MiZ: Hoofdstuk 3 – Onafhankelijkheidsdag

Door: Hestia ([email protected])

“Altijd weer als laatste,” zuchtte Martje. Ze stond naast Merijn in de lange rij wachtenden, maar zij moest veel langer in de rij staan omdat ze op alfabet naar voren zouden worden geroepen.

Ze klapte toen er weer een van hun klasgenoten zijn diploma op mocht halen en liet haar ogen toen door de aula glijden. Haar hele familie zat ergens in het midden van de zaal, ze kon ze zien wanneer de flitser van Oliviers camera de mensenmassa af en toe verlichtte. Wout zat naast hem, hij was blijven plakken na de diploma-uitreiking van zijn zusje, Willem hing ook ergens rond in het gebouw, en Martje vermoedde dat Javier op de eerste rij zat met zijn videocamera. Maar al die mensen in het publiek maakten haar niet minder ongeduldig.

“Ik word dat wachten goed zat,” fluisterde ze zachtjes naar Merijn, die glazig voor zich uit staarde. “Hallo? Aarde aan Merijn?” Martje gaf Merijn een zachte por met haar elleboog en Merijn leek wakker te worden. “Jij bent zo,” fluisterde Martje terwijl ze naar Bas Edelman wees die net het podium op liep.

Merijn reageerde echter niet. Ze stond doodstil en concentreerde zich op haar ademhaling – een trucje van Jing-mei – terwijl ze haar gedachten tot de orde riep. De afgelopen twee weken, na het bezoek van Phillipa, Janna en Jing-mei, was ze ontspannen geweest en had ze – naast het werk in het theehuis – veel dingen buitenshuis gedaan, met iedereen die maar eens een middagje vrij was. Olivier had Martje op een gegeven moment ook zo ver gekregen om de boel even de boel te laten, om mee te gaan naar de Botanische Tuinen. Daar hadden ze bijna drie uur rondgewandeld terwijl Olivier enthousiast naar bijzondere plantjes wees en steeds sneller en harder ging praten naar mate de plantjes meer bijzonder werden. Hij had niet eens gemerkt dat Martje en Merijn op een bankje in de zon waren gaan zitten.

“Weet jij het al?” had Martje na een poosje gevraagd.

“Wat?” Merijn was bang dat er weer een of andere onthulling over Efren ter sprake zou komen, maar haar angst was ongegrond geweest.

“Wat je gaat studeren? En waar?” vroeg Martje enthousiast.

Merijn had ontkennend gereageerd, waarna Martje haar had willen helpen met het ordenen van haar opties. Ze waren echter al snel gestrand bij Martjes keuze: psychologie.

“Ben jij wel geschikt als psycholoog?” had Merijn lachend gevraagd.

Martje grinnikte. “Nou, ik heb in ieder geval ervaring.”

Merijn wist dat Martje refereerde aan haar eigen eetproblemen en de therapie die ze daarvoor had gevolgd, maar dat was niet waar Merijn op had gedoeld.

“Ik vroeg me meer af of jij wel lang genoeg stil kan zijn om naar je cliënten te luisteren!”

“Aaargh!” Martje liet spontaan weer wat van zich horen na hard geklapt te hebben voor Jeff Gerards. “Dit schiet echt niet op... Oh wee als Heidi Ubbeke ook zoveel werk heeft tijdens het ondertekenen van haar diploma. Dan sta ik hier vijf minuten alleen!”

Merijn glimlachte even geruststellend en zuchtte terwijl ze naar het midden van het podium staarde, waar zij straks haar diploma op mocht halen.

Een diploma, de eerste die ze ooit had behaald. In tegenstelling tot iedereen die ze kende had ze geen strik-, zwem-, of typdiploma’s. Ze zou straks alleen een vwo-diploma hebben, waarmee ze de volgende stap in haar leven moest nemen.

