MiZ: Hoofdstuk – Toonvast...

Door: Hestia ([email protected])

“Dit is de laatste.” Efren nam de koelbox van zijn buurvrouw aan en pakte de hapjes eruit.

“Het ziet er netjes uit hoor, goed werk. Misschien moet ik je meer gaan betalen,” lachte Karin.

Hij concentreerde zich op de toastjes zalm en lachte bescheiden.

“Wie gaat er eigenlijk bij het buffet staan?”

“Ik!” Martje kwam aanrennen en stelde zich voor aan Karin, waarna ze de snacks bestudeerde. “Wauw, lekker!”

Karin begon aan Martje uit te leggen hoe ze de hapjes op de juiste temperatuur hield, terwijl Efren z’n werk bekeek. Hij deed een stapje achteruit en veegde zijn handen af aan de theedoek die hij aan zijn riem had geknoopt. Hij knikte goedkeurend en wendde toen zijn ogen van het buffet af om niet in de verleiding te raken alle cherrytomaatjes op te eten. Hij liet zijn blik door de gymzaal glijden en nam de omgeving in zich op. Het podium was tegen de korte muur van de zaal opgebouwd. De ingang naar de kleedkamers was op zo’n tien meter afstand van het podium en bevond zich tussen lage tribunes.

“Hé, pianoman!”

Efren draaide zich om en zag Perry naar hem toelopen.

“Jij bent vroeg, zeg,” zei Perry vertwijfeld terwijl hij Efren kort omhelsde en hem op de rug sloeg. “Heb je de omgeving goed verkend? Al dansstrategieën uitgedacht?”

“Euhm, ja,” stamelde Efren. Perry overdonderde hem elke keer weer, maar hij kon op zijn beurt Perry ook weer versteld doen staan. “Nee, ik laat de dansjes aan jouw over.”

“Good boy,” knikte Perry terwijl hij langs Efren keek. “Oh, eten!” Toen hij naar het buffet liep, merkte Efren dat zijn telefoon ging. Hij viste hem uit zijn broekzak en zag dat zijn vader was.

“Hé pa.”

“Efren, heb je wat te doen vanavond?”

Efren sloot zijn ogen even en zuchtte diep. “Alleen maar doorbreken met The Cherry... misschien de wereld redden.”

“Oh,” Gerard klonk teleurgesteld. “Ik ga morgen terug, dat wist je toch?”

“Ja hoor.” Efren liep wat rond door de zaal en zag Wout en Olivier door de dikke zwarte gordijnen de zaal binnenstappen. Hij lachte even samenzweerderig naar Wout, die daarop reageerde met zijn befaamde tandpastaglimlach.

“Dus een etentje zit er niet in?”

“Nou, nee... Maar je kan wel hier langskomen!”

“Oh ja, nou, we zullen zien. Ah, daar is Lars. Ik moet gaan.”

“Hier is ook eten,” probeerde Efren nog, maar zijn vader had al opgehangen.

“Lekker eten!” hoorde hij achter zich, en hij zag dat Olivier zijn mond vol had gepropt met allerlei verschillende lekkernijen. Hij wilde juist voorzichtig opmerken dat de avond nog jong was, toen Martje haar broer al op de vingers tikte.

Nadat Willem, Robert en David ook waren gearriveerd, deden ze een korte soundcheck. Martje en Merijn stonden in het midden van de dansvloer toe te kijken, en Efren voelde ineens de zenuwen door zijn lijf gieren. Hij sloeg vaak de verkeerde toetsen aan, en hij kon een paar keer zijn hoge uithalen niet halen. Hij durfde zijn bandgenoten niet aan te kijken naderhand, maar hij voelde hoe ze bezorgde blikken uitwisselden.

“Zullen we buiten even frisse lucht gaan happen?” opperde Willem, en hoewel Efren niet echt behoefte had aan frisse lucht, meer aan een emmer om vol te kotsen, ze werden toch de zaal uitgestuurd door Merijn. De frisse lucht deed hem echter goed, en hij vergat zijn zenuwen iets toen Willem wat rond grapte.

*****

Even daarvoor had Perth nog ongeduldig aan een colbertje staan trekken. Nu hield hij galant de voordeur open voor de drie meiden die bij Merijn logeerden. “Klaar, dames?” vroeg hij terwijl hij in zijn binnenzak voelde of hij alles bij zich had.

“Jij ziet er sexy uit,” zei het oosterse meisje goedkeurend.

Perth grijnsde even. Sexy was een woord dat hij begreep en hij stamelde een verklaring. “Jasje van Merijns vader.”

Met z’n vieren liepen ze de zwoele vooravond in. Perth had het warm in het colbertje, maar wilde er wel netjes uitzien voor het examenfeest. Als het heftiger werd vanavond kon hij het jasje in ieder geval wel uit doen.

