10 oktober 2003: Hierbij een lijstje dat ik van mam kreeg om door te sturen, laat ik het eerst maar eens invullen, daarna bekijk ik wel naar wie ik het stuur... Here it goes:
1. Je naam zoals staat aangegeven op je geboortecertificaat: Merijn Goedhardt
2. Nickname: geen
3. Namen van je echte ouders: Bram Apple (oorspronkelijk Abe Apple) en Sammie Goedhardt
4. Broers en zussen: geen
5. Aantal kaarsen op je laatste verjaardagstaart: 16 :(
6. Datum waarop je ze volgende keer uitblaast? 10 oktober 2004
7. Kleur van je ogen? Groen
8. Kleur van je haar? Zwart met donkerrode strepen
9. Piercing of Tattoo? Allebei, al is het alleen maar om m'n ouders te laten schrikken
10. Wat voor school doe je of heb je gedaan? Na veel omzwervingen zit ik nu op het Zeister Lyceum
11. Lievelingskleur: zwart en rood
12. Favoriete auto: een Mini-Cooper of een Smart, iets waar ik alleen in kan zitten
13. Geboorteplaats: Utrecht
14. Huidige woonplaats: Zeist
15. Favoriete eten: alles wat ik zelf maak, ik weiger nog langer iets te eten dat Ida maakt
16. Ooit naar Afrika geweest? Ja hoor
17. Hoe vaak ga je op vakantie? Redelijk vaak... zo'n 5 keer per jaar
18. Ooit zoveel van iemand gehouden dat je erom moest huilen? Big girls don't cry
19. Favoriete film: Memento
20. Favoriete vakantie: Australi�
21. Favoriete uitspraak: Trust no-one
22. Favoriete Sesamstraat karakter: Meneer Aart
23. Disney of Warner Bros: als ik dan toch moet kiezen, Warner Bros
24. Van wie kreeg je deze email? M'n moeder
25. Wat doe je als je je verveelt? Op m'n kamer muziek luisteren, hardlopen of Ida uitschelden
26. Welke vriend(in)en woont het verst van je vandaan: Euhm... Dinges, ik weet niet meer hoe ze heet
27. Meest irritante vraag die je vaak wordt gesteld? En waar heb je afgelopen jaar gewoond/Waar ben je afgelopen jaar naar school geweest?
28. Wie zal het snelst deze email replyen? Ik weet nog niet eens naar wie ik dit ga sturen...
29. Wie zal niet antwoorden? Ligt eraan naar wie ik dit stuur
30. Favoriete tv serie(s)? Crime-night op Discovery
31. Laatste persoon met wie je uit eten bent geweest: mezelf
32. Boodschap voor uw ex: Ik bel je (misschien)
33. Laatste film die je hebt gezien in de bios: Identity
34. Leukste persoon(en) die je dit jaar hebt leren kennen? Pff... ik heb zoveel nieuwe mensen leren kennen
35. Leukste persoon waar je dit jaar hebt afscheid van moeten nemen? Stijn in Zwolle(?)
36. Favoriete nummer op het moment? Violent Moodswings (Spineshank)
37. Wie zou je een hele grote knuffel willen sturen? Stijn?
38. Had je niks beter te doen dan dit in te vullen? Nee hoor... kletsen met Ida is geen leuk alternatief
"Merijn! Kom hier!"
"K�..." Merijn beet op haar lip en sloeg het document waar ze aan werkte snel op voor ze haar computer uitzette.
"Schiet op!"
"Ja, ja, ik kom al..." riep ze naar beneden terwijl ze langzaam opstond en haar kamer uitliep. Ze daalde de twee trappen af en bleef op de onderste trede van de trap staan zodat ze boven Ida uittorende.
"Nou, waar bleef je nou!" Ida klonk al minder boos dan daarnet en Merijn kreeg een sprankje hoop, zou het dan toch? "Kom hier."
Merijn werd aan haar bovenarm de trap afgesleurd en de woonkamer in geduwd. Merijn keek teleurgesteld om zich heen, geen versieringen, geen taart en nog steeds geen cadeautje. Het kon gewoon niet, ze mocht het niet vergeten zijn! Hadden haar ouders geen briefje neergelegd? Hing er geen notitieblaadje op het prikbord? Was haar naam van de verjaardagskalender gehaald?
"Wat is er nou?" vroeg Merijn bot en ze draaide zich om naar Ida. De vrouw stond tevreden lachend om zich heen te kijken.
"Fijn h�, dat iedereen je verjaardag vergeet."
"Ze zijn het niet vergeten! Ze... -"
Ida keek haar gemeen aan. "Ze zijn je vergeten."
