam aanlopen en bleef vragend voor Merijns bed staan.
"Perth!" riep Merijn uit. "What are you doing here?"
"Perth?" Martje keek van Merijn naar de jongen voor haar en een denkrimpel verscheen op haar voorhoofd.
"Perth!" zei Perth, en hij stak zijn hand uit naar Martje. Daarna richtte hij zich tot Merijn: "Your friend? The one you were looking for when you scared me off the loo?"
Merijn knikte bevestigend en liet zich weer op haar kussen vallen. Had ze dan nooit rust?
"Anyway, I was wondering if I could take this bed." Perth wees naar het bed tegenover dat van Merijn. Martje was razendsnel met antwoorden en Merijn probeerde hen te negeren. Haar hoofd klopte en haar buik knorde. Ze ging weer liggen en zag door haar oogleden hoe Perth het onderste matras van het stapelbed uitprobeerde en er daarna languit op ging liggen.
Martje knielde bij Merijn neer en keek haar onderzoekend aan. "Alles goed?"
"Ja hoor," zei Merijn zachtjes en ze wreef over haar voorhoofd. "Hoezo?"
"Je ziet wat bleek. Volgens mij heb je sinds we de trein uit zijn gegaan ook niks meer gegeten!"
Merijn haalde haar schouders op. "Nou en?"
"Uh, ik weet niet of je het door hebt, maar het is half twaalf..." zei Martje voorzichtig. "We zijn hier al bijna zes uur. Kom, de militairen hebben vast wel eten!"
Martje stond op en stak haar hand uit om Merijn overeind te trekken. Merijn negeerde de hulp die Martje haar bood en krabbelde zelf overeind. Een rare tinteling maakte meester van haar ledematen en ze zag sterretjes. Ze moest zich vastgrijpen aan de koude, ijzeren poot van het bed om op haar benen te blijven staan. Martje greep haar bij haar arm en ook Perth sprong op om haar op te vangen.
"You OK?" vroeg hij bezorgd terwijl hij een beetje door zijn kniee�n ging om haar aan te kunnen kijken.
"Yeah, I'm fine," zei Merijn resoluut. Ze haalde diep adem en liep zonder te zwalken het gangpad uit.
"So, what was your name again?" riep Perth haar achterna. Nog voor Merijn zich om kon draaien om antwoord te geven hoorde ze Martje lachen.
"Merijn! And I am Martje!"
Merijn liep snel tussen de andere vakken met stapelbedden door naar het hoofdpad. Ze keek wat om zich heen en besloot rechtsaf te slaan en richting de entree te lopen. Daar kon ze vast wel iemand vinden die wat te eten voor haar had. Martje had haar nog niet gevolgd, die stond vast nog te slijmen met Perth en dat was haar goed recht. Op deze manier had Merijn mooi even de tijd om de zaal te verkennen.
Haar buik knorde weer en Merijn liep sneller door naar de entreehal. De dubbele deuren stonden open en een windvlaag waaide haar haren voor haar ogen. Ze bond haar donkere haar snel in een staart en keek wat door de entreehal heen. Bij de deur stonden twee militairen om gestrande reizigers op te vangen en Merijn zag dat ze een grote koffiekan onder hun tafeltje hadden staan. Ze haalde diep adem en stapte op de jongens af.
"Gutenabend!"
"Fraulein," knikte de ene.
"Do you speak English?" probeerde Merijn voorzichtig.
"Very well! We're from the United States of America, stationed in Germany," zei de ander.
Merijn kon een frons niet weerhouden, het leek net alsof hij tegen een officier sprak. "Do you know where I can get some coffee?" Merijn wees naar de thermoskan onder de stoel.
"Sorry, this is ours. But if you walk straight on, through those blue double doors, then you'll find someone who can help you."
