MiZ: Hoofdstuk 6 – Het Kersje op de Taart

Door: Hestia ([email protected])

Merijn stapte de trein uit en bleef even twijfelend op het perron staan. Ze wist niet meer precies waar hij woonde, maar ze zou het wel vinden. Ze liep de trap af en staarde naar de woonwijk met de honderden huizen die allemaal op elkaar leken. De enige afwijkingen waren de tuinen: sommigen waren netjes en goed onderhouden, in de anderen stonden de hortensia’s huizenhoog. Ze ritste haar jas dicht en sloeg een willekeurige weg in, hopend dat het niet ging regenen. De zon had zich de hele dag nog niet laten zien en er hing een donkere lucht boven Utrecht. Net zoals op haar verjaardag bijna twee jaar geleden. De dag waarop ze Efren ontmoette.

Ze zocht haar weg in de woonwijk en liep langs geurende seringenstruiken en stinkende vuilnisbakken terwijl ze haar hoofd afkeurend schudde. Ze moest eens ophouden steeds aan hem te denken. Hem constant tegenkomen was al erg genoeg. Toen ze op de gok een straat insloeg, hoorde ze ergens iemand pianospelen. Ze bleef stokstijf stil staan. Efren...

Ok, ze was dus in de goede straat, nu hoefde ze alleen nog maar naar het goede huis te zoeken. Die was snel gevonden toen ze tussen de buxushaagjes een bord met “Huis, Tuin en Keuken-catering” zag staan.

*****

“Wim?”

“Ja?” Willem keek op van zijn volgeschreven papier en keek Martje vragend aan. Hij zag dat ze haar ogen snel neersloeg en ze op het papier vestigde.

“Uhm, wat doe je?”

Willem overhandigde haar het papier en liet het Martje zelf bekijken. Het had toch met haar van doen.

“Setlist?”

Willem knikte. “Wat vind je ervan?”

Martje lachte. “Lijkt me leuk, vooral dat begin!”

“Uhu, kan ik eindelijk eens m’n Robbie Williams-imitatie uit de kast halen.”

Martje lachte weer en liet haar ogen verder over de lijst glijden, maar Willem bedacht zich plotseling iets. Hij trok het lijstje uit haar handen en boog zich er snel weer overheen om wat dingetjes door te krassen, en vooral de surpriseact voor haar verborgen te houden.

“Het is nog niet definitief hoor, maar ik zal niets meer aan het begin veranderen.”

Martje had niets gemerkt van zijn geheimzinnige gedrag en ging verder met haar eigen lijstjes. Het bleef een tijdje stil, tot het Willem opviel dat Martje hem weer aan zat te kijken.

“Wim?” vroeg ze weer.

“Ja?”

“Waarom zit je eigenlijk hier te werken, en niet thuis of in de repetitieruimte?”

Willem krabde zich op zijn achterhoofd en keek even naar het plafond. “Thuis is het niet zo gezellig, en tja...” Hij liet zijn pen op de tafel vallen en rolde ermee rond.

“Oh?” Martje fronste en keek hem bezorgd aan.

“Hm...” begon hij, terwijl hij zich afvroeg of hij Martje moest vertellen over Sigrid.

“Hey, kinders,” Olivier schoof de schuifpui open en stapte de keuken binnen. “Net als vroeger hoor, alleen de kleurpotloden missen,” zei hij terwijl hij afwisselend Willem en Martje aankeek. “Ik laat jullie weer alleen hoor, ik moet aan het werk.” Hij pakte Poema op, die zich om zijn benen had gekruld, en verdween naar boven.

Willem staarde hem verbaasd na, waarna hij met gefronste wenkbrauwen naar Martje keek. “Olivier aan het werk?”

Martje haalde onverschillig haar schouders op. “Misschien gaat ie z’n wetenschappelijke wietplantjes stekken.”

“Wiet?” vroeg Willem grijnzend. “Misschien moet ik hem daar bij gaan assisteren dan!” Hij maakte aanstalten om op te staan, maar barstte in lachen uit toen Martje hem geschrokken aankeek. Hij ging snel weer zitten en keek haar schuldbewust aan.

