MAN: Hoofdstuk 9 – Speculaties

Door: Hestia ([email protected])

Olivier lag op z’n knieën in een soort van foetushouding met zijn voorhoofd op het tapijt, toen hij wakker werd. Hij probeerde zich langzaam te bewegen, maar zijn lichaam was stram en koud. Er zat niks anders op dan wachten tot iemand anders hem overeind kon helpen.

Hij luisterde of er wel anderen in de kamer waren, en hij dacht inderdaad Javiers lichte gesnurk te horen.

“Psst, Javier?” fluisterde hij.

Olivier kreeg geen antwoord, Javier leek alleen maar luider te snurken. Hij probeerde nogmaals om overeind te komen, maar een scherpe pijn in zijn rug voorkwam dat. Terwijl Olivier zijn ogen weer sloot, probeerde hij te bedenken waar deze pijn vandaan kon komen. Langzaam kwam de herinnering aan de avond ervoor weer terug, en een glimlach verspreidde zich over zijn gezicht. Hij en Merijn, tegenover elkaar. Nadat zij al haar agressie had bekoeld door hem compleet nat te spuiten, was het nog een gezellige avond geworden. Ze waren met z’n allen naar het huis van de meiden gegaan, waar ze een verklaring hadden gegeven voor het waterballet. Olivier vond het nog steeds een belachelijke verklaring, dat de meiden hen hadden verdacht van nachtelijke bezoekjes. Waarom zeiden ze niet gewoon eerlijk dat ze zin hadden om hem in een nat t-shirt te zien?

Hij had om de meiden te plezieren dus ook geen droge kleren aan gedaan. Hij had zich even snel afgedroogd, en was toen tussen de meisjes op de bank gaan zitten. Als gevolg daarvan had hij wel zitten blauwbekken, maar de warmte die hij van de meisjes had gekregen hield hem bij bewustzijn.

Kennelijk was hij toch in slaap gevallen, getuige het feit dat hij nu op de grond in een ongemakkelijke positie lag. Hij probeerde zijn vingers wat te bewegen en merkte dat hij iets in zijn hand had. Het was koud en glad, en hij kon ermee over de vloer rollen. Hij rolde het voorzichtig naar zich toe, en zag dat het een bierflesje was.

“Ohja, bier,” grinnikte hij. Plotseling voelde hij dat hij erg nodig moest plassen. Dat was eigenlijk niet zo verwonderlijk na de hoeveelheid bier die hij had gedronken. Maar hoe kon hij in hemelsnaam bij het toilet komen?

“Javier?” fluisterde hij iets harder. “Help!”

Het bleef stil om hem heen. Hij probeerde te ontdekken of er ook nog andere mensen in de kamer waren. Hij kon zich niet goed herinneren wie er beneden waren gaan slapen, en wie er naar bed waren gegaan.

“Wout?”

Nog steeds geen reactie. Olivier riep elke naam die er in hem op kwam, maar zelfs op “mamaaaa!” kwam geen reactie.

De druk op zijn blaas werd steeds groter, en hij probeerde uit alle macht beweging in zijn stramme ledematen te brengen. Hij voelde een prikkende sensatie in zijn rechtervoet, die zich langzaam verspreidde door zijn been. Het gevoel irriteerde hem, en hij besloot om maar heel snel rechtop te gaan staan. Hij liep een rondje om de salontafel om de kramp tegen te gaan, en zag toen dat Javier inderdaad op de bank lag te snurken. Er was een deken over hem heen gelegd, en alleen zijn blote voeten en hoofd staken eronderuit. Olivier vermoedde dat Javier wel eens naakt kon zijn, dus hij keek snel de andere kant op. Op de andere bank lag Willem, opgerold tot een klein balletje. Olivier had op de grond voor Willems slaapplek gelegen, dus hij vroeg zich even af of hij samen met Willem op dat smalle bankje had geslapen. Zijn volle blaas begon weer op te spelen, en Olivier rende door het huis op zoek naar een wc.

Na enkele minuten liep hij de gang weer op. Het was verbazingwekkend rustig in huis, en hij liep de trap op naar boven om te kijken of de meiden er nog wel waren. Hij was nog niet eerder op de bovenverdieping geweest, en hij stond even te twijfelen op de overloop. Er grensden meerdere deuren aan de overloop, en eentje ervan stond op een kiertje. Hij liep de overloop over naar de deur, en duwde hem open. Hij stapte een klein kamertje in, en door het raam tegenover de deur zag hij het boerderijtje van Willem. Toen hij de deur weer achter zich wilde trekken hoorde hij een zacht gesmak, en Olivier bleef stilstaan met de deurklink in zijn hand. Waren dit de geluiden waar Merijn het over had gehad?