“Merijn Goedhardt!” riep de conrector in de microfoon en er barstte weer een applaus los. Martje juichte en sprong enthousiast op en neer, maar Merijn bleef als aan de grond genageld staan.

“Merijn, lopen!” Ze kreeg weer een por van Martje en voelde ineens de warme podiumlampen op haar gezicht. Ze nam de eerste passen, werd toen bij de hand gegrepen door de conrector en ontving de felicitaties van verschillende hoge piefen voor ze bij haar mentor aankwam. Daar werd ze op beide wangen gezoend, gefeliciteerd met haar mooie resultaten en kreeg ze een pen in haar handen geduwd om haar diploma en cijferlijst te ondertekenen. Met het belangrijke mapje in haar handen werd ze vervolgens langs een heel rijtje leraren gestuurd, waar ze meer van hetzelfde te horen kreeg.

“Gefeliciteerd Merijn.”

“ Dank u wel,” knikte ze beleefd, waarna ze verder liep.

“Goed gedaan, mevrouw Goedhardt.”

Merijn bedankte de leraar en draaide zich alweer om, om de volgende felicitatie in ontvangst te nemen. Ze schrok echter toen ze een bekend gezicht aan de zijkant van het podium zag staan. Hij stond naast een glanzend zwarte vleugel en speelde met de drumstokken in zijn hand. Efren keek ineens op van de grond, alsof hij Merijns blik voelde.

Merijn wist zich geen houding te geven, maar werd gered toen de leraar Engels haar hand greep en haar twee zoenen op haar wangen drukte. Hij begon tegen haar te praten maar de woorden gingen langs haar heen en Merijns blik werd naar de coulissen getrokken.

Efren... wat deed hij hier?

Plotseling daagde het haar: Martje had natuurlijk een dikke vinger in de pap gehad bij de organisatie van de diploma-uitreiking. Martje had er vast voor gezorgd dat The Cherry on Top voor de muzikale begeleiding mocht zorgen.

De leraar Engels was inmiddels uitgepraat maar had Merijn zo lang opgehouden dat er al een klein rijtje leerlingen achter Merijn stond. Ze schudde snel de laatste leraren de hand, en stond toen ineens recht tegenover Efren in de donkere coulissen.

“Hoi,” zei hij, waarna hij zijn drumstokken op de vleugel legde. “Gefeliciteerd.” Hij nam een pas naar voren en stak zijn hand uit. Merijn nam hem weifelend aan en liet zich ook door hem zoenen op haar wangen.

“Ja, jij natuurlijk ook,” zei ze daarna, zich herinnerend dat Efren ook examen had gedaan en was geslaagd. Hij glimlachte even en streek een pluk blond haar achter zijn oor.

“Je hebt je haar laten groeien, leuk!” zei Merijn wat vlakjes, niet wetend wat ze nu precies moest doen. Ze staarde naar zijn haar, dat van een kort hanenkammetje was veranderd in een warrig halflang kapsel. Merijn was verbaasd te zien dat zijn haar licht krulde, en dat zijn nieuwe kapsel hem best goed stond.

“Dus...” zei Efren terwijl hij nerveus slikte. Merijn wachtte of er nog iets zinnigs uit hem zou komen, maar hij streek alleen maar zenuwachtig met zijn handen langs zijn zwarte broek.

“Merijn!” klonk er opeens een zachte kreet van verder achter de schermen. Plotseling verscheen Willem in haar gezichtsveld en hij gooide zijn armen om haar heen terwijl hij haar nat op haar wangen zoende.

“Dat had je niet gedacht hè, zomaar getuige zijn van het eerste echte optreden van ons.”

Merijn schudde verbouwereerd haar hoofd, overdonderd door Willems enthousiaste reactie. Normaal was hij altijd zo rustig, afgezien van de schaterlachbuien die hij minstens drie keer per dag had, maar nu leek hij wel een losgebroken wilde hond. “Zal ik je aan de rest van de mensen voorstellen?”