“Sorry, ik rook niet.”

“Maar ik wel!”

Willem draaide zich om en zag Wout tussen de schuifdeuren staan. Hij gooide juist een peuk op de grond en blies zijn laatste rookwolkje uit voor hij neuriënd naar binnen stapte.

“Hoi,” grijnsde hij.

Willem wisselde een verbaasde blik uit met Martje voor hij zich op Wout richtte. “Waarom ben jij zo vrolijk?”

“Heb net achterstallig loon gekregen en ben het gaan vieren in het winkelcentrum.” Hij boerde even, wreef over zijn buik en pufte uit waardoor zijn wangen opbolden.

“Wat heb je gedaan?” riep Willem vertwijfeld uit.

Wout legde zijn tas op tafel, grabbelde er in en liet een enorme reep chocola aan Martje en Willem zien. “De andere heb ik al op, en daarvoor heb ik een groot stuk kersenvlaai bij m’n koffie gegeten.”

“En geen puistje of vetrol te zien...” zei Martje zuchtend.

Wout bloosde even en liet zich op een keukenstoel vallen. “Wil je ook een stukje?” Hij hield hun de chocoladereep voor, maar Willem en Martje schudden beiden afkeurend het hoofd.

Ze bleven even stil, waarbij Willem afwisselend naar Martje en Wout keek, die beiden ook maar wat om zich heen keken. De stilte werd op een gegeven moment een beetje ongemakkelijk en Willem bestudeerde de bruine vlekken op een banaan in de fruitschaal.

“Goh, ik ben wel een showstopper, of was het hier al doods voor ik binnen kwam?” vroeg Wout na een tijdje.

Willem keek Martje aan en zag dat ze wellicht wat teleurgesteld haar schouders ophaalde. Ze keek hem niet meer aan en speelde afwezig met de stapeltjes papier op tafel.

“Ik moet even wat telefoontjes plegen...” zei ze toen, waarna ze haar spullen oppakte en naar boven vertrok.

“Is ze nog steeds een beetje down?” vroeg Wout zachtjes terwijl ze de voetstappen van Martje weg hoorden sterven.

“Ik weet het niet... Een halfuurtje geleden leek ze ok. Pas toen Olivier binnen kwam bevroor ze een beetje.”

Wout knikte begrijpend. “Stoorde hij jullie soms in iets?”

Willem haalde zijn schouders op en pakte de bruine banaan van de fruitschaal. “We hadden het over niets bijzonders,” zei hij terwijl hij er aan terugdacht. Hij verzonk even in gedachten en Wout zakte mistroostig onderuit in zijn stoel.

“Jemig... jullie waren vast een gezellig stel,” zei Wout terwijl hij vermoeid zuchtte.

“Sorry,” zei Willem. “Ik dacht weer even aan...-” hij bleef midden in de zin hangen en ging overeind zitten. “Sigrid! Ik wilde haar over Sigrid vertellen, maar ik vergat het toen Olivier binnen kwam.”

Wout ging ook overeind zitten en keek Wout indringend aan. “Heb je haar nog steeds niet over Sigrid verteld?”

“Nee, en waarom zou dat moeten?”

Wout keek hem geïrriteerd aan en verschenen blosjes op zijn wangen. “Omdat zij ook recht heeft om te weten waarom je haar als surrogaatzusje behandelt?”

*****

“Thanks man!” Met een grote grijns op zijn gebruinde gezicht drukte Perth zijn telefoon uit en keek Merijn stralend aan.

“Ik heb,” stamelde hij, zoekend naar woorden, “prijs gewind-”

“Gewonnen,” verbeterde Merijn hem automatisch.

“Ik was tweede prijs, maar winnaar heeft met jury geslapen en is nu disgequalified.”

“Gediskwalificeerd.” Merijn keek niet op van haar werk, bang dat Perths aanbod om samen een wereldreis te gaan maken nu in de prullenbak zou verdwijnen.

