Met haar tas stevig onder haar arm liep Merijn de trein door. Ze opende schuifdeuren, speurde coupés af en belandde uiteindelijk bij een wc. De deur zat op slot dus Merijn klopte voorzichtig aan.
"Martje?"
Geen reactie. De trein slingerde heen en weer en Merijn greep zich vast aan een paal. Ze bleef een paar minuten bij het toilet wachten en klopte nogmaals aan. "Martje, doe open!"
Ze hoorde hoe de wc werd doorgespoeld en Merijn zette haar boze gezicht op. Ze zou Martje eens goed laten weten dat ze het niet pikte om hier vijf minuten heen en weer te worden geschud. De deur ging open op een kiertje en Merijn hoorde iemand voorzichtig hoesten.
"Martje, kom naar buiten!" Merijn had er genoeg van. Ze trok de deur van de wc open en stond oog in oog met een donkerharige jongen met bruine ogen.
"Oh, sorry... Euh... Entschuldigung." Merijn voelde het bloed naar haar wangen stijgen en sloeg haar ogen neer. Ze maakte aanstalten om verder te lopen toen de jongen weer kuchte.
"Are you looking for someone?" Hij sloeg de wcdeur achter zich dicht en Merijn draaide zich om. De jongen hees zijn broek op en keek haar met pretogen aan.
"Yeah, my classmate."
"Your mate?"
"No, not my mate! Just someone who I go to school with."
"Maybe I can help you look for her? What she look like?"
Merijn haalde haar schouder op. ""Well, you know, the average Dutch girl."
"I wouldn't know... Are you like the average Dutch girl?" De jongen keek haar uitdagend aan en deed een stapje dichterbij. "I'm Perth, by the way."
"Hoi, Merijn!" zei ze automatisch, en ze stak haar hand uit. "Interesting name: Perth..."
"Yeah, well... If you got globetrotters for parents... But you didn't answer my question! Are you like the average Dutch girl?"
"Not really, at least I'm trying not to be." Merijn zwalkte wat heen en weer en greep naar de stang waar ze zich eerder aan vast had gehouden.
"You wanna go and sit somewhere? I know a nice place..."
"OK, I guess so." Merijn liep achter de jongen aan die zelfverzekerd door de trein stapte. Zijn gespierde armen staken uit het zwarte Harley Davidson t-shirt en in zijn linkerhand hield hij een oude legerrugzak vast. Met de andere hand hees hij af en toe aan zijn baggy broek. Na een paar minuutjes opende hij twee glazen schuifdeuren en liet Merijn een luxe coupé in.
"Wow, do you travel first-class?"
"No," Perth lachte even en stapte achter haar de coupé in. "This is the second class lounge, you know, you can sit here and watch the landscape."
"Cool!" Merijn plofte op de dichtstbijzijnde lege stoel en Perth ging naast haar zitten. Ze keken uit het raam en zagen het landschap aan hen voorbijtrekken. Merijn had nog niet vaker met de ICE gereisd, maar ze voelde wel aan dat hij niet op topsnelheid reed: de auto's op de snelweg naast de spoorlijn haalden bijna allemaal de trein in.
"But you're not like the average Dutch girl?" vroeg Perth weer na een paar minuten. Merijn keek hem aan en trok haar wenkbrauwen op. Waarom begon hij daar nu weer over?
"Does it matter?"
"Well... yeah," Perth sloeg zijn ogen neer en wreef met zijn hand over z'n ongeschoren kin. Merijn ging een beetje verzitten om de geur die van de jongen afkwam te ontwijken.
"Why?" Ze keek hem brutaal aan en beet op haar lip.
"Because!"
"As if!" reageerde Merijn bits, maar haar lippen krulden meteen in een lachje. Dat had ze nou altijd al eens willen zeggen.
De jongen keek haar aan met zijn donkerbruine ogen en Merijn voelde een paar vlinders in haar buik uit hun cocon kruipen. "I've never kissed a Dutch girl..." Hij boog zich naar haar toe maar Merijn krabbelde achteruit.
"Well bad luck for you then... I'm half-English." Merijn perste haar lippen op elkaar om niet in gegrinnik uit te barsten en was verrast door Perth's reactie.
