MiZ: Hoofdstuk 4 – White Trash

Door: Hestia ([email protected])

Martje rommelde door een stapel papier en vond uiteindelijk haar checklist voor het eindexamenfeest. Ze wierp er een snelle blik op en zag tot haar grote schrik dat de jaarboeken vandaag opgehaald moesten worden. Ze had Olivier er eergisteren nog aan herinnerd dat hij beloofd had om die dingen op te halen, maar ze had ze nog niet gezien.

Nu ze erover nadacht, besefte ze dat ze Olivier ook nog niet had gezien. Ze ordende haar papieren snel en rende de trap op naar boven. Ze duwde haar slaapkamerdeur open en controleerde of Olivier de dozen misschien al op haar kamer had gezet, maar ze zag geen andere dozen dan haar eigen opruimboxen.

“Olivier!” gilde ze boos terwijl ze op haar horloge keek. Het was bijna halfvijf en de drukkerij ging om vijf uur dicht voor drie weken, vanwege de zomervakantie. Als die onvenul – Martje glimlachte even toen ze aan dat woord dacht – zijn taak had vergeten, zou Martje bij het feest voor schut staan. En dat zou ze niet toestaan. Verder zouden al haar klasgenoten hun geld terugeisen als de jaarboeken er niet zouden zijn, terwijl Martje dat geld juist nodig had om niet in de rode cijfers te belanden. De bijdrage van school aan het examenfeest was maar zeer magertjes, alsof de schoolleiding niet wilde dat de lichting 2004 met een leuke avond hun schoolcarrière beëindigde en daarmee tenminste één goede herinnering aan school overhield.

Martje stampvoette inmiddels de zoldertrap op terwijl ze alle frustraties vanwege de organisatie uit haar hoofd probeerde te schudden. “Olivier?” riep ze weer.

“Ja ja,” hoorde ze hem afwezig reageren, en toen ze de zolder had bereikt, zag ze dat zijn deur dicht was. Dat deed hij bijna nooit, en Martje was huiverig voor was ze binnen aan zou treffen. Had hij misschien een nieuw vriendinnetje?

“Olivier?” vroeg ze iets voorzichtiger terwijl ze bij de dichte deur bleef staan. “Ik vroeg me af of je aan de jaarboeken hebt gedacht...”

“Het is allemaal geregeld,” zei Olivier, en dat was voor Martje een teken om naar binnen te stappen. Als hij halfnaakt in zijn slaapkamer zat had hij niet zo nonchalant gereageerd.

Ze duwde zijn deur open en zag Olivier – geheel gekleed en alleen – op zijn bed zitten. Hij gooide juist zijn telefoon op het nachtkastje en boog zich over het terrarium van zijn sprinkhaan.

“En daar komt tante Martje, ja!” zei hij met een babystemmetje terwijl hij zijn sprinkhaan op zijn hand zette.

“Dus je haalt ze op...” zei Martje ongeduldig. “Nu?”

Olivier keek haar fronsend aan. “Wat precies?” Olivier richtte zijn blik meteen weer op het kriebelende beestje op zijn hand, en Martje stampvoette weer even.

“Die jaarboeken!” riep ze geïrriteerd. Martje vroeg zich af waarom ze eigenlijk Oliviers hulp had aangenomen, als hij overal toch weer aan herinnerd moest worden en niets uit eigen initiatief deed.

Olivier schoot overeind, gooide de sprinkhaan terug in z’n hok en draaide zich verontschuldigend naar Martje toe.

“Ik ga meteen,” zei hij terwijl hij z’n telefoon weer oppakte en controleerde of zijn portemonnee in z’n broekzak zat. “Je vindt het toch niet erg dat ik White Trash meeneem?”

Olivier had eigenlijk al andere plannen gemaakt, maar Wout vond het vast niet erg om mee te gaan naar de drukkerij.

Martje schudde haar hoofd, waarna Olivier snel de trap af rende, op de voet gevolgd door z’n zusje die hem instructies gaf. Hij glimlachte en deed op de overloop een stapje opzij zodat zijn persoonlijke draagbare geheugen langs hem heen de trap af kon denderen om haar eigen dingen te doen. Ze keek echter beschuldigend over haar schouder naar hem.

“Als je mij toch niet had...” begon ze, maar ze werd onderbroken door Tristan die uit de badkamer kwam.

“Dan had ‘ie wel iemand anders die het denken voor hem zou doen.”

Olivier wierp zijn broer een boze blik toe en bedacht dat Tristan gewoon jaloers moest zijn op hem. Martje was namelijk niet zo close met Tristan als met Olivier, en Olivier kon een kleine grijns niet onderdrukken.

Martje stond echter doodstil op de trap en keek bedenkelijk van haar ene broer naar de andere. Tristan haalde zijn schouders even op en liep de zoldertrap op, waarna Olivier zijn zusje kort aankeek, bang dat ze inderdaad zou beginnen over het feit dat hij erg vaak ervan uitging dat zij alles wel voor hem zou regelen.

“Dus...” zei ze zachtjes.

Maar hij deed ook weer veel voor haar. Als ze hem niet had, was ze niet het opgewekte vogeltje die ze nu was.

Olivier toverde een grijns op zijn gezicht. “Dus ik ga nu naar de drukkerij!”