“Ik heb open vliegtuigticket gewonnen, van Sydney naar anywhere, en in september kan ik meedoen aan twee wedstrijden nu!” Perth was opgesprongen en liep als een hyperactieve labrador door het theehuis.

“Kus me!” riep hij terwijl hij Merijn van haar barkruk optilde en met haar door de ruimte zwierde.

Merijn gaf hem een bescheiden zoen op zijn wang, en Perth merkte haar terughoudendheid op. Hij zette haar terug op de barkruk en ging tegenover haar zitten.

“What’s the matter?”

Merijn zette snel een streep onder de rekensom die ze gemaakt had en keek Perth zuchtend aan. “Ik kan niet met je mee gaan...”

“What? Waarom niet?”

“Als jij van plan bent om de hele wereld af te reizen, dan kan ik je echt niet volgen. Met mijn banksaldo kom ik niet verder dan een retourtje Sydney, laat staan dat ik dan nog verder met je mee kan reizen naar die andere surfwedstrijden.”

Perths hoopvolle grijns veranderde in een verdrietige frons.

“Maar reizen met jou is leuker dan alleen! Jij... jij bent dan het kersje boven op de taart.”

Merijn glimlachte dankbaar.

“Kan je ouders niet helpen?” vroeg Perth voorzichtig.

“Misschien... ik zal ze het eens vragen.”

“Asjeblieeef?” Perth leunde over de toonbank en keek haar lang aan. “Asjeblieeeef?” Zijn bruine ogen leken zich met tranen te vullen omdat hij weigerde te knipperen, maar er vormde zich ook een brutaal glimlachje om zijn lippen.

Merijn knikte bevestigend en ging daarna weer aan het werk. De rest van de middag bleef ze zich afvragen hoe ze haar ouders precies om hulp kon vragen. Toen ze na het eten met haar vader in de keuken stond, was ze met haar gedachten bij haar geldprobleem.

“Goh, die Perth is wel een geval apart, of niet?” vroeg Bram grijnzend terwijl hij de keukendeur even opende. Vanuit de badkamer klonk luid gezang van Perth die een Nederlands kinderliedje zong.

Merijn lachte even, maar niet van harte. Ze kon haar ouders toch onmogelijk om duizend euro vakantiegeld gaan vragen?

“Is hij nou eigenlijk je vriendje?”

Merijn bloosde even en zette snel wat borden in de vaatwasser om haar rode wangen te verbergen.

“Ik moet wel zeggen dat hij erg goed helpt hoor. Is hij nou al klaar met het verven van de bovenverdieping?” vroeg Bram.

“Gezien de hoeveelheid verf op zijn kleren, heeft ie hele andere dingen gedaan met die verf,” mengde Sammie zich in het gesprek terwijl ze de deur naar de bijkeuken opende en hen de inhoud van haar wasmand liet zien. Hij was tot de rand toe gevuld met vieze kleren van Perth.

“Maar eigenlijk mogen we niet klagen, hij kost geen fluit!” zei Sammie goedkeurend.

“Oh?” Merijn keek haar moeder vragend aan. “Hoeveel krijgt Perth dan?”

“Het is zo’n goedzak,” zei Bram toen. “Hij doet het voor kost en inwoning.”

Merijn keek haar ouders verbaasd aan. “Krijgt hij helemaal geen loon?”

“Nee, hij vond jouw gezelschap kennelijk voldoende.”

Merijn glimlachte bedeesd, maar snapte nu ook waarom haar vader zich had afgevraagd of Perth haar vriendje was.

“Trouwens, nu we het toch over loon hebben...” zei Sammie nadat ze de wasmachine vol had geladen, en de bijkeukendeur weer dicht had gedaan. “We moeten ook maar eens bespreken wat we Merijn geven voor haar inzet in het theehuis. Jij bent ook al bijna een jaar salarisloos door het leven gegaan.”

Merijn voelde een prettige rilling door haar lichaam gaan. Een heel jaarsalaris zou haar nu wel erg goed uitkomen. Ze keek haar ouders hoopvol aan en wenste dat ze meteen om de tafel zouden gaan zitten.