De twee meiden voor hem kwebbelden honderduit, maar het blonde meisje naast hem was stiller.

“Alles goed?” vroeg hij om het gesprek te starten.

Ze knikte, maar Perth bespeurde de spanning op haar gezicht.

“Spannend?”

Ze glimlachte. “Er komt iemand die ik heel graag wil zien.”

Perth kon niet anders dan bevestigend knikken. Hij kende het gevoel.

Toen ze bij de school aankwamen zag Perth een groep mensen bij de deur staan, hij leek er een aantal van te herkennen, en hoorde dat het meisje naast hem even naar adem snakte. Merijn kwam samen met een grote jongen naar buiten lopen en ze glimlachte even naar de nieuwkomers.

“Zo, jullie zijn er allemaal. Ik wilde...” begon ze voor Perth en de drie meisjes zich goed en wel bij het gezelschap hadden gevoegd.

“Wacht,” brak Perth in, en hij begon zich voor te stellen aan de mensen. De eerste wiens hand hij schudde was een lange jongen met licht krullend donkerblond haar. Hij leek hem vaag te herkennen, maar kon hem niet helemaal plaatsen. “Ik heb jou gezien...” zei hij bedachtzaam.

“Efren,” antwoordde de jongen. “Duisburg... sporthal...”

“Natuurlijk,” lachte Perth, ook al was hij er niet zo zeker van. Deze jongen was anders, bedacht hij zich terwijl hij zich voorstelde aan de jongens naast Efren. Ze hadden allemaal vreselijk Nederlandse namen die Perth onmiddellijk vergat. Alleen Perry bleef hangen.

Perth ging het rijtje verder en herkende eindelijk iemand. “Condom guy!” riep hij enthousiast uit toen hij een kleine jongen met kort donker haar zag.

“Of Wout,” reageerde de jongen glimlachend. Perth schudde echter lachend zijn hoofd en richtte zich op de jongen met wie Merijn naar buiten was gelopen. Bij het horen van zijn naam keek Perth over zijn schouder naar het lange meisje met donkere krullen. “Nog een Franse naam, net als jij.”

Hij was nu bij de laatste van het rijtje aangekomen en keek in het grijnzende gezicht van een blonde jongen.

“Dus jij bent Perth?”

“Hele-...” begon Perth, maar zijn adem stokte toen hij in een stevige omhelzing werd gegrepen.

“Succes vanavond. En bedankt hoor,” fluisterde de jongen in zijn oor, waarna hij Perth op zijn rug klopte, hem losliet en Perths jasje rechttrok. “Oh, Olivier,” zei hij toen. “Broer van...” voegde hij er knipogend aan toe, Perth verbluffend achterlatend.

“Ok...” zei Merijn toen hard en Perth draaide zich snel naar haar toe. Hij ving de waarschuwende blik die ze Olivier toewierp nog net op, voor ze haar keel schraapte.

“Ik moet rustig praten, anders snapt Perth het niet,” hoorde hij haar zeggen, maar van de rest van haar woorden kon hij toch niet veel soeps maken. Ook al had hij voor haar verzwegen dat hij al eerder in Holland was geweest en de taal al enigszins beheerste, hij vond het vaak toch moeilijk om het te begrijpen. Hij had dit echter al een paar keer gehoord, dus hij begreep heel goed wat Merijn bedoelde. Hij bekeek intussen het rijtje mensen en zag wat geschokte gezichten, vooral van de vijf jongens waar Perry tussen stond en van Olivier.

“Hey mate, geen zorgen. Dit is niet negatief voor m’n Marty-business hoor,” fluisterde hij Olivier geruststellend toe, en hij kreeg een nerveus lachje als reactie.

“Ok, dan mag de band naar binnen en kan de rest nog wat ontspannen of strategieën doorspreken,” zei Merijn, maar ze hield Perth tegen toen hij met Olivier naar binnen wilde lopen.

“Hou jezelf wel een beetje low-profile: jij bent een verrassing voor Martje, de rest van de school hoeft niet te weten wie je bent en wat je komt doen.”

Perth knikte geruststellend, maar snapte eigenlijk niet precies wat ze bedoelde. Hij liet dat echter niet blijken en liep naar binnen om wat te eten te scoren. Achter de deuren liep hij de lange blonde jongen tegen het lijf en ze bleven wat ongemakkelijk tegenover elkaar staan. “Is Merijn nog buiten?” vroeg de jongen terwijl hij over Perths schouder keek.

Perth keek even achterom en zag Merijn lachend bij de Condom guy staan.

“Aha, nou, euhm, tot ziens,” zei de jongen terwijl hij langs Perth stapte.