Merijn voelde tranen opwellen maar slikte ze weg. Niet hier, ze zou Ida niet het plezier geven om voor haar ogen in tranen uit te barsten.
"Het kan me niks schelen!" zei ze fel en ze richtte zich in volle lengte op om overtuigend over te komen.
"Tuurlijk kan het je wel iets schelen; je zit al in de piepzak sinds we weer verhuisd zijn en je ouders nog minder thuis zijn. Je hebt alleen mij nog. En heb jij nou even de pech dat ik je verjaardag ook ben 'vergeten'."
"Ze zijn het niet vergeten! Ze komen vanavond thuis en dan is er taart en zal ik ervoor zorgen dat j�j ontslagen wordt!" Merijn verhief haar stem en haar wangen kleurden rood van het schreeuwen.
De stilte die volgde werd verbroken door Ida's snerpende stem."Wen er maar aan meisje, dit hoort allemaal bij het volwassen worden. Je ouders zijn er later ook niet altijd bij hoor!"
Merijn draaide zich om en stormde de gang in. Ze moest weg, ze moest alleen zijn.
"Hierrrblijven!" Ida pakte Merijn bij haar pols vast en dwong haar stil te gaan staan. Ze bracht haar gezicht heel dicht bij dat van Merijn en keek haar indringend aan. "Je ouders houden helemaal niet van je, meisje... Ze hebben niet voor niks aan mij gevraagd of ik je op wilde voeden. En dat was een erg slimme zet, gezien je karakter."
"Ach, hou op. Ik heb je helemaal niet nodig," siste Merijn terwijl ze strak in Ida's ogen bleef kijken.
"Voortaan spreek je me aan met U, begrepen?"
"Dat nooit..." Merijn rukte haar arm los en probeerde de trap op te rennen, maar voor ze het wist had Ida haar weer vast.
"Kreng," schreeuwde Merijn. Plotseling liet Ida haar los.
"Wat zei je?" vroeg ze op zakelijke toon.
Merijn ademde diep in en keek Ida strak aan. "Ik noemde U net een kreng," antwoordde ze formeel. Vanuit haar ooghoek zag Merijn dat Ida haar rechterhand omhoog bracht en meteen daarna voelde ze iets kouds en hards tegen haar wang slaan.
Ze draaide zich razendsnel om en rende de trap op.
"Ja, ren maar weg!" gilde Ida vanuit de gang. "Vlucht maar weer naar je kamer, je veilige haventje in dit grote enge huis. Je moet ooit leren dat je niet altijd je zin krijgt."
Met open mond bleef Merijn op de overloop staan. Ze was geslagen... Ida had haar gemept!
"Hoor je me?"
"Nee Ida, ik luister niet. Bespaar je de moeite!" Merijn stampvoette om haar woorden kracht bij te zetten en rende vervolgens de zoldertrap op. Ida kon doodvallen. Dit was de druppel, ze pikte het niet langer.
Ze gooide de deur achter zich dicht en zakte onderuit tegen de muur. Ze haalde diep adem en proestte even toen ze de verfgeur op snoof. Het kalmeerde haar iets, maar ze zou nooit aan de geur wennen.
Merijns zolderkamer was net klaar, al woonde ze al drie maanden in Zeist. Haar kamer was altijd als laatste klaar, maar dat kwam doordat Merijn eerst haar nieuwe omgeving wilde verkennen voordat ze zich eraan aanpaste. Deze nieuwe stijl was even wennen, maar zwart en donkerrood pasten wel bij haar.
Ze kwam weer een beetje tot haar zinnen en besefte dat ze haar tas nog in moest pakken voor de schoolreis. Ze greep naar haar rugzak en deed haar klerenkast open. Ze pakte een paar broeken, t-shirts en truien, stopte die in de tas en gooide er een stapel sokken boven op. Vervolgens duwde ze de inhoud aan en keerde ze haar ondergoedla ondersteboven op zoek naar haar favoriete setjes. In gedachten liep ze het lijstje langs dat ze afgelopen week had opgesteld: paspoort, geld, adressenboek, telefoon...
Telefoon? Zou ze die mee moeten nemen? Waarschijnlijk wel, al was het alleen maar om haar ouders een veilig gevoel te geven. Merijn plofte op haar bed neer en begroef haar hoofd onder haar kussen: waren haar ouders het echt vergeten?
Haar ouders... hoe konden ze zo stom zijn geweest om Ida aan te nemen als huishoudster! Merijn was degene die het meeste onder haar te lijden had: zij was de enige die het meeste thuis was en zich aan had moeten passen aan Ida's belachelijke regels. Iets wat ze dus zo min mogelijk deed en wat waarschijnlijk voor Ida's rare gedrag van vandaag had gezorgd. Met de minuut kreeg Merijn een grotere hekel aan Ida.
