MAN: Hoofdstuk 10 – Authentieke bomenknuffelaar

Door: Hestia ([email protected])

Tijdens de wandeltocht terug naar het boerderijtje had Merijn besloten om haar vermoedens in de groep te gooien. Terwijl ze zich stevig aan Javier vasthield om zich te wapenen tegen de hevige rukwinden kwam Willem naast haar lopen. Hij vocht ook tegen de wind en greep Merijns arm vast. Al snel liepen ze in een slinger naast elkaar, zich vasthoudend aan degene die naast hen liep. Toen ze in de warme keuken van Janna’s boerderij aan de thee zaten gooide Merijn haar verhaal eruit.

Het was even stil, waarna Merijn Phillipa’s bezorgde blik opmerkte.

“Dat moet je wel tegen je ouders zeggen hoor, die Ida heeft last van grootheidswaanzin, of zoiets...”

Merijn knikte afwezig en rilde even. De reacties van de anderen hadden haar alleen nog maar banger gemaakt voor Ida. Olivier staarde haar met open mond aan en fluisterde meerdere keren “die is gek...”, terwijl Wout en Willem elkaar fronsend aankeken. Javier, Janna en Jing-mei zaten er stil bij en hielden Merijns hand vast, terwijl zij vertelde over het telefoongesprek met Ida.

“Dus zij zou het kunnen zijn?” vroeg Javier na een tijdje.

Merijn knikte kort. “Of die Tommie, van het paard.”

“We zullen vannacht moeten surveilleren,” zei Javier ten slotte. “We kunnen mijn videocamera in de keuken neerzetten en dan morgenochtend het bandje afspelen.”

Phillipa snoof ontevreden. “Ja, maar wat nou als die inbreker besluit om een rondje door het huis te gaan maken? Dat cameraatje kan zoiets echt niet tegenhouden! Wat zul jij een held zijn als wij morgenochtend dood in bed liggen, en jij een videotape naar de politie kan brengen terwijl je hard ‘ik heb de dader gefilmd!’ juicht.”

Janna porde Phillipa hard in haar zij. “Hou op zeg, je kan er gewoon niet tegen dat iemand anders het voortouw neemt in deze operatie,” fluisterde ze. “We moeten samenwerken als we die creep willen vangen.”

“Ik wil wel de wacht houden op de bank hoor,” riep Olivier enthousiast. “Lijkt me wel, euhm- gezellig! Net als vroeger, toen ik op m’n zusjes en broertje moest passen. Beetje TV kijken, lekker chips eten.”

Jing-mei lachte. “Goed plan hoor, maar ik denk niet dat de inbreker gaat inbreken als ‘ie licht in de woonkamer, of het schijnsel van de televisie ziet.”

“Nee, wacht eens,” zei Javier kalm. “Jullie hadden toch walkietalkies?” Hij scheurde een vel papier uit een schrijfblok en begon te schetsen. “Als jullie hier in jullie slaapkamer zitten, dan bevinden jullie je recht boven de keuken, toch? Dat is waarschijnlijk de beste plek om te horen wat er in de keuken gebeurt, het is hier inderdaad nogal gehorig. Dus, jullie gaan vanavond gewoon naar bed, doen alle lichten uit, maar blijven wel wakker. Wanneer je dan iets hoort neem je contact op met Olivier en zijn partner...”

“Partner?” Olivier ging rechtop zitten en keek Merijn even aan, waarna hij zijn blik van haar afwende en naar de andere meiden keek.

“Nee, niet zo’n partner...” zuchtte Javier. “Let even op, wil je?” Hij wreef even over z’n gezicht en richtte zich weer op zijn schets. “Olivier en nog iemand blijven beneden in de donkere woonkamer met een walkietalkie. Zodra jullie iets horen neem je contact op met Olivier, die dan de keuken in kan stormen om de inbreker te vangen.”

Olivier grijnsde, kennelijk tevreden met zijn grote rol in het boevenvangplan.