“Daarnaast verdien je ook nog een cadeautje omdat je geslaagd bent...” Bram legde zijn hand op Merijns schouder en duwde haar in de richting van de eetkamer.

“Pap, ik wil heel graag met Perth weg, een tijdje reizen, misschien ergens een vrijwilligersproject ondersteunen,” zei Merijn toen snel. Ze moest even ademhalen en haar vader keek haar toen trots aan.

“Dus je hebt een beslissing genomen? Kunnen al die vreselijke folders nu bij het oud papier?” Hij wees naar de stapeltjes voorlichtingsfolders die overal door het huis verspreid lagen.

“Ik denk het, ja...”

“Prima, wil je koffie?”

*****

“Koffie?” Efren hield zich maar bezig met de koffie om zo min mogelijk met zijn vader en moeder in één kamer te hoeven zitten. De spanning was te snijden, en Efren werd er bijna misselijk van. Het ergste was nog wel dat zijn ouders naast elkaar op de bank zaten om zijn toekomst te gaan bespreken. Alsof hij een kind was dat niet voor zichzelf kon beslissen.

Met een dienblad vol kopjes kwam hij de kamer weer in. Hij zette het op tafel en liet zich toen in een stoel vallen, vastbesloten om deze schijnvertoning zo kort mogelijk te laten duren.

“Dus, hoe zit het met je aanmelding?” vroeg zijn vader streng. Efren keek hem niet in zijn ogen, maar richtte zich op Gerards glimmende kale kop.

“Dat had ik toch al gezegd,” snauwde Margriet. “Hij heeft nog niets opgestuurd.”

Efren zuchtte vermoeid. “Nee, ik heb nog niets opgestuurd omdat het me allemaal niets lijkt.” Efren keek de kamer wat rond en fixeerde zijn blik daarna op de voortuin, hopend dat zijn ouders zouden inzien dat dit gesprek niets op zou lossen.

“Geen University College?”

Efren produceerde een ongemeend glimlachje. “De inschrijving en toelatingsperiodes zijn allang verstreken...”

Gerard trok wit weg, waarna de kleur in alle hevigheid terugkwam waardoor hij donkerrood werd. “Ondankbaar jong! Al die moeite die ik voor je heb gedaan om referenties voor je te krijgen!” snauwde hij.

“Gerard!” schreeuwde Margriet, waarna ze allebei tegelijk opstonden en tegen elkaar begonnen te snibben.

Efren ademde langzaam tien keer in en uit, voor hij ook opstond en een rauwe kreet uitte.

“Kappen nou! Waarom moeten jullie je zo met mij bemoeien? Als jullie je eerder in mij hadden verdiept-...”

“Dan wat? Dan had je nu wel naar ons geluisterd?” vroeg Gerard met ongeloof in zijn stem.

“Nee, dan wisten jullie wel dat ik het leren op den duur goed zat zou worden. Jullie weten niet hoe het voelt om altijd de slimste van de klas te zijn, om drie extra vakken te volgen omdat je vader dat een goed plan vindt,” Efren stopte even om zijn vader beschuldigend aan te kijken. “Ik heb inderdaad m’n best gedaan de afgelopen 14 jaar, maar nu ben ik het leren spuugzat.”

“Wat wil je dan gaan doen?” kaatste Gerard boos terug. “Ik denk niet dat je moeder het goed vindt als je hier gaat zitten niksen.”

“Oh, maar het kan jou eigenlijk niets schelen als ik hier zit te niksen, want jij bent toch ver weg in Berlijn. En dan stuur je me wel een drumstel of nieuwe gitaarsnaren, maar dan keur je het weer af als ik zeg dat ik verder wil in de muziek.” Efren slikte even en keek boos van zijn vader naar zijn moeder. Margriet was op het puntje van de bank gaan zitten, en keek boos naar Gerard.

“Gerard, hoe durf je me “z’n moeder” te noemen...” zei ze zachtjes, waarna ze Efren even aankeek en hem toeknikte. “Efren, wat jij wilt is goed hoor.”

