MiZ: Hoofdstuk 1 – Thee en Koffie

Door: Hestia ([email protected])

Het was benauwd in de gymzaal en Merijn merkte dat haar kladblaadjes aan haar hand vastgeplakt waren. Zonder al te veel lawaai te maken trok ze haar hand los en veegde ze hem af aan haar broek. Daarna verschoof ze wat op haar stoel en ademde diep in. De kunststofvloer stootte een nare geur van zweet en warm plastic uit en Merijn volgde de bontgekleurde strepen die over de vloer getrokken waren. Ze zag dat verscheidene mensen hun schoenen uit hadden gedaan, en dat iedereen hard werkte.

Iedereen, behalve zij.

Merijn merkte op dat er iemand naar haar toe kwam en ze vestigde haar aandacht weer op het opgavenblad voor zich.

“Mevrouw Goedhardt, wilt u uw ogen even op uw eigen werk houden,” fluisterde meneer Brandtner zachtjes en Merijn knikte verontschuldigend. Ze wilde haar scheikunde examen best maken, maar hoe ze het ook probeerde, ze kon haar gedachten er niet echt bij houden.

Ze las voor de zoveelste keer de eerste vraag over zink en een slibmijn in Spanje en begreep dat ze iets moest doen met ijzerionen, maar ze kon zich er niet toe zetten om diep na te denken over het juiste antwoord.

Merijn keek op haar horloge en zag dat het drie uur was. Over anderhalf uur was ze uit deze hel verlost en kon ze vakantie gaan vieren. Dit scheikunde examen was het laatste uit de serie, en daar was ze blij om. Met de concentratie die ze nu had kon ze nog geen boterham beleggen zonder te vergeten waar ze mee bezig was. Bij haar andere examens had ze dit niet gehad en die waren dan ook allemaal vlekkeloos verlopen. Merijn was niet bang dat ze zou zakken, maar nu ze vastzat in het slib van een zinkmijn begon ze danig aan haar slagingskansen te twijfelen. Ze zou natuurlijk altijd een herexamen kunnen doen, maar ze betwijfelde of ze over twee weken wel genoeg concentratie had om het examen goed te maken.

Ze besloot de eerste vraag even over te slaan om met de tweede bezig te gaan. Dit was een overzichtelijke rekensom en Merijn pakte haar naslagboek erbij om wat dingen op te zoeken voor ze begon te rekenen. Zonder veel moeite rondde ze de opgave af en dit gaf haar iets meer zelfvertrouwen om met frisse moed verder te gaan. Ze glimlachte terwijl ze de derde vraag over haarverf door las, en keek naar een loshangende pluk van haar eigen haar. Ze had het binnen een jaar van bruin naar zwart met rode strepen en blond veranderd. Maar zowel het zwart als het blond waren haar niet bevallen, en met de hulp van een bruine kleurspoeling, veel geduld en Martjes zusje die naar de kappersschool wilde, was het wel weer goed gekomen.

Met deze afdwalingen was Merijn weer een halfuur verder, en ze had nu nog maar een uur om de overige vragen te maken. Ze zwoegde zich door de haarverf-vraag heen en las daarna snel de volgende vraag over een nieuw geneesmiddel. Onwillekeurig moest ze aan haar ouders denken, die beide arts waren en die waarschijnlijk stiekem hoopten dat Merijn ook medicijnen zou gaan studeren. Merijn wist het echter nog niet. Ze had het juiste vakkenpakket en haar cijferlijst was hoog genoeg om toegelaten te worden, maar ze voelde niet echt een roeping om arts te worden. Nu ze er weer over nadacht besefte ze eigenlijk dat ze zich nergens genoeg voor interesseerde om er voor te gaan studeren. Misschien bleef ze het liefst nog maar een jaartje op de middelbare school, in een vertrouwde omgeving met bekenden om zich heen. Ze kon eigenlijk niet geloven dat ze dát durfde te denken, maar ze voelde zich eindelijk thuis in Zeist, en ze had er eigenlijk niet zo’n zin in om ergens op kamers te moeten.

