MiZ: Hoofdstuk 9 – Waar rook is...

Door: Hestia ([email protected])

“Ollie? Ben je nu al klaar?”

Olivier keek weg van de spiegel en zag op de klok dat het al ver na zessen was. Hij was laat. “Kom eraan hoor,” riep hij terwijl hij zijn borst en kin royaal besprenkelde met aftershave. Daarna knoopte hij zijn witte bloes dicht en zorgde ervoor dat hij er over het algemeen nonchalant uit zag. Toen hij tevreden was greep hij zijn autosleutels en rende hij de twee trappen naar beneden af.

“Wie wil er voorin zitten?” zei hij terwijl hij de keuken in liep. Hij zag tot zijn verbazing echter alleen Wout staan. “Waar is Martje? Is ze nog niet klaar?”

“Jawel, die is al lang op school...” grijnsde Wout. “Dus ik kan voorin.”

Olivier knikte, ook al snapte hij eventjes niet hoe Martje dan op school was gekomen. Toen hij de dozen met jaarboeken van de tafel op wilde pakken, stond hij voor een nieuwe verrassing.

“Die zijn ook al lang op school,” zei Wout. Hij stond inmiddels met één voet buiten en maakte een hoofdbeweging in de richting van de oprit. “Kom op, we moeten gaan. Feesten!”

Olivier grijnsde. Dat was tenminste iets wat hij wel begreep.

De rit naar school verliep grotendeels in stilte, wat op zich niet verwonderlijk was omdat het maar twee minuten rijden was. Toen Olivier zijn auto parkeerde, zag hij al wat mensen buiten staan, waaronder Willem. “Oh fok...” zei hij zachtjes. Hij zag dat Wout zijn blik volgde, waarna hij Olivier fronsend aan keek.

“Problemen met Wim?”

“Duh... Ben je alweer vergeten wat hij gisteren heeft gedaan?”

Wout schudde zijn hoofd. “Wat heeft hij dan gedaan?”

“Iets met Martje,” mompelde hij. Hij wist zelf eigenlijk niet eens wat, maar durfde niet aan Willem te vragen wat het nou precies voor had gesteld.

“Oh, dat ging over Sigrid. Hij heeft het Martje uiteindelijk wel verteld.”

“Sigrid? Z’n overleden zusje?” Olivier wist dat hij zich nu meer opgelucht zou mogen voelen, maar eigenlijk verhelderde het nog niets. Hij kon echter niet aan Wout vragen wat er nog meer was gebeurd, want die stond inmiddels al bij Willem. Olivier stapte ook uit en liep aarzelend dichterbij.

“Ollie,” zei Willem voorzichtig.

“Wim.” Olivier wachtte tot Willem iets uit zou gaan leggen, maar kennelijk wachtte Willem tot Olivier iets zou doen.

“Stelletje kinderen,” mompelde Wout zachtjes terwijl hij wat afstand nam en een sigaret opstak.

Olivier bekeek Willem eens goed en zag door de afwachtende houding een opgewekte blik in de groene ogen, en spontaan vergat hij zijn terughoudendheid.

“Sorry Wim. Ik weet niet wat er speelde, maar het ging me duidelijk niets aan.”

Willem grijnsde en stapte naar voren, zijn armen uitgespreid om ze om Olivier heen te slaan.

“Fijn, dat lijkt er meer op,” grijnsde Wout die, de sigaret nog in zijn mondhoek, ook zijn armen om de twee vrienden sloeg.

Olivier zuchtte even terwijl hij Willem en Wout op hun schouders sloeg. Het zat hem toch nog niet lekker, maar hij kon iedereen nu beter te vriend houden.

*****

Martje stond midden in de zaal om zich heen te kijken. Op mysterieuze wijze was iedereen geleidelijk de zaal uit gegaan, haar alleen achter latend. Ze vermoedde dat het iets te maken had met de geruchten van ongenode gasten, maar ze was door Olivier en Merijn in het ongewisse gelaten. En dus richtte ze haar aandacht maar op het rechttrekken van tafelkleden, en voelde ze of de koel- en warmte elementen van het buffet nog op de juiste temperatuur waren. Ineens stroomde de zaal echter vol met mensen, en Martje voelde een gespannen kramp in haar buik toen Olivier naast haar kwam staan. Ze had hem nog niets verteld over wat ze voor Willem had gevoeld, en de rare uitbarsting die ze gisteren had gehad. Vanuit haar ooghoek bestudeerde ze hem eventjes, en merkte op dat hij ontspannen naar het buffet stond te kijken. Haar beangstigende gevoel verdween, en maakte plaats voor irritatie toen ze zag dat hij toastje na toastje in zijn mond stopte.

“Hé, het is niet allemaal voor jou,” zei ze bestraffend, maar haar woorden werden gesmoord toen Olivier een toastje met zalm in haar mond stak.

Olivier lachte, maar dat maskeerde de bezorgde blik die hij op haar wierp niet. Martje slikte het toastje moeizaam door en bereidde zich voor op een ondervraging.

“Hoe is het nou?” vroeg hij voorzichtig.

“Wat bedoel je?” antwoordde ze met tegenzin. Ze wist best dat hij op Willem doelde.

“Gisteravond... Wat was er gebeurd?”

“Dat gaat je niets aan!” zei ze fel.

“Jawel! Wat heeft Willem gedaan?”

Martje ontweek zijn blik en keek naar het plafond, in de hoop dat hij het onderwerp zou laten rusten. Het ging hem echt niets aan wat Willem tegen haar gezegd had.

Olivier zuchtte even en drong toen verder aan.“Kom op, alles wat er tussen mijn vrienden en mijn zusje gebeurd, daar sta ik middenin. Ik heb ook recht om te weten wat er gebeurd is.”

Martje schudde haar hoofd. Olivier zou er niets van snappen, ook al wist ze dat hij lange tijd een oogje had gehad op Wouts zusje. Olivier zou niet eens kunnen begrijpen dat de situatie tussen haar en Willem gebaseerd was op een misverstand, dus negeerde ze zijn melodramatische gezucht en keek ze langs hem heen naar de entree van de zaal. Er kwam een lange gebruinde jongen de zaal inlopen, en hij keek geïntrigeerd rond. “Wie is dat?” mompelde ze zachtjes terwijl ze het antwoord probeerde te bedenken.

Olivier draaide zich om en lachte toen even. “Oh, een kleine verrassing.”

“Voor Merijn?” Martje probeerde Oliviers lachje te doorgronden terwijl ze haar geheugen doorspitte. Ze leek de jongen te herkennen, en ze vroeg zich zachtjes af of zijn verschijning wel een verrassing zou zijn voor Merijn.

“Misschien,” ging Olivier nonchalant verder. “Ik kan je meer vertellen als jij mij vertelt wat er gisteravond is gebeurd.” Hij pakte haar arm vast en trok haar weg van het buffet, maar Martje zette zich schrap en schudde fel haar hoofd.