Gerard keek vol ongeloof naar Margriet. “En weet hij dan wel wat hij wil? Hij heeft zich gewoon het hoofd gek laten maken door iemand...”

Efren zakte weer op zijn stoel, hopend dat hij deze slag gewonnen had.

“Heb je soms een nieuw vriendinnetje?” vroeg Gerard, waarbij hij een bedenkelijk gezicht trok.

Efren snoof, maar hield zijn gezicht in de plooi. “Ja... Sigrid,” zei hij na kort getwijfeld te hebben.

Er brak een trotse lach op het gezicht van Margriet door, en ze zuchtte opgelucht.

“En wat wil zij?”

“Dat ik muziek ga maken,” reageerde Efren, terwijl hij even aan Willem dacht. “Maar ik wil ook nog iets anders.”

Gerard liet zich verslagen op de bank vallen. “Nou, alles is beter dan de muziekbusiness, dus laat het maar horen.”

“Ik wil naar de koksschool.” Efren keek weer even uit het raam en zijn blik viel op het bord in de tuin van de buurvrouw.

*****

“Kom op, tijd om naar bed te gaan.” Olivier had zich al anderhalf uur aan het gegiechel van Willem en Wout zitten irriteren en nu vond hij het mooi geweest. “Martje, kom op... het wordt morgen een lange dag. Volgens mij kan je beter naar bed gaan.”

Martje wierp hem een boze blik toe en bleef stug tussen Wout en Willem zitten, die Oliviers gebod niet eens opgemerkt hadden. Zij keken ingespannen naar de televisie en maakten hun eigen nasynchronisatie van een saaie dramafilm. Martje zat er grijnzend tussen en besteedde helemaal geen aandacht aan de map die Merijn eerder die avond langs had gebracht.

Olivier stond op en liep naar de keuken. Terwijl hij onnodig in keukenkastjes rommelde, probeerde hij koortsachtig iets te bedenken om Martjes aandacht af te kunnen leiden van die twee nietsnutten. Ze had haar rust nodig en ze was op dit moment helemaal niet met haar gedachten bij de laatste voorbereidingen voor het eindexamenfeest. Olivier had liever dat ze nu nog even samen met hem wat dingen doorsprak, dan dat ze morgen strak stond van de stress en er geen land met haar te bezeilen viel.

Toen Olivier aan de keukentafel ging zitten, zag hij een roddelblaadje van zijn moeder liggen. Hij bladerde er afwezig doorheen, maar schrok op toen hij Lonneke in een sexy jurk spotte. Ze hing aan de arm van een of andere zanger die in haar decolleté probeerde te kijken, en in een schreeuwend lettertype werd ze de setslet van 2004 genoemd. Olivier liet zijn blik over het artikeltje gaan en slikte moeizaam toen hij Wouts naam las.

“Hey, wil je ook nog cola?”

Olivier keek over zijn schouder en sloeg het blaadje snel dicht toen hij Wout in de deuropening zag staan.

“Euhm, ja. Lekker.”

Wout pakte schone glazen en kwam aan de tafel zitten. “Er is reclame, moet even m’n keel smeren. Ik krijg door dit soort avonden wel zin om weer nasynchronisatiewerk te gaan doen. Lekker makkelijk, niemand die je herkent op straat.”

“Hmhm,” knikte Olivier terwijl hij weer even naar het roddelblaadje keek.

“Alles goed?” vroeg Wout toen bedachtzaam.

“Hoe gaat het met Lonneke?” flapte Olivier uit.

“Met wie? Lonneke? Vast wel goed hoor. Heb haar alleen al een tijdje niet meer gezien...”

Olivier beet even op zijn lip en voelde medelijden voor Wout. “Jammer zeg... je vond haar echt leuk hè?”

Wout fronste even. “Ja, ik dacht dat ik haar leuk vond, maar het is ook een beetje uit het oog, uit het hart bij me...”