Merijn snapte haar ouders niet: ze werkten allebei 50 uur in de week en in de weekeinden lagen ze bijna constant te slapen. Merijn kon zich niet herinneren dat het anders was geweest, al leek het erop dat elke keer dat ze dichterbij Utrecht gingen wonen, haar ouders m��r gingen werken. Waarom waren ze eigenlijk aan kinderen begonnen? Was ze een ongelukje geweest en hadden haar ouders na haar geboorte gerealiseerd dat kinderen en een belangrijke baan niet gecombineerd konden worden? Daarom hadden ze haar vast aan Ida uitbesteed, hoe ego�stisch...
Daarnaast snapte ze ook niet waarom ze Merijn wel toevertrouwden aan Ida, maar ze Ida niet vertrouwden met het huishoudgeld. Al sinds haar 15e, nu twee jaar geleden, bezat Merijn een creditcard, waarmee ze Ida van geld voor onverwachte grote uitgaven kon voorzien. Merijn verafschuwde de creditcard, ze vond het een symbool voor de kapitalistische instelling van haar ouders en ze had hem nog nooit gebruikt. Hij lag verstopt achter de plint onder haar bureau.
De creditcard... Merijn keek naar de plint en kreeg een idee. Misschien kwam hij nu goed van pas. Een lachje krulde zich om haar mond en haar slechte humeur verdween meteen. Ze sprong van het bed en kroop onder het bureau om de plint los te peuteren. Hij ging gemakkelijk open, makkelijker dan ze zich herinnerde, maar ze stond er niet lang bij stil. De gouden creditcard schitterde in het hallogeen-licht en ze trok hem los uit de kier tussen de rode vloerbedekking en de muur. Hebbes! Ze duwde de plint terug en kroop achteruit onder het bureau vandaan.
Ze ging met haar rug tegen de verwarming zitten en bekeek de creditcard eens goed. Hij stond geregistreerd op haar naam, ze kon ermee doen wat ze wilde. Ze zocht in het ladekastje onder haar bureau naar een portemonnee en vond een lichtbruine aan een koordje die ze ooit eens gratis bij een supermarkt had gekregen. Ze stopte de creditcard in een vakje, zocht haar paspoort op in hetzelfde ladekastje en stopte die ook in de portemonnee. Ze wikkelde het touwtje los en hing de portefuille om haar hals. Het touw was lang genoeg om de portemonnee onder haar trui te verstoppen en Merijn stond op om even in de spiegel te kijken.
De spiegel was aan de binnenkant van haar kastdeur gemonteerd dus ze opende haar kast. Haar oog viel meteen op haar lievelingstrui, een gebreid zwart vest met een capuchon. Het vest was vroeger van haar moeder geweest, maar zag er niet versleten en uitgedragen uit. Merijn haalde hem uit de kast en legde het op de stoel: die zou ze morgen aandoen. Ze pakte meteen haar allerfijnste, iets te grote spijkerbroek en legde die bij het vest. Nu was haar garderobe voor de volgende dag al klaar.
Ze draaide zich om en keek naar haar spiegelbeeld. Ze schrok van de grote rode vlek op haar linkerwang en aaide eroverheen. Ze vervloekte Ida en sloeg haar vuist tegen de spiegel, die vervolgens begon te trillen. Merijn keek zichzelf diep in de ogen en beet op haar lip. Sterk zijn, Merijntje... sterk zijn. De groene ogen in de spiegel begonnen licht te tranen en Merijn draaide zich om. Grote meiden huilen niet.
Ze sloeg de kastdeur dicht en liep naar haar bureau. Ze pakte haar adressenboek, haar dagboek en haar portemonnee en stopte ze in haar postbodetas. Deze dingen moest ze constant bij zich houden, die mocht ze absoluut niet verliezen. Ze speurde haar bureaulades af naar haar telefoonoplader, stak hem in het stopcontact en plugde haar telefoon erin.
Ze was klaar, morgen ging het gebeuren.
* * * * * * * * De volgende ochtend werd Merijn wakker doordat de zon op haar gezicht scheen. Ze opende voorzichtig haar ogen en rekte zich langzaam uit. Ze draaide zich om naar haar nachttafeltje en wierp een blik op haar wekkerradio: het was vijf voor half tien, ze was mooi op tijd wakker geworden.
Merijn sprong uit bed, rende de trap af en sloot zich op in de badkamer voordat ze Ida tegen kon komen. Ze had zich gisteravond stil gehouden op haar kamer, ook al vond ze het verschrikkelijk zich gewonnen te geven aan een onredelijk iemand.
