"Eindelijk!" Merijn trok haar hand uit die van Efren, pakte zich vast aan een paal die midden op het balkon stond en draaide eromheen als een paaldanseres.
Efren lachte kort. "Heb je zo'n zin om naar Berlijn te gaan?"
Merijns hart bonsde in haar keel en ze slikte even. "Mwah, ik heb het gewoon helemaal gehad met deze stomme trein" zei ze nonchalant en in gedachten voegde ze daar 'en aan de inzittenden' aan toe.
"Wat mij betreft had die stroomstoring nog wel even mogen duren. Het vooruitzicht van een hele week met m'n vader spreekt me eigenlijk niet zo aan."
Merijn ging tegenover Efren staan en zette haar benen in spreidstand om haar evenwicht te bewaren. Ze keek hem onderzoekend aan en probeerde hem te doorgronden. "Hoezo?"
"Normaal gesproken ging ik altijd met m'n broer naar m'n vader toe, maar hij kon niet meer... dus nu zit ik waarschijnlijk 7 dagen lang, 24 uur per dag in dezelfde ruimte als m'n vader."
"Gaat dat altijd zo?" vroeg Merijn voorzichtig.
Efren haalde zijn schouders op en bestudeerde zijn voeten. "Vorig jaar was zijn eerste jaar in Berlijn en wilde hij alles aan ons laten zien. En daarnaast had hij ons al een paar maanden niet gezien, dus als we bij hem thuis waren dan hield hij van die ingestudeerde diepe gesprekken met ons. Ik ben die hele week nooit langer dan twintig minuten alleen geweest."
Merijn rilde onbewust, ze was zelf nogal op haar privacy gesteld en kon zich niet voorstellen hoe het was om constant iemand bij je in de buurt te hebben. Nou ja, ze had een vaag idee hoe dat was nu ze al een tijdje opgescheept zat met Martje.
"Dus je ziet je vader niet zo vaak?"
Efren schudde zijn hoofd. "Mijn ouders zijn gescheiden, ik zie m'n vader twee keer in het jaar ofzo. Maar ik woon bij m'n moeder en die heeft een bedrijf aan huis en zij gaat juist nauwelijks weg! Als ik 's ochtends naar school ga zwaait ze me uit voor het keukenraam en als ik 's middags thuis kom zit ze aan de tafel te wachten met een kopje thee."
"Zielig..." Merijn sloeg meteen haar hand voor haar mond en beet op haar lip. Efren keek haar aan en de frons op zijn voorhoofd verdiepte. "Sorry, dat had ik niet mogen zeggen... Maar het lijkt me behoorlijk irritant om constant omringd te zijn door anderen!"
Efren zuchtte en liet zijn schouders zakken. "Ja, ik zou wel eens willen weten hoe het is om alleen te zijn."
Merijn slikte. Hoe kon iemand nou precies hetzelfde willen als zij terwijl hij zo'n ander leven had? Ze stond op het punt om hem alles te vertellen tot ze een steek in haar buik voelde. Nee, ze kon het hem niet vertellen...
"Waarom is je broer nu niet mee?" Merijn durfde de vraag bijna niet te stellen. Ze vermoedde dat hij was overleden of uit de familie geschopt was, maar het antwoord viel haar reuze mee.
"Oh, hij had gewoon geen zin-" Efren hoestte weer even, "om vrij te vragen. Waarschijnlijk heeft hij er ook genoeg van om constant bemoederd te worden."
"Waarom ga jij dan wel?"
"Ik zit vast aan die bezoekregeling hè... m'n vader wil wel dat ik af en toe op visite kom, anders betaalt hij geen allimentatie meer. En het leek me toch eigenlijk ook wel eens goed, zo'n-"
"Change of scene," vulde Merijn hem aan.
Efren glimlachte voor het eerst sinds de trein weer reed. "Precies."
De trein remde langzaam weer af. Merijn en Efren bogen zich tegelijk voorover om uit het raam te kijken, waardoor hun hoofden tegen elkaar botsten.
"Auw!" Merijn wreef over haar voorhoofd terwijl ze probeerde om Efren boos aan te kijken, maar ze kon niets anders dan lachen toen ze hem zag.
"Ja, auw..." antwoordde Efren en hij wreef over zijn linker wenkbrauw, die hij helemaal in de war maakte. "We vullen elkaar wel steeds aan." Hij grijnsde en keek verlegen naar de grond. "Sorry."
"Maakt niet uit... Maar jij bent hier vaker geweest, is dit Duisburg? Want dan moet ik er uit!" Ze keek wat verwilderd om zich heen en probeerde op deze manier Efren's poging tot toenadering te negeren.