Willem nam Merijn, die het mapje met haar diploma losjes in haar hand hield, mee naar de kleedkamer en Efren bleef alleen achter bij de piano. Hij ging op de kruk zitten en legde zijn hoofd in zijn handen. De eerste ontmoeting met Merijn na een hele lange tijd, en hij stond weer eens met zijn mond vol tanden... Hij kon zijn zenuwen voor het optreden wel de schuld geven, maar het lag toch echt aan hem: hij wist gewoon niet precies wat hij moest doen wanneer het erop aankwam.

Er klonk weer gejoel uit de zaal en Efren rilde even. Hij kon niet wachten om óp het podium te staan en muziek te maken, maar het wachten achter de schermen brak hem op. In deze minuten voor hun opkomst bleven de woorden van zijn vader maar door zijn hoofd spoken.

“Het wordt toch niets Efren, hou er maar gewoon mee op en ga iets nuttigs studeren. Met die cijfers van jou is het zonde om muzikant te worden, je kan zoveel beter!”

Zijn vader zat niet in de zaal, waar Efren enerzijds wel blij om was, maar wat hem ook irriteerde. Zijn vader was hypocriet genoeg om hem op jonge leeftijd naar muziekles te sturen, maar hem er weer van af te halen toen Efren op de middelbare school muziek kreeg. Verder was zijn vader er erg goed in om hem grote cadeaus te geven, enkel om hem te paaien, en vorig jaar had Efren een drumstel van hem gekregen. Maar nu Efren met zijn drumstel op het podium stond, was Gerard niet beschikbaar om te komen kijken, terwijl dit Efrens kans was om te laten zien dat er best wel een toekomst voor hem lag in de muziek.

Efren zuchtte en zette zijn vingers voorzichtig op de toetsen van de vleugel. Hij voelde een hand op zijn schouder en keek op in Roberts blauwe ogen die zorgelijk stonden.

“Heb jij nog drumstokken? Ik heb er net eentje gebroken...”

Efren knikte naar de stokken die op de vleugel lagen. “Gebruik die van mij maar, als ik ze later maar terug krijg.”

Robert pakte de stokken dankbaar aan en rende weer naar de kleedkamer. Er klonk weer applaus uit de zaal en de man met de baard die de hele avond al achter de microfoon stond, begon weer te speechen. Efren keek op zijn horloge en zag dat het al kwart over negen was geweest. Ze stonden eigenlijk gepland om rond negen uur te beginnen, maar de hele uitreiking was uitgelopen.

“En tot slot, geef haar een groot applaus want ze staat daar wel erg alleen, Martje Vermeer!”

Efren keek op en zag Martje met opgewekte tred het podium op komen. Hij klapte ook mee en hoorde Willem vanuit de kleedkamer roepen. Efren keek even achterom en zag Willem met Merijn naar hem toekomen, terwijl ze hard applaudisseerden. Ze bleven bij hem staan terwijl ze toekeken hoe Martje haar felicitaties in ontvangst nam, en na een paar minuten bij hen in de coulissen stond.

Ze straalde en keek blij naar haar diploma. “Vandaag,” zei ze trots, “is mijn toekomst begonnen.”

Willem gaf haar een knuffel en keek toen het kleine kringetje rond. Zijn opgelatenheid was ineens geheel verdwenen, en met een serieuze blik op zijn smalle gezicht keek hij rond. “Het is vandaag in het algemeen een bijzondere dag.”

Perry, Robert en David kwamen uit de kleedkamer en gingen ook in het kringetje staan. Efren zuchtte diep terwijl hij een voor een naar zijn bandgenoten keek. Ze hadden nog niet eens een echt optreden gehouden, en nu stond hun toekomst al op het spel. Allemaal vanwege zijn vader...

Merijn werd bij haar arm gegrepen door Martje, en ze werd het groepje uitgeloodst. “Laten we ze wat privacy geven, misschien willen ze even bidden ofzo.”

Ze liepen vlak langs het podium naar het trapje dat de aula in leidde, en zochten snel twee lege plekken op de voorste rij.