“Aha...” Olivier wist niets meer te zeggen. Hij had het gevoel gehad dat Wout helemaal voor Lonneke wilde gaan, maar hij leek er in het geheel niet door aangedaan. “Had je dit dan al gezien? Jij wordt ook genoemd.” Olivier opende het roddelblaadje op de betreffende pagina en schoof het naar Wout toe.

Wout las het snel door en er verscheen een glimlach om zijn lippen. “Elke publiciteit is goeie publiciteit, denk ik dan maar. Wel een leuke jongen, trouwens. Voor Lonneke...”

Olivier keek even op en wist niet of hij Wout nu goed had verstaan.

“Ok, ik ga maar eens kijken hoe ver de reclame gevorderd is.” Wout stond op en nam een aarzelende pas richting woonkamer. “Hoe vind jij dat het met Willem gaat?” vroeg hij toen.

“Hoe bedoel je?” Olivier voelde zijn hart in zijn keel kloppen en had het gevoel dat Wout een onthulling ging doen die levens zou veranderen.

“Nou ja, hij had het toch weer even moeilijk met Sigrids dood? En vind je niet dat hij wel erg met Martje speelt?”

Olivier sloeg even met zijn hand op de tafel. “Fijn dat dat jou ook op is gevallen!” Hij gebaarde dat Wout naast hem moest komen zitten. “Ik ving vanmiddag een gesprek op tussen Martje en Merijn.”

“Luister je ze af?” vroeg Wout geschokt terwijl hij plaats nam.

“Nee... ik zat gewoon in m’n boom, en zij zaten toevallig onder die boom, dus tja...”

“Toen moest je naar hun gesprek luisteren...”

Olivier knikte. “Martje lijkt wel geobsedeerd... het is gewoon eng. Ze vergeleek hem zelfs met etenswaar!”

Wout haalde zijn schouders even op. “Dat lijkt me toch alleen maar goed? Des te meer bewijs dat ze over haar eetproblemen heen is en dat jij-...”

Olivier onderbrak hem snel. “Je ziet het niet hè...” zei hij fel, maar hij zag dat hij Wouts aandacht verloren had. Hij keek over zijn schouder en zag Javier in de tuin staan, druk telefonerend. Hij werd omringd door drie meiden, die alledrie met hun neuzen tegen de glazen serredeuren stonden.

“Woooouuut!” riep het blonde meisje, waarna ze ruw bij haar arm werd gegrepen door degene met de bruine krullen. Het kleine Chinese meisje stond er grijnzend naar te kijken, terwijl ze de serredeur openschoof.

“Hoi,” zei ze lachend. “We komen even jullie supersoakers ophalen.”

Olivier schoof zijn stoel achteruit, terwijl er wat herinneringen door zijn hoofd schoten. “Prima, en voor jullie informatie, jullie krijgen de roodgeruite boxershort er gratis bij.”

Hij riep Luc naar beneden terwijl hij nonchalant tegen de tafel leunde en een gesprek aanknoopte met Mei. Luc kwam aansloffen en reageerde nors toen Olivier hem opdroeg al zijn waterpistolen in te leveren. Maar uiteindelijk liep Luc toch naar zijn schuilplaats in de garage, en Olivier moest zijn gevoel van macht even uiten door te grinniken. Wout keek hem aan en Olivier schrok van de duistere blik in zijn ogen.

“Ik ga Luc wel even helpen...” zei hij terwijl hij zijn blik op Olivier hield.

“Ja, ik ga ook wel even helpen,” giechelde Janna, en ook Phillipa en Jing-mei volgden Wout naar de garage.

Olivier bleef alleen achter in de keuken, en draaide zich verbaasd om terwijl hij zich op zijn achterhoofd krabde. Zijn verbazing werd echter nog groter toen Martje de woonkamer uit kwam stormen en de hal in rende. Olivier liep haar achterna maar werd geroepen voor hij de trap had bereikt.

“Ollie, ik euhm... ik moet maar eens naar huis.” Willem stond in de keuken en ontweek Oliviers blik toen Olivier naar hem toe liep.