Hij liep naar beneden en Martje daalde de trap ook verder af, al keek ze hem nog wel wantrouwend aan. Daardoor zag ze niet dat Wout juist de trap oprende, en ze botste frontaal tegen hem aan. Wout verloor zijn evenwicht en greep zich onhandig vast aan Martjes broekspijp en de trapleuning.

Olivier bleef wederom stilstaan, maar nu lachte hij. Martje begon ook te lachen terwijl ze Wout overeind hielp en tegen hem begon te kletsen. Wout kleurde echter dieprood en sloeg zijn ogen neer.

“Dat was een goeie aflevering gisteren, Wout! Ik geloof dat niemand dát aan had zien komen,” brabbelde Martje terwijl ze Wout meenam naar de keuken. Olivier knikte bevestigend en dacht terug aan de laatste aflevering van Wouts televisieserie die de avond ervoor op televisie was geweest. Hij had met open mond zitten kijken toen Wout door de polder scheurde in een oude auto, en had zich een beetje geschaamd toen hij lichte jaloezie voelde. Soms leken alleen andere mensen spannende dingen mee te maken. Maar Olivier had toch ook wat in petto voor het eindexamenfeest van Martje. Iets wat vooral spannend was voor hem, en waar Martje niets over te weten zou komen. Hij moest misschien alleen Willem inschakelen...

“En dat jij toen...” Martje lachte nu zo hard dat ze haar zin niet eens af kon maken, en Wout grinnikte om haar.

“En die Lonneke is echt een ontzettend lekker ding,” grijnsde Olivier toen Martje niets meer kon zeggen door de slappe lach. “Heb je al vooruitgang geboekt?”

Wout schudde zijn hoofd terwijl hij met zijn ogen de keuken afspeurde naar iets te eten of te drinken. Zijn blik bleef rusten bij het koffiezetapparaat en hij liep er snel naar toe. Onderweg greep hij een mok uit de buffetkast en stopte hij kort bij de koelkast om wat koffiemelk in de mok te schenken.

“Jemig, Ollie... dat is echt ziek! Lonneke speelt Wouts zus. Het is echt incestueus, als hij verliefd zou worden op haar...” riep Martje uit. Ze was spontaan uit de slappe lach en stopte een dikke ordner in haar tas. “Als jullie het niet erg vinden laat ik jullie nu alleen. Ik ben liever geen getuige van het komende gesprek.” Ze draaide zich om in de richting van de deur, terwijl er een klein glimlachje om haar lippen verscheen. “Ik ga naar een overleg met de schoolband, doei!”

Olivier keek haar overdonderd na. “Wat kan het haar nou schelen op wie jij een oogje hebt... Ik bedoel, Merijn behandelt mij ook een beetje zoals een broer, maar ik kan toch ook best een oogje op haar hebben!”

Wout nam juist een slok koffie, maar leek zich te verslikken en boog zich hoestend over de gootsteen.

“Dat is echt ziek, Ollie...” zei Wout toen hij uitgehoest was.

Olivier keek onzeker om zich heen en besloot om een ander gespreksonderwerp aan te snijden. Hij kon alleen niets verzinnen. Het bleef even stil terwijl hij met de telefoon in zijn hand speelde.

“Dus, wat is het plan?” vroeg Wout toen hij een slok koffie veilig door had geslikt.

“We moeten eerst de jaarboeken bij de drukker ophalen,” zei Olivier, terwijl hij fronste. Daarna kunnen we pas richting terras.” Hij had er sinds gisteravond naar uit gekeken om met Wout rosé te kunnen slempen, en hij wist al precies op welk terras ze de meeste aandacht zouden trekken.

Er verscheen echter een gepijnigde uitdrukking op Wouts gezicht, maar Olivier zag hem meteen door.

“Nee Wout! Je kan het terras nu echt niet ontlopen.” Olivier wees naar buiten, waar de zon lekker fel scheen. “En als je met mij wilt chillen, dan moet je ook mijn terraskeuze respecteren...”

“Ik heb niets tegen jouw gezelschap, ik heb alleen wat tegen het gezelschap dat mij aanziet voor Mikey...”

Olivier schudde zijn hoofd. “Jij bent geen Mikey, je bent nu gewoon Wout.” Toen hij nog steeds zag dat Wout twijfelde zuchtte hij. “En we moeten toch eerst die jaarboeken ophalen. Ik zal je er zelfs eentje vast laten houden, ook al had Martje me dat eigenlijk verboden. Ze wilde er geen speeksel, koffie of tabaksvlekken op...”

“Ze haat me…” zei Wout meteen verdrietig, maar Olivier kon duidelijk zien dat Wout slechts acteerde. Hij lachte en zette zijn voet op een keukenstoel om een losse veter over zijn schoen te draperen, zodat het er nonchalant uitzag. “Nee man, ze is gewoon een controlfreak, dat kan je haar niet afleren. Als alles vanavond z’n gangetje gaat mag je haar jaarboek volgende week vast wel lenen om snorretjes en brilletjes op de foto’s van de leraren te tekenen.