Perth volgde de jongen even met zijn blik en knikte even. Ja, zo herinnerde hij zich die jongen wel. Hij draaide zich om naar een lange gang en richtte zich op het geluid van klinkende glazen. Tijd om te gaan feesten.

*****

Efren liep in gedachten verzonken met zijn bandgenoten naar binnen na Merijns briefing. Terwijl hij de situatie probeerde te overzien, bedacht hij zich iets. “Kom zo terug,” riep hij over zijn schouder terwijl hij zich weer omdraaide en net op tijd opzij stapte om Olivier te ontwijken.

“Is Merijn buiten?” vroeg hij snel, maar hij kreeg een onhoorbaar antwoord. Efren haalde z’n schouders op en keek Olivier, die diep in gedachten was, na. Hij draaide zich weer om, en liep nu letterlijk tegen Perth aan.

Efren zette een onzeker stapje achteruit en keek Perth recht in de ogen. “Is Merijn nog buiten?” vroeg hij toen, waarna hij meteen Perths blik negeerde.

Perth keek over zijn schouder en Efren volgde zijn blik. Merijn stond buiten met Wout, en ze lachte hartelijk om hem.

“Aha, nou, euhm, tot ziens,” stamelde Efren terwijl hij langs Perth naar buiten liep.

“Echt waar?” Merijn keek Wout verbaasd aan, waarna Wout vastbesloten knikte. “Nou, dat zullen we dan wel zien...”

“Hé,” brak Efren in, in het gesprek. “Stoor ik?”

Wout schudde zijn hoofd en trapte zijn sigaret uit. “Ik wilde net wat gaan drinken. Merijn is all yours.”

Efren slikte moeizaam en hoopte stiekem dat Wout voorspellende gaven had, maar Efren wist wel beter.

“Nerveus?” vroeg Merijn toen Efren wat aarzelend bleef staan.

“Ja, best wel...” Er spookten allerlei gedachten door zijn hoofd, en hij kon maar niet uitmaken wat hij nou ook alweer tegen haar had willen zeggen. Hij wist alleen maar dat ze er mooi uitzag in haar zwarte feestoutfit.

Er verstreken enige ongemakkelijke momenten waarin Efren zich probeerde te herinneren wat hij tegen Merijn had willen zeggen.

“Over die trash,” zei hij uiteindelijk. “Misschien komt mijn vader nog kijken.”

Merijn fronste even en knikte toen. “Ja, ja...”

“Ik bedoel, kan mijn vader wel gewoon naar binnen?”

“Oh,” zei Merijn, “ja, ik zal het wel even tegen de anderen zeggen. Gerard, toch?”

Efren keek haar even onbegrijpend aan.

“Je vader heet toch Gerard?” Merijn maakte aanstalten om naar binnen te gaan en Efren knikte snel.

“Wacht,” piepte hij toen Merijn de deur open trok, en geschrokken kuchte hij zijn gepiep weg.

“Sorry?”

Efren schudde snel zijn hoofd. “Niks...” Hij draaide zich om en liep de parkeerplaats op terwijl hij achter zich de deur dicht hoorde vallen. Hij schopte woedend tegen een steentje en snoof cynisch toen het steentje tegen een auto aankaatste.

“Pas op dat Olivier het niet merkt, dan zwaait er wat hoor.”

Efren draaide zich geschrokken om en zag Wout op de stoeprand plaats nemen. Hij zette twee dampende plastic bekertjes naast zich neer en stak een sigaret op. “Dat is Oliviers auto, zijn meest dierbare bezit, op Martje na...”

“Oh,” Efren stak zijn handen in zijn broekzak en liep langs de auto. “Roken is slecht voor je stem,” zei hij nonchalant terwijl hij onopvallend probeerde te kijken of hij geen kras in de zwarte lak had veroorzaakt.

“En een slecht humeur verziekt een goed optreden.”

Efren slikte moeizaam en kwam naast Wout op de stoeprand zitten. “Het is gewoon moeilijk...”

“Optreden?”

“Optreden voor Merijn.”

Wout knikte even en bood Efren een van zijn bekertjes aan. Efren rook er even aan en gaf het toen weer terug. “Nee, dank je.”

“Waarom Merijn?” vroeg Wout nadenkend, maar voor Efren antwoord hoefde te geven realiseerde Wout zich al iets. “Oh ja...”

“Ze weet het natuurlijk niet, maar volgens mij hoort ze meteen dat de meeste van mijn liedjes autobiografisch zijn.”

“Aha,” Wout nam een slok van zijn chocolademelk. “Maar dat is toch mooi? Je zult haar vast verrassen daarmee. Ze ligt aan je voeten aan het eind van de avond.”