“Heb jij dit geregeld?” vroeg Merijn toen zachtjes, terwijl ze met een half oor luisterde naar de aankondiging van de conrector.

Martje knikte trots, maar keek Merijn toen beschaamd aan. “Je vond het toch niet raar om Efren daar zo ineens te zien?”

Merijn schudde haar hoofd ontkennend, ook al voelde ze het anders.

“Misschien had ik je er toch op moeten voorbereiden...” zei Martje terwijl ze op haar lip beet.

“Nee, het is wel goed... ik wist wel dat ik hem vroeg of laat weer eens tegen zou komen. Beter vroeg dan laat dan maar. En dit is toch maar eenmalig.”

Martje keek haar schuldbewust aan. “Als het vanavond een succes is spelen ze straks ook op het eindexamenfeest...”

Merijn slikte moeizaam. Ze wist niet of ze het aankon om ineens zoveel met Efren geconfronteerd te worden. Er waren nog te veel dingen onbesproken tussen hen, en daar zat ze toch mee als ze hem zag. Kennelijk kon ze toch niet om hem heen en werd het tijd voor een goed gesprek.

“Ik praat er niet langer omheen, ik zie dat alles inmiddels ook klaarstaat,” zei de conrector terwijl hij om zich heen keek over het podium. Alle leraren waren verdwenen en er stonden een drumstel, vleugel en meerdere versterkers en microfonen op het podium. “Ik geef het podium aan The Cherry on Top, de nieuwe schoolband van het OZL!”

Er barstte voor de zoveelste keer applaus uit, en Merijn keek Martje verbaasd aan terwijl ze meeklapte. “Schoolband?”

“Wim en Robert hebben hier ook op school gezeten, dat vinden de bobo’s kennelijk genoeg om zich de band toe te eigenen...” zei ze snel.

Merijn richtte haar blik op het podium en voelde een rare kriebel in haar buik terwijl ze Willem, Perry, Robert, David en Efren het podium op zag komen. Ze voelde de spanning in de lucht hangen en hoopte dat alles goed zou gaan. Tot haar grote verbazing ging Efren echter niet achter het drumstel zitten, maar nam hij plaats op de pianokruk.

“Wat gaan ze eigenlijk spelen?” vroeg ze zachtjes aan Martje, die van spanning op een nagel zat te bijten. Ze hoopte niet dat het een zoetsappige ballade was, want Efren had van zijn pianokruk wel een erg goed zicht op haar op de eerste rij.

Martje legde haar vinger tegen haar lippen en wees naar Willem, die grijnzend achter de microfoon stond. “Goeienavond allemaal en natuurlijk gaan onze felicitaties naar alle geslaagden.”

Martje begon te klappen en al snel deden alle klasgenoten mee.

Willem lachte beleefd en boog weer naar de microfoon. “Als je nog geen vakantiegevoel had, dan zullen wij je dat eens brengen. Oh, en voor de ouders: jullie mogen meezingen als je jezelf niet tegen kan houden.”

Hij draaide zich even naar alle bandleden toe en knikte daarna kort naar Robert, de drummer, die zijn drumstokken tegen elkaar tikte, waarna David en Perry tegelijk begonnen te spelen.

Merijn herkende het rocknummer van een van de cd’s van haar ouders en hoorde dat er inderdaad wat van de oudere mensen uit de zaal zachtjes meezongen. Ook de conrector, die aan de zijkant van het podium stond, bewoog enthousiast op de muziek. Efrens pianospel was uitstekend, net als de zang van Willem en de muziek van de andere bandleden. Toen het nummer af was gelopen werd er enthousiast gereageerd in het publiek, en Merijn kon zien dat de vijf jongens op het podium opgelucht ademhaalden. Ze zetten meteen een tweede nummer in, die nog beter werd ontvangen doordat het bekender was en qua thema perfect aansloot bij de gelegenheid. Martje was de eerste die opstond en meezong met het refrein, en na een korte aarzeling gooide Merijn haar schaamte ook opzij. De klasgenoten op de eerste rij stonden ook één voor één op, waarna de hele aula zich overgaf aan de muziek en de zaal ineens gevuld was met twee zinnen die vaak herhaald werden.