Olivier boog zich naar haar toe. “Jij wilt zelf toch ook altijd het naadje van de kous weten? Irritant hè, als er dan dingen langs je heen gaan. Kom op, jij vertelt wat en ik vertel wat,” siste hij terwijl hij zijn grip verstevigde.

Martje ontweek zijn blik langdurig terwijl ze kalm probeerde te blijven. Oliviers vingers om haar arm en de kracht van zijn woorden drongen echter langzaam tot haar door, en een naar gevoel bekroop haar. Rustig en beheerst draaide ze haar hoofd in zijn richting en zochten haar ogen naar zijn spottende blik. Ze schudde zich los uit zijn greep en schraapte haar keel. “Luister,” zei ze luid, zodat iedereen het kon horen. Het enige waar ze Olivier mee kon pakken was publieke vernedering. “Je kan ophouden met die rare spelletjes van je. Ik heb schoon genoeg van je bemoeienis.”

Het was helemaal stil om hen heen en Martje ademde langzaam in en uit terwijl ze Oliviers smekende blik negeerde. Toen vond ze dat ze hem genoeg aandacht had gegeven, en draaide zich om, om de nieuwkomer te gaan verwelkomen. Ze voelde Oliviers ogen in haar rug en hoopte dat hij had begrepen dat dit examenfeest op meerdere manieren een afsluiting van een periode was.

*****

Toen Perth de zaal in was gelopen, had hij Martje meteen herkend. De foto’s die Merijn hem had laten zien waren onnodig geweest: hij had een goed oog voor gezichten. Het waren de namen die hem opbraken. Martje had hem inmiddels ook gezien, maar toen hij naar haar glimlachte draaide ze zich naar haar broer toe. Perth zag haar wantrouwen en richtte zich op de inhoud van het buffet. Hij ging naast het blonde meisje dat bij Merijn logeerde staan en schonk voor haar een nieuw glas water in nadat ze haar glas per ongeluk om had gestoten toen condom guy zich ook bij het groepje voegde.

“Alsjeblieft... euhm...” hij fronste zijn voorhoofd even en het meisje lachte.

“Janna.”

“Jan.”

Hij was haar aandacht echter alweer verloren voor hij even met haar kon praten. Hij observeerde de mensen even terwijl hij van z’n biertje genoot. Zijn blik bleef hangen bij Martje, ze was een mooi Nederlands meisje, beschaafd en netjes en hoogblond. Zo blond had hij ze nog nauwelijks gehad.

Opeens begon ze hard te praten, maar de woordenstroom ging te snel voor hem om het goed te volgen. Er volgde een stilte die Perth wel begreep. Martje had haar broer kennelijk goed de waarheid verteld. Perth ving een opgelaten frons op het gezicht van de jongen tegenover hem op, en de jongen stootte zijn bandgenoten aan. “Ik denk dat wij naar eens moeten gaan omkleden...”

Perth zag hoe de jongens de gymzaal verlieten door een van de deuren aan de zijkant van de zaal, en hij prentte zich de woorden in.

“Hallo,” hoorde hij toen iemand buiten adem zeggen. Hij keek op en zag Martje naast hem staan.

“Hai,” reageerde hij zo charmant mogelijk, hopend dat hij niet verrast klonk. Het eerste contact was gemaakt, op het initiatief van zijn prooi nog wel.

“Jij komt me bekend voor...” zei ze bedenkelijk.

“Leuk je weer eens te zien Marty,” grijnsde hij.

Martje keek hem verbaasd aan en opende haar mond om iets te zeggen, maar sloot hem snel weer. Toen kruiste ze haar armen voor haar lichaam en Perth zag dat ze even in haar bovenarm kneep.

“Ben jij... Merijns verloren gewaande halfbroer?” probeerde ze enthousiast, en toen Perth hoofdschuddend lachte, reageerde ze bedachtzaam.

“Jij bent Merijns nieuwe vriendje, of niet? Vandaar dat ze het zo druk had. Ik weet nog...” ratelde ze, maar ze hield plotseling stil toen Perth zijn hoofd licht teleurgesteld bleef schudden.

“Ken ik je wel via Merijn?” vroeg ze verward.

Perth knikte.

“Je bent wel een man van weinig woorden hoor.”

“Hij is meer iemand van de daden.” Merijn kwam bij hen staan en Perth voelde dat zijn hart een klein sprongetje maakte.

“Herinner je je Perth nog?”

Martje fronste even en Perth zag haar gezicht opeens opleven.

“Berlijn! Of nee, die sporthal in Duisburg...”

“Precies! Perth is in Nederland om-...” Merijn twijfelde even en keek kort rond, “om te vragen of ik mee ga op een backpacktrip.”

Perth knikte en sloeg zijn arm om Merijns schouder. “Ja, en ze gaat mee,” zei hij toen, en hij keek haar blij aan. Toen herinnerde hij zijn missie en liet haar weer los. “Maar ik wilde ook wel wat leuks in Holland beleven, dus mocht ik vanavond mee.”

“Wat gaaf!” riep Martje uit, en ze vloog Merijn om haar hals. “Hoe lang blijf je weg?”

Merijn antwoordde haar zacht en Perth kon het niet verstaan. Hij nam weer een slok bier en pakte een handvol nootjes.

Merijn en Martje bleven lang in gesprek en Perth bewoog zich voorzichtig in de richting van de dansvloer. Als bij toverslag begon er op het podium iemand gitaar te spelen en Perth herinnerde zich een dansje dat mensen altijd op de dansvloer kreeg. Hij dronk zijn bierflesje leeg en sprong de vloer op. Op één been en met één arm boven zijn hoofd, sprong hij rond over de vloer, en nog voor hij voor de tiende keer zijn voet neerzette, stond Olivier naast hem en imiteerde zijn dansje.

Maar even plotseling als de muziek was begonnen, hield het weer op. “Sorry, dit was een korte soundcheck,” zei de gitarist met het warrige bruine haar, waarna hij zijn gitaar afdeed. “Maar bedankt voor het enthousiasme, we’ll be here all evening.” Hij knipoogde naar Perth, die beleefd terugzwaaide.

“Jongens,” Merijn kwam de vloer op rennen. “Het is bijna acht uur, jullie kunnen je beter gaan verspreiden.”

“Ok boss,” salueerde Perth, waarna hij met Olivier de zaal uitliep. Bij de ingang stond Martje achter een tafel. Hij lachte weer even naar haar, en zag vanuit z’n ooghoek dat Olivier tevreden knikte. Maar of Martje hem had gezien wist hij niet zeker.

“Waar gaan jullie heen?” riep ze hen plotseling na.

Perth keek van Olivier naar Martje en wist niet wat te antwoorden. Olivier had echter wel een antwoord klaar en stootte Perth aan ter bevestiging.

“Euh, ja...” zei Perth verward, waarna hij snel de gang op liep. “Hey, hoe moet ik nu met haar flirten als ik steeds buiten ben?” vroeg hij toen aan Olivier.

Olivier hield stil en keek Perth knikkend aan. “Ik cover je wel. Ga jij Martje nu maar ontgroenen.”