Merijn schrok op toen een van de surveillanten verkondigde dat ze nog een half uur hadden. Veel van Merijns klasgenoten waren al klaar en toen ze langs de vertrekkende leerlingen naar de gang keek zag ze Martje langslopen. Ze vroeg zich even af wat Martje op haar vrije middag op school deed, maar ze riep zichzelf snel tot de orde en staarde weer naar haar antwoordenblaadje. Ze klungelde wat met een structuurformule en ging daarna snel verder met de laatste vraag die over olijfolie ging. Haar gedachten dwaalden af naar eten en bleven steken bij de lekkere lasagne die Efren ooit voor haar gemaakt had. Ze schudde even met haar hoofd en wist Efren snel uit haar gedachten te verbannen. Ze beantwoordde de vragen zo goed als ze kon en keek daarna weer naar de eerste opgave. Ze krabbelde wat neer en controleerde daarna of ze bij elke vraag ten minste íets had opgeschreven. Ze vouwde het opgavenboekje dicht zonder er verder in te kijken, en hoefde slechts een paar minuutjes te wachten voor het eind van het examen werd aangekondigd. Haar antwoorden werden opgehaald en Merijn pakte haar spullen bij elkaar om zonder terug te kijken de vakantie in te rennen. Ze negeerde de discussie die tussen haar klasgenoten was losgebarsten en liep door de dubbele deuren de gang in, in de richting van haar kluisje.

“Merijn! Hoe ging het?” hoorde ze achter zich, en ze draaide zich langzaam om. Martje kwam naar haar toe, maar moest zich eerst een weg door de mensenmassa banen. Ze had een grote map in haar armen waarmee ze gefrustreerd om zich heen wilde gaan meppen, waardoor Merijn begon te lachen.

Ze wachtte even tot Martje haar had bereikt en samen liepen ze naar de hal. “Laten we het er maar op houden dat ik blij ben dat het voorbij is,” zei Merijn toen.

“Ohja!” riep Martje enthousiast, “het was je laatste! Je hebt nu vakantie, voelt het goed?”

Merijn haalde haar schouders op, maar durfde niet te zeggen dat ze bang was dat ze zich zou gaan vervelen. Voor ze het wist zou Martje haar inlijven voor een organisatiecomité waar Merijn het doel niet van in zag.

“Sammie heeft me gebeld. Ze vroeg of wij even aardbeien willen plukken. Ze dacht dat de eersten nu wel rijp zouden zijn,” zei Martje. Merijn knikte en vouwde haar examenopgaven op. Ze had gedacht meteen naar huis te willen na het slopende examen, maar de frisse lucht in de hal werkte verfrissend op het benauwde gevoel in haar hoofd.

“Wat deed jij trouwens op school?” vroeg Merijn nadat ze haar tas had opgehaald en Martje bij de deur weer tegenkwam. Ze liepen naar buiten en de zware lucht viel als een deken over Merijn heen. Het was al een paar dagen benauwd warm, en Merijn hoopte dat het nu eindelijk eens een avond goed zou regenen en onweren.

“Ik had een vergadering van de leerlingenraad, onder andere over het eindexamenfeest,” zei Martje toen.

“Zijn de plannen nu officieel? Mag je ze nu ook aan mij vertellen?” vroeg Merijn geïnteresseerd. Martje had al sinds maart met plannen voor het eindexamenfeest rondgelopen, maar had steeds haar mond gehouden tegenover Merijn of andere klasgenoten.

Martje schudde haar hoofd en glimlachte verlegen. “Wacht nog maar even, je merkt het vanzelf wel.” Ze veranderde daarna razendsnel het onderwerp en al snel bespraken ze de meest recente aflevering van een televisieserie. Martje speculeerde honderduit, maar Merijn vermoedde dat zij veel meer informatie over de inhoud had, omdat de hoofdrolspeler nu eenmaal een vaste gast bij de Vermeers thuis was.

Na een kort fietstochtje kwamen ze bij Sammie’s theehuis aan, een klein vooroorlogs huis net buiten de hoofdstraat van het centrum. Merijn en Martje parkeerden hun fietsen tegen het witte hekje langs de stoep en liepen over het tuinpad langs het huisje, naar de aardbeienveldjes in de achtertuin. Martje hurkte bij de plantjes neer en begon al wat te plukken, terwijl Merijn via de achterdeur een klein bijkeukentje binnen stapte. Alle deuren stonden open, en doordat de witte zonwerende rolgordijnen voor alle ramen naar beneden waren gelaten, was het lekker koel binnen. Merijn schonk twee grote glazen water in, pakte een emmertje uit een keukenkastje en liep met haar attributen weer naar buiten. Martje had haar handen al vol aardbeien en Merijn zag wat aardbeiensap op haar kin.

“Zijn ze lekker?” vroeg ze grijnzend terwijl ze Martje het emmertje voorhield.

