Merijn duwde haar zware tas in het bagagerek en plofte op de zachte bank. Ze keek om zich heen en zag haar klasgenoten vechten om de beste plekken naast het raam, maar het kon haar niks schelen. Ze ontweek het raam: ze wilde niet naar buiten kijken, omdat ze wist dat haar ouders er niet stonden. Op het perron had iedereen afscheid genomen van z'n ouders, behalve Merijn. Ze was hard op haar wangen gezoend door Ida en had zich snel losgemaakt uit de greep van hun huishoudster. Het was duidelijk dat Ida niet was aangenomen om Merijn in een liefdevolle omgeving op te laten groeien.
De internationale trein van Utrecht naar Frankfurt zat vol met reizigers en Merijn en haar klasgenoten vielen duidelijk uit de toon naast alle mannen in kostuum. Merijn zelf viel nog wel het meeste op in hun groep: ze droeg een wijde spijkerbroek en een zwart vest met capuchon. Uit ervaring wist ze dat je tijdens een reis geen strakke kleren aan moest doen en haar klasgenoten wisten dat kennelijk niet, gezien hun korte, felgekleurde shirtjes en strakke broeken. Sh�t zeg, wat had ze een hekel aan hen... Het meisje naast haar keek haar glunderend aan.
"Spannend h�!"
Merijn knikte verveeld.
"Ben jij al eens in Berlijn geweest?"
Merijn had helemaal geen zin in een gesprek met Martje, het enige meisje dat haar niet behandelde alsof ze melaats was, maar ze wist dat dat niet te voorkomen was.
"Nee, wel in Bangladesh, Bosni� en eh... Burkina Faso." Ze wist dat ze ongelooflijk wereldwijs en arrogant overkwam, maar dat was precies haar bedoeling.
"Wauw!" Martje leek oprecht ge�nteresseerd en keek Merijn vragend aan. Merijn moest zich bedwingen om haar niet te misbruiken. Nu nog niet... Ze keek uit het raam om Martje te negeren en dacht wat na.
Martje was een wat naief meisje van zeventien. Ze was ongeveer even groot als Merijn en ze hadden dezelfde lichaamsbouw, maar door hun haarkleur en kledingkeuze waren ze totaal verschillend. Merijn had lang gitzwart haar, waar op het moment donkerrode strepen door geverfd waren en Martje had blond piekhaar, wat ze in een kort staartje droeg. Als Merijn haar vrienden voor het uitkiezen had, zou ze zich zeker niet met Martje vertonen. Martje was een typisch hockey-meisje, zoals Merijn ze zo graag bestempelde, en als Merijn zichzelf in een hok kon stoppen behoorde ze tot de alternatieven, of zoiets.
Op de eerste dag op haar nieuwe school had Merijn al beseft dat er niks veranderd was, iedereen behandelde haar zoals ze altijd behandeld werd: alsof ze er niet was. Merijn had zich daar een paar jaar geleden al bij neergelegd en maakte juist gebruik van die situatie. Zolang mensen haar met rust lieten, kon zij tenminste rustig haar gang gaan. En dat was alles wat ze wilde. Toch?
Sinds de eerste schooldag, nu zeven weken geleden, was Merijn langzaam van uiterlijk veranderd. Ze had er een heel systeem voor bedacht, dat was het makkelijkst, vooral als je elk jaar verhuisde. Tijdens de eerste week observeerde ze haar klasgenoten. Ze had snel door wie de leiding had in de klas en wat de gangbare trends waren. Merijn had er nu voor gekozen om zich af te zonderen van de rest, door zich recalcitrant op te stellen. De donkerrode strepen in haar haar waren de laatste toevoeging geweest aan haar nieuwe uiterlijk, en het had weer gewerkt, zoals altijd.
Merijn had geen vrienden op haar nieuwe school, alleen Martje besteedde aandacht aan haar, maar dat was niet spontaan ontstaan. Ze hadden samen een opdracht moeten maken voor geschiedenis, en ondanks dat Merijn enkele keren had gevraagd of ze het alleen mocht doen had de lerares haar toch ingedeeld bij Martje.
Martje was een verhaal apart. Hoewel ze perfect in het groepje van de andere meisjes paste met haar broeken-op-hoog-water en instapschoenen, was ze een buitenbeentje. Merijn was er achtergekomen dat ze wel vriendinnen had, maar die zaten allemaal op andere scholen. Daar baalde Merijn wel van, Martje had blijkbaar behoefte aan een luisterend oor en Merijn had die taak gekregen. Gelukkig kon ze zich goed afsluiten van wat er om haar heen gebeurde, mensen konden tegen haar kletsen wat ze wilden, zonder dat ze door hadden dat Merijn helemaal niet luisterde.