“What?”

“Ga naar binnen, heb plezier, ik let buiten wel op, ok?” fluisterde Olivier.

Hij werd omgedraaid door Olivier en naar binnen geduwd.

Martje keek verschrikt op. “Jezus, je laat me schrikken.”

“Ben niet Jezus. Ben Perth.”

“Hij komt je helpen!”riep Olivier vanaf de gang.

“Ik kom je helpen.”

“Fijn,” lachte ze. Ze liet hem vervolgens van alles zien wat waarschijnlijk met de toegang tot het feest te maken had, terwijl ze er vrolijk op los babbelde. Perth antwoordde wanneer ze hem een vraag stelde, en hij toonde oprechte belangstelling voor haar. Ze hadden het eerste half uur weinig te doen, tot Janna drie maal buiten adem langs rende.

“Wat zou zij aan het doen zijn?”

Perth was ineens meer op zijn hoede, alsof hij op elk moment klaar moest zijn om een woedende menigte scholieren op hun donder te geven, maar het bleef stil in de gang en in de zaal.

“Misschien zoekt ze condom guy?” opperde hij toen.

“Condom guy? Oh, Wout...”

“Ja, zij heeft een oog op hem,” lachte hij.

“Zoals zo veel meisjes,” reageerde Martje droog. “Die arme jongen kan niet veilig over straat lopen.”

“Jij ook?” vroeg Perth belangstellend. Als haar antwoord daarop bevestigend zou zijn, zou het nog moeilijk voor hem worden.

“Oh, ik kan wel veilig over straat hoor,” zei Martje echter, maar toen Perth haar tegen wilde spreken kwam er ineens een groep mensen de zaal binnen lopen.

“Aan het werk!” riep Martje enthousiast.

Perth assisteerde haar gewillig, en probeerde Martje bij elke jongen die ze aansprak te doorgronden. Het was een open en vrolijk meisje, heel anders dan Merijn.

“Weet je,” probeerde hij toen het weer even rustig was.

“Het wordt al lekker druk,” viel ze hem echter in de rede terwijl ze op een stoel plofte.

“Zijn er leuke jongens bij?” informeerde Perth.

“Sorry?” Martje keek hem fronsend aan. “Je lijkt m’n broer wel...”

Perth snapte haar verontwaardiging niet geheel, hij had gewoon wat willen kletsen. De ongemakkelijke stilte die tussen hen was gevallen, werd doorbroken door een nieuwe stroom feestgangers die hun entreekaartjes inwisselden voor een stempel op hun hand.

“Tel deze even.” Martje gaf hem een grote stapel entreekaartjes, waarna ze opstond en door het gordijn spiedde dat tussen hun hokje en de zaal hing. Ze stapte even opzij om de brede jongen met de Franse naam door te laten.

“Ga jij maar naar binnen, ik let hier wel op,” zei hij, waarna hij naast Perth kwam zitten.

“Perth, toch? Wat is jouw taak vanavond?”

“Ik heb een geheime missie. En ben jij de bouncer?”

*****

Efren ontspande volledig toen hij even alleen in de kleedkamer was tijdens een pauze. Hij trok zijn tweede natte bloes uit, en oefende een muziekstuk uit een rockopera terwijl hij een rondje door de kleedkamer liep.

“Mag ik binnenkomen?”

Efren keek over zijn schouder en zag Wout om het hoekje van de deur spieken.

“Ja, tuurlijk. Je bent zelfs hard nodig,” antwoordde hij terwijl hij snel een droge bloes pakte.

“Gaan we in de Cherry-huisstijl optreden?” vroeg Wout met zijn blik op Efrens overhemd. “Waar is iedereen, trouwens?”

Efren hield stil en dacht even na. “Hm ja, misschien had Perry wel iets anders in gedachten voor deze set...”

“Zit Willem op de wc?” vroeg Wout terwijl hij richting de douche- en toilethokjes liep.

“Nee, hij was even naar buiten, een luchtje scheppen. Zal zo wel weer naar binnenkomen.”

“Aha,” Wout ging op het bankje tegenover Efren zitten en leunde tegen de bakstenen muur terwijl hij wat om zich heen keek.

“Dus...” zei Efren zachtjes, denkend over wat hij tegen Wout kon zeggen. “Heb je al vaker gezongen?”

“You rang?” Willem kwam de kleedkamer binnen lopen en keek Efren vragend aan. Efren schudde zijn hoofd en wees naar Wout. Willem draaide zich om en zag toen pas dat Wout naast de deur zat.

“Oh, jij...” zei hij gespeeld teleurgesteld.

“Ben je niet blij me te zien?” pruilde Wout.

“Nou ja... Ja!” Willem trok Wout overeind en omhelsde hem langdurig.

Efren voelde plaatsvervangende schaamte, en keek weg. “Moet ik jullie alleen laten?”

Willem liet Wout los en draaide zich naar Efren toe. “Nee hoor,” glimlachte hij, waarna hij Wout weer bij de schouders pakte en hem tegen zich aantrok.

“Ik euhm, ik ga wel...” stamelde Efren onhandig terwijl hij Willem en Wout ontweek.

“Je mag echt wel blijven hoor,” mompelde Wout moeizaam vanuit zijn benarde positie. “Ik wilde namelijk alleen maar met Willem praten.”

“Oh,” Willem liet Wout los en ging zitten. “Jammer...”

Efren was inmiddels opgestaan en liep naar de deur, zich afvragend of zijn vader wellicht aanwezig was, of dat hij Merijn misschien op kon gaan zoeken.

“Efren, blijf nou!” riep Wout hem achterna. “Dit duurt niet lang, en dan moet je me even helpen inzingen.”

“Oh,” Efren bleef aarzelend in de deuropening staan. “Dan ga ik m’n gitaar wel even halen...” Hij liep de kleedkamer door naar de zaalingang, en haalde even opgelucht adem toen hij de deur achter zich dicht trok. Perry was al eng, laat staan een volwaardig acteur en een komiek.

“Hoi.”

Efren keek geschrokken op en zag een blond meisje naast hem staan.

“Jij bent toch de zanger?”

“Toetsenist,” verbeterde hij.

“Oh ja,” het meisje bleef hem aankijken, en Efren bewoog zich voorzichtig in de richting van het podium. Tegen zijn zin in liep het meisje met hem mee. “Ga je zo weer spelen?”

“Over een kwartiertje, ja.”

“Leuk. Ik vind jullie echt goed, ik wist niet of ik Merijn moest geloven, maar-...” er volgde nog een hele woordenstroom, maar Efren was opgehouden met luisteren toen ze Merijn had genoemd.

“Ken jij Merijn?”

“Natuurlijk ken ik Merijn. Iedereen kent Merijn. Vooral na die stunt die ze met de excursie uit heeft gehaald.”

Efren hield stil en draaide zich om naar het meisje. “Wat heeft ze dan gedaan?” Hij was een van de weinigen die precies wist wat er was gebeurd, en was altijd voorzichtig geweest met vertellen over wat er in Berlijn was gebeurd.