Wout zag er meteen wat vrolijker uit en dronk zijn koffie op. Hij stak zijn hand naar de koffiepot uit, maar Olivier was hem net voor,

“We moeten gaan! De drukker gaat om vijf uur dicht.” Hij opende de schuifdeur naar de oprit en greep zijn autosleutels van het haakje, terwijl Wout achter hem aan naar buiten liep.

Nadat Olivier met moeite achteruit de oprit af was gereden – hij kon erg goed hard vooruit rijden, maar achteruit gaf hem nog wat problemen – stelde Wout hem een rake vraag.

“Waarom hebben wij ook alweer toegezegd om Martje te helpen deze week?” vroeg hij met opgetrokken wenkbrauwen waardoor zijn ogen net twee delftsblauwe schoteltjes uit de collectie van Oliviers oma leken.

“Omdat Martje het gevraagd heeft? Of euh- zodat jij Hannah een beetje in gaten kan houden?” Hannah was Wouts jongere zusje, die net als Martje net examen had gedaan en dus ook uitgenodigd was op het examenfeest van hun school.

“Ha, dat zal Hannah leuk vinden,” zei Wout zachtjes. “Hé, wist jij trouwens dat Willems band gaat spelen?” vroeg hij daarna.

“Ik weet veel meer!” zei Olivier geheimzinnig, “ik heb het nog nooit zo leuk gevonden om de broer van Martje te zijn!”

“Oh?” Wout keek Olivier nieuwsgierig aan. “Wat dan?”

“Merijn heeft echt van alles in de planning voor Martje. Ik geloof dat ze het zelf ‘doe het voor een kwartje met Martje’ noemde.”

Wout keek met een ruk op. “Sorry?”

“Ik weet er het fijne niet van, maar Merijn heeft me verteld dat ze een grote verrassing voor Martje in petto heeft…” vertelde Olivier. “En als ik eerlijk moet zijn, denk ik dat Martje dat wel verdiend heeft.”

“Wa-wat voor verrassing precies?” Wout beet op een nagel en er verscheen een frons op zijn voorhoofd.

Olivier schrok even. Wout leek helemaal niet meer op de Wout die hij kende. “Waar maak jij je nou zorgen om?” zei hij snel. “Dit is iets tussen Merijn, Martje en een surfer, als ik het me goed herinner.”

“Martje weet er dus van?”

Olivier grijnsde. “Nee joh, anders is het toch geen grote verrassing?” Olivier zag vanuit zijn ooghoek dat Wout stevig op een nagel kauwde en bezorgd voor zich uit staarde over de weg.

“Maar je weet toch wel dat Martje niet zo van verrassingen houdt? Vooral niet op een groot feest dat ze tot in de puntjes heeft verzorgd...”

Olivier keek geïrriteerd naar Wout. Hoe kon híj nou weten wat Martje wel en niet zou waarderen; wie was er nou haar grote broer?

Wout bleef stil en beet weer op een nagel. De stilte in de auto was te snijden en Olivier bedacht zich dat hij Wout dus niet over dit plan had moeten inlichten. Misschien was het dan ook beter om zijn mond dicht te houden tegen Willem, want die was zo’n enorme flapuit dat Oliviers plannen dan helemaal in het water zouden vallen. Olivier besloot terplekke om het over een hele andere boeg te gooien.

“Heb jij ook meegekregen dat de kakkers van de vrije school weer van plan zijn om het eindexamenfeest te gaan trashen?”

Wout keek hem verbaasd aan. “Dat ze dat nog durven, na die uitbrander van drie jaar geleden.”

Olivier grijnsde. “Maar ons eindexamenfeest werd er des te leuker van.”

Wout lachte kort. “Martje is zeker al druk aan het denken hoe ze die trashers weg kan houden, of niet?”

“Als ze te horen krijgt dat haar feest getrashed zal worden, krijgt ze het zo druk dat ze helemaal geen rekening kan houden met die andere grote verrassingen,” grinnikte Olivier.

Wout snoof afkeurend. “Verrassingen, nog wel... En Merijn heeft ermee te maken?”

Olivier richtte zijn blik weer op de weg en reed het zijstraatje naar de drukkerij in. “Ja, ik vertrouw Merijn als het erop aankomt...”

“En denk jij dat Merijns intenties helemaal zuiver zijn?”

“Hoe bedoel je?”

“Nou, ik heb wat verhalen gehoord, over hoe ze Martje vorig jaar behandelde.”
“Van wie heb je dat gehoord dan?” vroeg Olivier verbaasd. Hij kende Merijn als een gezellig meisje waarmee je uren aan tafel kon zitten zonder dat het ging vervelen. Hij had Martje zelf nooit echt over Merijn gehoord, maar Merijn was het afgelopen jaar vaak genoeg bij hen thuis geweest. Nu Olivier er toch beter over nadacht herinnerde hij zich ineens dat Martje met een blauw oog uit Berlijn terug was gekomen, en dat hij nog nooit de waarheid had gehoord over wat er daar allemaal was gebeurd.

Wout kuchte om Oliviers aandacht te krijgen. “Van Martje…”

“Wát?” Olivier reed bijna tegen een boom aan, maar kon de auto net op tijd stil krijgen. “Wanneer praat jij dan met Martje?” Olivier trok hard aan de handrem, die zijn woorden benadrukte met een luid gekraak.