“Ja, vast...” snoof Efren en hij keek uit over de parkeerplaats. Zo’n vijftig meter verderop stonden wat mensen bij de fietsenrekken, ze zagen er feestelijk uit en deden hem realiseren dat het nu echt moest gebeuren.

“Ik moet me maar gaan voorbereiden...” zei hij terwijl hij opstond. “Kan ik je wel alleen laten?” vroeg hij toen hij naar een groepje meiden knikte. Hij probeerde Wout uit alle macht af te leiden van zijn eigen trillende handen.

Wout knikte vastberaden. “Ik verberg me wel tot ik m’n guest appearance maak bij The Cherry.” Hij stond ook op en liep achter Efren aan richting de deur. Maar toen Efren Wout nog wilde complimenteren met zijn nominatie voor een award, was Wout ineens verdwenen. Verbaasd liep Efren naar binnen, hopend dat Wout wel op tijd terug zou komen.

In de kleedkamer was het een grote chaos. Robert had per ongeluk een mouw van zijn bloes gescheurd en zocht nu in Efrens tas naar een reserve bloes.

Perry was onder de indruk van Roberts blote arm, en trok zelf zijn bloes uit.

“Ik ruil wel met je, Rob!” zei hij terwijl hij de drukknoopjes van Roberts bloes opentrok.

“Gaat dit wel goed?” vroeg David toen Efren naast hem kwam zitten.

Efren haalde zijn schouders op, hij was bijna niet meer in staat te praten nu de zenuwen op volle kracht door zijn lijf gierden. David zonk weg in gedachten en mompelde wat terwijl hij naar een hoek van de kleedkamer schoof.

Efren graaide intussen in zijn tas naar de kleren die Perry zo zorgvuldig voor hen uit had gezocht. Perry had zelfs een bijpassend petje voor Efren gekocht, die hij dankbaar op zette. Nu kon hij tenminste nog een beetje achter de klep van zijn pet schuilen. Terwijl hij de knoopjes van zijn bloes dichtdrukte, kwam Robert naast hem zitten.

“Hoeveel stokken heb jij mee?”

Efren lachte iets te hard en veel te onbeschaamd voor de situatie – hij gaf de schuld aan de zenuwen – toen hij de gespleten drumstok in Roberts hand zag. Hij kuchte verontschuldigend en wees naar zijn tas. “Een hele doos.”

Robert zuchtte opgelucht en diepte de doos uit Efrens tas op. Terwijl Robert nerveus op het houten bankje, de muur en de verwarming timmerde, zakte het volume van de gesprekken die plaats hadden gevonden.

De sfeer bleef bedrukt tot Davids gemompel ineens hoorbaar werd. “Ze zijn allemaal naakt, ze zijn allemaal naakt.” Willem wilde juist een slok van zijn thee nemen, maar begon te grinniken en verslikte zich, wat eindigde in een grote hoestbui.

Op dat moment kwam Martje de kleedkamer in en ze bleef wat verdwaasd staan. “Euhm, alles goed?”

Willem liep inmiddels paars aan en Perry sprong op om hem uit het zicht te houden. “Ja, Willem is even zijn luchtpijp aan het schoonmaken.”

“Ok...” zei Martje aarzelend. “Ik wilde zeggen dat het grootste deel van de gasten er inmiddels is, en dat jullie over een kwartier mogen beginnen.”

“Oh shit...” Robert stond snel op, duwde Perry en Willem aan de kant en rende de wc in. Efren zat onzeker om zich heen te kijken, bang dat ze het kwartier niet zouden overleven.

“Nou, dan laat ik jullie maar weer alleen...” Martje draaide zich snel om en haastte zich de kleedkamer uit. Efren had haar dolgraag willen volgen, de geluiden die Robert veroorzaakte, maakten zijn benen nog papperiger dan ze waren.

*****

Efren vergat alles wat er plaats had gevonden zodra hij een halfuurtje later op het podium stond. Willem zong de sterren van de hemel, gezien het feit dat hij juist een heftige aanslag op zijn luchtpijp had overwonnen. Hij verbaasde zelfs Efren toen hij midden in Let Me Entertain You, het openingslied van hun eerste set, het podium afsprong en door de zaal rende. Bij Martje aangekomen sprong hij op de tafel en deed verscheidene dansjes waar hij vast langdurig op getraind had met Perry. Efren ving Perry’s trotse blikken op, en vergat daardoor bijna zijn refreinpartij mee te zingen. Willem ging zo op in zijn show, dat hij maar net op tijd terug was op het podium om zijn trompet te voorschijn te toveren.

Toen het nummer af was gelopen, gebruikte Perry het applaus om naar de bandleden te roepen dat de trompet dus echt geen dom idee was geweest, en Efren kon slechts grijnzend antwoorden.