“School’s out for summer. School’s out for ever!”

*****

“Nooit meer naar school...” zuchtte Merijn terwijl ze de tuinstoel in de relaxstand zette en haar handen onder haar hoofd vouwde.

“Vergeet je niet dat je met een vwo-diploma nog steeds niets voorstelt?” zei Martje voorzichtig. Zij had haar tuinstoel, die ze van het terras naar het grasveld hadden versleept, ook in de relaxstand staan en positioneerde de tuinkaarsen in een mooie cirkel om hen heen.

Merijns euforische stemming verdween in één klap. Martje had gelijk, ze kon het niet redden met alleen een middelbare schooldiploma.

“Ik ga morgen alle aanmeldingsformulieren opsturen, dan heb ik dat meteen allemaal geregeld,” zei Martje. “Zullen we dan ook jouw spul gaan organiseren?”

Merijn draaide haar hoofd naar Martje toe en keek haar verontschuldigend aan. “Ik heb nog niets te organiseren. Ik weet het nog steeds niet.” Ze verwachtte een gestresste reactie van Martje waarbij ze op het hart werd gedrukt dat ze dan maar snel een keuze moest maken, maar Martje keek haar alleen maar aan, terwijl ze haar hoofd een beetje schuin hield.

“Nog steeds geen enkel idee?”

Merijn schudde haar hoofd. Niets leek haar leuk, ook al probeerde ze in alle opleidingen positieve dingen te zien.

“Heb je het al met je ouders besproken?”

Merijn kon met haar hoofd blijven schudden, want ook dat had ze nog niet gedaan. Dat gesprek kon ze dus ook aan haar to-do lijstje toevoegen. Evenals het regelen van een vakantie, waar ze ook nog niet aan toe was gekomen.

“Ga jij nog op vakantie?” vroeg ze aan Martje om het vorige gespreksonderwerp even vaarwel te zeggen.

Martje knikte enthousiast. “Olivier neemt me mee op een verrassingsreisje. Ik denk dat we naar Londen gaan.”

Merijn lachte zuur, daar ging haar kans om met Martje op vakantie te gaan.

“En jij?”

Ter variatie haalde Merijn haar schouders nu eens op. “Ik heb nog niets besproken. Ik ga denk ik maar voor een last-minute met m’n ouders.”

Martje keek haar fronsend aan. “Vind je dat wel leuk? Ik weet zeker dat Olivier het niet erg vindt als je met ons mee gaat hoor.”

Merijn schudde toch maar weer haar hoofd. “Nee, gaan jullie maar gewoon samen. Hij zal je wel gaan missen als je straks op kamers gaat wonen.” Ze lachte bij de gedachte aan Martje op kamers. Ook al ging ze waarschijnlijk in Amsterdam of Utrecht studeren, ze was vastberaden om zo snel mogelijk een kamer te vinden en niet te lang thuis te blijven wonen. Menig studentenhuis zou wel blij zijn met iemand als Martje, die altijd keurig haar schoonmaaktaken verrichte en een gezellige huisgenoot kon zijn.

Martje zuchtte eens diep en Merijn keek haar aan.

“Dit was het dan...” zei ze melancholisch.

“Wat was dit dan?” vroeg Merijn lichtelijk verward. Ging Martje nu op dezelfde toer als Merijn en zegde ze haar vriendinnen vaarwel wanneer ze ging verhuizen en aan een nieuwe school begon.

“Het eind van onze schoolcarrière...” reageerde Martje mistroostig.

Merijn kon een lachje niet onderdrukken. “Maar je zei net nog dat je met een vwo-diploma niets betekent!”