“En jullie dan?” vroeg Phillipa achterdochtig. “Jullie gaan vanavond lekker naar bed en zien morgen wel hoe klunzige Olivier het vanaf heeft gebracht?”

“Nee, nee!” antwoordde Javier beheerst. “Wij hebben ook een rol in deze missie.”

“Missie,” giechelde Willem. “Mission Impossible drie?” Hij keek Olivier even aan, en tegelijkertijd begonnen ze te neuriën.

Dun dun, dundun,

Dun dun, dundun

Dun dun, dundun,

Dun dun, dundun

Tududuuu, tududuuu, tududuuu

Dudu

Javier trok zich niks van het geneurie aan en praatte gewoon verder.

“Ik zal met m’n videocamera op de loer liggen om te filmen wie er naar binnen gaat en hoe ‘ie precies binnen komt. Mocht de dader weer naar buiten vluchten, dan kan ik er natuurlijk ook achteraan rennen. Klinkt dat als een waterdicht plan?”

Phillipa knikte haar hoofd eerst voorzichtig, maar leek steeds enthousiaster te worden. Toen Merijn zag dat Phillipa haar toestemming had gegeven, durfde zij ook in te stemmen met het plan, en ook Janna en Jing-mei gingen akkoord.

“Wat wordt mijn taak?” vroeg Willem toen hij uitgeneuried was.

Olivier sloeg zijn arm om Willem heen. “Mag hij mijn partner zijn? Ik heb liever Willem naast me dan Wout... die valt op het moment suprème waarschijnlijk in slaap terwijl ik wel een goeie boevenvanger nodig heb.”

Wout begon te blozen en sloeg met zijn hand op tafel. “Maar dit zou een goeie oefening zijn voor m’n nieuwe rol!”

********

Olivier lag op zijn buik in het gras en staarde door een verrekijker over de weilanden. Hij zat al helemaal in zijn rol als boevenvanger en speurde nu naar illegale activiteit in de weilanden. Plotseling zag hij twee harige benen in zijn blikveld verschijnen.

“Goh, dat treehugger op je t-shirt kan beter worden veranderd in grasshugger,” zei Javier terwijl hij op zijn hurken ging zitten.

Olivier liet de verrekijker zakken en keek Javier aan. “En dat gras op jouw benen mag wel eens gemaaid worden...”

“Net als dat miezerige baardje op jouw kin,” reageerde Javier droog, waarna hij glimlachte en naast Olivier ging zitten. “Ben je je aan het voorbereiden voor vanavond?” Javier wees naar de verrekijker in Oliviers handen.

Olivier knikte terwijl hij overeind ging zitten. Hij was van plan om de held van de week te worden door de inbreker te vangen, en daarom had hij zich even afgezonderd van de groep. Een held zijn was zwaar, dat had hij thuis ook al gemerkt.

Helaas hadden de anderen geen zin om hem even alleen te laten, want Phillipa en Janna kwamen ook bij hen zitten. Hij zag Phillipa geïnteresseerd naar zijn buik staren, en hij vroeg zich af of ze wilde dat hij zijn t-shirt uit deed.

“Wat is dat precies,” vroeg ze terwijl ze naar zijn t-shirt wees.

Olvier keek naar zijn buik en lachte. “Dat is een afdruk van een boomschors. Ik ben een treehugger, een bomenknuffelaar.

“Aha,” reageerde ze zwak terwijl ze even met haar ogen rolde in de richting van Janna. Olivier haalde zijn schouders op; die reactie kreeg hij wel vaker. Maar hij was vastbesloten om de mensheid ervan op de hoogte te brengen dat bomen belangrijke aardbewoners waren. Als het even kon ketende hij zich samen met zijn studiegenoten aan bomen vast die omgehakt zouden worden.

Janna en Phillipa hadden een stapel glossies meegenomen en begonnen er in te lezen. Olivier richtte zich weer op Javier.