Hun eerste set bestond voornamelijk uit recente populaire nummers, zodat het publiek meteen in een feeststemming kwam. Willems enthousiasme in het eerste nummer wierp tijdens het volgende nummer al meteen z’n vruchten af. Perth stond als eerste op de dansvloer, en Merijn en Martje volgden hem snel, waarna ook de andere klasgenoten los gingen. Efren keek voorzichtig van Merijn naar Perth, en probeerde te ontdekken wat er tussen die twee speelde. Merijn had hem vast niet zonder reden uitgenodigd voor haar eigen examenfeest.

Geleidelijk werd de muziek iets harder, en Efren merkte dat iedereen steeds meer in zijn element kwam. Na enkele nummers verruilde Efren de piano voor het drumstel, waarbij hij de emmer voorzichtig aan de kant schoof. Hij vroeg zich af of Robert nu naar de emmer toe zou rennen als hij alsnog moest overgeven, of dat hij zijn zenuwen inmiddels ook kwijt was geraakt.

Het drummen was een prettige afwisseling na het pianospelen. Efren kreeg van pianospelen altijd zere schouders, omdat hij zich volgens Perry niet genoeg ontspande, maar met het drummen kon hij z’n armen altijd weer losschudden. Hij ging dan ook helemaal uit zijn dak toen ze bij de zwaardere rocknummers belandden en hij wat drumstokken kapot mocht slaan.

Na een halfuurtje optreden kondigde Willem aan dat ze even pauze gingen houden, en meteen startte geluidsman Ruud een cd in om de sfeer erin te houden. Efren liep grijnzend het podium af, terwijl hij op Roberts hoofd verder drumde.

In de kleedkamer ging Willem iedereen langs en zoende ze op hun voorhoofd. “Ik hou van jullie allemaal! Getver Efren, je pet is helemaal nat...”

Efren deed zijn petje af en zag dat het doorweekt was van het zweet, en toen pas voelde hij dat het zweet hem ook op de rug stond.

“En daarom, lieve broeders,” begon Perry terwijl hij een schone bloes uit zijn tas pakte en de mouwen er vanaf scheurde.

“Ja, ja, meerdere bloezen, slim,” mompelden de anderen terwijl ze flessen water leegdronken.

Javier kwam uitgelaten de kleedkamer binnen rennen. “Ik hou van jullie allemaal!” riep hij terwijl hij hen een voor een op het voorhoofd zoende.

“Goh, waar hebben we dat vaker gehoord,” grijnsde Efren. “En ja, ik weet dat m’n pet zeiknat is,” voegde hij daaraan toe toen Javier hem verbaasd aan keek.

“Wim, jouw nummer was al een groot succes, hebben jullie gezien dat-...” Javier begon geamuseerd te vertellen terwijl Efren en de anderen wat beschaamd lachten.

“Sjaan, we waren erbij...” zei Willem tussen twee slokken water door.

“Ja, maar ik dacht dat jullie het misschien niet goed konden zien, door de belichting enzo...” verontschuldigde Javier zich.

Plotseling bedacht Efren zich iets. Hij had inderdaad niet veel van de zaal kunnen zien toen hij drumde. “Javier, heb jij mijn vader binnen gelaten of hem misschien gezien?”

Javier ging naast hem zitten en keek bedenkelijk. “Nee... maar ik heb ook niet de hele tijd bij de deur gestaan...” Zijn gezicht betrok iets. “Terwijl ik dat wel moet doen. Ik ga weer.”

Hij stond op en verdween de gang in.

Willem ging languit op een bankje liggen en haalde een papier uit zijn kontzak. “Ok, de volgende set wordt langer,” zei hij, waarna hij de details verduidelijkte. “Efren, ben je klaar voor je grote doorbraak als wonderkind?”

Efren grijnsde en verslikte zich bijna in een slok water. “Ik ben geen kind, maar wel klaar voor een solocarrière als mijn nummer een groter succes blijkt dan dat van jou.”

Robert grinnikte zachtjes, maar hield plotseling op toen Perry Efren een vuile blik toewierp.

“Kom op, Perry,” suste David. “Efren maakte maar een grapje.”

“Hmm,” murmelde Perry terwijl hij naast Willem ging zitten. “Ik dacht dat Wim en ik daar het monopolie op hadden...”

Efren vroeg zich af of hij niet een beetje te vroeg had gejuicht. Na hun pauze was het rustig geworden in de zaal, en hij had zelfs het idee dat er heel veel mensen waren verdwenen. “Waar is iedereen?” vroeg hij aan Ruud toen hij problemen met zijn microfoon veinsde.

“Buiten, ik zet zo het volume wel hoog om iedereen weer naar binnen te lokken.”

Efren slikte angstig, bang dat er nog steeds geen publiek zou zijn als zijn liedje over een minuut of vijf in première zou gaan.