"Zijn jouw ouders er niet?"
Merijn schrok op uit haar gepeins en voelde dat Martje haar aan staarde.
"Huh, wat?"
Martje wees naar buiten. "Je ouders?"
"Oh, nee. Ze mochten van mij thuis blijven, we gaan toch maar een weekje weg." Merijn slikte de brok in haar keel weg, ze wist heel goed dat de waarheid heel anders lag.
"Wat doen je ouders eigenlijk?"
Het had lang geduurd voor Martje dit eindelijk zou gaan vragen, maar Merijn was er op voorbereid. Ze haalde diep adem en stak haar gebruikelijke verhaal af. "Mijn vader is neuro-chirurg en werkt in Utrecht in het ziekenhuis en m'n moeder werkt op het hoofdkantoor van Artsen zonder Grenzen. Zij is vaak in het buitenland, vandaar dat ik al redelijk veel van de wereld heb gezien."
Martjes mond viel open van verbazing. "Wauw!"
Merijn was blij toen hun geschiedenis-lerares haar stem verhief.
"Jongens en meiden, willen jullie allemaal gaan zitten en blijven zitten tot we geteld hebben of we compleet zijn."
"Oh, kinderachtig gedoe," mompelde Martje zachtjes. Merijn knikte instemmend, ze was er vanuit gegaan dat de leraren de hele week hoofden zouden tellen, maar ze hoopte toch dat ze een geschikt moment kon vinden om er tussen uit te knijpen. Ze had hele andere plannen voor deze week, ze zou weinig zien van het programma dat de leraren hadden bedacht.
"Sorry, is die stoel nog vrij?"
Merijn keek op en zag een lange, blonde jongen vragend wijzen naar de lege stoel tegenover haar. Voor ze antwoord kon geven knikte Martje.
"Ja hoor."
De jongen legde zijn tas naast die van Merijn in het bagagerek en ging zitten. Hij lachte verlegen en trok zijn honkbalpetje over zijn ogen. Merijn keek hem zelfverzekerd aan.
"Waar ga je heen?"
De jongen keek om zich heen om te controleren of Merijn het wel tegen hem had. Hij kuchte en bloosde licht.
"Berlijn."
"Hee, wat leuk! Wij ook, h� Merijn?" Martje stootte haar aan en lachte breed. "Ben je soms ook nieuw in onze klas?"
De jongen schudde zijn hoofd en keek Martje niet begrijpend aan. "Hoe bedoel je?"
"Nou, wij gaan op schoolreis naar Berlijn, en Merijn is nog maar net nieuw bij ons in de klas, dus ik dacht... misschien ben jij ook wel nieuw!"
"Oh, nee..." De jongen keek ongemakkelijk rond. "Ik ga gewoon op vakantie."
Merijn vond Martje irritant worden en ze besloot dat het tijd was om zich af te schermen. Ze haalde haar discman uit haar tas en zette het volume op acht.
"H�, doe niet zo ongezellig." Merijn keek op en zag Martje naar de discman staren. Tegen haar zin in stopte Merijn het apparaat weer in haar tas en ze zuchtte diep.
"Merijn Goedhardt?"
"Ja, hier!" Merijn stak haar arm op en ze zag dat de lerares haar naam afstreepte en ze kreeg een treinkaartje in haar handen geduwd. Een enkele reis Utrecht-Berlijn. Ze stopte het kaartje in haar portemonne en staarde uit het raam. Ze zag dat Ida van het perron was verdwenen en een voorzichtig lachje krulde om haar lippen. Plotseling schoot er een liedje in haar hoofd: die zie ik nooit meer terug.
Ze trok haar blik van het raam vandaan en staarde de jongen tegenover haar aan. Hij had z'n petje afgedaan en zijn blonde haar stond of nonchalant alle kanten op, of hij had een poging gedaan een hanekammetje te cre�ren. Merijn lachte hem onbeschaamd toe en de jongen keek op. Hij zag dat ze hem aankeek en sloeg zijn ogen neer. Hij was kennelijk nogal verlegen, vermoedde Merijn.
Intussen ging mevrouw Janssen door met het omroepen van de namen. "Martje Vermeer?"