Martje knikte en legde haar oogst voorzichtig in het emmertje terwijl ze haar mond leeg at. “Ze zijn heel erg lekker! Beter dan die bespoten troep uit de supermarkt.”

Terwijl Merijn en Martje de plantjes afzochten naar mooie rode aardbeien, hoorden ze enthousiast geklets uit de voortuin. Merijn stond op om polshoogte te nemen, en zodra ze over het tuinpad naar de voorkant van het huis liep werd ze aangesproken.

“Dat is dat aardige meisje die me toen die lekkere thee inschonk!” riep een vrouw met grijs krullend haar. De vrouwen tegen wie ze praatte begonnen enthousiast te kwebbelen en Merijn liep naar hen toe.

“Kan ik u helpen?” vroeg ze beleefd.

“Zijn jullie vandaag ook open?” vroeg de eerste vrouw. Ze had rode blosjes op haar wangen en stond naast een fiets, net als de andere drie.

Merijn keek op haar horloge en zag dat het al kwart over vijf was. Ze vermoedde dat Martje zo naar huis moest, maar ze kon deze aardige en verhitte dames ook niet wegsturen.

“Eigenlijk niet, maar ik kan wel een uitzondering maken. Ik zal de voordeur even open doen, als u een momentje heeft?” De dames keken haar dankbaar aan en Merijn liep snel naar de achtertuin.

“Er zijn wat vrouwen die thee willen drinken. Ik gooi de tent even los.”

Martje knikte en keek op haar horloge.

“Als jij zo naar huis moet, mag je wel gaan hoor,” riep Merijn over haar schouder terwijl ze door het bijkeukentje het huis in liep. Het theehuis leek in niets meer op een woonhuis, veel van de binnenmuren waren gesloopt zodat er beneden één grote ruimte was, met slechts een klein bijkeukentje dat ommuurd was. In het achterste gedeelte van de ruimte stonden kleine tafeltjes met stoelen en als de zon scheen kwam er veel licht binnen door de grote terrasdeuren. In het midden van de kamer maakte alleen een toog duidelijk dat er vroeger een muur had gestaan, maar voor de rest was het een eenheid van rust en kalmte. Merijn had een groot deel van het schilderwerk gedaan; zowel de muren, plafonds als de oude houten plankenvloer moesten allemaal gewit worden om aan Sammie’s wensen te voldoen. In eerste instantie had Merijn juist gedacht dat wit niet bij Sammie zou passen, maar toen de Afrikaanse kunstwerken, die Sammie wilde tentoonstellen, hun plekjes vonden, begreep Merijn Sammie’s keuze voor wit.

Merijn zocht in haar tas naar de sleutels van de voordeur en hoorde Martje ook binnenkomen door de achterdeur.

“Ik heb nog wel even tijd hoor. Ik zet wel vast water op,” riep ze vanuit de bijkeuken.

Merijn pakte intussen het afzetkoord voor de trap en hing dat op z’n plek. Nu er geen begeleiding was op de bovenste verdieping, moest dit koord voorkomen dat mensen naar boven gingen om Afrikaans houtsnijwerk in hun tas te stoppen. Vervolgens opende ze de voordeur en liet de dames in, die onder veel “oohs” en “aahs” langs de kleine beeldjes liepen.

Merijn liep terug naar de bijkeuken, waar ze snel wat aardbeien schoonmaakte en ze op kleine gebaksvormpjes legde. Martje stond inmiddels achter het kleine toonbankje naast de terrasdeuren en schonk heet water in theekopjes. Ze vroeg of Merijn ook een kopje wilde en Merijn besloot om wat meer aardbeien schoon te maken zodat Martje en zij ook een aardbeiengebakje konden eten. Dat hadden ze wel verdiend, ook al zaten de examens voor Martje er nog niet helemaal op.

Martje was inmiddels diep in gesprek met de gasten en Merijn luisterde met een half oor mee. Ze verwonderde zich er telkens weer over hoe makkelijk Martje met mensen kon praten en ze was er misschien wel een beetje jaloers op. Wanneer zij alleen in het theehuis stond en er kwamen gasten, dan droogde ze vaak maar wat kopjes af zonder te weten waar ze met de bezoekers over kon spreken. Martje kwebbelde met gemak over wat zij in de beeldjes zag, terwijl Merijn zich vaak schaamde voor wat zij er in dacht te zien.

Merijn ruimde wat dingetjes op in het bijkeukentje en liep naar buiten, om te controleren of alle aardbeien al geplukt waren. Daarna zette ze de aardbeien in de koelkast en kwam ze het theehuis in om Martje en de dames gezelschap te houden. Deze wilden echter net weggaan en trokken hun portemonnee om af te rekenen.