“Tja, jij woont niet alleen in dat huis.”

Al die informatie van Wout duizelde Olivier voor de ogen. Martje was nog nooit zo vaak onderwerp van gesprek geweest als vandaag. Het leek wel alsof Wout het gespreksonderwerp in Martjes richting bleef sturen.

“Wil je me soms iets vertellen?” vroeg Olivier voorzichtig, terwijl hij zich herinnerde dat Wout en hij al eerder een aanvaring over Martje en Hannah hadden gehad. “Je hebt toch een oogje op Lonneke?”

Wout haalde zijn schouders op en deed zijn mond open om iets te zeggen, maar bleef toch stil.

“Je moet niet verwachten dat het meteen van een leien dakje gaat met Lonneke. Je moet het rustig aan doen, dan komt het vanzelf wel goed.”

Wout knikte kort en Olivier stapte snel uit de auto. De kleine ruimte werkte beperkend op zijn denkvermogen en hij had behoefte aan frisse lucht.

Wout stapte ook uit en stak een sigaret op terwijl hij tegen een lantaarnpaal leunde. “Ze is wel heel leuk, en als ze met me praat klap ik echt helemaal dicht...” zei hij nadat hij een rookwolkje uit had geblazen.

“En zij? Hoe reageert zij als jij met haar praat?”

Wout glimlachte en gooide zijn sigaret weg. “Ze lacht naar me, kijkt dan betrapt weg en zegt me vervolgens dat ik moet stoppen met roken.”

Olivier grijnsde om Wouts verlegen gedrag en gaf hem een vriendschappelijke stomp tegen zijn bovenarm. “Dat kan niet misgaan, man! Wanneer zie je haar weer?”

Wout beet teleurgesteld op zijn lip. “Er is binnenkort wel een soort afscheidsfeestje, maar ik weet niet of ik haar daar zie. Ze is een drukbezet persoon... En ik denk dat ze wel betere dingen te doen heeft dan praten met mij.”

“Jij gaat je slag slaan hoor. Daar ben ik van overtuigd,” zei Olivier opbeurend, en zijn woorden leken effect te hebben. Maar van een kort glimlachje veranderde Wouts gezichtsuitdrukking al snel in een diepe frons toen er een stel meiden begon te gillen.

“Hé Mikey!” klonk het ineens vanaf de overkant.

Olivier keek verrast op. “Lachen en zwaaien was toch de enige manier om van gillende meiden af te komen?” vroeg Olivier terwijl hij een enorme glimlach op zijn gezicht toverde.

Wout knikte en stak zijn hand even de lucht in. “Luister man, ik begrijp dat jij hier misschien geen zin in hebt. Ga jij die jaarboeken maar ophalen, dan blijf ik hier wel wachten,” zei Wout terwijl hij glimlachte naar de meiden die de weg inmiddels overstaken.

“Nee hoor!” zei Olivier snel, maar hij hoorde in de verte een kerkklok slaan. “Shit, is het al vijf uur?” Met lichte tegenzin liet hij Wout alleen achter en rende hij de drukkerij in. Hij zou het nooit toegeven, maar stiekem was hij erg blij dat Wout nu een bekende Nederlander was. Het was een perfecte gelegenheid voor hem om wat nonchalante moves van Wout af te kijken. Hij kon zich trouwens eigenlijk niet voorstellen dat Wout zich niet op z’n gemak voelde bij een meisje. Bij Olivier was het vaker het geval dat het meisje zich juist niet op haar gemak voelde bij hem, ook al probeerde hij Wout zo goed mogelijk na te doen. Maar waarschijnlijk lag het verschil in resultaat aan het feit dat het niet Wouts bedoeling was om hordes meisjes te versieren. Ze liepen gewoon achter hem aan.

Een geïrriteerde winkelbediende vroeg wat hij voor Olivier kon betekenen, en Olivier gaf zijn bestelformulier af. Terwijl hij de man weg zag lopen besefte hij iets. Wout leek de laatste tijd redelijk apathisch als het om vrouwen ging. Alsof het hem allemaal niet zo veel kon schelen. Olivier moest de gedachte even in laten zinken. Er gingen geruchten, maar Olivier had die altijd afgewimpeld en als belachelijk bestempeld.

Het was allemaal maar schijn... Wout speelde duidelijk een spelletje.

*****

“Graag gedaan,” glimlachte Wout vermoeid terwijl hij in het stralende gezicht van een jong meisje keek.

“Dank u wel, meneer,” zei ze buiten adem en ze giechelde.

Ja hoor, ze zeiden nu ook al meneer tegen hem... gekker kon het niet. Wout keek toe hoe de meiden op hun fietsen sprongen en wegreden. Daarna keek hij over zijn schouder naar de drukkerij, waar Olivier in gedachten verzonken over de toonbank hing. Wout zuchtte diep en streek met zijn hand over zijn gezicht. Er tolden allerlei gedachten door zijn hoofd, en hij wist dat het laf was om zo maar weg te lopen, maar hij had nu even geen behoefte aan Olivier. Hij kon maar beter even buiten blijven om zijn gedachten te ordenen, al deed de zon pijn aan zijn ogen. Hij zette snel zijn zonnebril op en stak een tweede sigaret op.