“Toch wel grappig dat jij dat hele plan voor vanavond hebt bedacht...”

Javier knikte. “Ja, Wout is tenslotte de zoon van een brandweercommandant. Je zou toch denken dat hij iets opgestoken had van al die operaties die zijn vader heeft geleid. Hij is vaak mee geweest op van die ‘breng je kind mee naar het werk’-dagen.”

Olivier grijnsde en ging op zijn rug liggen. “Tja, Wout speelde liever met brandweerslangetjes als hij op de kazerne was. Ik weet het, ik ben wel eens mee geweest.”

“Brandweerslangetjes?”

Olivier keek op en zag Janna met open mond naar hem kijken.

“Ja, je weet wel, een metafoor voor- ”

“Olvier, hou daar toch eens mee op,” zei Javier streng.

“Waarmee?” vroeg Olivier onschuldig, maar hij wist dondersgoed waar Javier aan refereerde. Hij hield er alleen van om mensen uit te dagen.

“Je weet best dat Wout geen homo is. Laat het toch eens met rust!”

Janna begon ineens te gillen, maar toen Olivier haar vragend aan keek richtte ze haar blik op de lucht. Olivier zag best dat haar wangen een tintje roder waren, evenals die van Phillipa. Maar zij leek diep in gedachten verzonken.

“En deze week is ook wel weer bewezen dat jij geen homo bent, dus ik weet echt niet waarom je die schijn op wil houden.”

Olivier haalde zijn schouders op. Nu hij erover nadacht kon hij er ook geen verklaring voor geven. Misschien was het wel puur amuserend, doen alsof je homo bent zodat je ongegeneerd naar de tieten van meisjes kon staren.

“Oh mijn god, condooms!” riep Phillipa ineens.

Javier keek Olivier verward aan, maar Olivier graaide al in zijn achterzak naar zijn portemonnee en sprong overeind.

“Heb je nog voorkeur voor kleur, geur of smaak?” vroeg hij terwijl hij zijn portemonnee openklapte en de inhoud aan Phillipa liet zien.

“Nee, rot op zeg,” reageerde ze terwijl ze zijn portemonnee uit zijn handen sloeg. “Ik bedoel die commercial waar Wout in zat!”

Olivier begon te lachen, maar werd snel tot stilte gemaand door Javier.

“Ja,” riep Janna nu enthousiast uit. “Ik herinner me het ook! Hij was die attente jongen die in een steegje stond te flikflooien met een andere jongen, en vervolgens een condoom aanbood aan een passerend heterostelletje.”

Olivier begon weer te lachen. Na die commercial waren de homo-geruchten rond Wout en hem begonnen, en hij had ze nooit ontkracht. Wout ook niet, want die had in die tijd in New York gezeten. Ver weg van alle commotie.

Javier maande hen allemaal tot rust. “Je kunt hierover maar beter niks tegen Wout zeggen. Hij is nu zo blij met die nieuwe rol, dat zijn zelfvertrouwen enorm wordt beschadigd als je hem herinnert aan die condoomreclame. Hij is nog steeds bang dat die commercial hem de rest van zijn leven zal achtervolgen, of een eventuele carrière zelfs in de weg staat.

“Aawww,” reageerden Janna en Phillipa samen vertederd. Ze beloofden echter dat ze het voor zich zouden houden, en ook Olivier gaf toe aan Javiers wens. Ook al was het altijd zo leuk om Wout af en toe nonchalant een condoom aan te bieden.

********

Merijn controleerde nog een keer of het volume van de walkietalkie uitstond, voor ze reageerde op wat Janna en Phillipa haar net hadden verteld.

“Condoomreclame?” giechelde ze.

Phillipa knikte enthousiast. “Ik heb er over nagedacht sinds Janna die foto liet zien op zaterdag en vanmiddag wist ik het ineens.”

Janna schudde haar hoofd. “Maar je had wel hulp nodig van Olivier. Als hij niet over brandslangetjes en homo’s was begonnen, had jij je het niet herinnerd.”