“Oh, nee! Het eerste kopje is altijd gratis!” riepen Martje en Merijn tegelijk. Dat was de eerste regel van Sammie’s theehuis, die in hun hoofden was gestampt. Het zorgde er voor dat Sammie niet echt veel winst maakte, maar veel mensen kwamen nu wel terug om een gratis kopje thee te drinken, naar de kunst te kijken en eventueel iets te kopen.

De dames bleven aandringen dat ze wilden betalen, en Merijn wees uiteindelijk op een matglazen fles op de toonbank. “U kunt daar een gift doen. 50% van de opbrengst gaat naar Artsen zonder Grenzen.”

De dames stopten wat geld in de fles en Merijn liep met ze mee naar de voordeur. Ze bedankte ze voor hun bezoek en draaide de deur op slot toen ze weg waren.

Martje had intussen de kopjes al afgewassen en speelde wat met haar telefoon terwijl ze op Merijn wachtte.

“M’n moeder zit te wachten met de piepers,” zei Martje en Merijn pakte snel haar tas, liet alle rolgordijnen weer zakken en volgde Martje door de bijkeuken naar buiten. Ze fietsten samen naar huis maar Merijn was het grootste deel van de tijd stil.

“Je bent moe, of niet?” vroeg Martje. “Je hebt de hele middag amper iets gezegd!”

Merijn knikte en gaapte meteen. “Ik ga op tijd naar bed vanavond en ik wil morgen lang uit slapen. Ik heb eindelijk eens geen verplichtingen.”

Martje knikte begrijpend. “Ik hoop maar dat ik me morgenavond niet zo voel. Ik heb nog genoeg te doen tot aan het eindexamenfeest.”

Merijn vermoedde dat dit een stille hint van Martje was, maar ze had geen zin om haar hulp aan te bieden. Op dit moment wilde ze eerst maar eens bijkomen van de examenperiode, en nadenken over wat ze hierna nu eigenlijk wilde gaan doen. Martje herhaalde haar opmerking gelukkig niet, waardoor Merijn zich niet nog schuldiger ging voelen. Het enige waar ze nog genoeg energie voor had, was Martje veel succes te wensen met haar Frans examen van de volgende dag.

“Bonne chance!” riep Merijn terwijl zij linksaf sloeg en Martje rechtsaf ging.

“Merci beaucoup!”

*****

“Nog meer koffie, meneer Elias?” een jonge productieassistente kwam naast Wout staan en hield hem een koffiekan voor.

“Ja, graag! Dankjewel. En zeg toch alsjeblieft Wout. Ik ben volgens mij zelfs jonger dan jij!” zei hij terwijl hij naar haar lachte. Het meisje bloosde even en liep de trailer door terwijl ze de andere aanwezigen koffie inschonk. Wout legde zijn voeten op de make-up tafel en sloot zijn ogen. Hij had geen idee waarom hij zo vroeg op de set moest zijn, zijn belangrijke scène zou pas tegen de avond gefilmd worden, maar hij had tenminste wel weer eens de zonsopgang gezien. Boven de Noord-Hollandse polder zag dat er heel anders uit dan boven Amsterdam, maar hij kon er wel van genieten. Vooral als hij een sterk bakkie koffie erbij had.

“Hé, Wout! Heb je je pruik al gezien?” Hendrikje, de visagist en kapster, kwam de trailer in met een groot krat in haar handen. Ze zette het naast Wout op de grond en pakte er een donkerbruine pruik uit. De pruik had halflang haar dat in een zijscheiding zat en recht naar beneden viel.

Wout begon te grijnzen terwijl Hendrikje de pruik op een model van een hoofd zette en hem ronddraaide zodat Wout het goed kon bekijken.

“Wat erg!” zei Wout met open mond. “En dan te bedenken dat ik vroeger echt van dat haar heb gehad!”

Hendrikje begon aan de taak om Wout er als een zestienjarige uit te laten zien terwijl Wout van een vers kopje koffie genoot. Hij moest aan de productieleiding laten weten dat hij erg tevreden was met die nieuwe assistente, want zij bleef hem maar koffie schenken die erg goed smaakte.