"No, that's bad luck for you! I've also never kissed a halfblood," hij had ook moeite om zijn lachen in te houden.
"Me thinks you're very desperate..." hakkelde ze en een grote grijns verscheen op haar gezicht. "So, Perth. Tell me a little about yourself before I decide if I let you kiss me."
Perth zakte onderuit in zijn stoel. "Is it my breath?" lachte hij terwijl hij in z'n hand uitademde en daarna aan z'n hand snufte.
"To be honest, it's your t-shirt..." zei Merijn en ze trok met haar neus. "Don't you shower regularly?"
"Nah..." Perth ging rechtop zitten, greep naar de rugzak die hij onder zijn stoel had gesmeten en pakte er een schoon t-shirt uit die hij aan Merijn gaf. "Does this smell right to you?"
Merijn nam het t-shirt van hem aan en bracht het voorzichtig naar haar neus. Het rook lentefris, ze herkende de geur van haar eigen frisgewassen kleren en ze stak haar neus er verder in om de vertrouwde geur op te snuiven. "This will do," zei ze met het shirt nog voor haar mond.
"Will you take your nose out of that shirt? I have got to wear that the whole week!" Perth deed een greep naar het t-shirt maar Merijn hield het snel omhoog.
"Off... off... off..." begon ze zachtjes te scanderen, ze wilde Perth wel eens zonder t-shirt zien. "Off... off... off!"
"Alright, alright!" Perth trok aan de boord van het shirt en Merijn wierp een blik op zijn buik. "Stop staring or you'll have to leave this compartment," klonk Perths gedempte stem.
"I'm not looking!" zei Merijn met haar ogen nog steeds op hem gericht. Hoe zeer ze ook probeerde om niet te kijken, haar blik werd automatisch naar de bruine, gespierde buik getrokken. Vanuit haar ooghoek merkte ze op dat Perth het t-shirt over zijn hoofd had uitgetrokken en ze draaide haar hoofd snel de andere kant op. "See, I wasn't looking."
"Here, you can keep this, so you will never forget how I smelled." Perth duwde het zwarte t-shirt in haar handen en pakte tegelijkertijd het schone shirt van haar af. Merijn hield het shirt voor zich en vouwde het op.
"Wow, thanks." Ze draaide haar hoofd weer naar hem om. "Or is this something to 'kiss and make up' with..."
"You got me." Perth stak juist zijn armen door de mouwen en tuitte zijn lippen. "Can I get a kiss now?" Hij boog weer wat naar voren maar Merijn dook weg om het t-shirt in haar tas te stoppen.
"You've gotta do better than that!" zei Merijn terwijl ze voorzichtig rechtop ging zitten. Langzaam bekroop haar het gevoel dat ze weg moest, maar ze kon zich niet herinneren wat ze ook alweer moest doen. Voor ze Perth ontmoette stond ze bij de wc... moest ze zelf naar de wc? Nee... Ze had op Martje staan wachten!
"Martje!" riep ze meteen uit.
"No, Perth!" zei de jongen en hij keek haar vragend aan.
"I've gotta go, er... to look for my classmate."
"Is that classmate a boy?"
"Why? No!" Merijn stond op en wurmde zich langs hem heen. Ze begon alweer genoeg van deze Perth te krijgen, ze had haar souvenir van hem dus langer hoefde ze niet met hem om te gaan.
"Oh, that classmate you were looking for when you scared me off the loo."
Merijn bleef staan in het gangpad: "Yes, that classmate."
"Well, I'll be here when you feel the urge to snog someone..." Perth schoof naar de stoel waar Merijn net had gezeten en woelde door zijn licht-krullende, bruine haar, waardoor het rechtovereind ging staan. "I'll just catch some sleep, you know, before we get down together."
"Yeah right!" Merijn opende de schuifdeur en zuchtte diep. Wat een perverseling... maar wel schattig. Hij deed haar aan iemand denken, een acteur ofzo. Ach, het kon haar eigenlijk niks schelen: ze zou hem toch nooit meer zien! Plotseling begon ze te twijfelen, misschien had ze hem toch moeten zoenen... *****
Merijn liep alle toiletten van de trein door en bonsde op alle deuren, maar ze kwam Martje nergens tegen. Ze zakte moedeloos voorover tegen een toiletdeur en zuchte diep. Nu zou ze op haar donder krijgen van de lerares omdat ze Martje niet had gevonden... Stomme Perth...