Merijn slikte. Dus toch homo... Was Oliviers poging dan gewoon een afleidingsmanoeuvre geweest? En Wout kon inderdaad goed acteren; hij had zijn zorgen om het sms’je van Oliviers zusje goed gespeeld.

Het lichtje van de walkietalkie in haar hand knipperde inmiddels enthousiast. Merijn draaide aan het volumeknopje en Oliviers stem klonk door de slaapkamer.

“Kunnen jullie misschien iets zachter lachen of iets harder praten? Wim en ik voelen ons een beetje buitengesloten...”

“Pech gehad,” reageerde Merijn, waarna ze het volume meteen weer laag zette. Olivier en Willem lagen onder de eettafel in de woonkamer, verscholen onder een lang tafelkleed en met een fles cola en een zak chips onder handbereik.

Het lichtje op de walkietalkie knipperde nog steeds, ten teken dat Olivier nog steeds in het ding praatte. Merijn gooide het ding op het bed en begon weer kleren op te vouwen.

“Bah, overmorgen moeten we alweer naar huis. De week is veel te snel gegaan,” zei ze teleurgesteld. Ze legde de opgevouwen kleren in haar tas en haalde er vervolgens een boek uit.

“Ah, hou op Merijn! Daar moet je helemaal niet aan denken,” zei Jing-mei. Zij lag op haar buik op het matras, en ze zwaaide met haar benen in de lucht. Ze likte aan een lolly en bladerde door een glossy. “Hey, Wout staat hierin!” riep ze blij uit.

“Gaat het over die condoomreclame?” grijnsde Phillipa. Ze zat aan het hoofdeinde van het bed tegen een stapel kussens en speelde galgje met Janna.

“Nee, het gaat over een blindedarmoperatie die hij heeft ondergaan. Ze speculeren over de vraag of ‘ie ooit nog modellenwerk kan doen met een gigantisch litteken op z’n buik.”

“Litteken?” vroeg Janna, terwijl ze met een potlood op haar hoofd krabde.

“Ik heb geen blindedarmlitteken gezien toen we hem in zwembroek zagen,” reageerde Phillipa.

Merijn grijnsde. De dokter in Phillipa herkende elk litteken, en het was een goed excuus om ongegeneerd naar jongens te kunnen kijken.

Janna ging op haar knieën op het bed zitten. “Zie je wel! Weer een bewijs dat die bladen vol staan met rotzooi! Net zoals dat gerucht over Wout die samen zou gaan wonen met de musicaldoos.”

Merijn ging tegen de muur zitten en sloeg haar boek open. “Waarom lees je die roddelbladen dan?”

Janna haalde haar schouders op. “Waarom lees jij Treasure Planet?”

Al snel werd het rustig in de slaapkamer. Merijn probeerde zich te concentreren op haar boek, maar haar gedachten dwaalden steeds af naar de inbreker die mogelijk weer toe kon slaan vannacht. Ze hoopte dat de inbreker weer zou komen, want dat was het enige bewijs dat ze niet iedereen – inclusief zichzelf – voor de gek had gehouden. Zonder dat de anderen het wisten, had ze zelfs de keukendeur op een kier laten staan. Hierdoor zou de inbreker minder moeite hoeven te doen om binnen te komen. Vanaf de weilanden achter het huis moest bij het licht van de buitenlamp te zien zijn dat de keukendeur open stond. In feite had Merijn de inbreker nu dus uitgenodigd om te komen.

Maar als Ida de inbreker was geweest, zou ze dan vannacht ook komen?

Merijn werd uit haar gedachten geschud door Oliviers stem die uit de walkietalkie klonk.

“Zijn jullie nog wakker?” fluisterde hij.

Phillipa pakte de walkietalkie van haar nachtkastje en gaf een teken van leven aan Olivier.