Tegen zes uur stapte de regisseur de trailer in om de scène door te spreken met Wout, en toen pas kwam hij erachter dat de scène in de vroege morgen geschoten zou worden. Wout had geen tijd om verbaasd te zijn. Hij had in de afgelopen zes maanden wel geleerd om met plotselinge scriptveranderingen om te gaan. Hendrikje was inmiddels klaar met make-uppen en instrueerde Wout dat hij haar moest helpen bij het opzetten van de pruik. Wouts eigen korte bruine haar verdween onder een haarnetje en de pruik werd erover heen getrokken. Het ding kriebelde een beetje langs zijn haargrens, maar de grijns die op Wouts gezicht uitbrak toen hij zijn spiegelbeeld zag deed meer pijn. Hij was praktisch onherkenbaar; hij was een zestienjarige Mikey.

Om halfzeven stapte Wout de bedompte trailer uit en ademde de frisse ochtendlucht in. Hij liep meteen door naar de sanitaire wagen, want die koffie begon hem nu parten te spelen. Zodra hij echter weer buiten stond en de productieassistente hem weer een kop koffie kwam brengen nam hij deze zonder morren aan. De koffie wás gewoon goed.

“Lekker hè,” vroeg een gezette donkerharige vrouw waar Wout een beetje bang voor was. Ze zat op een klapstoel in de ochtendzon en bladerde door een stapel papier.

“Wat bedoel je precies?”

“Die koffie! Ik zie wel dat je er van geniet.” Ze tilde haar zonnebril even op en keek Wout lang aan, waar hij de kriebels van kreeg. “Kom eens bij me zitten.” Wout was te bang om het aanbod van de casting director af te wimpelen en liet zich voorzichtig in een stoel zakken.

Sharon draaide zich echter meteen van Wout weg terwijl ze haar stem verhief. “Hé slampamper! Hoe laat zou jij aanwezig zijn?”

De slampamper sprong bijna een meter de lucht in toen de casting-director hem aansprak. “Euhm, half zeven, mevrouw.”

“Ja, en hoe laat is het nu? Je bent een fucking figurant, jij moet aanwezig zijn voor de hoofdrolspeler geschminkt is, en raad eens wie er naast mij zit, geheel klaar voor zijn grote scène?”

“Sorry mevrouw... de trein reed niet, en de bus stopt hier-...” begon de arme jongen zichzelf te verdedigen.

“Pas jij maar op jochie, zonder mij had je deze rol niet eens, en als je me niet te vriend houdt, bereik je nooit de top in de televisiewereld.”

Wout begon naar de jongen te gebaren dat hij snel de make-up trailer in moest, maar de jongen snapte zijn hint niet. Hij bleef discussiëren met Sharon de Kenau, zoals de casting director achter haar rug om werd genoemd. Wout kon de marteling niet meer aanzien en richtte zijn aandacht op iets anders. In de grote cateringbus zaten drie meiden achter het raam naar hem te staren. Ze giechelden toen ze doorhadden dat Wout hen doorhad en ze wierpen hem kushandjes toe. Wout zuchtte en lachte moeizaam. Waarom leken nu alleen de irritante meiden belangstelling voor hem te tonen? Het was al veel te lang geleden sinds hij het echt naar z’n zin had gehad met een meisje. Er liepen genoeg meiden rond op de set, hij kon er hier vast wel eentje vinden om wat plezier mee te hebben. En uiteindelijk zou zijn ware Jacoba hem niet voorbij lopen. Ze zou wel komen... ooit.

Sharon en de figurant waren nog steeds niet klaar met ruzieën, en pas toen er een ander groepje figuranten aan kwam, snapte de figurant dat hij hoognodig naar de make-up moest.

“Zeg, wat ik jou wilde vragen,” Sharon draaide zich weer om naar Wout en haar stem zakte een octaaf tot het een iets aangenamer niveau had bereikt. “Ben jij ook beschikbaar voor commercials?”

Wout verslikte zich in zijn koffie en werd ruw op zijn rug geklopt tot hij uitgehoest was.

“Is dat een ja?”

Wout haalde zijn schouders op. “Het ligt eraan...”

“Ik moet mensen voor een koffiereclame casten, en jij lijkt me de perfecte persoon. Één, je houdt van koffie; twéé, je bent een jong en hip persoon. Misschien krijg jij de Nederlandse jeugd weer aan de koffie. Ze lijken tegenwoordig allemaal groene thee te drinken...” verzuchtte de casting director. “Vreemde natuurtypes...”

Wout wist niet wat hij moest antwoorden. Hij zou kunnen zeggen dat ze zijn agent moest bellen, maar zijn agent zou dit aanbod niet laten liggen. Hij kon ook zeggen dat hij het zelf met z’n agent zou overleggen, dan kon hij dit per ongeluk zou vergeten. Hij wilde liever geen commercials doen...