Wout had al een hele tijd naar de zomer uitgekeken. Hij had genoeg van de lange draaidagen en de slopende promotieactiviteiten, maar nu er acht witte pagina’s in zijn agenda voor hem lagen, kreeg hij zijn bedenkingen. Hij kon natuurlijk het grootste deel van zijn tijd bij Olivier thuis doorbrengen, maar waarschijnlijk kregen ze daar ook snel genoeg van hem. Misschien moest hij maar naar huis gaan, een deken over zijn hoofd trekken en niet naar buiten komen tot het augustus was, en de eerste repetities weer zouden beginnen.

Maar wanneer hij in bed lag kon hij zijn gedachten ook niet ontvluchten. Er draaide een tornado door zijn hoofd wanneer hij aan zijn dilemma dacht, en Wout wist dat hij grip op de situatie moest krijgen voor hij zichzelf, of de mensen om hem heen, belachelijk zou maken. Maar om grip te krijgen moest hij eerst duidelijkheid krijgen. Hij had geen idee wat haar gevoelens waren, en hij was te onzeker om de eerste stap te nemen.

Zijn zorgen maakten dat zijn lichaam zwaar aanvoelde. Met elke stap die hij nam verlangde hij meer naar zijn bed. Maar als hij de hele zomer in zijn bed zou blijven, zou elk mogelijk moment dat helderheid kon scheppen, aan hem voorbij gaan. Dan zou hij eeuwig blijven lopen met deze zorgen...

Wout had zijn besluit genomen: hij moest doorgaan en wachten op wat er zou gebeuren. Misschien kwam er inderdaad een moment waarop hij inzag wat hij moest doen, en op wie van de twee hij zijn aandacht moest richten.

Wout drentelde over de stoep en zag Olivier door het raam naar hem zwaaien. Hij voelde een rare kriebel in zijn buik en draaide zich van de drukkerij weg. Olivier had makkelijk praten, met zijn grote bek was het niet moeilijk om het eerste contact te leggen met ene meisje. Misschien moest hij toch maar even verder praten met Olivier. Een beetje eerlijkheid kon vast geen kwaad, en waarschijnlijk zou het hem ook duidelijkheid brengen.

Wout draaide zich resoluut om, gooide zijn peuk in de goot en opende de deur van de drukkerij.

*****

Merijn deed de deur van het theehuis uit voorzichtigheid op slot, en hoopte dat haar gast haar advies zou volgen en zich zou verstoppen als er een kwebbelend meisje binnen kwam. Ze kon de gevolgen niet overzien als Martje binnen zou stormen en Perth binnen aan zou treffen. Ze gooide de meegebrachte vuilniszak in de afvalcontainer en liep een stukje de straat op om haar rug te strekken en een frisse neus te halen. In de verte zag ze een bekend figuur over de straat slenteren, en ze begon zijn aandacht te trekken door te springen en te roepen.

Wout was in gedachten verzonken en lette niet op de omgeving. Hij schrok toen er plotseling iemand naast hem stond. “Hé Wout, lang niet gezien!” Hij keek op en zag Merijn stralend naast hem staan.

“Hoi,” zei hij weinig enthousiast. “Zeg, ik heb niet zoveel tijd. Ik moet naar huis,” loog hij. Merijn was wel een van de laatste personen waar hij nou behoefte aan had.

“Moet je iets ophalen?” vroeg Merijn geïnteresseerd. “Hé, je moet je niet af laten beulen door Martje hoor, scheld haar maar gewoon de huid vol als je er genoeg van hebt! Dat is ze inmiddels wel gewend.”

“Nee, niet Martje… Olivier.”

“Oh, it runs in the family?” vroeg Merijn, terwijl ze hem fronsend aankeek. “Je ziet er behoorlijk slecht uit. Wil je wat drinken?” Merijn wees naar een huisje aan het eind van de straat. “M’n moeders galerie, tevens theehuis, serveert de beste thee van heel Zeist.”

Wout zuchtte even en keek op zijn horloge. Het liep tegen zessen, en hij had toch geen plannen voor de avond, dus een kopje thee kon er wel in. “Sgoe,” mompelde hij. Merijn ging hem voor richting het huisje dat sinds januari doorging als Sammie’s Theehuis. Wout was er nog niet eerder binnen geweest, maar hij had van Olivier en Martje gehoord dat het er erg stijlvol uitzag. Zijn eerste indruk was echter dat het wel erg wit was, maar toen zijn oog op enkele houten Afrikaanse beelden viel moest hij toch ook concluderen dat de witte muren en vloeren mooi contrasteerden met de kunst die er tentoongesteld werd.

“’t Is niet groot,” zei Merijn terwijl ze midden in het zaaltje bleef staan. “M’n moeder heeft al wel plannen om uit te breiden naar boven. Maar ik heb nog niet zo’n zin om weer onder de witte verf te komen.”

“Oh ja, jij hebt dit helemaal geschilderd, of niet?” vroeg Wout.

“Jup,” zei Merijn, en ze liep onder een boog door naar de voormalige achterkamer van het huisje. Aan de rechterkant was een keukentje met toonbank gebouwd en aan de linkerkant stonden wat tafeltjes en stoelen. Wout volgde Merijn naar de toonbank en rommelde in een theedoos die Merijn voor hem opende. Hij dronk nooit thee, dus hij greep op goed geluk een zakje terwijl Merijn hem aanstootte.