Ze schrok op uit haar gepeins door een getringel dat uit haar tas kwam. Haar telefoon?
"Met Merijn?"
"Hai, Martje hier! Ik wilde alleen even zeggen dat ik alweer terug ben hoor, je hoeft me niet langer te zoeken, ok? Doei!"
Merijn stond perplex. "Ja, doei..." mompelde ze in de piepende telefoon voordat ze hem uitzette en weer in haar tas deed. "Raar kind..."
Ze wreef over haar gezicht en ademde diep in. Zou ze nog even terug gaan naar Perth? Martje had niet gezegd dat zij nu ook weer terug moest naar hun coupé... ze kon best nog eventje lol gaan maken! Ze draaide zich resoluut om en opende de schuifdeur naar de Bord Bistro en haar blik viel meteen op Efren, die aan de bar iets afrekende. Ze zette haar blik op oneindig en liep snel langs hem heen, maar toen de volgende schuifdeur achter haar dichtzoefde hoorde ze hem haar naam roepen.
"Merijn! Jij ook hier?"
Oeh, kon de openingszin nog slechter? "Ja, zo moeilijk is het jammer genoeg niet om kwijt te raken in een rijdende trein," mompelde ze. Ze opende de volgende deur tussen twee compartimenten en stapte het hobbelende harmonicastukje in. Ze greep meteen naar de andere schuifdeur terwijl ze met haar rechterhand de deur achter zich vast bleef houden. De deur voor haar schoof open en Merijn stapte in één grote stap het tussenstuk over.
"Pff... ik vind dit soort gangetjes eng," zei ze zachtjes, zonder te beseffen dat Efren achter haar stond.
"Dus, Merijn is toch ergens bang voor," zei Efren met een grote grijns op zijn gezicht.
"Alsof jij nergens bang voor bent..." reageerde ze terwijl ze naar een stang greep om zich vast te houden. De trein schommelde en schokte nogal en ook Efren had er moeite mee om overeind te blijven.
Efren haalde z'n schouders op.
"Niet bang voor krokodillen onder je bed? Enge monsters in de kast?" Merijn vergat Perth meteen, ze had wel even zin om Efren te pesten.
Efren krabte onder zijn petje en keek haar glimlachend aan. "Nee hoor."
De trein schokte weer en Merijn greep de stang stevig vast. Efren verloor z'n evenwicht en bonsde tegen Merijn aan. Ze greep hem vast en duwde hem van zich af. Net op tijd pakte ze de stang weer vast want de trein schommelde en piepte en stond met een schok stil.
"Huh?" Efren keek verbaasd om zich heen. Hij stond in spreidstand met zijn handen tegen de muur en wierp een blik uit het raam. "Zijn we op een station?'
"Ze hebben niks omgeroepen." Merijn keek ook door het raam, maar zag niks. Het was duister buiten, ook al moest het pas een uur of drie zijn.
Al even plotseling als de noodstop viel het licht in de trein uit. Merijn zag geen hand voor ogen en hield zich stevig vast aan de stang.
"Merijn? Waar ben je?"
Merijn grinnikte. "Ha, is onze grote, stoere Efren soms bang in het donker?" Ze voelde hoe Efren zijn handen vooruitstak en ze zette stilletjes een stap naar achteren.
"Hee, niet weggaan!" Efren verhief zijn stem en Merijn had moeite om haar lachen in te houden. Ze zou hem eens goed te pakken nemen, ze zag hem toch nooit meer terug.
Merijn deed een stap naar voren en liet de stang los. Ze schuifelde nog een stukje vooruit en stak haar handen naar voren toe, klaar om Efren in zijn zij te grijpen, toen ze zelf schrok van een telefoon die afging.
"Merijn, is dat jouw telefoon? Merijn?" zei Efren.
"Ik denk van wel," mompelde ze. "Stomme Martje..." Merijn viste haar telefoon uit haar tas en nam hem op.
"Hee Merijn, met mam!"
"Mama?"
"Hee, lief. Alles goed?"