“Ok, zijn jullie dan doof? Want wij horen wat in de keuken...” zei hij zachtjes.

Merijn slikte, het was zover. Ze legde haar hoofd tegen de muur en concentreerde zich op geluiden in de keuken beneden hen. Het was moeilijk iets anders te horen dan de wind die om het huis heen raasde. De dag was erg winderig geweest, maar tegen de avond had zich een lichte storm ontwikkeld.

Plotseling hoorde ze een bons in de keuken.

“Ja!” fluisterde ze zo hard als ze kon.

Er klonk een enthousiast gilletje uit de walkietalkie, gevolgd door een “ssst” en een pijnkreet. “Mogen wij overgaan tot actie?” vroeg Olivier gewichtig.

Merijn stond bij het slaapkamerraam en tuurde tussen de gordijnen door naar het buurhuis. Als het goed was zaten Javier en Wout daar bij het raam met een videocamera en een verrekijker. Ze vroeg zich af of zij hadden gezien of er iemand naar binnen was gekomen. Ze greep Janna’s telefoon van het nachtkastje en zocht naar Javiers telefoonnummer dat hij erin had voorgeprogrammeerd.

“Javier, hebben jullie iets gezien?” vroeg ze zodra hij opnam. “Olivier en Willem denken iets te horen namelijk.”

“Wát? Wacht even, ik spoel de video even een stukje terug,” ze hoorde hoe hij Wout de opdracht gaf om de keukendeur in de gaten te houden terwijl ze de piepjes en het gezoem van de camera hoorde.

“De laatste vijf minuten is er niemand in de buurt van het huisje geweest,” zei hij toen.

“En daarvoor?” vroeg Merijn ongeduldig. Ze vroeg zich af of Javier en Wout soms iets anders hadden gedaan dan surveilleren.

“Niks,” zei Javier, maar op hetzelfde moment hoorde Merijn weer een bons uit de keuken, en Olivier riep door de walkietalkie dat hij de bastard in wilde rekenen.

Jing-mei begon te lachen. “We hadden ze ook handboeien moeten geven.”

Merijn maande Jing-mei tot stilte terwijl ze naar Javier luisterde.

“Ja, ik zie beweging bij het struikgewas!” riep hij namelijk uit. “Oh nee, dat zijn schaduwen van de bomen. Sorry, wij hebben niets gezien.”

Merijn drukte uit frustratie de telefoon uit en gooide die op bed. “Javier heeft niets gezien, maar wat is dat dan in de keuken?”

Janna zuchtte diep. “Een geest?”

Phillipa schudde haar hoofd. “Nee, er is iemand ín de keuken, het moet bijna een professionele inbreker zijn!”

Olivier mengde zich ook in het gesprek. “Kom op zeg, mogen we die boef oppakken of-”

“Wacht even!” riep Jing-mei uit. Hoe zat het met dat raam aan de zijkant van de keuken? Daar hebben Javier en Wout geen zicht op, de inbreker kan makkelijk via dat raam naar binnen zijn gekomen!”

Phillipa schudde haar hoofd weer. “Nee, dat raam is veel te smal... daar kan alleen een slangenmens doorheen.”

Jing-mei haalde haar schouders op. “Professionele inbrekers hebben vaak slangenmensen tot hun beschikking. Denk maar aan Ocean’s Eleven.”

“Mmm, Brad Pitt,” glimlachte Janna.

Jing-mei pakte de walkietalkie van het bed. “Ga maar, jongens...” zei ze grijnzend. “Veel plezier. En hou de walkietalkie aan!”

Nog voor Jing-mei uitgesproken was hoorden ze al geschuifel in de schuilplaats van Willem en Olivier. Na wat gekraak van de walkietalkie hoorden ze duidelijk dat de keukendeur werd geopend en dat Willem en Olivier schreeuwend naar binnen renden.

“Oei, dat had ik meer tactisch aangepakt,” verzuchtte Phillipa, maar Jing-mei grijnsde slechts.