“Ze had haar nanny zo opgefokt, dat die vrouw gek was geworden en Merijn had geprobeerd te vermoorden.”

Efren keek het meisje eens goed aan. Ze keek Efren met felblauwe ogen strak aan, en was met licht gespreide benen en haar armen over elkaar gevouwen tegenover hem gaan staan.

“Goh,” antwoordde hij zachtjes. “Interessant hoor.” En hij liep zonder nog iets te zeggen langs haar heen het podium op om zijn gitaar te pakken.

“Wacht eens even,” zei ze vinnig, maar Efren sprong zonder aandacht aan haar te besteden het podium af, en liep weer naar de kleedkamer.

“Hé, ik praat tegen je, sukkel!”

“Zijn er hier problemen?” klonk een vertrouwde stem. Efren wierp een blik over zijn schouder toen hij de deur naar de kleedkamer openduwde, en zag dat Javier zich tussen hem en het meisje gemanoeuvreerd had.

“Bedankt Javier,” fluisterde hij glimlachend terwijl hij de kleedkamer in liep. Willem en Wout zaten naast elkaar op een bankje, en Efren was opgelucht dat ze elkaar in ieder geval niet meer aanraakten. Wout staarde wat voor zich uit, terwijl Willem bedachtzaam sprak. “Niet te geloven dat Martje nog maar achttien is, gezien alles wat ze mee heeft gemaakt.”

“Oh ja, wat heeft ze meegemaakt dan?” vroeg Efren in een poging om de conversatie gaande te houden.

Wout keek verstrooid op en lachte kort toen hij Efren herkende. Willem keek Wout even aan, en richtte zich daarna op Efren.

“Lang verhaal, en het is niet aan ons om het te vertellen.”

“Aha...” Efren knikte begrijpend, denkend aan Merijns achtergrond. Het bleef stil in de kleedkamer en Efren bekeek de twee jongens tegenover hem peinzend. “Zeg Wout, wat zei jij ook alweer over een slecht humeur en een optreden?”

Wout keek op, wierp een korte blik op Willem en er verscheen een brutaal lachje rond zijn lippen. “Huddle!”

De gebeurtenissen verliepen te snel voor Efrens brein om ze te registreren, hij wist alleen dat Willem de gitaar uit zijn handen griste en dat hij daarna samengeperst werd tussen Willem en Wout, die beiden hun hoofden op Efrens schouders legden terwijl ze hem fijn drukten.

“Uhm, sorry... jongens... denk... om... m’n... kwetsbare... onderdelen,” hijgde Efren.

“Geen zorgen, jong. We komen niet eens in de buurt van je stembanden,” grijnsde Willem waarna hij Efren los liet.

Wout nam ook een stapje achteruit en keek de twee lachend aan. “Gek genoeg voelt dit altijd heel goed...”

Willem schudde zijn hoofd en ging weer op het bankje zitten. “Ik weet wel wat dingen die nog beter voelen...”

Wout knikte begrijpend terwijl hij goedkeurende kreten produceerde. “Toch te lang geleden...” zuchtte hij teleurgesteld.

“Voor mij ook,” zei Willem treurig. “En jij?” hij keek Efren vragend aan, en Efren keek op zijn beurt beschaamd weg.

“Veel te lang geleden...”

Willem en Wout stootten elkaar kort aan, overlegden even zachtjes en gingen rechtop naast elkaar op het bankje zitten.

“Je weet dat je nu een rockstar bent, hè?” zei Willem serieus. “Je kent het spreekwoord in elk stadje een ander schatje?”

Efren keek fronsend van de ene naar de andere.

“Ik bedoel...” Willem dacht even na. “Kijk naar Wout hier. Twee jaar geleden een omhooggevallen onderbroekenmodel-” hij haperde toen Wout even protesteerde. “Ok, eau de cologne gezicht, draag je dat geurtje trouwens nog steeds?”

Wout grimaste moeizaam. “Nou, ik heb een levenslange voorraad gekregen, maar ik ben er inmiddels op uitgekeken. Dus als je een flesje wilt, Efren?”

Efrens verwarde blik bracht Willem weer ter zake. “Sorry, maar is je niets opgevallen aan Wout sinds je hem kent?”

Efren dacht even na, maar het enige wat hij kon bedenken was dat Wout steeds maar meer talenten leek te vertonen voor iemand met zo’n knap gezicht.

Willem schudde ongeduldig met z’n hoofd. “De enorme stroom meiden die achter hem aanloopt? Wout hoeft maar met z’n vingers te knippen en er liggen zes meiden aan zijn voeten. Keus genoeg.”

Efren knikte begrijpend, maar besefte meteen dat dingen die voor Wout golden, niet voor hem op hoefden te gaan.

“Goh, als je constant zo’n sliert fangirls in je omgeving hebt, waarom is het dan te lang geleden...?” vroeg Willem zachtjes aan Wout. “Of vind jij gisteravond al te lang geleden, you big prick!”

Wout glimlachte even. “Gisteravond was ik bij Martje, remember... Daar viel niets te halen omdat jij haar kapot had gemaakt.”

“Wim, heb jij Martjes hart gebroken?” vroeg Efren verbaasd, blij dat hij daarmee een ander onderwerp aan kon schieten.

Willem schudde afwijzend zijn hoofd. “Nee, het was allemaal een misverstand. Waar ik trouwens nog steeds mijn verontschuldigingen voor aan moet gaan bieden...” zei hij afwezig. “Maar,” hij keek plots enthousiast op. “Zou Martje niet iets voor jou zijn, Efren? Ze is lief en mooi. Ok, je moet wel even aan haar aanwezigheid wennen, maar-...”

“Maar dat zou gewoon raar zijn,” onderbrak Efren hem. “Ik bedoel, ze is de beste vriendin van Merijn.” Efrens stem brak toen hij haar naam uitsprak, en hij kuchte om het te verdoezelen. “Oei, beetje last van m’n keel. Ik moet maar eens wat drinken.” Hij greep een van de flessen die onder het bankje stonden en dronk grote slokken water.

Willem boog zich samenzweerderig naar Wout toe en begon te fluisteren. “Merijn, dus... Hij bewaart zichzelf voor de grote regisseur van onze samenwerking.” Willem keek stralend rond. “Dan is dit toch de perfecte avond voor een verzoening.” Hij lachte en stootte Wout aan. “Verzoening.”

Wout knikte afwezig en Willem keek hem peinzend aan. “Waarom val jij bijna helemaal stil zodra Martje te sprake komt?”

Efren dronk gretig door uit de fles, maar spitste zijn oren.

“Gevoelige kwestie, hij heeft er ooit eens flinke ruzie met Olivier over gehad,” verduidelijkte Willem.

“Martje is gewoon een vriendin,” zei Wout nukkig.

“Ok,” reageerde Willem nonchalant, maar hij knipoogde even naar Efren.