Het gesmak klonk van dichtbij, en het ging over in een zacht geknars. Olivier liep achterwaarts de kamer weer in, en sloot de deur. Achter de deur stond een groot bed, en Olivier uitte een gilletje van schrik. In de twijfelaar lagen Merijn en Wout. Merijn had haar gezicht naar de muur gekeerd, en Wout lag omgekeerd in bed, met zijn hoofd bij haar voeten. Zijn arm en been hingen naast het bed en Olivier zag de kreukels van het beddengoed in Wouts gezicht.

Toch kon hij een brede grijns niet onderdrukken. Hij herinnerde zich dat Merijn ‘s nachts vroeger naar bed was gegaan dan de rest, maar Wout was haar al vrij snel gevolgd. Zou dit betekenen dat Wout op andere gedachten was gekomen? Dat hij geen gooi meer deed naar Oliviers zusje.

Olivier sloop op zijn tenen het kamertje weer uit om de tortelduifjes verder niet te storen. Hij ging de trap weer af, vond zijn schoenen onder de eettafel en pakte een deken van de eettafel die hij om zichzelf wikkelde. In de keuken ging hij op zoek naar koffie en brood, en met een verzameling etenswaren om zich heen begon hij aan een ontbijt. Zijn gedachten dwaalden van Wout naar Hannah, en hij moest toch concluderen dat hij te veel risico nam als hij hoopte dat Hannah nog steeds beschikbaar voor hem was. In feite gaf hij Wout daarmee vrij spel; als Olivier zich niet aan het verbond hield, kon Wout ook zijn gang gaan.

Het was goed dat Wout nu Merijn had gevonden, maar nu moest Olivier ook snel iemand vinden. Anders zou Hannah zich aan hem op blijven dringen en hij wist niet hoe lang hij de verleiding kon weerstaan. Misschien waren de vriendinnen van Merijn goed materiaal, al had hij op allemaal wel iets aan te merken: Phillipa zou hem constant op de vingers tikken wanneer hij iets fout deed; Janna zou meer aandacht hebben voor zijn vrienden en Jing-mei was allochtoon. Hij was nog niet klaar om een allochtone vriendin te hebben. En daarnaast kwamen ze ergens uit het zuiden des lands, te ver weg van Zeist om een degelijke relatie met een van hen te beginnen.

Terwijl Olivier een stapel boterhammen opat, werd hij door steeds meer mensen omringd in de keuken. Het was een drukte van belang bij het koffiezetapparaat en er was een gevecht om lege stoelen tot Phillipa op het idee kwam om stoelen uit de woonkamer te halen. Olivier genoot van de chaos, het deed hem denken aan thuis.

“Hé, waar is Merijn eigenlijk?” vroeg Jing-mei na een tijdje.

“En Wout?” vroeg Janna terwijl ze iedereen aankeek.

Olivier begon te grijnzen, en hij kon zijn blijdschap niet langer verbergen. “Die liggen samen in bed, op één van die kamertjes boven.”

“Aha!” riep Phillipa terwijl ze opstond. “Daarom sliep ze dus niet bij ons op de kamer!”

“Hebben ze...” vroeg Janna angstig, terwijl ze Olivier fronsend aankeek. “Je weet wel?”

Olivier haalde zijn schouders op, maar voor hij een twijfelachtig antwoord kon geven was ze al opgestaan en samen met Phillipa de keuken uitgerend. Olivier hoorde ze de trap op stampen, waarna Javier het lawaai overstemde.

“Ach, Wout is waarschijnlijk in slaap gevallen in het eerste het beste bed wat hij zag, zonder te kijken of er toevallig al iemand in lag. Hij is zo bijziend als een rund.”

Jing-mei bleef glimlachend tussen de jongens zitten. “En Merijn is te slim om zich in te laten palmen door een jongen als Wout,” zei ze terwijl ze haar handen om haar theekopje vouwde.

“Is dat een belediging?” vroeg Olivier voorzichtig. Hij was altijd op zijn hoede voor mensen die nare dingen over zijn beste vrienden zeiden. “Want Merijn kan er ook wat van hoor... met haar wisselende buien en onduidelijke signalen.”

Jing-mei grijnsde en dronk snel haar kopje leeg.

“Wat zit je te grijnzen?” vroeg Olivier, en hij zocht ondersteuning bij Javier en Willem.