“Werkt het weer?” vroeg Willem bezorgd terwijl hij over de vleugel leunde.

Ruud sloeg Efren op zijn schouder, “Werkt prima.”

“Ok, spelen dan.” Willem liep terug naar zijn microfoon en heette het publiek weer welkom.

Met lichte tegenzin knikte Efren naar Robert dat ‘ie kon aftellen, hopend dat het eerste liedje goed genoeg zou zijn om de mensen weer binnen te krijgen.

Halverwege het liedje stond er nog steeds niemand op de dansvloer, en Efren begon weer bang te worden. Vanuit zijn ooghoek spotte hij de emmer achter het drumstel staan, en hij vroeg zich af of hij die nu misschien zelf nodig zou hebben. Optreden voor een klein publiek was nog erger dan dat Merijn zou ontdekken dat bijna al zijn liedjes over haar gingen.

Hij speelde zijn partij op de automatisch piloot, en probeerde Merijn te ontdekken in de zaal. Hij zag haar niet, maar merkte toen op dat Wout de zaal binnenkwam, gevolgd door een enorme stoet meisjes, waar alle jongens weer achteraan kwamen. Wout rende de dansvloer op en haalde verontschuldigend zijn schouders op.

Efren kon een glimlachje niet onderdrukken. Precies op tijd. Willem kondigde het liedje af, en draaide zich daarna om naar Efren.

“Zoals jullie misschien al gehoord hebben, schrijven we ook onze eigen muziek. Het volgende nummer is van Efren.”

Efren haalde hortend en stotend adem, en probeerde beleefd te glimlachen naar het publiek.

“Hé, psst,” hoorde hij links achter zich, en terwijl hij naar Robert keek voelde hij de emmer tegen zijn been aanschuiven.

“Bedankt,” zei Efren, en zijn stem was door de hele zaal te horen doordat Ruud het volume van zijn microfoon al geheel open had gedraaid. “Willem...” voegde hij er snel aan toe, waarna hij zijn handen afveegde aan zijn broek en iets verschoof op zijn kruk. Daarna gaf hij Perry het teken om te beginnen.

*****

Olivier lag al bijna twee uur op zijn buik over de dakrand van de gymzaal naar het parkeerterrein te staren. Wout, die hem een halfuurtje tot last was geweest, was inmiddels naar de gymzaal vertrokken, nadat hij zich met moeite door een groep meiden naar binnen had geworsteld. Wout leek wel een andere man, zoals hij met opgeheven hoofd de brandtrap af was gelopen, als ware het een showtrap.

Snel had Olivier toen zijn telefoon weer tevoorschijn gehaald, waarna hij geobsedeerd naar het schermpje had zitten kijken om meteen te kunnen reageren mocht hij een sms krijgen. Maar hij kreeg geen antwoord. Toen hij een tweede bericht had verstuurd ook niet, en nu stond hij op het punt om maar te bellen. Met trillende vingers typte hij het nummer in, er hing meer dan zijn waardigheid van dit telefoontje af. Zijn imago zou vanavond kapotgemaakt kunnen worden. Ingespannen luisterde hij hoe zijn telefoon drie keer overging, en toen nog eens.

“Vijf keer...” sprak Olivier zichzelf streng toe. “Anders heb ik gewoon pech.”

De telefoon ging nog eens over zonder opgenomen te worden.

“Maar misschien heeft ‘ie een voicemail die na tien keer geactiveerd wordt,” zei Olivier tegen de telefoon. En dus wachtte hij nog vijf keer.

De telefoon werd echter niet opgenomen, en hij kreeg geen voicemail. Een dame verzocht hem alleen vriendelijk om het later nog eens te proberen.

“Fuck,” riep Olivier gefrustreerd terwijl hij aanstalten maakte om zijn telefoon ver weg te gooien.

“Hé, kom van dat dak af!” riep Willem ineens, waardoor Olivier weer terug in de werkelijkheid kwam.

“Je hebt inmiddels wel pauze verdiend in je observatietaken, je moet zo echt even binnenkomen.”

Olivier ging staan en keek verbaasd over de dakrand.

“Nee, niet springen!” riep Perry ineens terwijl hij zijn glas op de grond zette en met gespreide armen langs de muur rende.

Olivier schudde lachend zijn hoofd en liep naar de brandtrap.

“Thank the Lord. He has been saved, amen!” gilde Perry. Hij was op zijn knieën gevallen en richtte zich tot de hemel.

“Drama queen...” fluisterde Willem.

Perry was inmiddels weer opgestaan en pakte zijn glas whisky van de grond op. “Nou, kom op lekkertje, jij moet naar binnen want Wim en ik moeten nog even wat repeteren voor de volgende set, en dat mag jij niet zien!” Olivier schrok toen hij op zijn kont geklopt werd en rende snel naar binnen.