“Ik maak me af en toe gewoon een beetje zorgen over haar,” zei Wout toen het eventjes stil was geweest. “Op de vriendschappelijke manier,” voegde hij er snel aan toe toen hij Willems gegiechel opmerkte. “Zoals ik me zorgen maakte over jou.”

Willem leunde achterover tegen de muur, en Efren dronk het laatste restje uit de fles op. Opeens zag hij Wout niet langer als een Bekende Nederlander, er ging veel meer schuil achter zijn façade.

“En ook al zijn Olivier en Merijn dan zo’n goeie steun voor haar geweest, ik vertrouw ze vanavond toch niet helemaal.”

“Oh?” Efren ging rechtop zitten en Willem deed hetzelfde. “Hoezo?”

“Olivier had het over een grote verrassing voor Martje, en Merijn had er mee te maken.”

“Is die verrassing niet gewoon jouw guest appearance bij ons?” opperde Willem voorzichtig, maar Wout schudde zijn hoofd.

“Olivier weet daar ook niets van, ik heb Merijn gevraagd of ze het ook voor hem geheim wilde houden, omdat hij de laatste tijd alles nog wel eens wil verzieken. Nee, Olivier is met iets anders bezig. Ik maak me meer zorgen over Merijn...”

Efrens hart bonkte in zijn borstkas, wat kon Merijn nu voor verrassing voor Martje hebben?

“Wim, nemen wij volstrekt onbekende mensen wel eens in een huddle?” vroeg Wout zakelijk aan Willem.

“Nou, nee...” zei Willem bedachtzaam. “Tenzij... Nee, nooit.”

Efrens brein maakte overuren om al Wouts bevindingen te registreren.

“Precies,” Wout knikte langzaam. “Waarom vloog Olivier dan-...”

“Perth?” flapte Efren toen uit.

Wout knikte. “Zou Perth Martjes verrassing zijn?”

Efren kon eigenlijk alleen maar lachen na deze onthulling. Hij zag niets ergs in een poging om Perth aan Martje te koppelen. Na wat hij ooit van die Perth-persoon had gezien, leek hij hem uitzonderlijk geschikt voor Martje.

“Ze verdient meer...” Willem staarde slechts voor zich uit en zag er bleek en levenloos uit.

Wout, daarentegen, barste van de energie, gedreven door zijn ontdekking. “En dan te bedenken dat Olivier daar achter staat...” ging hij verder, licht walgend. “Je eigen zusje aanbieden alsof het vee is.”

“Ik snap nu helemaal wat je bedoelt...” zei Willem bedachtzaam. “Maar wat kunnen wij er aan doen?”

“Niet veel...” mengde Efren zich in het gesprek. “Het blijft toch altijd Martjes keuze wat ze gaat doen vanavond. Of wat ze iemand anders toestaat te doen.” Efren pakte een nieuwe fles water en draaide de dop eraf.

Willem schudde zijn hoofd. “Dat weet ik niet hoor. Shit, waarom moest ik nou gisteren pas zeggen dat ik Martje zie als een soort zusje, en dat ze mijn aandacht verkeerd interpreteerde. Ik hoop niet dat ik haar nu wanhopig heb gemaakt! Dit is allemaal mijn schuld...” Hij zakte voorover en legde zijn hoofd in zijn handen. Hij zuchtte eens diep en keek toen vastberaden op. “Ik moet nu toch echt even met Martje gaan praten.” Voor Wout of Efren er nog iets tegenin kon brengen stond Willem op en liep de kleedkamer uit.

“Komt dit nog goed?” vroeg Wout licht wanhopig, maar Efren spotte het kleine glimlachje in zijn mondhoek.

“Tuurlijk, laat het maar aan Willem over,” riep Willem vanaf de gang. Hij stak zijn hoofd nog even om het hoekje, en hij zag er alweer een stuk optimistischer uit. “Weet je zeker dat jij Martje niet in wilt lichten?” vroeg hij aan Wout. “Je weet wel, met een persoonlijke aanpak ofzo,” hij wierp Efren een knipoogje toe.

“Ik ben over Martje heen hoor!” zei Wout fel.

Willem liep achterstevoren de kleedkamer uit, waardoor hij uit Wouts zicht verdween. Hij bleef Efren echter lachend aankijken en schudde vervent met zijn hoofd. “Echt niet!” mimede hij nog, voor hij om het hoekje verdween.

“Bij Willem is alles in goede handen hoor,” zei Efren lachend, waarmee hij zichzelf waarschijnlijk meer gerust probeerde te stellen.

“Zullen we nog even inzingen? Ik-...” stelde Wout voor, en terwijl hij ging staan kwam Robert de kleedkamer binnen.

“Zingen? Ik doe mee,” hij pakte drumstokken uit zijn achterzak en begon een ritme te tikken op het bankje. Efren begeleidde Wout op zijn gitaar, waardoor hij al zijn concentratie op de toonladders moest richten. Hij schrok dan ook op toen Olivier ineens uit een tussendeur naar een andere kleedkamer stormde.

“Wout? Wat doe jij nou hier?” vroeg hij buiten adem.

Efren keek verbaasd van Olivier naar Wout, benieuwd of Wout het geheim nog een paar minuten zou kunnen bewaren.

“Verrassing voor,” hij haperde even en slikte. “Voor m’n zusje.” Hij duwde Olivier de kleedkamer weer uit en haalde opgelucht adem toen hij de deur sloot. “Tja, zij weet ook niet dat ik met jullie een act heb voorbereid,” zei hij nonchalant.

*****

Merijn stond lachend naast Martje en zuchtte opgelucht. Gezien Martjes sprakeloze staat, nam ze aan dat deze verrassing meer dan geslaagd was. Maar ze vroeg zich tegelijkertijd ook af hoe het Perth verging. Ze keek zoekend om zich heen, hopend dat Perth in de buurt was zodat hij met Martje kon gaan dansen. Het was echter een drukte van belang op de dansvloer, aangezien iedereen zich om Wout en The Cherries verdrong, en Merijn hield Martje maar stevig bij haar arm vast om haar niet kwijt te raken.

Uiteindelijk zag ze Perths lange gestalte aan de andere kant van de vloer, en toen de mensenmassa zich samen met de bandleden naar het podium begaf, bereikte Perth de twee meiden.

“That was great, ik ging helemaal wild, zag je me?” glunderde hij.

Merijn wierp een grijnzende blik van Martje naar de jongens op het podium, en schudde verontschuldigend haar hoofd, net als Martje. “Sorry Perth, ik keek naar iets anders...”

Plotseling realiseerde ze weer wat ze vlak voor het verrassingsoptreden aan Martje had gevraagd. Ze draaide zich weer naar Martje toe om nog eens te vragen waarom Willem haar had afgewezen, maar vanwege Martjes hyperactieve bui kreeg ze geen woord tussen de waterval van woorden die van haar lippen stroomde. Martje hield echter plotseling haar mond en begon te blozen, en Merijn volgde haar blik naar het podium.