“Wil je even kijken of zijn kopje leeg is?” vroeg ze terwijl ze over Wouts schouder heen keek. Wout volgde haar blik en zag een jongen over een tafeltje heen hangen, zijn ene arm onder zijn hoofd en de andere arm gestrekt richting de vloer.

“Is dat een nieuw Afrikaans kunststuk? Of serveren jullie sinds kort ook al aan thuislozen,” merkte hij op toen hij het rommelige kapsel en de versleten broek van de jongen zag.

“Dat stuk is Perth, en hij komt oorspronkelijk wel uit Afrika,” lachte Merijn terwijl ze wat kopjes in de vaatwasser zette. “Perth logeert tijdelijk bij ons en klust wat in het theehuis. Hij is op doorreis naar Portugal om te gaan surfen, maar hij moet eerst nog iets doen in Nederland, op uitdrukkelijk verzoek van mij.

Wout knikte en stond op om in het theekopje van de jongen te gluren. Toen hij zag dat het leeg was nam hij het mee naar de toonbank. Merijn vulde het kopje en bracht het met een schaal chocoladekoekjes naar de jongen toe. Ze maakte hem voorzichtig wakker en Wout keek toe hoe Perth rechtop ging zitten, zich uitrekte en de vouwen uit zijn gezicht veegde. Daarna keek Perth hem recht aan.

“Hullo!” riep hij uit. “I know you! Aren’t you that bloke from the condom-commercial?”

Wout lachte beleefd en dronk zijn thee op. “That’s me,” antwoordde hij en stilletjes vroeg hij zich af in hoeveel landen die reclame uitgezonden was.

“Don’t worry mate,” lachte Perth en hij liep achter Merijn aan naar Wout. “Merry just told me. I’m Perth, by the way.”

Wout stelde zich voor en keek terloops even op zijn horloge. Kwart over zes, misschien moest hij toch maar naar huis gaan om Olivier even te bellen.

“So, big party next week, right?” zei Perth met een mond vol koekjes. “You coming too?”

Wout schoof het kopje naar Merijn toe. “Hoeveel krijg je van me?”

Merijn schudde haar hoofd. “Eerste kopje is gratis. Blijf je niet?”

“Nee, ik euh-” Wout zocht naar een excuus en dacht snel aan de stapel scripts die een paar weken geleden door zijn brievenbus was gevallen. “Ik moet nog teksten doornemen.”

“What?” probeerde Perth zich in het gesprek te mengen.

“Oh, ok. Dan zie ik je later wel weer,” zei Merijn.

“Can you speak English please?”

Wout zette zijn zonnebril op en knikte met zijn hoofd naar de galerie. “Die kant op?”

Merijn knikte en grinnikte even.

Wout keek haar aan. “Wat?” Merijn bleef echter lachen en Wout vermoedde dat ze hem uitlachte.

“Perth, we’ll work on your Dutch when Wout leaves, ok babe?”

Wout keek om en zag Perth vertwijfeld op zijn hoofd krabben, waarna hij blij begon te knikken. Wout glimlachte even, Merijn had hem dus niet uitgelachen.

“Doei,” zei hij en hij draaide zich naar de voorkamer om via de voordeur het pand te verlaten. Hij zag echter door de twee grote ramen aan weerszijden van de deur dat er iemand op het tuinpaadje stond. Iemand die hij op dit moment liever niet wilde zien. Hij draaide zich resoluut om en wurmde zich tussen de tuindeuren door naar buiten terwijl hij nog even naar Merijn knikte.

Merijn keek toe hoe Wout door de achterdeur wegglipte, en ze trok haar wenkbrauwen op naar Perth. Hij had echter alleen maar oog voor de koekjestrommel.

“Wil je nog een koekje?”

“Cookie?” vroeg hij, terwijl er wat kwijl uit zijn mondhoek drupte.

Merijn hield hem de koektrommel voor en keek lachend toe terwijl hij koekje na koekje in zijn mond propte.

“Hoi!” klonk het opeens vanuit de voorkamer en Merijn trok snel de koektrommel bij Perth vandaan. Perth deed echter een greep naar de trommel, waardoor Merijn hem liet vallen. Perth probeerde de koekjes op te vangen en viel daarbij op zijn knieën. Merijn duwde hem haastig achter het barretje en hield haar hand op zijn donkerbruine krullen om hem uit het zicht te houden.

“Cookies?” vroeg Perth teleurgesteld terwijl hij met vochtige bruine ogen naar haar opkeek. Merijn raapte snel een handvol op van de grond en propte die in zijn mond, zodat hij geen geluid kon maken.

“Merijn?”

“Hai!” zei ze lachend terwijl ze omhoog sprong van achter de bar. “Martje! Wat doe jij nou hier?”

Martje keek haar fronsend aan, terwijl ze haar tas op de toonbank legde. Merijn duwde Perth naar beneden, en probeerde hem in de richting van een kleine nis achter een koelkastje te duwen.

“Ik zou toch werken vanavond? Er is toch weer een teaparty?”