“Wat is er?” vroeg Olivier verbaasd terwijl hij over zijn schouder keek en met zijn duim naar de trap wees.

“Nah, niets om je zorgen over te maken... ik-”

Olivier liet hem niet uitspreken en draaide zich om naar de trap om naar Martje te gaan.

“Nee, Ol!” Willem rende achter hem aan en trok hem de trap af. “Het komt wel goed, ik ga morgen wel weer met haar praten. Ze heeft nu alleen een beetje rust nodig,” zei hij met luide stem.

“Wat is er?” Wout stapte ook de gang in, gevolgd door Luc die snel naar boven rende, waarbij hij Olivier ruw tegen de muur duwde.

“Niets... als ik Willem moet geloven,” gromde Olivier. “En hij wilde net weg gaan.” Hij zette zijn hand midden op Willems rug en duwde hem de hal uit. In de keuken stonden Javier en de drie meiden onzeker om zich heen te kijken, ze waren overduidelijk getuige geweest van de scène die zich net in de hal had afgespeeld.

“Ja, wij moeten ook gaan,” zei Javier om de stilte te doorbreken. “Doei Wout!” riep hij terwijl hij op zijn tenen ging staan om Wout te kunnen zien.

Olivier opende de schuifpui en duwde Willem naar buiten. “Ajuu.”

Willem nam een paar aarzelende passen naar de schutting, maar draaide zich nog even om. Hij keek Olivier bijna smekend aan, opende zijn mond even maar schudde zijn hoofd en verdween door de schuttingdeur.

“Ik zet deze meiden bij Merijn af, rij je mee? Volgens mij moet je even afkoelen, de stoom komt bijna uit je oren.” Javier nam hem bij de arm en trok hem mee naar zijn auto.

*****

Merijn keek naar het opbollende gordijn en voelde de zwoele avondlucht door de kamer stromen. Ze had het licht al zo’n twee uur geleden uit gedaan en Phillipa, Janna en Jing-mei sliepen alledrie diep. Ze hoorde hun regelmatige ademhaling en vroeg zich af wat er aan haar schortte, dat ze na zo’n lange drukke dag niet kon slapen.

In gedachten ging ze alle lijstjes af die ze voor morgen gemaakt had. Op organisatorisch vlak had ze helemaal niets over het hoofd gezien. Er was een locatie, er kwam eten en er zou een band spelen. Daarnaast lag er een legertje vrijwilligers naast haar om de mogelijke verstoring door de Vrije School tegen te gaan. En tot slot was er Perth... ze had hem al foto’s van Martje laten zien, en hoopte op zijn goeie wil om er een onvergetelijke avond van te maken. Het enige mogelijke probleem was dat Martje alleen ogen zou hebben voor Willem.

Het voelde even alsof haar avondmaaltijd in steen was veranderd en Merijn masseerde voorzichtig haar maag. Ze had geprobeerd om Martje met Willem te laten praten, want volgens haar was Willem niet geheel eerlijk tegenover Martje.

“Maar dat kan me misschien helemaal niet schelen!” had Martje lachend gezegd.

“Vind je het dan goed dat Willem je aan het lijntje houdt?”

Martje haalde haar schouders op. “Maakt dat nu wat uit? Ik vind het gewoon leuk om bij hem te zijn.”

Merijn zuchtte even en keek om zich heen. Ze zaten onder de grote appelboom in de tuin van Martjes huis en dronken ijsthee terwijl ze kleine steentjes in de vijver gooiden. Het was alweer een paar dagen benauwend warm, en Merijn was blij dat ze even uit de gymzaal waren gevlucht. Ze hadden net een beginnetje gemaakt met de decoratie van de hal, maar Javier had hen afgelost. Hij had ook beloofd Jing-mei, Janna en Phillipa van het station op te halen.

Martje slurpte door haar rietje en pakte daarna een kers uit de schaal tussen hen in. “Weet je, mijn leven is nu net een slagroomtaart, en Willem is het kersje.” Ze rolde de kers tussen haar vingers en keek er dromerig naar.

