"Ben je daar eindelijk?" Martje stond op zodat Merijn naar haar plaats kon schuiven en ze keek langs Merijn heen naar Efren. "Oh... zijn jullie nu vrienden? Wauw, je hebt z'n petje al afgekregen, dat is een hele prestatie!"
Merijn liet Efrens hand los en plofte zonder iets te zeggen op haar stoel. Ze voelde een hoofdpijn op komen en probeerde Martje maar te negeren, misschien kreeg ze dan door dat ze niet zo'n interesse in haar had.
Efren viel ook in zijn stoel en wreef door zijn gezicht. Blijkbaar voelde hij hetzelfde voor Martje.
"Weet jij wat er aan de hand is? Best spannend h�, dat de trein zomaar ineens stil staat! Het is ook wel erg donker buiten, ik-..."
"Martje?! Zou jij ook even op willen letten?"
Merijn legde Efrens petje op de tafel, liet haar hoofd ernaast zakken en hoorde hoe mevrouw Janssen door het pad heen en weer stapte.
"We hadden eigenlijk even willen vertellen hoe het zat met het overstappen in Duisburg op de trein naar Berlijn, maar door deze stroomstoring duurt het waarschijnlijk nog wel een tijdje voor we in Duisburg zijn."
Er ging een verveelde zucht door de coup� en Merijn begreep hoe haar klasgenoten zich voelden: ze zouden nog wel even vast zitten...
"Dat weerhoudt me er niet van om de procedure nog een keer te herhalen!" ging mevrouw Janssen verder. "Zodra we in Duisburg aankomen hebben we vijf minuten om het perron over te steken en met z'n allen de gereserveerde coup� in de ICE naar Berlijn te vinden."
"Alsof dat zo moeilijk is..." mompelde Merijn zachtjes.
"Ik wil graag dat we allemaal in ��n groep uit de trein stappen, het perron oversteken en als ��n groep weer instappen."
"En ik voel m'n leeftijd met 12 jaar zakken..."
"Hebben we dat allemaal begrepen?"
"Ja, mevrouw..." zuchtte Merijn en ze hoorde de groep om haar heen ook ja zeggen.
Voordat Martje weer een kans zag om Merijn de oren van het hoofd te kletsen greep ze naar haar discman en zette hem hard aan. Ze legde haar linkerwang op het tafelblad en keek naar buiten. De lucht was donkergrijs en zwarte wolken dreven snel langs. Af en toe zag ze een flits die de hemel oplichtte waardoor de hele omgeving een raar gelig kleurtje kreeg. Ja hoor, Duitsland werd getroffen door een herfststorm.
De bomen zwaaiden hard heen en weer en massa's eikenbladeren dwarrelden naar beneden. Merijn vergat bijna dat ze in een stilstaande trein met een lading irritante mensen zat toen ze een gevoel van behaaglijkheid over zich kreeg: ze had het altijd al gezellig gevonden om naar buiten te kijken tijdens een harde storm.
Ze sloot haar ogen en probeerde de tijd door te brengen door wat te slapen, maar ze werd ruw gestoord doordat ze tegen haar benen werd geschopt. Merijn keek op en zag Efren naar haar lachen. Ze haalde haar oordopjes uit haar oren en wierp hem een vragende blik toe.
"Spelletje doen?"
"Ja, gezellig!" viel Martje Efren bij. Merijn keek naar links en zag hoe Martje haar mouwen opstroopte en een pak kaarten op tafel legde. Merijn zuchtte diep en rolde met haar ogen naar Efren. Hij glimlachte alleen maar en wierp haar een knipoog toe.
"Wacht maar..." fluisterde hij haar toe. Merijn haalde haar schouders op en stopte de discman weer in haar tas. Martje was inmiddels al begonnen met het delen van de kaarten en Merijn pakte het stapeltje dat voor haar lag aan.
"Wat spelen we?" vroeg ze in het algemeen en ze was verbaasd over Efrens snelle reactie.
"Hartenjagen," zei hij terwijl hij Merijn strak aan keek.
"Oh leuk!" Martje keek niet op van haar kennelijk moeilijke taak van het delen van de kaarten. Ze had haar tong uit haar mond hangen en hield met moeite de stapel kaarten vast.
"Hartenjagen..." zuchtte Merijn terwijl ze realiseerde dat die Efren niet bepaald subtiel was. "Dan hebben we nog een vierde speler nodig."
Martje stond op en liep het gangpad in. Merijn keek toe hoe ze bij de lerares geschiedenis stil bleef staan en wat vroeg. Na een paar minuten stond mevrouw Janssen op en liep achter Martje aan naar Merijn en Efren toe.
"Hartenjagen? Daar ben ik niet zo goed in, maar ik wil wel een gokje wagen."
Merijn sloot haar ogen even. Waarom moest Martje nou weer hun lerares vragen?
