"Saai hè?"
Merijn schrok en tilde haar hoofd op. Ze was even ingedommeld en zag dat de lichten in de trein aan waren gegaan. Buiten viel de schemer in en Merijn keek op haar horloge.
"Shit, is het nog maar half drie?"
De jongen, Eeren, knikte en trok zijn wenkbrauwen op. "Ach, over een half uurtje zijn we al in Duisburg."
"Tjeez," Merijn zuchtte weer diep en voelde hoe haar buik rammelde. Ze herinnerde zich dat ze een stukje taart mee had gekregen en ze greep onder de stoel naar haar tas. Ze viste het doosje eruit en opende het. De geur van versgebakken appeltaart steeg op uit het bakje en Merijns buik begon harder te knorren. Op de appeltaart stond een kaarsje en Merijn keek er met opgetrokken wenkbrauwen naar.
"Is er iemand jarig?" De jongen wees naar het taartje dat Merijn op de tafel had gezet. Hij lachte toen hij het kaarsje zag. "Ben jij 1 geworden?"
"Ja, zoiets..."
"Ben je echt jarig?"
Merijn ademde diep in om zich in bedwang te houden: waar bemoeide die jongen zich mee? En kon hij z'n mond niet houden? Hij maakte Martje alleen maar wakker met z'n enthousiasme.
"Ja, nou... gisteren."
De jongen stond op en keek Merijn strak aan. "Wacht nog even met dat taartje, ok?"
Merijn hield haar ogen op hem gericht terwijl hij het gangpad opliep. Bij de schuifdeur naar het andere compartiment draaide hij zich nog even om. "Niet opeten hoor!"
Ze keek hem verbaasd na en wilde juist haar eerste hapje nemen toen hij terug kwam. Hij plofte op zijn stoel en zwaaide met een doosje lucifers.
"Doe niet zo idioot," siste ze.
"Geen taart zonder een brandend kaarsje." Hij streek een lucifer af, stak het kaarsje aan en blies de lucifer uit. "Blazen!" riep hij enthousiast.
"Nee," Merijn voelde hoe haar wangen warm werden. De mensen om hen heen draaiden zich naar haar om en Martje woelde in haar slaap.
"Kom op zeg, zo moeilijk is dat toch niet?"
"Hee Merijn, ben je jarig?" riep een klasgenoot vanaf de andere kant van de trein. Merijn zag dat haar lerares aanstalten maakte om naar haar toe te komen. Ze keek de jongen strak aan en vloekte hartgrondig.
De jongen keek om zich heen en zijn blik bleef rusten op Merijn. Waarschijnlijk schrok hij van haar uitdrukking, want hij kneep z'n ogen samen en hapte naar adem.
"Nee... euh... Dat is mijn taart. Het is een traditie bij mij thuis dat we de kaarsjes op de taart altijd uit laten blazen door... euh.. door een vreemde," stamelde hij.
Merijn ademde diep in door haar neus en blies het kaarsje uit. Ze schoof het bakje naar het midden van de tafel en keek boos uit het raam. Ze zag in de weerspiegeling dat alle passagiers weer met hun eigen zaken bezig waren en dat de jongen haar vragend aankeek. Hij schoof het bakje langzaam terug in haar richting en Merijn pakte het aarzelend aan. Ze zette het vorkje in de appeltaart en begon te eten. Af en toe wierp ze een geïrriteerde blik op de jongen die haar aan zat te kijken.
"Heb je nu je zin?" siste ze.
"Jemig meid, kijk niet zo boos! Hij vroeg alleen maar of je z'n kaarsje uit wilde blazen en nu mag je z'n taart ook nog opeten!" Martje zat rechtop in haar stoel en frummelde aan haar staartje dat uitgezakt was.
"Ach, hou je mond!" zei Merijn bits. Ze zag dat Martje haar verbouwereerd aankeek maar Merijn kreeg hulp uit onverwachte hoek.
"Ja, hou jij nu maar je mond, het was net zo lekker rustig."
Merijns vork hing stil in de lucht tussen het bakje en haar mond en ze keek verbaasd naar de jongen.
"Pardon?" Martje keek hem woedend aan. "Waar bemoei je je mee?"
"Misschien heeft..." hij keek Merijn vragend aan.
"Merijn," antwoordde ze.
"Misschien heeft Merijn wel een hele goede reden om boos te zijn. Iets waar jij helemaal niks van weet."