Martje haalde geprikkeld haar schouders op. “Dat betekent nog niet dat dit geen eind van een era is. Ik heb zes jaar op die school gezeten, dat is 1/3 van m’n leven!”

Merijn knikte begrijpend, maar snapte Martjes melancholie nog niet helemaal. Ze kon zich namelijk niet voorstellen dat die zes jaar altijd even plezierig waren geweest voor Martje. “Wat vond je het leukste van die zes jaar dan?”

Martje dacht even na en staarde voor zich uit in de donkere nacht. Merijn richtte haar blik op de sterrenhemel en probeerde wat sterrenbeelden te onderscheiden.

“Ik vond het laatste jaar toch wel een hoogtepunt hoor,” zei Martje na een poosje en Merijn besefte meteen de dubbelheid van dat antwoord. Voor ze bevriend was geraakt met Merijn, was Martje een beetje een buitenbeentje geweest zonder vrienden in de klas. De oorzaak daarvan was erg triest geweest, maar Merijn wist daar nog niet alles van omdat ze er niet echt naar durfde te vragen.

“Dan is het maar goed dat je op je hoogtepunt stopt met school,” zei Merijn grappend en Martje glimlachte kort.

“Weet je wat mij hier is opgevallen?” vroeg Merijn daarna. “Er zitten hier eigenlijk helemaal geen leuke jongens op school! Op m’n vorige scholen was er altijd wel een leuke jongen in één van de hoogste klassen. Die heb ik hier nog niet kunnen ontdekken.”

Martje knikte bevestigend. “Maar komt dat niet omdat we nu zelf in de hoogste klas zaten en dat er gewoonweg geen leuke, oudere jongens meer op school zitten? Die jochies bij ons in de klas waren echt nog van die broekies...”

Merijn grijnsde. “Ah, jij valt op oudere mannen?”

“Nee!” Martje schudde haar hoofd terwijl ze een vies gezicht trok.

“Maar zaten er dan vroeger wel leuke jongens op school?” vroeg Merijn geïnteresseerd. Ze ging rechtop zitten en draaide haar stoel een beetje bij zodat ze Martje beter aan kon kijken, ook al zag ze erg weinig in het flakkerende kaarslicht.

Martje haalde even haar schouders op terwijl ze nadacht. Ze speelde met een plukje haar en bestudeerde het uiteinde ervan. “Tja...”

“Bij Ollie in de klas misschien? Of bij Javier?”

Martje glimlachte even, wat Merijn opvatte als het resultaat van een mooie herinnering.

“Nou, vertel dan!”

Martje schudde snel haar hoofd. “Nah, er valt niet zo heel veel te vertellen,” zei ze blozend. “Ik had wel wat om naar te kijken, maar verder ging het toch niet.”

“En ook niets naast school? Jongens uit Ollie’s voetbalteam?”

“Helemaal niemand...” zei Martje, en ze begon steeds heviger te blozen. “Erg hè? Ik heb geen enkele ervaring...”

Merijn haalde haar schouders op. “Ik ook niet hoor.”

“Hoeveel jongens heb jij dan gezoend?”

“Twee,” zei Merijn zonder na te hoeven denken. “Oh, en Perth...” zei ze met een klein lachje. “Maar dat betekende niets.”

“Perth?” vroeg Martje met gefronste wenkbrauwen.

“Oh!” riep Merijn er echter snel doorheen. “En ook bijna jouw broer!” riep ze uit terwijl ze terugdacht aan een rare middag in het zwembad.

“Wát?” vroeg Martje met open mond en een lichte walging in haar stem.

Merijn trok een grimas en lachte daarna hard. “Soms is het maar beter als je niet durft.”

Martje lachte luid mee, maar keek Merijn toch wat vreemd aan toen ze uitgelachen waren. “Olivier? Wat bezielde je?”

“Dat vraag ik mezelf ook nog wel eens af, maar niet alleen wat betreft Olivier,” zei ze fronsend, maar ze richtte zich snel weer tot Martje. “Heb je op dit moment mogelijke kandidaten?”