Martje stak haar hand op en nam haar treinkaartje ook aan.
"Spannend h�!"
Merijn zuchtte geluidloos, als Martje nu al in herhaling viel wist ze niet hoe ze de lange treinreis door moest komen.
"Ik heb al een plan gemaakt met wat we allemaal moeten doen deze week. Ik had bedacht dat we straks al wel kunnen beginnen met de voorbereiding voor de excursie naar de dierentuin."
Merijn wist niet wat ze hoorde: wilde Martje vooruitwerken?
"Sorry hoor, maar daar doe ik niet aan mee..." mompelde ze. "Denk je dat de anderen die opdrachten gaan maken?" Merijns school had de gewoonte dat de leerlingen bij elke excursie opdrachten moesten maken, zodat 'de leermomenten beter benut werden'. Maar uit eerdere excursies had Merijn al wel geleerd dat er vaak niks met de opdrachten gedaan werd. Het zou dus onzin zijn om tijd te verspillen aan iets waar niks uit voort kwam.
"Waar denk je aan?" Martje trok aan Merijns elleboog en keek haar vragend aan.
"Oh, niks... ik vind het alleen nogal onzinnig om al te beginnen met een opdracht zonder dat je de dierentuin hebt gezien."
Martje keek haar teleurgesteld aan. "Maar het spaart heel veel tijd uit! Als we nu al beginnen hebben we dinsdag veel meer vrije tijd."
"Ja, dat kan wel kloppen, maar ik besteedt m'n tijd liever ergens anders aan." Ze draaide zich half om en kroop in het hoekje van de stoel tegen de zijkant van de trein aan.
"Meine Damen und Herren!" Merijn zag in de weerspiegeling van het raam haar leraar Duits, Brandtner, dramatisch doen. "Zoals we allemaal weten zullen we in Duisburg overstappen op de intercity naar Berlijn. Ik wil jullie daar nu vast op attenderen, maar ik zal het later vandaag nog wel een keer omroepen." Hij keek op zijn horloge en wierp een blik op het lege perron. "Ik wens jullie een prettige reis!"
De trein kwam langzaam in beweging en Merijn voelde een golf van opwinding door haar buik gieren. Ze sloot haar ogen en ademde diep in. Haar reis was begonnen. Ze schrok op toen een blikkerige stem door de intercom van de trein schalde.
"Welcome aboard on the ICE-International."
* * * * * * * *
Martje hield het eerste half uur niet op met praten. Merijn zuchtte meerdere malen om duidelijk te maken dat ze het niet waardeerde maar Martje kletste maar door als een kip zonder kop. Op een gegeven moment was Merijn het zat. Ze pakte haar discman weer uit haar tas, stopte de oordopjes in haar oren en zette haar capuchon op.
"Nou zeg!" Merijn hoorde Martjes stem zacht klinken en ze draaide het volume nog wat hoger. Ze liet zich achterover vallen in de donkerblauwe stoel en staarde uit het raam, waar de omgeving van Arnhem aan haar voorbij trok.
De Nirvana-cd schelde hard in haar oren en onopvallend zette ze het geluid iets zachter. Ze merkte dat Martje een gesprek was begonnen met de jongen tegenover hen en ze probeerde hen af te luisteren.
"En in m'n vrije tijd doe ik aan golf."
De jongen trok zijn wenkbrauwen op en keek Martje raar aan. Merijn vermoedde dat hij het gezwets van het praatzieke meisje ook al zat was en haar vermoeden was snel bevestigd.
"Sorry, maar ik moet aan het werk..." De stem van de jongen klonk zacht en Merijn hoorde dat hij een beetje sliste. De manier waarop hij zijn schouders verontschuldigend ophaalde was erg bescheiden en dat maakte indruk op Martje.
"Oh, maakt niet uit joh! Ik volg gewoon haar voorbeeld en probeer wat te slapen." Martje porde Merijn in haar zij en ze hield zich zo stil mogelijk. Mooi, ze dachten dus dat ze sliep.
De jongen keek haar meteen daarna recht in haar ogen en Merijn richtte haar blik snel weer op het landschap. Hij zei echter niks en Merijn zag via het raam dat er een glimlachje om zijn mond speelde. Merijn zette haar discman weer iets harder en sloot haar ogen, ze probeerde alle gedachten uit haar hoofd te zetten, maar na de hectiek van die ochtend besefte ze ineens weer in wat voor rare situatie ze gister beland was. En ze had nog niet eens tegen haar ouders kunnen zeggen dat ze geslagen was!