"Rustig maar! Ik moet er ook in Duisburg uit en dit is Oberhausen pas. over een minuut of tien zijn we in Duisburg." Hij keek op zijn horloge en trok zijn wenkbrauwen op. "Als de trein in elk geval nog verder rijdt... we hebben een vertraging van bijna twee uur!"
Merijn wierp ook een blik op haar horloge, het was inmiddels kwart voor 5 en ze schrok van het tijdsverloop. Ze had niet doorgehad dat er al zoveel tijd was verstreken sinds ze om half twee in Utrecht op de trein had staan wachten. Ze keek uit het raam en zag het station naderen. Efren pakte haar bij haar hand en trok haar de coupé weer in terwijl hij tegen haar doorpraatte: "We kunnen maar beter snel terug gaan naar onze stoelen. Onder de voet gelopen worden door een stel zakenmannen met vertraging is geen pretje!"
Merijn liep gelaten achter Efren aan terwijl ze hem nog eens goed bekeek. Hij struikelde over zijn te lange broekspijpen en ze zag dat hij zijn schoen niet goed had dichtgestrikt. Zijn shirt slobberde om zijn dunne armpjes en hij had de lange mouwen drie keer omgeslagen. Het zwarte t-shirt dat hij erover heen droeg zat vol kreukels en zijn haar stond op zijn achterhoofd recht overeind. Merijn wist niet of ze hier nu met iemand te maken had die niet goed voor zichzelf kon zorgen of dat hij zich niet zo'n zorgen maakte om zijn uiterlijk. Ze dacht plotseling terug aan Perth, de jongen die ze eerder die middag tegen was gekomen in de trein, en concludeerde dat Efren en Perth zo een garderobe konden delen. Ze glimlachte even en een zwaar gevoel zonk in haar maag. Als Efren maar een fractie van het lef van Perth zou hebben kon haar avond wel eens heel anders lopen dan ze gepland had.
Efren hield de volgende coupédeur voor haar open en Merijn zag al haar klasgenoten hun spullen bij elkaar zoeken. Mevrouw Janssen kwam met kordate passen naar haar toe lopen en Merijn voelde de bui al hangen.
"Merijn! Je moet niet denken dat je er steeds tussen uit kunt knijpen als we haast hebben. Pak snel je spul bij elkaar en trek je jas aan, we zijn over een paar minuten in Duisburg." Mevrouw Janssen sprak gehaast en haar ogen jaagden door de coupé om alle leerlingen in de gaten te houden. Merijn mompelde dat het haar speet en schoof langs Martje heen naar haar stoel. Ze pakte haar sjaal, wikkelde die om en tegelijkertijd voelde ze de ogen van haar klasgenootje in haar rug branden.
"Wàt!" zei ze bits terwijl ze zich naar Martje omdraaide.
Martje keek haar onderzoekend aan en een lachje krulde om haar lippen. "Ik heb het wel door hoor," fluisterde ze zachtjes.
"Wat?" Merijn klonk geïrriteerd en ze kreeg de rillingen van dat geheimzinnige gedoe van Martje.
"Wat zit jij voor geheimzinnige plannetjes te maken met Efren?"
Merijn zuchtte onhoorbaar. "Ach, hou toch op." Ze keek even op naar het bagagerek om te kijken of haar tas er nog lag en plofte daarna met haar jas in haar armen op de stoel.
Martje ging ook zitten. "Als je elk half uur weggaat en steeds terug komt met Efren en zo'n rare blik in je ogen dan móet ik wel vragen of er iets aan de hand is. Je straalt het gewoon uit!"
"Wát straal ik dan uit?" fluisterde Merijn.
"Nou, iets van: kijk mij en vraag eens wat er met me aan de hand is. Het lijkt wel of je om aandacht roept!"
Merijn snoof. "Nou, daar ben ik me niet van bewust, en ik heb ook helemaal geen behoefte om ondervraagd te worden. En even voor de zekerheid: er is níks gebeurd!"
"Ok, dan weet ik genoeg." Martje leunde in haar stoel en bestudeerde haar vingernagels. Merijn schoof wat aan haar sjaal en richtte haar blik op het raam. Het perron stond vol met zwaaiende mensen die in regenjassen en regenlaarzen waren gehuld. Onder de overkapping boven het perron waaiden bladeren, plastic zakken en er lagen takken verspreid over het perron. De storm was waarschijnlijk nog in volle gang bezig.
Martje boog zich weer naar Merijn toe en legde haar hand op Merijns schouder. "Maar dat verklaart nog niet waarom Efren jou steeds zo raar aan kijkt!" Merijn keek met een ruk naar Efren en zag dat hij haar glazig aan staarde. Er dreef een vluchtig glimlachje om zijn lippen, maar hij had niet door dat Merijn naar hem keek. Ze liet zich in haar stoel vallen en had zin om iets tegen zijn hoofd te gooien. Of misschien kon ze beter iets tegen haar eigen hoofd gooien, hoe had ze zo stom kunnen zijn om het zo ver te laten komen.