“Misschien...” zei Martje geheimzinnig.

*****

Na een lange dag fietste Efren terug naar huis. Hij was al sinds acht uur ‘s ochtends in touw voor The Cherry, eerst met het terugbrengen van de instrumenten naar de repetitiestudio en een korte nabespreking van hun eerste optreden, waarna ze aan wat nieuwe nummers waren gaan werken. Nu moest hij zich naar huis haasten om zijn rijles niet te missen, en daarna zou hij eindelijk even rust hebben.

Zijn rij-instructeur stond al te wachten toen Efren de straat in fietste. Hij zette snel zijn fiets in het schuurtje achter het huis, bracht zijn gitaar naar binnen en stapte in de auto. Hij deed wel zijn best tijdens het rijden, maar de vermoeidheid speelde hem parten. Na een uurtje keek de instructeur hem streng aan.

“Als je zo doorgaat heb je nog eens tien lessen nodig... Je stelt me een beetje teleur, Efren.”

Efren haalde even zijn wenkbrauwen op. Hij was nu eenmaal geen Lars die in no-time z’n rijbewijs kon halen, wat de rij-instructeur waarschijnlijk wel van hem had verwacht. Hij nam snel afscheid, sprong uit de auto en liep naar binnen, waar hij op de bank plofte en de televisie aanzette.

“Goeienavond, Efren,” riep z’n moeder vanuit de keuken. “Wil je nog wat eten?”

“Nah...” zei hij sloom. “Ik eet wel wat op m’n werk.” Tot overmaat van ramp moest hij vanavond ook nog werken voor het cateringbedrijf van de buurvrouw. Het was op zich wel leuk werk, maar de feestjes waar ze de catering verzorgden waren niet geheel zijn stijl. Vaak zaten er vrouwen in mantelpakjes bij die de hele avond sherry dronken en opschepten over hun o zo intelligente kinderen.

Margriet kwam uit de keuken met twee koppen koffie en gaf er eentje aan Efren. Ze perste haar mollige figuur naast Efren op de krappe tweezitsbank en zuchtte vermoeid. “Hoe was jouw dag?”

“Goed, tot ik moe werd...” zei Efren terwijl hij een scheut melk in zijn koffie gooide en suikerklontjes in beide koffiekopjes mikte.

“Ah, net zoals bij mij dus.”

Efren sloot even zijn ogen en probeerde een momentje rust te pakken, maar zijn moeder zat te draaien naast hem op de bank.

“Jullie waren gisteren erg goed hoor.”

Efren draaide z’n hoofd een beetje en keek z’n moeder dankbaar aan. “Dank je mam.”

“Lars belde, hij wilde er alles van weten. Of je hem terug wilt bellen. Hij kon je niet bereiken op je mobiel,” zei Margriet.

Efren haalde zijn telefoon uit z’n broekzak en zette hem aan. Hij had inderdaad een aantal oproepjes gemist, maar hij had nu geen zin om met Lars te praten.

“Er ligt trouwens nog een stapel post voor je op de tafel,” zei Margriet toen Efren stil naar de televisie bleef staren. Efren wist al waar dit heen ging leiden dus hij dronk snel zijn koffie op en stond op.

“Ik ga nog even douchen voor ik opgehaald word.”

Hij pakte zijn gitaar uit de gang en verdween naar boven, nam snel een douche en hoorde zijn telefoon rinkelen toen hij een paar minuutjes later zijn kamer inliep. Zonder na te denken nam hij op.

“Efren, broertje!” riep Lars door de hoorn.

Efren zuchtte even en hoorde de stortvloed van woorden aan terwijl hij af en toe “ja,” en “nee, tuurlijk niet” zei. Al snel had Lars door dat Efren helemaal niet oplette.

“Dus je komt morgen eindelijk eens stappen in Groningen?”

“Jaja,” zei Efren terwijl hij in een enorme stapel kleren naar een schone witte bloes zocht.