Terwijl Olivier langs de verlaten tafel liep waar hij Perth bij Martje achter had gelaten, hoorde hij veel gelach en gepraat achter het zware gordijn vandaan komen. De sfeer was duidelijk sterk veranderd sinds hij voor het feest van het buffet had staan snoepen, en hij had zin om zich ook in het feestgedruis te gooien.

“Sorry, mag ik je hand even zien?” Iemand tikte Olivier op zijn schouder, en hij keek verbaasd achter zich. Javier stond grijzend naar hem te kijken. “Iemand noemde me de bouncer, dus ik controleer iedereen die naar binnen wil.”

“Maar je laat je beste vriend toch wel naar binnen zonder kaartje,” Olivier sloeg zijn arm om Javiers brede schouders en klopte hem op zijn rug.

“Nou,” begon Javier, toen plotseling het gordijn opengetrokken werd en er een groepje meiden langs hen denderde. Olivier zag op dat moment niet meer dan zongebruinde huid en korte jurkjes en zonder aandacht aan Javier te besteden, volgde hij hen. In de gang hield hij stil, hij kon ze wel horen, maar niet zien. Voorzichtig ging hij op het geluid af en hij trof de meiden in een van de kleedkamers aan. Hij verschool zich achter een openstaande deur en keek voorzichtig om het hoekje naar binnen. De meiden verdrongen zich rond een andere deur, en Olivier kwam er met een schok achter dat hij zich vroeger altijd omkleedde in deze kleedkamer. De meiden bevonden zich in de mannenkleedkamer en staarden door een sleutelgat naar de kleedkamer waar de band zich omkleedde.

Razendsnel wurmde Olivier zich uit zijn krappe schuilplaats en ging in de deuropening staan, waarna hij kuchte.

“Oh, haha. Haai,” zei een van de blonde meiden die Olivier herkende van de klassenfoto van Martje.

“Hoi, ik wilde even naar de euhm... wc,” Olivier wees naar de wc-deur en hoopte dat de meiden in zijn trucje zouden trappen. Ze giechelden en liepen in een rij langs hem, waarbij hij hen nadrukkelijk goedkeurend nastaarde.

Toen ze uit het zicht waren verdwenen, sloot hij snel de deur en liep naar de tussendeur tussen de twee kleedkamer. Hij boog zich naar het sleutelgat en zag dat hij het inderdaad bij het goede eind had: hij had rechtstreeks zicht op...

“Wout?” Olivier was overeind gesprongen en trok de deur open. “Wat doe jij nou hier?”

Wout keek geschrokken op van het papier waar hij ingespannen naar had zitten staren. Hij zat tussen Efren en Robert, die allebei ook verbaasd opkeken. De gitaar in Efrens handen zoemde nog licht na, maar werd niet meer bespeeld.

Wout stond snel op en duwde Olivier de kleedkamer uit. “Sst, kleine verrassing voor m’n zusje.” Hij draaide zich om naar de andere twee jongens. “Dat was wel een heldere toon, hè?” En zonder tegenspraak van Olivier te dulden sloot hij de deur.

Olivier stond alleen in de kleedkamer en keek verbouwereerd om zich heen terwijl hij naar woorden zocht. Nou, als Wout een verrassing voor zijn zusje mocht uitvoeren, dan kon hij dat ook. Hij liep naar de spiegel, sloeg even op zijn wangen, snoof diep in door zijn neus en trok zijn witte overhemd nonchalant uit zijn broek. Daarna draaide hij zich naar de deur die naar de gymzaal leidde, en trok die wild open. Hij stond tussen twee tribunes en had pal zicht op het podium; een tevreden lachje ontvouwde zich over zijn gezicht. Er was een cd opgezet terwijl de band even pauzeerde en de meeste mensen stonden op de dansvloer, zonder aandacht aan hem te besteden. Snel sloop hij langs het podium naar de tafel van de geluidstechnicus, maar hij werd plotseling bij zijn arm gegrepen.

“Ho!” riep hij protesterend, maar Merijn had hem stevig vast en trok hem mee naar de dansvloer waar ze wild met hem begon te dansen. Olivier liet zich heen en weer slingeren over de vloer, en vergat zijn eerste scepsis.

“Je neemt ’t wel serieus hè?” vroeg Merijn terwijl hij een interessant danspasje deed. Daarna lachte ze even.

“Dansen is gezond!” riep hij boven de muziek uit, waarna hij nog meer ingewikkelde danspasjes uitvoerde. Merijn had inmiddels de slappe lach gekregen en schudde haar hoofd.

“Ik bedoel het voorkomen van die trash. Ik hoorde van Wout dat je anderhalf uur op hebt dak hebt gelegen.”