“Goeienavond, allemaal,” glimlachte Wout vanachter Willems microfoonstandaard. “Het was eigenlijk de bedoeling dat ik maar één liedje zou doen, maar de jongens drongen erg aan, dus ik zing er graag nog een mee.”

Efren stond op van zijn pianokruk en begon enthousiast te applaudisseren, waarna hij zijn vingers over de toetsen liet roetsjen. Wout danste over het podium en deed zelfs een imposante moonwalk, en bij alles wat hij deed werd hij toe gegild, zelfs door Perth.

“Die condom guy is hot!” hoorde Merijn hem joelen, maar haar blik werd meer getrokken door Efren die achter zijn piano stond te swingen. Ze schaamde zich een beetje voor haar gedrag, hoe ze zich vastklampte aan Martje en sprakeloos en met open mond naar Efren stond te kijken. Ze moest zich zelfs door Martje en Perth in beweging laten brengen, anders was ze wederom stil blijven staan om Efren te kunnen zien rocken.

Na afloop van het liedje wilde Merijn eigenlijk even naar buiten om een frisse neus te gaan halen, maar ze werd door Perth vast gepakt en hij sleurde haar mee in een poging tot een wals.

“Niet doen,” mompelde ze zwakjes terwijl ze over haar schouder naar het podium gluurde, waar Efren de piano inmiddels had verlaten om op een barkruk naast Perry en Willem te gaan zitten.

“Waarom niet?” Perth trok haar dicht tegen zich aan en wiegde heen en weer op de muziek.

“Omdat je op deze manier Martjes vertrouwen verliest,” zei Merijn serieus, terwijl ze onder Perths arm een pirouette draaide. Daardoor zag ze dat Olivier de dansvloer opbeende, ondertussen mensen aan de kant duwend. “Weet je wat? Ik ga even met Olivier dansen, dan kan jij Martje nemen.” Ze giechelde even toen ze zich haar verspreking realiseerde, maar concentreerde zich daarna op het onderscheppen van Olivier voor hij Martje zou bereiken.

“Hé Ollie,” zei ze vlug terwijl ze zijn hand om haar middel legde.

“Ik heb geen zin om te dansen,” zei hij nukkig terwijl hij zich los worstelde. “Waar is Wout gebleven?”

Merijn keek even om zich heen, maar zag geen grote verzameling meisjes waar Wout zich tussen kon bevinden.

“Ja, waar is Wout gebleven?” vroeg een van Merijns klasgenootjes die toevallig naast haar stond.

Er draaiden meer hoofden in hun richting. “Wout?” informeerde een ander. “Ja, waar is hij? Ik wil nog een handtekening!” voegde een derde daar aan toe.

“Of iets anders...” klonk een bekende stem naast Merijn.

Merijn keek om en zag Terra naast haar staan. Ze trok een van haar wenkbrauwen op terwijl ze Merijn zachtjes aanstootte. “Nou, waar heb je hem gelaten? Jij bent toch het meesterbrein achter dit feest?”

Merijn keek verward rond en zag vragende blikken om haar heen. Alleen Olivier keek niet vragend, zijn wenkbrauwen stonden strak vanwege de vastberaden trek op zijn gezicht en hij staarde langs Merijn naar het podium.

“Ik weet niet waar Wout is, ik ben z’n manager niet,” zei Merijn pissig terwijl ze iedereen van zich afsloeg en Olivier bij zijn arm pakte. “Ga alsjeblieft weer dansen,” voegde ze er iets beleefder aan toe, waarna de mensen zich weer over de vloer verspreidden.

“En jij gaat even met mij dansen, dan kan Perth zijn gang gaan met Martje,” fluisterde ze in Oliviers oor toen ze haar ene hand op zijn rug legde, en haar rechterhand in zijn hand wurmde.

*****

Efren keek goedkeurend toe hoe Willem het publiek entertainde. Na Oliviers optreden vond iedereen het moeilijk om weer in een feeststemming te komen, maar het was wel het begin geweest van een open podium aanpak. De meest beschonken feestgangers hadden zichzelf al zo voor schut gezet, dat de herinnering aan Olivier hopelijk verbleekte.

Perry had juist een groepje jongens van het podium gejaagd toen hij een beetje te handtastelijk werd tijdens een meezingversie van YMCA, en Willem riep de bandleden snel bij elkaar.

“Zullen we het maar weer overnemen?”

Ze stemden in en Efren nam weer plaats achter het drumstel. Hij mocht een van zijn meest favoriete drumritmes doen, en hij ging zo op in de cadans dat hij zijn ogen sloot. Hij hoopte dat zijn vader nu aanwezig was. Dan zou hij hopelijk eindelijk inzien wat Efren hem al zo vaak duidelijk had willen maken. Doordat Efren zijn ogen had gesloten had hij niet door dat het licht plotseling uitging, het viel hem ook niet op dat de elektrische gitaren van Perry en Robert weinig geluid produceerden. In plaats daarvan begonnen er verschillende mensen te gillen, en Efren opende geschrokken zijn ogen, nog steeds doordrummend. Het was duister in de zaal, en hij zag wat vage schimmen over het podium springen.

“Efren!”

“Wat?” riep hij uit, terwijl hij zijn bekkens stilhield.

“Pas op voor dat snoer!”

“Ja maar ik zit gewoon hier!” wilde hij zeggen, maar hij zag al dat die uitroep niet voor hem was bedoeld. Links van hem zag hij Robert een snoekduik maken, recht in Perry’s armen.

Efren stond op en stak de drumstokken in zijn kontzak. Hij liep naar Robert en Perry toe en hielp beide jongens overeind.

“Wat is er aan de hand?”

“Stroomuitval, we hebben te hard gerockt.” David en Willem gingen ook in het kleine cirkeltje staan, en David verlichtte hen met een aansteker.

“Hé, doe uit!” Willem blies het vlammetje uit en sprak David bestraffend toe. “Straks is er ook een gasleiding gesprongen...”

“Daar is de baas,” mompelde Perry. Ze verspreiden zich iets zodat de mensen die het podium op kwamen ook plaats konden nemen in de cirkel. Merijn nam snel en vakkundig leiding over de situatie en stuurde al haar troepen het veld in.

Toen Merijn echter vroeg of ze buiten akoestisch verder wilden spelen, keek Efren even angstig naar de massa in de zaal. In zo’n massahysterie wilde hij zijn drumstel niet achterlaten. Hij uitte zijn zorgen, maar Merijn wierp hem een geruststellende glimlach toe.

“Is veilig, ga nu maar.” Ze gaf hem een duwtje in zijn rug, en Efren voelde zich even alsof hij vleugels kreeg. Hij griste zijn gitaar uit de standaard en volgde toen zijn vrienden naar buiten.

*****

“Grijp ze!” zei Merijn vastberaden toen ze Olivier, Janna, Phillipa en Jing-mei vlak daarna toeknikte.

Olivier volgde de meiden het podium af, waar ze even twijfelend bleven staan. “Waar zullen we beginnen?” vroeg Mei. “Jeetje, wat is er met jou gebeurd?” ze wees naar Oliviers gescheurde bloes.