De trein kwam weer langzaam op gang en Merijn merkte dat haar lerares met de minuut gespannener werd. Mevrouw Janssen liep te ijsberen door het gangpad terwijl ze haar leerlingen aanspoorde hun jassen aan te doen en hun tassen uit de rekken te pakken. Merijn knoopte haar sjaal goed vast, deed haar jas aan en stak haar handen in haar zakken. Ze wachtte rustig af wat er ging gebeuren en ze voelde de spanning om haar heen groeien. Efren ritste zijn tas open en dicht, pakte zijn jas, stak zijn arm in een mouw, maar deed hem toch weer uit. Hij zag dat ze naar hem keek en hij glimlachte verlegen. Hij stak zijn hand in een jaszak en haalde zijn portemonnee en een pen eruit. Hij krabbelde wat op een briefje en schoof dat over de tafel naar haar toe.
"Wat is dat?" Merijn knikte naar het briefje.
"M'n adres... in Berlijn," hakkelde hij. "Voor als ik je kwijtraak in de trein naar Berlijn."
Merijn pakte het briefje aan en stopte het in haar broekzak. Ze hoorde Martje naast haar gniffelen en haar linkerelleboog schoot uit toen ze haar hand weer uit haar zak haalde.
"Oef," Martje klapte dubbel en stootte met haar knie tegen de onderkant van de tafel.
"Oh, sorry," zei Merijn nonchalant en ze keek weer uit het raam. Ze voelde een rare kriebel in haar buik en vond het moeilijk om recht na te denken. Ze vond die Efren wel heel aandoenlijk, maar hij zou alleen maar een last zijn. De trein remde weer af en mevrouw Janssen en meneer Brandtner stonden tegelijk op. Ze spoorden de leerlingen aan hun tassen te pakken en zich naar de uitgang te begeven. Efren stond ook op en liep achter de groep aan, maar Merijn probeerde zo veel mogelijk bij hem uit de buurt te blijven.
De trein stopte op het station en mevrouw Janssen opende de deur. Een koude windvlaag waaide de trein in en Merijn knipperde met haar ogen tegen de koude lucht. Ze streek haar haar uit haar ogen en stapte de trein uit. Het perron was zo goed als leeg, er stonden alleen wat mensen in het uniform van de Deutsche Bahn. Meneer Brandtner liep naar hen toe en mevrouw Janssen wenkte alle leerlingen naar haar toe.
"We moeten waarschijnlijk even wachten tot de trein naar Berlijn binnen rijdt. Onze trein heeft nogal veel vertraging opgelopen door die stroomstoring."
Merijn draaide zich om en staarde het perron over, ze bekeek de mensen en haar ogen zochten naar een bekend persoon. Martje had haar meteen door want ze werd aan haar elleboog getrokken en ruw naar de andere kant geduwd.
"Dáár!" Martje wees naar het verre eind van het perron, waar een lang figuur tegen een pilaar geleund stond. De figuur haalde een telefoon uit zijn zak en ging met zijn rug tegen de pilaar staan, waardoor Merijn hem niet meer kon zien.
"Ok, mensen, mag ik jullie aandacht even?" Meneer Brandtner stond in het midden van de groep met een papier in zijn hand. "Ik heb niet echt goed nieuws. In verband met de zware storm die over Duitsland trekt is het treinverkeer stilgelegd. Dit betekent dat we vannacht ondergebracht worden in een sporthal, ergens hier in Duisburg."
Er klonk een gespannen mompel door de groep en Merijns hart zakte in haar schoenen. Het vooruitzicht van een nacht in een zweterige sporthal sprak haar niet aan. Ze voelde aan het koordje om haar hals en een plannetje vormde zich in haar hoofd. Ze had een creditcard, ze kon voor vannacht wel een betere verblijfplaats vinden!
De groep maakte aanstalten om het station te verlaten en Merijn keek nog een keer achterom naar de pilaar waar Efren had staan bellen. Hij stond er niet meer en ze voelde zich bevrijd. Het leek wel of de rugzak op haar rug een stuk lichter aanvoelde dan die ochtend en ze stak haar handen weer in haar zakken. Ze liep een stukje achter de groep aan en probeerde achterop te raken, maar ze werd goed in de gaten gehouden door Martje en mevrouw Janssen.
"Hee, Merijn, loop eens door! Als je zo door blijft lopen dan komen we nergens!"
Merijn zuchtte en zette de pas erin. Misschien was vandaag niet de goeie dag...