Merijn keek haar fronsend aan. “Volgens mij breng jij veel te veel tijd door met The Cherries...” Ze kreeg geen ander antwoord dan een grote grijns en schudde toen afkeurend haar hoofd. “Pluspunt daarvan is wel dat je je niet druk kan maken over alles wat er morgen mis kan gaan,” had Merijn er zachtjes aan toegevoegd, maar Martje leek haar niet gehoord te hebben. “Niet dat er iets mis gaat, want ik heb alles geregeld...”

Martje trok het stokje van de kers en stopte het in haar mond. “Zei je wat?”

Merijn zuchtte diep en draaide zich om in bed, op zoek naar een frisser aanvoelend stuk laken. En naast de mogelijke complicaties waar Martje voor kon zorgen, moest ze zelf Efren onder ogen komen. Toen ze bij zijn buurvrouw was geweest, kwam ze hem natuurlijk op straat tegen. Ze liepen samen op naar de trein, en Efren vertelde dat hij op weg was naar Zeist om zijn spullen naar het huis van Willems ouders te brengen.

“Dan kunnen we dus net als vroeger samen met de trein,” had hij er schuchter aan toegevoegd.

Merijn knikte glimlachend, terwijl ze zich afvroeg of ze de hoopvolle klank in zijn stem had ingebeeld, of dat het echt was.

*****

“Waaaaauuuwhaaaa, hallo Zeist! Zijn jullie klaar voor wat échte muziek?” Javier schreeuwde in de microfoon en draaide zich vervolgens om naar Ruud de geluidstechnicus, die naast het podium stond. “Werkt goed, toch? Laat de jongens maar komen.”

Javier ging op de rand van het podium zitten en keek de zaal rond. Er lag een dansvloer over de kwetsbare gymzaalvloer en er stonden ronde tafels omheen. Hij paste nog niet in de stijl van de avond, in zijn zandkleurige bermuda met witte t-shirt, maar hij had nog tijd om naar huis te gaan en iets chiquere kleren aan te doen. Hij moest tenslotte undercover zijn, had Merijn gezegd. Hij wist niet of de Vrije School het feest echt zou gaan verpesten, maar Javier had toegezegd om mee te helpen, al was het dan alleen maar zodat hij dan zijn mooie pak weer eens aan kon doen, in plaats van in zijn sjofele roadie-outfit op de reserve drumstokken van Robert te moeten passen.

Dus nu was het wachten op de soundcheck van de jongens, waarna Martje en Merijn ook wel zouden arriveren en hij naar huis kon gaan.

“Ik ga even een sigaretje roken,” zei Ruud, waarna hij door de openstaande nooduitgang naar buiten verdween.

Javier ademde eens diep in en uit en hoestte even toen de indringende zweetgeur zijn neus en keelholte prikkelde. “Waarom een gymzaal?” fluisterde hij terwijl hij opstond en zijn videocamera pakte. Hij filmde de zaal eventjes, waarna hij hem op de vleugel legde en Willems microfoon aanzette.

“Eén, twee, drie. Check, twee, drie, vier,” galmde hij door de zaal. “La, la, lalala, come and go with me.” Voor hij het wist, stond hij dansend op het podium en zong met zijn ogen dicht drie liedjes.

“Wauw, go Javier!” Merijn en Martje stonden applaudisserend voor het podium en Javier lachte beschaamd. Hij klikte de microfoon terug in de standaard en klom het podium af.

“Hé, wat zien jullie er mooi uit!” Hij pakte Martjes hand vast en liet haar een pirouette draaien, waardoor haar rode jurkje om haar heen zwierde. Martje en Merijn glommen van trots en bedankten hem voor het complimentje.

“De microfoon werkt, dus veel plezier ermee,” zei hij terwijl hij naar het podium wees. “Ruud de geluidstechnicus is buiten aan het roken-”

“Nee hoor,” zei Ruud terwijl hij naar Javier toeliep, zijn hoofd verscholen achter Javiers videocamera. “Heeft één van jullie het adres van De Leukste Thuis?”