"Oh, jou ken ik nog niet! Ben je een bekende van Martje en Merijn?" vervolgde mevrouw Janssen terwijl ze naast Efren ging zitten en haar hand naar hem uitstak.
"Nee," lachte Efren verlegen, "ik ben..."
Merijn vulde hem snel aan. "Hij is gewoon iemand.... euh, iemand uit de trein." Ze keek Efren strak aan en hoopte dat hij haar waarschuwing begreep.
"Leuk zeg, dat jullie al zo snel nieuwe vrienden maken," zei ze tegen Merijn en Martje. "Dat is nou precies het doel van zo'n excursie: verder leren kijken dan zomaar aannemen wat je op een presenteerblaadje wordt aangeboden."
Merijn zag hoe Martje begon te blozen en ze maakte een zacht snuivend geluid: ze kreeg met de minuut een grotere hekel aan die brave, beleefde Martje.
"Hoe heet je eigenlijk?" vroeg de lerares.
"Efren, euh... mevrouw...?"
"Zeg maar Emma, Efren," ze knikte even naar Merijn en Martje, "en dat geldt ook voor jullie. Tijdens zo'n excursie is het alleen maar onhandig om met 'mevrouw Janssen' aangesproken te worden."
Merijn kneep haar handen samen onder de tafel. Nu had ze ook nog met een overvriendelijke lerares te maken. Ze wilde dat ze nooit aan deze excursie was begonnen, alhoewel, daar was ze niet zo zeker van...
Martje toverde een blaadje en een pen uit haar tas en schreef alle namen op om de scores bij te houden en legde daarna de eerste kaart op tafel.
Merijn speelde het eerste spelletje mee zonder er al te veel over na te denken. Ze hoorde hoe mevrouw Janssen - ze weigerde om de lerares Emma te noemen - een gesprek over koetjes en kalfjes aanging met Efren en Martje en Merijn luisterde met een half oor.
"Dus je gaat op visite bij je vader? Leuk zeg!" Mevrouw Janssen keek Efren met grote ogen aan en legde tegelijkertijd een kaart op tafel. Merijn bestudeerde Efrens gezichtsuitdrukking en zag tot haar twijfel dat hij diep adem haalde toen haar lerares het woord 'leuk' uitsprak. Ze schopte voorzichtig tegen zijn scheen en trok haar wenkbrauwen op toen hij haar verstoord aankeek.
"Wat?" probeerde ze te fluisteren maar Efren kreeg geen kans om te antwoorden.
"Efren, jij mag dit potje beginnen!" zei Martje ongeduldig. Efren gooide een kaart op en Merijn legde zonder na te denken ook een kaart op.
"Nee, Merijn. In je eerste beurt mag je nog geen hart op gooien!" Martje pakte de hartenvrouw op en gaf hem terug aan Merijn. Merijn keek verstrooid in haar kaarten en pakte een andere kaart. Ze dacht toch echt dat ze de schoppen-acht tussen haar vingers had en niet de hartenvrouw die ze opgegooid had.
"Oh, sorry..." zei ze wat afwezig terwijl ze achterover leunde in haar stoel en de schoppen-acht op de tafel legde.
"Woont je vader in Berlijn?" ging mevrouw Janssen ongestoord verder.
Merijn was benieuwd naar Efrens antwoord maar ze werd afgeleid door Martje die haar op haar knie tikte.
"Die Efren is echt leuk!" fluisterde Martje in haar oor.
"Ja, gaat wel." Merijn mocht alweer een kaart opgooien en concentreerde zich iets meer op het spelletje. Misschien kreeg Martje zo door dat ze geen zin had om met haar te praten.
"Waarom kwamen jullie hand-in-hand terug? Is er soms iets gebeurd wat je mij wilt vertellen?"
Merijn krabde op haar hoofd. Als ze ergens g��n behoefte aan had was het wel vertellen wat er gebeurd was toen de stroom uitviel.
Martje gooide een kaart op en keek Merijn daarna strak aan. "Nou? Je ziet er namelijk erg geagiteerd uit!
"W�t?" Merijn wist waar Martje het over had. Haar wangen gloeiden en waarschijnlijk straalden haar groene ogen fel uit.
Martje praatte zacht verder. "Nou gewoon, je ziet er een beetje verliefd uit!"
"Weten jullie wel dat het heel onbeleefd is om in gezelschap te gaan zitten fluisteren?" mevrouw Janssen keek hen streng aan over haar bril, maar om haar mond trilde een voorzichtig glimlachje. "Merijn, jij bent weer."
Merijn en Martje gooiden snel na elkaar een kaart op en Martje boog zich weer samenzweerderig naar Merijn toe. "Vertel!"