Er liep een rilling over Merijns rug en ze kreeg het gevoel dat er iemand naar haar keek. Waarschijnlijk was het een irritante klasgenoot en zou een duistere blik genoeg zijn, dus Merijn opende haar ogen en wierp een blik om zich heen.
Het was rustig in de coup�, alle zakenmensen waren aan het werk en haar klasgenoten onderhielden zich met tijdschriften en computerspelletjes. Ze zag niemand die er betrapt uitzag of opvallend nonchalant deed en Merijn haalde haar schouders op. Ze had het zich vast verbeeld.
"Oh, slaap je niet?" Martje keek haar blij aan en ging meteen rechtop zitten om verder te gaan met haar verhaal.
"Jawel," zei Merijn nors, "ik schrok alleen wakker." Ze sloot meteen haar ogen en kroop in haar vest. Martje kon echt de pot op met haar kletspraat, had ze echt niet door dat d�t nou juist de reden was dat ze geen vrienden had op deze school? Iedereen werd altijd gek van haar gezever!
Martje ging kennelijk ook weer liggen want Merijn voelde hoe de stoel naast haar in de relax-stand werd gezet. Merijn probeerde zich weer te ontspannen en luisterde naar haar lievelingsliedje van Nirvana, In Bloom. Ze zakte langzaam weg, maar voelde opeens toch weer dat er iemand naar haar keek. Ze draaide haar hoofd naar rechts, maar hield haar ogen gesloten. Ze voelde het nog steeds, de haren in haar nek gingen overeind staan: het was geen fijn gevoel en ze rilde weer.
Langzaam opende ze haar rechteroog en keek ze via het raam de coup� in. Ze zag niet meer dan het spiegelbeeld van de jongen die tegenover haar zat, maar plotseling realiseerde ze zich dat de jongen naar haar keek!
Hij had zijn laptop voor zich op de tafel gezet en leunde op zijn rechterhand. Hij keek echter niet n��r het scherm, maar erover heen, precies in Merijns richting. Merijn bloosde licht en voelde meteen kippenvel op haar armen. Ze hield er niet van als mensen naar haar keken en ze wilde er nu meteen een eind aan maken.
Ze ging resoluut rechtop zitten en keek de jongen strak aan, van schrik viel zijn kin uit z'n hand en sloeg hij het scherm van z'n laptop dicht. Merijn keek hem brutaal aan, ze zou eens laten zien hoe het was om bekeken te worden. De wangen van de jongen kleurden langzaam rood. Hij opende voorzichtig z'n laptop en begon wat te typen, maar Merijn zag dat hij door zijn oogleden naar haar keek. Ze glimlachte voorzichtig naar hem en besefte plotseling dat Martje nog naast haar zat. Ze draaide haar hoofd met een ruk om en slaakte een zucht van verlichting toen ze zag dat Martje onderuit in haar stoel hing met haar ogen dicht.
"Ze slaapt," zei de jongen zachtjes.
"Echt?" Merijn porde Martje voorzichtig in haar zij en wachtte even af.
De jongen reageerde niet meer. Merijn draaide zich naar hem toe en zag dat hij weer zat te typen. Ze wierp een blik op de achterkant van het scherm en zag dat er een grote sticker op zat geplakt. Ze herkende de tekening op de sticker als een tag, zoals de graffiti-kunstwerken in de stad, en ze nam aan dat zijn naam erop stond. Merijn ging een beetje voorover zitten en zette haar ellebogen op het tafeltje tussen haar en de jongen in.
E... E... een onleesbare letter, nog een E en een N. Eeten? Eeren? Ja, de derde letter was een R. Eeren? Wie noemde z'n kind nou Eeren?
Ze ging weer achterover zitten en keek over het scherm naar Eeren. Hij zat geconcentreerd naar het scherm van z'n laptop te kijken en er verscheen een diepe frons in zijn voorhoofd. Hij haalde een hand door z'n korte blonde haar waardoor het nog meer in de war ging zitten en hij slaakte een zucht. Daarna sloeg hij de laptop weer dicht en zakte onderuit in z'n stoel. Hij pulkte wat aan de sticker en staarde uit het raam.
Merijn wreef met haar hand door haar gezicht en legde haar voorhoofd op het tafeltje. Haar hoop op leuke reisgenoten was nu ook al vervlogen.