Na een lange, hete douche genomen te hebben rende Merijn frisgewassen de zoldertrap weer op. Halverwege bleef ze even staan. Hoorde ze stemmen? Waren haar ouders thuis? Ze liep een paar treden naar beneden en hoorde de voordeur dichtslaan. Haar gezicht betrok en woest rende ze naar haar kamer.
Toen ze na een kwartiertje de keuken binnenkwam zat Ida met een uitgestreken gezicht de krant te lezen.
"Goeiemorgen," zong ze op een vrolijke-huisvrouw-toon.
"Hallo," gromde Merijn en ze verdween achter de koelkastdeur om een pak melk te pakken. Wat een verschrikkelijk achterbaks mens, dacht ze bij zichzelf.
"Je vader vroeg of ik je naar het station wilde brengen," Ida keek niet op terwijl ze sprak. "Hij had een spoedoperatie."
"Waar is m'n moeder?"
Ida lachte venijnig. "Ja, helaas is zij ook niet in staat om je weg te brengen. Je zult het met mij moeten doen."
Merijn schonk melk in een kom en schudde er een pak cornflakes over leeg. Ze slobberde de kom leeg boven het aanrecht, pakte een appel van de fruitschaal en vertrok weer naar boven: ze had geen zin om te doen alsof er gisteravond niks was gebeurd.
Op de overloop kwam ze haar moeder tegen die haar haren droogde met een kletsnatte handdoek en tegelijkertijd in haar bergschoenen stapte.
"Mam, we moeten praten."
"Sorry, meis... geen tijd. Ik moet weg!" Ze kuste Merijn vluchtig op haar wang en gooide de handdoek in een hoek van de gang. "Ik heb boven wat voor je neergelegd. Veel plezier in Berlijn!" Sammie rende de trap af, trok haar jas van de kapstok en verdween door de voordeur.
Merijn stampte de zoldertrap op terwijl ze in haar appel beet. Ze haatte haar ouders, ze haatte Ida, ze haatte de hele wereld! Ze smeet het klokhuis tegen de muur en schopte tegen haar kamerdeur. Toen viel haar oog op een briefje dat op de deur zat geplakt. Lieve Merijn
Papa en ik vinden het verschrikkelijk dat we gisteren je verjaardag niet konden vieren en dat we je vandaag niet naar Utrecht kunnen brengen. We hopen dat je gister hebt genoten van het dineetje dat we hadden geregeld voor jou en Ida en ik weet zeker dat Ida je met liefde naar het station zal brengen.
Papa en mama.
Merijn snoof en verfrommelde het papiertje. Ze duwde haar deur open en haar blik viel meteen op het Tupperware-bakje op haar bureau. Ze herkende het omdat ze het vroeger altijd als broodtrommeltje gebruikte. Vroeger, toen haar moeder nog thuis werkte en altijd haar brood smeerde...
Ze opende het dekseltje en de geur van versgebakken appeltaart steeg op uit het bakje. De appeltaart van haar vader, speciaal met een marsepeinen figuurtje en een kaarsje. Haar enige stukje verjaardagstaart. Ze sloot de deksel weer en stopte het bakje in haar tas. Ze maakte een rondje door haar kamer en nam alles nog een keer goed in haar op: de donkerrode muren en vloerbedekking, het zwarte plafond met de talloze lichtgevende puntjes. Ze had zo goed mogelijk geprobeerd om de sterrenhemel na te maken, ze was er dagen mee bezig geweest en het eindresultaat was verbluffend: ze hoefde niet langer het gordijn open te doen om een sterretje te zien.
Ze liep naar haar boekenplanken en bedacht welke boeken ze mee wilde nemen. Merijn pakte Treasure Island en stopte die in haar schoudertas; zonder haar lievelingsboek zou ze de komende tijd waarschijnlijk niet doorkomen. Daarna liep ze naar haar cd-rek en koos ze zeer zorgvuldig wat cd's uit. Ook die stopte ze in haar tas, gevolgd door haar discman.
Tenslotte trok ze haar telefoon uit het stopcontact, propte de oplader in haar grote rugzak en stopte de telefoon in haar broekzak. Ze was klaar. Ze ging met haar rug tegen de verwarming zitten en overdacht haar plannen. Niks kon haar nog tegenhouden, sterker nog, Ida zou haar zelfs op weg helpen.
De tijd verstreek en van beneden hoorde Merijn de snerpende stem van Ida die haar riep. Merijn keek op haar horloge en zag dat het hoog tijd was om weg te gaan. Ze nam haar tassen, controleerde of ze de bruine portefuille om haar nek had hangen en checkte haar schoudertas voor haar echte portemonnee.
"Ik kom!" riep ze naar beneden en ze liep voorzichtig de trap af.