“Haha, ok dan! Dan zal ik je eens inwijden in het Groningse studentenleven. Heb je de aanmeldingsformulieren opgestuurd? En heb je al op de site van Hendrik gekeken?”

“Wat zei je nou precies?” Efren ging even zitten en keek op zijn horloge. Hij had nog maar een paar minuten voor hij opgehaald werd om naar z’n werk te gaan.

“Dat je morgen komt stappen en dat je lid wordt van m’n studentenvereniging.”

Efren vloekte dat hij had toegezegd. Hij had absoluut geen zin in zo’n dronken bedoening. Hij stapte in zijn nette broek die voor zijn cateringbaantje was gereserveerd en zag toen zijn gitaar staan. “Oh, maar ik kan morgen helemaal niet. Willem, Perry en ik gaan jammen in het park.”

Lars bleef stil en Efren lachte even. Eindelijk eens 1-0 voor hem, en dat dankzij The Cherry.

“Ach, die stomme band wordt toch nooit wat...” zei Lars toen moeizaam. “Ik zit er namelijk niet in! Maar ik kan jullie wel uit de brand helpen hoor. Je hoeft het maar te vragen en ik stap met m’n gitaar op de trein naar Utrecht.”

Efren voelde een rilling van woede door zijn lichaam schokken. “Nee, dank je. Ik heb geen zin in Oasistaferelen,” zei hij kortaf voordat hij zijn telefoon uitzette en achter zijn bed gooide.

Terwijl hij zijn armen in de mouwen van zijn bloes stopte, rende hij snel de trappen af naar beneden. Daar stond zijn moeder in de gang met de buurvrouw te praten en ze duwde hem zijn tas en de enorme stapel brieven in zijn handen.

“Lees ze in ieder geval even door, dan weet je of ze je willen hebben.”

Dat was vast niet het probleem, bedacht Efren zich gefrustreerd terwijl hij de enveloppen met de grote logo’s in zijn tas stopte. Hij wist alleen niet of hij wel wilde wat zijn ouders voor hem bedacht hadden.

*****

Merijn zat op de houten trap van het theehuis en hield door de openstaande voordeur het verkeer in de gaten. Ze wachtte op de cateraar, zodat ze hen wegwijs kon maken in het theehuis, maar ze waren laat. Nu ze weer even een momentje op zichzelf was, spookten alle toekomstvisioenen weer door haar hoofd. Moest ze gaan studeren, een jaartje ertussen uit knijpen of toch maar meteen een baantje zoeken.

Ze schopte haar slippers uit en verschoof naar een hogere trede, die kouder aanvoelde. Soms wilde ze dat ze Martje was, alles leek haar gewoon te overkomen zonder dat ze er een punt van maakte. Een tegenslag? Martje sloeg zich er wel doorheen. Een dilemma? Martje maakte meteen de goeie keuze... Althans, zo leek het aan de oppervlakte.

Merijn had na gisteravond wel begrepen dat Martjes geduld opraakte als het jongens betrof. Martje was het zat om haar zusje elke zondag te horen praten over haar laatste verovering, waarna alle ogen zich op Martje richtten en Olivier haar vervolgens vroeg hoe het met haar liefdesleven zat. Martje had Merijn gisteren verteld dat ze het vanaf nu heel anders ging doen en zelf maar eens actie ging ondernemen. En ze had al een mannelijk object op het oog.

Al tijdens het gesprek waren Merijns hersenen overuren gaan draaien en dacht ze terug aan degene die háár juist had verrast. Bij hem had zij geen initiatief hoeven tonen; hij was precies de persoon die Martje nodig had. Merijn had de afgelopen maanden al zoveel mensen na lange tijd teruggebeld, dat een telefoontje naar Engeland er nog wel bij kon. Met een beetje geluk kon ze Martje verrassen op het eindexamenfeest en zorgen voor een mooie afsluiter van haar middelbare schooltijd.