“Oh, dat ja... Ach, het is een mooie avond.”

De wilde muziek stierf inmiddels weg en maakte plaats voor een schuifelnummer. Olivier kwam even op adem en volgde Merijn naar de bar, waar hij een biertje van haar kreeg.

“Waar is Martje?” vroeg Olivier terwijl hij speurend door de zaal keek. Merijn haalde haar schouders op en wees naar twee lege stoelen aan een van de tafels.

“Hé, vind jij ook niet dat Wout een beetje raar doet?” vroeg Merijn nadat ze een slok van haar bier had genomen. “Hij loopt al de hele avond te verkondigen dat er helemaal geen trash komt.”

Olivier verslikte zich in zijn bier en vocht tegen de blos die op zijn wangen verscheen. Misschien was dit het moment waarop hij zou moeten bekennen, maar er ontstond een prachtige excuus in zijn brein. “Zou hij soms dat gerucht verspreid hebben in de hoop de aandacht van zijn verschijning af te leiden? Jeetje, hij had ook niet kunnen komen...”

Merijn schudde haar hoofd. “Nee, dat geloof ik niet.” Ze keek bedachtzaam in de verte, en Olivier hield wijselijk zijn mond dicht nu Merijn diep nadacht. Hij keek over zijn schouder door de zaal, een ander gespreksonderwerp zoekend. Plotseling zag hij Martje bij de ingang van de zaal staan, ze stond met Willem te praten die haar even om de hals vloog en daarna beschaamd een buiginkje voor haar maakte. Toen liep hij verontschuldigend bij haar weg in de richting van de kleedkamer. Martje keek even om zich heen en rende daarna vlug naar Olivier en Merijn toe.

“Die sluwe Willem heeft een plannetje en hij wil me niet vertellen wat het is!” riep ze buiten adem.

“Oh?” zeiden Merijn en Olivier tegelijk, maar Olivier zag dat Merijns verbazing niet oprecht overkwam.

“Oh,” zei hij toen lachend, zich realiserend wat hij net in de kleedkamer had gezien, maar op dat moment voelde hij een harde trap tegen zijn scheen. “Auw!”

“Wat?” Martje keek hem smekend aan, maar Merijn bleef met regelmatige schoppen onder de tafel zijn schenen bewerken.

“N-niets... ik moet even naar de wc.”

Olivier stond vlug op en liep naar de kleedkamer van The Cherries. Hij moest Willem iets vragen.

*****

Perth liep te ijsberen over de gang en wierp een blik op zijn horloge. Het was al ver na twaalven en het feest was voorbij, maar hij stond nog te twijfelen tussen Martje en Merijn. Eigenlijk was het wel duidelijk dat ze allebei andere dingen aan hun hoofd hadden en dat hij daar geen verlossing in kon brengen. Er was te veel gebeurd om zijn Martje-zaken af te kunnen maken, en nu hij een glimp had opgevangen van Merijn met die blonde, wist hij dat zij ook off limits was.

“Hé,” hoorde hij achter zich, en hij draaide zich om naar de stem. Een van Merijns vriendinnen stond achter hem, het meisje met de meest Nederlandse naam. Iets met Jan.

“Wat doe je?” vroeg ze terwijl ze op een afstandje bleef staan.

“Beslissingen nemen,” zuchtte hij.

Ze knikte langzaam, maar leek niet echt geïnteresseerd in hem. Ze keek om zich heen en wierp een blik door de glazen deuren naar buiten. “Zeg, heb jij...”

“Nee, ik heb niet Condom guy gezien. Sorry,” zei hij verontschuldigend. Hij vond het vervelend voor haar dat ze de hele avond alleen maar achter die jongen aan had gelopen, maar dat deed hem ook iets over zichzelf realiseren.

“Zeg,” zei hij terwijl hij zich even uitrekte en ervoor zorgde dat zijn buik onder zijn t-shirt vandaan piepte. “Wil je nog wat drinken van me?”

Het meisje glimlachte en bloosde licht.

“Kom,” hij sloeg zijn arm om haar schouder en nam haar mee naar de gymzaal, waar hij haar even bij haar vriendinnen parkeerde zodat hij wat te drinken kon halen. Tegen de tijd dat hij de laatste twee bierflesjes had gevonden, stonden er meer mensen in de zaal, waaronder Olivier. Aangezien het blonde meisje niet aanspreekbaar leek op het moment – Perth wierp een jaloerse blik in de richting van het podium – ging hij maar naast Olivier staan, die op een bezem leunde en in de verte staarde. Olivier leek ook betoverd door de muziek die de pianist produceerde en hij reageerde niet op de prietpraat die Perth produceerde.

Olivier schrok pas wakker nadat hij even zoekend om zich heen had gekeken. “Waar is Wout eigenlijk?”