Merijn kon zichzelf wel voor haar hoofd slaan, Martje had inderdaad gelijk. Maar ze kon Martje hier onmogelijk laten werken, niet wanneer Perth in de buurt was. Perth was haar verrassing, en hij zou nog zeven dagen een verrassing moeten blijven.

Martje haalde een ordner uit haar tas en keek verbaasd naar Merijn. “Is alles wel goed met je?”

Merijn knikte snel, nog steeds sprakeloos en hard op zoek naar een reden om Martje weg te krijgen.

“Weet je wat,” zei ze toen ze Martje in de ordner zag bladeren en haar hoorde zuchten. “Ik blijf wel hier vanavond. Neem jij maar een avondje vrij. Je bent de afgelopen dagen veel te druk geweest met dat georganiseer.” Merijn haalde haar rechterhand van Perths hoofd af, maar hield hem onder bedwang met haar knie. Ze deed een greep naar de ordner en trok die uit Martjes handen. “En laat dat ding maar hier. Ik heb tijd zat om je te helpen.”

Martje keek opgelucht naar Merijn en Merijn zag dat ze aanstalten maakte om langs de toonbank naar haar toe te rennen om Merijn een knuffel te geven.

“Nee, kom maar niet dichterbij!” riep ze snel uit. “Ik heb net de wc ontstopt, en daar kwam wat vieze prut uit.”

Martje bleef meteen stil staan. “Getsie, zou je dan niet eerst even naar huis gaan om te douchen voor de catering komt?”

Merijn schudde haar hoofd, terwijl ze Perth nu uit alle macht achter de koelkast probeerde te manoeuvreren. “Nee joh... Efren doet de catering weer. Daarvoor hoef ik me niet te verfrissen.”

“Oh ja,” zei Martje met een pijnlijk gezicht. “Hoe was dat vorige week toen Efren ineens voor de deur stond om te cateren?”

Merijn slikte moeizaam. Moest Martje dat hele verhaal persé nu horen? “Ja, raar. Maar we hebben toen wel een beetje zitten praten. Hij snapt alleen nog steeds niet waarom ik het uit heb gemaakt...

“Dat snapt niemand! Ik vind jullie nog steeds erg goed bij elkaar passen hoor.”

“Dan heb je het mooi mis,” mompelde Merijn. Op dat moment had Perth waarschijnlijk net zijn mond leeggegeten want er klonk een zacht geroep om koekjes onder de toonbank vandaan.

“Wat zei je?” vroeg Martje.

“Dat ik het gehad heb met Efrens besluiteloosheid,” zei Merijn hard terwijl ze Perth een zachte schop gaf. “Ik was degene die het initiatief moest tonen, en daar heb ik niet altijd zin in. Ik wil ook wel eens verrast worden.”

Martje zuchtte en ging op een stoel zitten. Ze leek weg te zinken in haar gedachten en Merijn voelde dat Perth aan haar broekspijp trok.

“I’ve got cramps, I need cookies,” fluisterde hij.

“Ssh, it’s Martje,” zei Merijn zachtjes terwijl ze uit ademde. Toen besefte ze dat Perth onmogelijk kon weten wie Martje was. “She’s your prey,” voegde ze er snel aan toe.

“I’m hungry!” hoorde ze hem nog zeggen, maar ze gaf hem weer een klein schopje en hij hield zijn mond verder dicht.

Op goed geluk hoopte ze dat Perth in zijn schuilplaats bleef zitten en ze pakte Martjes tas. “Ga nu maar lekker naar huis. Neem een bad, lees een boek, ga vroeg naar bed en denk vooral niet aan het feest. Dat komt allemaal wel goed,” zei ze geruststellend. “Denk maar aan Willem,” voegde ze er lachend aan toe.

Martje schudde angstig haar hoofd. “Olivier belde me net... Hij had iets opgevangen terwijl hij in de stad liep. Kennelijk zijn die eikels van de Vrije School weer iets aan het plannen om mijn feest te verstoren.”

Merijns mond viel open van verbazing. “Wat?”

“Ze willen ons feest trashen!”

“Van wie heeft Ollie dat gehoord?”

Martje haalde haar schouders op. “Hij liep in de stad met Wout, en sommige mensen worden ineens erg open als er een beroemdheid tegenover hen staat. Dan vertellen ze kennelijk dingen die eigenlijk een geheim hadden moeten blijven.

Merijn zuchtte diep. Ze had weinig ervaring met het organiseren van feesten, maar het leek haar een voordeel dat ze op de hoogte waren van deze plannen van de vijand. Want dat de Vrije School hun vijand was, had ze wel begrepen uit de verhalen die Olivier regelmatig vertelde. Kennelijk was er al een jarenlange vete gaande tussen de twee scholen, maar Merijn had daar persoonlijk nog niets van gemerkt. Ze vond de leerlingen van de Vrije School wel irritant, maar ze hadden haar nog nooit een streek willen leveren.

Martje zat plompverloren op haar stoel en staarde naar buiten. Merijn ging naast haar zitten en legde een hand op Martjes knie. “Hé, maak je nou maar niet zo’n zorgen. We hebben nog een week om alles goed te laten verlopen. Wees blij dat je het nu te weten bent gekomen, nu kunnen we ons er goed op voorbereiden.”