“De euhm...” hij tilde een van de flarden op en twijfelde of hij Mei de waarheid moest vertellen, maar dat kostte te veel tijd in deze situatie. “Iets met de stoppenkast.” Terwijl hij het zei drong het tot hem door. Hij was in de stoppenkast geweest met Terra. Hij was tegen een muur met uitstulpingen aangelopen.

“De stoppenkast!” zei hij toen enthousiaster, en zonder de meiden een kans te geven om te reageren rende hij terug naar het schoonmaakhok waar de stoppenkast zich in bevond. Hij moest er eerder zijn dan de meiden, en anders zou zijn geniale brein wel weer een verklaring bedenken.

Toen hij de deur opengooide, was het leeg in het hok, logisch natuurlijk, want er waren geen trashers. Olivier gooide wat emmers omver terwijl hij zich naar de meterkast begaf, waar hij alle aardlekschakelaars weer omzette. Meteen sprong het licht in het schoonmaakhok ook aan, en Olivier kneep snel zijn ogen dicht.

Er klonk wat gestommel verderop, en Janna’s stem schetterde erover heen. “Heeft Ollie het opgelost? Ollie, leef je nog?”

“Ja, ja...” zei hij, voorovergebogen om de steken in zijn zij tegen te gaan. Hij wreef nog eens over zijn rug, waar de aardlekschakelaars kleine blauwe plekjes hadden veroorzaakt.

“Och arm schaap,” zei Janna terwijl ze haar armen om hem heen sloeg. “Kom, ga even zitten.” Ze keerde een emmer op kop en liet hem er op neer zakken. “Was hij te snel voor je?”

Olivier keek op. “Wie?”

“De eikel achter dit alles!”

“Oh... ja... te snel,” zei hij zwakjes, terwijl hij zich concentreerde op de knoopjes van zijn bloes.

“Hij heeft een borrel nodig,” zei Phillipa, die tegen de deurpost stond geleund.

“Alsjeblieft.” Hij liet zich weer ondersteunen door Janna terwijl ze hem naar de zaal brachten, waar alle zaallichten aan waren. Er waren nog steeds wat mensen in de zaal, die in kleine groepjes bij elkaar stonden.

“Wat is er gebeurd? Wat is er met hem?” vroegen verscheidene mensen. Olivier probeerde te zeggen dat het niets was, hij lachte hen zelfs vrolijk toe, maar Janna was hem voor.

“Hij heeft de mensen die dit feest wilden verpesten eigenhandig weggejaagd,” legde ze uit terwijl ze hem op een stoel parkeerde. “Geef hem eens een flesje bier,” zei ze tegen Phillipa terwijl ze ook ging zitten. “En geef mij er ook maar een. Jeetje, wat een gedoe allemaal zeg.”

Jing-mei hing wat rond en keek Olivier onderzoekend aan. Toen ze haar mond wilde openen om iets te zeggen, werd ze echter gestoord door haar telefoon.

“Hoi?” zei ze, en na eventjes geluisterd te hebben draaide ze zich om naar het podium. Lachend voegde ze er “ik kom er aan,” aan toe. “Ik moet even drumstel-sitten. Merijn wil met je praten.” Ze liep naar het podium, en ging achter het drumstel zitten waarna Merijn over de dansvloer kwam aangerend.

“Heb je ze?” vroeg ze buiten adem. “Wie waren het?”

“Nou, ja...” begon Olivier, maar hij kon weer geen verklaring afleggen.

“Ik weet niet wat hij gedaan heeft, maar hij was in ieder geval snel en vakkundig,” straalde Janna.

“Mag ik even alleen met Olivier praten?” vroeg Merijn aan haar. Janna stond snel op en leek iets beledigd. Met een blik naar Phillipa en de andere omstanders stuurde Merijn hen ook weg, waarna ze tegenover Olivier ging zitten.

“Dit maakt nog niet goed wat je Martje hebt geflikt, hoor je dat,” zei ze streng. “Maar als een stroomstoring alles is waar we mee te kampen krijgen, dan valt me dat erg mee. Ik had ergere dingen verwacht.” Ze klopte hem op zijn schouder. “Ik denk dat we het licht wel weer kunnen dimmen en iedereen weer naar binnen kunnen halen.”

Alles verliep in fast motion voor Olivier. Hij vroeg zich af of hij misschien een lichte stroomschok had gekregen, of dat er iets op zijn hoofd was gevallen, want hoe hij ook probeerde, zijn reacties kwamen steeds te laat. Dus bleef hij aan de tafel zitten en dronk hij zijn biertje. Toen het feest weer volop los was gebarsten, sloot hij zijn bloes zo goed als het nog ging, en beende hij in de richting van de deur. Misschien was het toch beter als hij naar huis ging.

Plotseling voelde hij dat er iemand naar hem keek. Hij bleef stil staan en zocht in de mensenmassa. Toen hij de kille blik had gelokaliseerd, verliep alles weer te snel voor hem. Hij rende naar Martje toe, maar die manoeuvreerde snel door het publiek naar het podium, waar Willem juist weer een korte pauze aankondigde. Olivier bleef stil staan, midden op de dansvloer. Hij wist wat Martje ging doen, en hij zou hier blijven staan tot ze klaar was. Even overwoog hij om door zijn knieën te zakken om het drama te versterken, maar hij verbood het zichzelf. Dit was geen grapje meer.

“Hoi, allemaal...” stamelde Martje in de piepende microfoon. Willem schoot naar haar toe en gaf aan dat ze te dicht bij een versterker stond, en zette haar op het midden van het podium.

“Ok, sorry dat ik hier nu weer sta, maar ik moet me verontschuldigen voor mijn egoïstische, arrogante, verwaande, zelfingenomen broer, Olivier.”

Olivier voelde dat honderd blikken in zijn richting draaiden, en de trots die hij voelde toen Martje alle moeilijke woorden gebruikte die hij haar ooit had geleerd, veranderde in ongemakkelijkheid.

“Soms denk ik dat Olivier een varken is, op andere momenten besef ik me dat varkens fijner gezelschap zijn omdat ze niet praten.”

Er begonnen wat mensen te giechelen en Olivier wilde dolgraag zijn veters strikken, viezigheid achter zijn nagels vandaan halen, of zelfs bierviltjes aflikken, maar hij bleef staan en keek Martje afwachtend aan.

“Zoals, tja, eigenlijk iedereen van jullie wel weet ben ik inderdaad gestoord, dus het zal jullie niet verbazen dat Olivier ook gestoord is. Hij heeft een heel sterk empathisch gevoel, en voor de minder gestoorde mensen onder ons, dat betekent dat hij heel erg meevoelt met anderen. Maar in dat veel te grote hoofd van hem ontstaat daardoor een overbezorgdheid die er met geen stok uit is te slaan. Geloof me, ik heb het geprobeerd. Ik zou hier niet staan als Olivier er niet was,” Martje haalde diep adem en keek Olivier aan. Hij wist dat allebei de betekenissen van die ene zin klopten als een bus, en hij was dankbaar dat Martje in ieder geval nog iets positiefs over hem kon zeggen. Martje stond fier rechtop op het podium en keek zelfverzekerd de zaal in.