Merijn nam een hapje van haar taart en voelde een rare kriebel in haar buik. Dacht die jongen soms dat 'ie hiermee een wit voetje bij haar kon halen?
Martje maakte een hooghartig geluid en stond op. "Ik ben even naar de wc."
Merijn verslikte zich in haar taart. Voelde Martje zich op haar tenen getrapt? Hah, had ze zich er maar niet mee moeten bemoeien! Ze keek op en zag hoe Martje met grote passen door het gangpad liep. De jongen keek haar ook na, met een grote grijns op z'n gezicht.
"Opgeruimd staat netjes."
"Hmm," Merijn at door van haar taart en speelde wat met haar vorkje. Moest ze nou blij zijn met de hulp van die jongen?
"Ik ben Efren, trouwens."
Merijn keek op, Efren? Had ze zich vergist toen ze de sticker las? Eeren was inderdaad een rare naam, maar Efren was minstens net zo raar.
"Merijn, dus..." Ze stak haar hand uit en Efren schudde hem enthousiast. Hij bleef haar aankijken en Merijn begon zich te hinderen aan de grote grijns op zijn gezicht.
"Wil je m'n marsepeinen figuurtje?" Merijn wees met haar vork naar het roze poppetje dat op haar taart had gestaan en Efren keek er even naar.
"Hoezo, is er iets mis mee?"
"Ik hou niet zo van marsepein..." mompelde ze. "Ik wil je niet vergiftigen hoor."
"Oh, ja..." Efren keek haar geïntrigeerd aan.
Merijn ontweek zijn blik en at de laatste kruimels van haar taart. Ze stootte met haar vork tegen het poppetje, waardoor het omviel en door het bakje rolde.
"Wil je hem nog? Anders vermorzel ik hem."
Efren hield z'n hand op en Merijn legde het poppetje erop. Efren speelde er even mee en trok het uit elkaar. Hij vetrok zijn gezicht toen hij het op at.
"Wat is er?" vroeg Merijn bezorgd. "Is 'ie niet goed?"
Efren lachte door zijn ineengetrokken wangen. "Hij is zoet!"
Merijn glimlachte en sloot het Tupperware bakje. "Mijn wraak is zoet."
"Zal wel..." Efren pakte z'n tas en haalde er een fles water uit. Hij nam een grote slok en stopte de fles weer terug in zijn tas. "Da's beter." Hij ging verzitten en keek Merijn eens goed aan. "Loop jij altijd met je capuchon op?"
Merijn voelde aan haar hoofd en trok de capuchon snel naar beneden. "Nee, nou ja... soms."
"Waarom?"
Merijn haalde geïrriteerd haar schouders op. "Gewoon!"
"Oh, sorry!" Efren's blik veranderde van vragend naar verontschuldigend en hij sloeg z'n ogen neer.
Merijn pakte haar tas en begon erin te rommelen. Ze had wel weer genoeg van die Efren. Ze greep naar haar discman en legde die op de tafel.
"Wat voor cd heb je erin zitten?"
"Nirvana."
Efren zakte onderuit in zijn stoel. "Stoer."
"Ja, gaat wel."
Merijn voelde dat Efren naar haar keek maar ze besloot het te negeren. Ze wilde weer wat rust aan haar hoofd, maar net op het moment dat ze haar oordopjes in haar oren wilde duwen kwam haar geschiedenislerares naar haar toe.
"Merijn?"
"Ja?" Merijn haalde diep adem. Wat nóu weer?
"Wil jij even op zoek gaan naar Martje? We willen wat vertellen over vanavond en morgen, maar daarvoor moet wel iedereen aanwezig zijn."
Blijkbaar zag mevrouw Janssen Merijns tegenzin want haar ogen knepen zich iets samen. Merijn voelde de autoritairiteit van haar lerares meteen aan. Ze had dit al zo vaak met Ida meegemaakt.
"Merijn, je kan best even op zoek gaan naar je klasgenootje, ze zit waarschijnlijk gewoon op het toilet of is iemand tegengekomen! En zo moeilijk is het niet om iemand te vinden in een rijdende trein."
"Jaja, ik ga al..." Merijn stopte haar discman weer in haar tas, pakte die op en liep het gangpad op. Als ze Martje dan toch moest zoeken kon ze meteen de trein wel gaan verkennen.
"Tot straks!" riep Efren haar na en ze zwaaide even over haar schouder ter afscheid.
Ja, aju-met-een-du, nerd...