Martje knikte en leek iets opgewekter. “Je hebt gelijk... ik stel me weer eens aan.”

Merijn schudde resoluut haar hoofd. “Nee, je stelt je niet aan. Je mag je best even overdonderd voelen door al dat georganiseer.”

Plotseling klonk er een korte kuch achter de toonbank en Merijn begon meteen hard mee te hoesten.

“Ga nu maar lekker naar huis,” zei ze daarna snel. Ze hielp Martje overeind, gaf haar de tas aan en duwde haar in de richting van de voordeur. “Ik kom morgen wel even langs om de plannen door te spreken. We gaan die trashers mooi voor lul zetten volgende week!”

Martje keek haar dankbaar aan en gaf Merijn toch een snelle knuffel. “Dank je wel.”

Merijn bleef een beetje verbouwereerd in de deuropening staan terwijl Martje wegliep. Ze was nog steeds niet gewend aan die omhelzingen die Martje zo graag uitdeelde.

“Oh, en je ruikt helemaal niet naar riool! Je ruikt naar chocoladekoekjes,” zei Martje bedenkelijk. “Had je soms een bergje koekjes onder de toonbank liggen?”

*****

Efren drukte zich tegen de muur van het theehuis aan. De bakstenen waren warm en er zouden vast vieze vlekken komen op zijn witte blouse, maar het gesprek dat hij net had opgevangen maakte dat allemaal goed.

Initiatief, daar had Merijn dus behoefte aan... Hij vroeg zich af wanneer hij de kans zou hebben om haar eens te verrassen, en besefte dat die mogelijkheid al erg snel was. Met het eindexamenfeest kon hij haar verpletteren met zijn muziek, dan pas zou ze merken wat ze allemaal miste.

Efren schrok van zijn eigen gedachten, hij klonk nu wel erg als een stalker. Misschien moest hij het toch maar gewoon opgeven, Merijn én de muziek. Misschien had zijn vader echt wel gelijk als hij zei dat er een betere toekomst lag in de internationale betrekkingen of in de rechten. Maar daar had Efren gewoon geen zin in, zoals hij al zo vaak aan zijn ouders uit had proberen te leggen. Enkele uren geleden zelfs nog...

“Maar wat wil je dan?” Gerard was rood aangelopen en hij beende door de kleine woonkamer. Efren wist precies waarom zijn moeder weg was gegaan, Gerard was veel te dominerend en liet nauwelijks ruimte voor tegenspraak.

“Ik wil iets doen wat ik leuk vind!” zei Efren terwijl hij langs zijn vader naar de piano keek die een prominente plaats in de woonkamer had.

“Je vindt naar school gaan toch leuk? Dan maakt het toch niet precies uit wát je studeert?”

Efren schudde ontkennend zijn hoofd en bleef naar de piano staren. Als zijn vader deze hint niet snapte, was hij stekeblind.

Gerard ging op de pianokruk zitten en keek Efren vermoeid aan. “Nou, wat vind je leuk dan?”

“Piano spelen...” begon Efren. “Zingen, gitaar spelen... lid zijn van een band.”

“Ach ja!” zei Gerard ineens enthousiast. “Dat drumstel dat ik je afgelopen jaar heb gegeven komt dus goed van pas! Wil je een stukje voor me drummen?”

Efren zuchtte en bedacht hoe hij zijn vader het best te woord kon staan. “Nou ja, dat drumstel staat in de repetitieruimte, maar het wordt goed gebruikt hoor.”

Gerard knikte tevreden. “Ok, maar de Nederlandse muziekindustrie is geen fijne business hoor. En het biedt geen enkele garantie voor een vast inkomen. Je moet ook aan je pensioen denken, m’n jongen. Ik wil niet dat je je leven doorbrengt op een woonwagenkamp...”

Efren sloot z’n ogen en probeerde zijn woede te beheersen. Geen enkele achttienjarige maakte zich zorgen om zijn pensioen, en het laatste wat hij wilde worden was trailer trash. Zijn vader maakte zich zorgen om niets.

“Wat vind je nog meer leuk?” vroeg Gerard toen.

“Euhm...” Efren dacht even na en keek door de kamer. Aan de muur hing een ingelijst gedicht van hem, waar hij ooit een prijsje mee had gewonnen. “Gedichten en liedjes schrijven...” Hij liet zijn blik verder dwalen en zag de fruitschaal op het randje van het aanrecht staan. “Koken.”

“En heb je ook meer abstracte dingen die je leuk vindt?” Gerard wreef vermoeid over zijn gezicht.

De discussie was nog een tijdje doorgegaan, waarbij Efren alles afkeurde wat zijn vader opperde, en Gerard alles wat Efren voorstelde, afwimpelde.

“Het is dat meisje, of niet?” vroeg Gerard nadat het een tijdje stil was geweest. “Wat gaat zij doen?”

Efren keek op en bloosde licht. “Wie, Merijn?”

“Ja, over welk ander meisje kan ik het hebben?”

Gerards ongeduldigheid werkte Efren op de zenuwen en hij probeerde de wijzers van de klok naar voren te duwen met zijn blik. Hij kon niet wachten tot hij het huis uit kon om te gaan werken.