“Wat hij eerder vanavond allemaal heeft gezegd lag hem kennelijk zwaar op het hart. Eigenlijk kan ik me daar niet voor verontschuldigen. Maar dit was niet de tijd of de plek om het erover te hebben. Ik denk niet graag terug aan die jaren dat ik ziek was en hoe daarmee om werd gegaan op school. Maar ik ben genezen, ik heb het willen vergeten en moest jullie wel vergeven. Dat Olivier daar ineens woorden aan vuil moest maken, dat is zijn ziekte. Het spijt me dat hij jullie avond moest verknallen. Daar had hij geen enkele reden voor. En daarom hoef ik hem voorlopig even niet te zien.” Martje legde de microfoon op de grond en liep met opgeheven hoofd het podium af. Merijn rende nog naar haar toe, maar Martje schudde kort haar hoofd en verdween door een zijdeur de zaal uit.

Het was doodstil in de zaal, en Olivier was weer het middelpunt van de aandacht. Hij voelde een brok opkomen in zijn keel, en richtte alle kracht die hij nog in zich had op het vechten tegen het prikkende gevoel in zijn keel. Hij kon het echter niet helpen dat zijn ogen vochtig werden, en hij sloeg ze neer. Hij hoopte dat Merijn naar hem toe zou komen, of Wout, misschien Willem of in ieder geval iemand, maar hij stond alleen op de dansvloer. Een harde stem in zijn achterhoofd schreeuwde dat hij het verdiend had, maar het troostte hem niet. Er drupte een traan uit zijn oog, en verslagen draaide hij zich om.

Plotseling barste er een applaus los, maar Olivier wist dat het niet voor hem was. Zelfs het idee dat het Martje was die nu toe werd gejuicht deed hem nu pijn. De massa week uiteen om hem door te laten, en met zware tred sjokte Olivier naar buiten, de brandtrap op om op het dak van de gymzaal op adem te komen.

*****

Perth liep behoedzaam naar het meisje op de stoep. Haar blonde haar viel slordig over haar voorhoofd en haar schoenen lagen op grote afstand van haar, alsof ze ze woedend uit had getrapt.

“Neem me niet kwalijk,” zei hij beleefd terwijl hij bij haar kwam staan. “Wil je tegen iemand schreeuwen?”

Martje keek op en Perth schrok van haar vastberaden gezicht. Hij slikte en ging snel naast haar zitten. “Ik vind het heel knap dat je dat durfde.”

“Als er iemand goed is in het verpesten van momenten, dan is Olivier het wel.”

Perth liet die woorden in zich doordringen, zich afvragend hoe hij moest reageren. “Je moet Olivier niet jouw leven laten verpesten, en volgens mij weet hij dat nu ook wel. Jij moet je nu gewoon focussen op je eigen momenten.”

“Mijn eigen momenten?”

“Desnoods moet je ze maken... Dat deed je zonet eigenlijk ook.” Hij probeerde onopvallend dichterbij haar te gaan zitten, maar gaf zijn poging op toen hij merkte hoe gespannen Martje was. Martje schoof ook van hem weg, en keek hem fronsend aan. “Zoals jij nu ook probeert?”

Perth grijnsde betrapt. “Jij hebt echt alles door. Sorry...”

Martje haalde haar schouders op. “Weet je wat? Doe het maar gewoon.” Ze slikte en veegde wat haar weg uit haar gezicht. “Nog beter, laat ik eerst iedereen bellen zodat ze het kunnen zien. Anders geloven ze het toch niet. Nou, kom op, waar wacht je nog op?” Ze tuitte haar lippen, en Perth schoof geschrokken van haar weg.

“Dit werkt niet zo, Martje...” zei hij zachtjes. Hij klopte haar geruststellend op haar pols. “Dit is niet jouw moment.”

*****

Olivier bleef de rest van de avond op het dak liggen. Hij speelde wat met zijn kapotte bloes, zijn moeder zou wel willen weten hoe hij in hemelsnaam alle knoopjes kwijt was geraakt. Maar dat zou niet alles zijn wat hij thuis op moest biechten. Olivier rilde onwillekeurig en bleef voor zichzelf herhalen dat hij dit had verdiend, tot het zware gevoel in zijn lichaam de kou overwon.

Er kwam niemand naar het dak toe om te vragen hoe het ging en Olivier vroeg af of hij dat wel helemaal had verdiend. Het antwoord daarop wist hij wel, maar hij wilde het nog niet toegeven.

Toen hij om zich heen een tijd lang veel lawaai had gehoord, nam hij aan dat het feest af was gelopen. Het minste wat hij nu nog kon doen was meehelpen om de rotzooi op te ruimen, dus toen de meeste mensen van het schoolplein en de parkeerplaats waren verdwenen, daalde hij de brandtrap weer af. Eenmaal binnen haalde hij een bezem uit het schoonmaakhok, en dankzij een beklemmend gevoel dat hij opeens ervoer, vroeg hij zich af of hij nog moest bekennen dat de trash nep was geweest.

Met de bezem onder zijn arm liep hij naar de gymzaal, vastbesloten om Merijn de waarheid te vertellen. Merijn was echter diep in gesprek met Efren, en Olivier begon teleurgesteld de vloer aan te vegen. Na enige tijd was hij bij de dansvloer aangekomen, waar hij Jing-mei, Janna en Phillipa ook met bezems bezig zag. Zij stonden echter allemaal ademloos te luisteren en Olivier schudde het overweldigende niets-gevoel dat hem over had genomen uit zijn hoofd. Op het podium speelde Efren een indrukwekkende ballade, en Merijn zat naast hem met haar hoofd op zijn schouder. Olivier keek even toe en voelde de vastbeslotenheid uit zich wegebben. Hij richtte zich toen maar op de omstanders. Willem stond met de bandleden aan de zijkant van het podium, Merijns vriendinnen stonden ademloos midden op de dansvloer, en Javier had zijn videocamera tevoorschijn gehaald en filmde Efren en Merijn vanaf de rand van het podium.

“Dit maakt je wel droevig, hè...” Olivier keek opzij en zag Perth naast hem staan. Perth zuchtte diep en sloeg zijn armen over elkaar. “Ik bedoel, ik kan een heleboel, maar helaas kan ik niet zo goed op Merijns hart inspelen.”

Olivier knikte Perth toe, niet wetend wat hij moest zeggen. Hij richtte zich wederom op de andere mensen in de zaal, en toen Efrens pianoklanken wegstierven, realiseerde hij zich dat niet iedereen hier was. Hij kon begrijpen dat Martje er niet was, maar voordat hij het verband kon ontdekken, was er al een vraag van zijn lippen gerold.

“Waar is Wout eigenlijk?”