Merijn stond sprakeloos naar haar moeder te luisteren. Ze had het nummer op haar schermpje niet herkend als haar telefoonnummer thuis, maar misschien belde haar moeder wel van haar werk. "Ja, ja, alles goed," stamelde ze.
"Alles goed?" hoorde ze Efren zeggen, "we staan hier midden in Duitsland stil..."
"Ok, dat wilde ik even weten. Je wilde me vanochtend toch wat zeggen? Sorry dat ik geen tijd had, maar ik moest weg. Ik zit nu in Brussel, heb een vreselijke vergadering."
"Oh ja, vanochtend..."
"Wat was er, lief?"
"Ik heb gister een aanvaring gehad met Ida... maar da's al opgelost," probeerde Merijn nonchalant te zeggen.
"Wat voor aanvaring?" de stem van haar moeder klonk scherp en alert, "Merijn, wat heeft Ida gezegd?"
Merijn zuchtte en baalde dat Efren op drie meter afstand van haar stond. Dit ging hem allemaal niks aan, maar ze moest toch tegen haar moeder zeggen wat Ida had gedaan. Misschien kon ze later dan begrijpen wat de reden was van Merijns plannen in Berlijn. "Mam, Ida gebruikt geen woorden meer om mij iets duidelijk te maken, ze gebruikt haar hand," zei Merijn koel en zakelijk.
Ze hoorde haar moeder diep inademen. "Merijn, heeft ze je geslagen? Was dat voor of na jullie dineetje?"
"Er was helemaal geen dineetje," zei Merijn nors en ze probeerde met behulp van hersengolven Efren weg te sturen.
Het bleef stil aan de andere kant van de lijn en Merijn bedacht dat dit een geschikt moment was om op te hangen. "Mam, ik moet gaan... er is iets mis met de trein. Doei!" Nog voor haar moeder kon antwoorden had ze al opgehangen en haalde ze een paar keer diep adem om zich te kalmeren.
"Zu- zullen we maar gaan?" opperde Efren voorzichtig terwijl hij dichterbij kwam, zijn handen nog steeds voor zich uit. Merijns ogen waren inmiddels aan de duisternis gewend en ze keek langs hem heen naar buiten.
"Nee hoor, het bevalt me hier wel in het donker," zei ze zachtjes en ze keek naar Efren. Hij bleef staan en ze zag zijn ogen oplichten. "Volgens mij ben jij helemaal niet bang in het donker." Ze liep naar hem toe en pakte zijn handen beet. Ze waren warm, in tegenstelling tot die van haar, en ze kneep er zacht in. "Volgens mij ben je een beetje bang voor mij, of niet?" Ze ging heel dicht tegen hem aan staan en legde haar handen op zijn wangen.
Efren reageerde nauwelijks. Hij keek haar strak aan en Merijn kreeg het gevoel dat hij graag wilde dat ze verder ging.
"Je vindt me doodeng, of niet?" fluisterde ze.
"Nee hoor." Efren legde zijn handen op haar wangen. "Ik vind jou wel leuk." Hij boog zich naar haar toe en zoende haar op haar neus.
Merijn schrok van zijn actie en nam snel een stap achteruit. Ze herstelde zich snel en lachte breeduit. "Dan vind je het vast niet erg dat ik dit van je leen!" Ze tilde snel het petje van zijn hoofd en zette het op. Efren keek haar verwonderd aan en kneep zijn ogen dicht toen de lichten in de trein plotseling aansprongen. De stem van de conducteur kraakte door de intercom en Merijn luisterde met een half oor. Ze nam Efren eens goed in zich op: zijn blonde haar leek nog woester te zitten dan eerder die dag en de frons op zijn voorhoofd was dieper dan anders, omdat hij naar de Duitse conducteur luisterde.
"Stroomstoring, ze hebben de reserves aangezet ofzo," vertaalde hij toen Merijn hem vragend aankeek.
"Zullen we nu dan maar teruggaan? Voor Martje mij op komt zoeken."
Efren keek teleurgesteld. "Tja... dat is misschien veiliger."
Merijn vroeg zich kort af wat hij daarmee bedoelde, maar ze pakte hem meteen bij z'n hand en samen liepen ze naar hun coupé.