“Volgens mij zitten we in Oliviers kontzak.”

“Huh?” hoorde ze Willem zeggen. “Wat is dat?”

“Pak hem!” gilde Olivier. Er vielen wat stoelen om, en Merijn keek de anderen verward aan.

“Wie is het?” riep ze snel. “Olivier, antwoord eens!” Ze ging staan en liep naar de slaapkamerdeur.

“Help!” gilde een van de jongens in de keuken. “Auw, laat me los!”

“Nee, laat hem niet gaan!” riep de andere.

“Ik ga ze helpen,” riep Merijn terwijl de deur opentrok. Jing-mei volgde haar meteen.

“Hij vlucht! Hij gaat naar buiten,” zei Willem buiten adem.

Merijn stond in tweestrijd op de overloop. Ze kon naar beneden rennen, of bij het raam gaan staan zoals Phillipa en Janna nu deden. Jing-mei was al naar het raam gerend, en Merijn volgde haar.

Ze rukten de gordijnen opzij, en zagen Willem uit de keuken rennen. Hij werd gevolgd door Olivier, die een fiets greep die tegen de muur stond.

“Waar is de inbreker?” vroeg Janna buiten adem. “Ik zie niemand!”

Merijn speurde de weilanden af, maar zag inderdaad ook niemand. “Hij is snel... té snel,” zei ze zachtjes. Zou het dan toch die Tommie geweest kunnen zijn? Hij was ook zo verrekte snel uit het zicht verdwenen.

Ze zagen hoe Olivier op de fiets was geklommen en dat Willem achterop sprong. Ze hadden ook geluid nadat Willem de walkietalkie in zijn hand had genomen en schreeuwde dat ze dat monster wel eens zouden vangen.

“Monster?” riep Janna angstig uit. Ze liet zich op het bed vallen en trok schoenen aan. Merijn keek van Janna weer naar buiten, waar Olivier en Willem het terras inruilden voor het grasveld. Olivier stuurde richting het groepje bomen, onder luid protest van Willem.

“Nee, niet doen! Dat is gevaarlijk!” klonk zijn blikkerige stem door de walkietalkie.

Olivier fietste stug door, en ze verdwenen buiten het gezichtsveld van de meiden. Merijn liet zich ook op haar matras vallen om haar schoenen aan te trekken, en binnen korte tijd stonden ze in de keuken naar de omgevallen prullenbak te staren.

“Wat zou die inbreker nou gedaan hebben, en wat hebben Willem en Olivier veroorzaakt?” vroeg Phillipa terwijl ze zich op het hoofd krabde.

“Aaaauw! Die takken zijn scherp.” gilde Willem door de walkietalkie. “ Pas op, Olivier, die boom! Stoppen Olivier! Remmen, NU!”

Merijn staarde met open mond naar de walkietalkie. Ze hoorde een hoop geraas, geritsel en andere ondefinieerbare geluiden, maar de “Oempf,” van Olivier was erg duidelijk.

“Ollie, alles ok?” vroeg Willem bezorgd.

“Ga jij maar verder. Ik red het wel,” zei Olivier zwak. “Vang dat zwijn, ga met de eer strijken. Kennelijk ben ik vandaag niet de held...”

“Aansteller...” snoof Phillipa zachtjes. Merijn was echter naar de keukendeur gerend en staarde naar het struikgewas.

“Ik ga hem zoeken, hij klinkt gewond.”

De walkietalkie kraakte weer. “Hier Willem. Olivier is een boom aan het knuffelen, die vermaakt zich wel. Ik volg het spoor van de inbreker, hij is waarschijnlijk in het Kot.”

“Het Kot?” vroeg Phillipa.

“Die schuur achter de boerderij,” antwoordde Javier die de keuken binnen kwam stappen. Hij had zijn videocamera in zijn hand en ging aan de keukentafel zitten. “Ik heb iets wat jullie moeten zien,” zei hij serieus.