Merijn hield wijselijk haar mond, als Martje had verwacht dat dit spelletje een basis kon zijn voor een diep gesprek had ze het mooi mis. Ze negeerde Martjes vragende blikken en volgde het spelletje op de voet, zodat ze de juiste plek vond om haar schoppenvrouw kwijt te kunnen. Ze hoopt dat die terecht kwam bij Martje.
Het spelletje kabbelde een beetje voort, maar Martje bleef Efren en Merijn in de gaten houden. Toen Martje doorkreeg dat Merijn niks los zou laten richtte ze haar aandacht op Efren.
"Dus, Efren, net nog iets leuks meegemaakt?"
Efren keek Merijn aan met opgetrokken wenkbrauwen en Martje volgde zijn blik.
"Merijn?"
"Er valt helemaal niks te vertellen," zei Merijn hard, waarmee ze de aandacht nog meer op zichzelf vestigde. Aan de andere kant van het gangpad keken vier klasgenoten ge�nteresseerd naar wat er zich tussen Martje en Merijn afspeelde.
"Oeh! Merijn vertelt een spannend verhaal!" gilde Terra, een lang, blond meisje door de coup�. Merijn wierp haar een kille blik toe maar voelde plotseling iets langs haar been strijken. Ze richtte haar blik op Efren die breed glimlachend naar haar keek. Merijn ontspande iets maar het gevoel dat door Martjes vragen op was komen borrelen wilde nog niet helemaal wegzakken.
"Merijn, vertel eens verder!"
"Echt goed hoor, dat de contacten in de klas ook uitgediept worden!" Merijn vermoedde dat dit een poging van mevrouw Janssen was om haar aan te moedigen door te praten. Ze rolde met haar ogen en wreef door haar nek. Haar hand was koud en klam en Merijn keek wat onwennig om zich heen.
"Ach, ik vertelde over mijn avonturen aan boord van deze trein."
Martje keek haar vragend aan. "Avonturen?"
Merijn stond op. "Ik ga even naar de wc." Ze wilde weg van deze mensen die, zoals zij het zag, niet oprecht ge�nteresseerd waren in haar belevenissen.
In hoog tempo liep ze de gang door naar het balkon. Ze bleef voor de wcdeur staan en legde haar koude handen op haar gloeiende wangen. Ze had het niet meer in de hand.
Achter haar werd een schuifdeur geopend.
"Hoi," zei Efren zachtjes.
"Wat kom je doen?" Merijn vervloekte zichzelf, haar stem klonk botter dan ze wilde.
"Je tas..." Efren verslikte zich een beetje en hoestte.
Merijn draaide zich om en lachte voorzichtig. "Raar excuus om me achterna te lopen."
"Meiden gaan toch nooit naar de wc zonder hun tas mee te nemen?"
Ze haalde haar schouder op. "Wie heeft je dat wijs gemaakt?"
Efren schudde z'n hoofd. "Hmm, je hebt me door."
Ze wist niet hoe ze hierop moest reageren. Ze pakte de tas van Efren aan en hing hem om haar schouder.
"Dus..." Efren stak z'n handen in z'n zakken. "Daar staan we weer."
Merijn knikte. Ze wist nog steeds niet wat ze moest zeggen dus ze wees naar het toilet. "Mag ik eigenlijk wel naar de wc?"
"Waarom niet?"
"De trein staat stil en dan mag je toch eigenlijk geen gebruik maken van het toilet?"
Efren haalde z'n schouders op. "Als je moet dan moet je."
Merijn knikte en opende de draaiende wc-deur. Het was verbazingwekkend schoon in het toilet en ze durfde zelfs haar tas op de grond te zetten.
Toen ze na een paar minuutjes uit het toilet stapte stond Efren met z'n rug tegen de wand te wachten.
"Hoi," zei hij weer.
Merijn lachte. "Dit gaat vervelen, hoor." Ze ging naast hem staan en Efrens hand zocht die van haar. Z'n hand was warm en Merijn hield hem stevig vast, alsof ze alle warmte eruit wilde knijpen.
"Waarom heb je zo'n hekel aan Martje?" vroeg hij voorzichtig.
Ze staarde naar de grond en slikte. "Omdat ze Martje is."
"Zij heeft geen hekel aan jou omdat je Merijn bent."
"Je snapt het toch niet." Merijn probeerde omopvallend diep adem te halen, om haar kalmte te bewaren. Als hij eens zou weten waarom ze Martje irritant vond... Ze rilde en ritste het zwarte vest tot haar kin dicht. Efren kwam dichter naast haar staan en Merijn merkte dat hij zijn arm af en toe schokkerig heen en weer bewoog, alsof hij een poging deed die om haar schouder te slaan maar toch niet helemaal durfde.
"Ik wordt deze trein echt helemaal zat!" zei ze tenslotte en als bij toverslag begon het tegelijkertijd keihard te regenen en kwam de trein weer langzaam op gang.