"Thanks," Merijn lachte hen beleefd toe en ging op de blauwe deuren af. Ze duwde ze open en de geur van verse koffie en broodjes kwam haar tegemoet. Ze stond midden in de kantine van de sporthal en ze keek wat om zich heen. Een paar klasgenoten van haar zaten op banken en keken verveeld voor zich uit. Merijn ontweek hun blikken en sloot achteraan een rij. Na een paar minuutjes stond Merijn vooraan en een gezette vrouw met blozende wangen en blond haar in lange vlechten keek haar vragend aan.
"Kaffee, bitte." Merijn keek om zich heen of ze ergens een prijslijst zag hangen, maar de mensen naast haar leken weg te lopen zonder te betalen. Ze hoorde hoe achter de bar het vet in de frituur siste en haar buik snakte naar een frietje.
De vrouw kwam terug met een kopje koffie en een kopje soep dat ze op een dienblad zette. "Bitte sehr."
"Dank u wel! Eh... Danke," stotterde Merijn en ze keek de vrouw wat onbeholpen aan.
De vrouw knikte haar toe. "Ik dacht jij gebraucht Suppe," zei ze in gebrekkig Nederland.
Merijn lachte haar dankbaar toe en nam het dienblad van haar aan. Ze draaide zich voorzichtig om en zocht een plekje om haar soep rustig op te kunnen eten. De hele kantine zat echter vol met mensen die koffie of bier dronken en Merijn maakte dat ze wegkwam voordat haar klasgenoten een plaatsje voor haar vrijmaakten.
In de entreehal was het redelijk rustig en Merijn liep naar een houten trap die naar de tribunes leidde. Ze ging op een trede zitten en zette het dienblad naast zich neer. De barvrouw had haar ook een stapel koekjes en een wit broodje gegeven en Merijn keek verlekkerd naar het eten. Haar buik knorde weer vervaarlijk en de pijn in haar hoofd zwelde aan door de geur van de tomatensoep. Ze nam een slok zwarte koffie en een hap van het broodje en voelde hoe haar lichaam van binnen uit weer warm werd. Ze hield haar handen om het koffiekopje en keek toe hoe de mensen in de hal steun bij elkaar zochten. Door de glazen schuifdeuren kwamen af en toe natte, verwaaide mensen binnendruppelen die opgevangen werden door de militairen en daarna de zaal ingestuurd werden.
Merijn at in stilte haar soep en broodje en begon daarna op de koekjes te knabbelen. Dit plekje beviel haar wel, ze had een mooi uitzicht op de hele entreehal, de deur naar de sporthal �n de deur naar de kantine, dus ze kon goed in de gaten houden of iemand op zoek naar haar was. Ze doopte een koekje in haar koffie en at het op. Ze nam een laatste slok koffie en liet de warme drank door haar keel glijden. Ze sloot haar ogen even en doezelde wat in tot ze voelde dat iemand de trap op kwam. Ze opende haar ogen en schrok toen ze Perth voor zich zag staan.
"So. Meriadoc, right?"
Merijn keek langs Perth heen, maar hij was alleen.
"No? Just Merry then?"
Merijn lachte even. "Merijn," sprak ze duidelijk.
"Weird name..." Perth trok zijn neus op en maakte aanstalten om weer weg te gaan.
"D'you want to sit down?"
"I thought you'd never ask," Perth ging naast haar op de trap zitten en wees naar het dienblad dat tussen hen in lag. "I sense a distance, don't you?"
Merijn haalde haar schouders op. "It's for my safe-keeping..."
"Still don't trust me?"
"Who said I didn't trust you? I just didn't feel like kissing you."
Perth vouwde zijn handen en knikte haar begrijpend toe. "Yes, but I changed my shirt and all! How do you feel about kissing me now?"
Merijn glimlachte even. Ze was blij dat ze hem toch nog even tegenkwam, er speelde al een tijdje een zin uit een liedje door haar hoofd: If you never try, then you'll never know...
Perth tilde het dienblad aan de kant en schoof naar haar toe. Hij tilde haar kin op een keek in haar ogen. "Just go with the flow, alright?"