“Ik zie dat je twijfelt,” zei de vrouw en Wout vervloekte de manier waarop sommige mensen in de televisiewereld dwars door acteurs heen konden kijken.

“Heb je last ondervonden van andere commercials?” vroeg ze, en ze fronste even terwijl ze na leek te denken. “Je hebt al in andere reclames gespeeld, toch?”

Wout knikte bijna onopvallend terwijl hij in de zwarte koffie staarde. Ja, hij had zeker last ondervonden van die ene commercial waar hij aan mee had gewerkt.

“Als je professionele schade ervan hebt geleden, heb je je verbazingwekkend snel weer hersteld,” zei Sharon. Wout nam aan dat ze hem nu complimenteerde, maar hij wist het niet zeker.

“Nou, niet echt professioneel... meer privé.” Wout refereerde aan alle mensen die hadden gedacht dat Wout zelf ook homo was. In feite had hij er ook seksuele schade aan ondervonden, want veel meiden vertrouwden hem niet als hij een move probeerde te maken. Ze begonnen allemaal over de condooms die hij beter met zijn vriend kon delen. Vaak wezen ze dan naar Olivier, die zich wild dansend over de dansvloer begaf.

Sharon werd weggeroepen voor een overleg met de regisseur, en ze sloeg Wout ter afscheid op zijn schouder. Hij voelde dat de klapstoel vijf centimeter in de vochtige bodem zakte en keek op naar haar enorme, in het wit geklede, gestalte. “Denk er maar eens over na, en laat je agent mij bellen. Ok?”

Wout knikte en dronk het laatste restje van zijn koffie op. Hij zag hoe de casting director even een kort praatje met Lonneke maakte, waarna ze naar het groepje figuranten stampte. Lonneke kwam inmiddels naar Wout toe lopen, terwijl Wout de klapstoel uit het drassige weiland trok.

“Goeiemorgen broertje,” zei ze terwijl ze over haar zwangere buik wreef en moeizaam op een klapstoel ging zitten.

“Zit het kind er weer in?” lachte Wout. De avond ervoor had zij in de studio de scène opgenomen waar ze van haar kind beviel, maar Wout was daar niet bij geweest. Hij zag Lonneke dus ook pas voor het eerst in haar Chantal-op-19-jarige-leeftijd-uiterlijk, maar moest concluderen dat zij er minder erg uitzag dan hij.

Terwijl ze de scène even doorspraken begon Wout ineens kriebels in zijn buik te voelen. Hij wist niet of het kwam doordat Lonneke hem af en toe steels aankeek waarna ze snel haar ogen van hem af haalde, of dat het de zenuwen waren voor de belangrijke scène. Hij mocht met een auto over de landweggetjes crossen, maar hij had eigenlijk niemand verteld dat hij geen rijbewijs had. Niemand had het hem ook gevraagd... Zodra Wout erachter was gekomen dat Mikey een auto moest besturen had hij wat spoedcursussen bij Olivier gevolgd, dus hij wist nu in ieder geval hoe hij moest starten en schakelen. Het was een geluk bij een ongeluk dat Mikey in deze scène nog maar 16 was, en dus zelf ook geen auto kon rijden. Maar Mikey moest nu eenmaal zijn zwangere zus naar het ziekenhuis brengen, en voor hem betekende dit dat hij niet gearresteerd zou worden terwijl zijn vrienden een kraak zetten waar Mikey anders ook bij aanwezig was geweest. Het was de ontknoping van het eerste seizoen van de televisieserie waarin Wout de hoofdrol speelde. Het zou eindelijk antwoord geven op de vraag waarom Mikey, in tegenstelling tot zijn oude schoolvrienden, niet in de zware criminaliteit was beland, en zelfs naar de politieschool was gestuurd door zijn zus Chantal.

Wout en Lonneke werden door een regieassistent opgehaald en namen plaats in de gedeukte Opel Kadet. Wout werd door een stuntcoördinator ingelicht en hoorde dat hij zelf heel weinig hoefde te rijden. Dat maakte hem iets minder zenuwachtig en hij kreeg er zin in om even lekker te scheuren. Het zou hem vast weer een sterk verhaal opleveren waar Javier angstdromen van zou krijgen. Het was maar goed dat hij een geheimhoudingsplicht had gehad over deze scène.

“Acteurs klaar?” riep de opnameleider door een enorme megafoon. Wout knikte en zette zijn voet op het gas.

“Actie!”