“Niks,” zei Jing-mei. “Maar je moet goed begrijpen dat Merijn geen speeltje is dat je zo weggooit, in de hoop dat Wout het voor je apporteert.”

Willem grinnikte en dook weg achter het tijdschrift waar hij al sinds het begin van zijn ontbijt in had zitten lezen. Javier keek geïnteresseerd van Olivier naar Jing-mei, alsof hij bij een tenniswedstrijd zat.

“Suggereer je nu dat Wout mijn schoothondje is?” Olivier wist niet of Jing-mei serieus was of niet, en hij smeerde nog maar een boterham om nonchalant over te komen. “Wout en ik zijn al heel lang vrienden, waarschijnlijk al langer dan dat jij in Nederland bent.”

Jing-mei keek hem strak aan. “Ohja, dus hoe langer je vrienden bent, des te hechter wordt de vriendschap? Nou, ik kan toch met zekerheid zeggen dat ik nog nooit een vriendin zoals Merijn heb gehad, ook al zijn we nog geen jaar bevriend. Ik zou het heel erg vinden als ik haar kwijt zou raken, net zoals jij het erg zou vinden als Wout het met je zusje zou doen.”

Olivier slikte moeizaam een hap brood door, en legde de boterham daarna terug op zijn bord. Hij had geen honger meer.

“Ik ga douchen...”

********

De muur zag er een beetje bruin uit, alsof er koffie tegenaan was gegooid. In het reliëfpatroon van het behang zag ze bloemetjes, een olifant en een sigaret met een rookwolkje. Het was net alsof ze figuren in stapelwolken ontdekte.

Ach, wie hield ze nou voor het lapje, ze lag met iemand in bed en ze had geen idee wie het was en hoe het gebeurd was.

Merijn was bang om de ander wakker te maken als ze zich om zou draaien, maar haar nieuwsgierigheid won het toch van haar voorzichtigheid, en stukje bij beetje wist ze zich op haar andere zij te rollen. Ze ontdekte twee voeten naast haar kussen. De voeten waren gehuld in dikke zwarte sokken en hadden een ingeweven motief in rood en wit. Ze deden haar denken aan ouderwetse Noorse truien, die bij de ene persoon verschrikkelijk sloom stonden, maar bij een ander persoon er juist erg hip uit konden zien.

De persoon was niet wakker geworden en Merijn ging voorzichtig overeind zitten. Ze had nog steeds haar zwarte stretchbroek, een zwart shirtje en een zwarte bodywarmer aan. Na de wraakactie had ze kennelijk geen puf meer om een pyjama aan te doen. Haar ogen prikten, en ze wreef er vermoeid in. Plotseling besefte ze dat ze haar lenzen nog in had, en dat ze niet te hard moest wrijven. Voor ze het wist kon er een lens achter haar oog verdwijnen. Wat een gedoe waren die dingen toch. Ze begon steeds meer te twijfelen of ze ze nog wel in moest houden. Olivier leek haar toch al door te hebben.

Ze leunde op haar ellebogen en keek voorzichtig in de richting van het voeteneind, waar ze het hoofd van de persoon naast haar hoopte te ontdekken. Uit het warrige, donkere haar concludeerde ze dat het Wout moest zijn en de angst, die ze als een bal in haar maag had gevoeld, verdween. Wout was homo, daar had ze vast geen rare dingen mee uitgespookt.

Plotseling werd de deur opengegooid en met een knal kwam de deur tegen het bed aan, dat begon te wiebelen.

“Merijn, kom als de wiedeweerga uit dat bed!” riep Janna terwijl ze haar ogen op het plafond gericht hield. Phillipa keek om het hoekje van de deur en leek teleurgesteld met wat ze zag.

Merijn grinnikte om Janna’s houding en ging op haar knieën op het bed zitten. “Jan, ik zit hier en ik heb al m’n kleren nog aan. Wout ook, geloof ik...”

Janna liet haar hoofd zakken en keek voorzichtig naar Merijn. “Waarom liggen jullie dan in één bed?”

Merijn haalde haar schouders op. “Geen idee, maar ik heb in ieder geval heerlijk geslapen. Dat had ik wel nodig.” Merijn duwde tegen Wout aan om hem aan te sporen op te staan, maar hij sliep nog steeds. Ze stapte toen maar over hem heen en liep de badkamer in terwijl Janna en Phillipa de trap afdaalden.

Een kwartiertje later kwam ze de rommelige keuken in. “Is er vannacht weer iemand binnen geweest?” vroeg ze terwijl ze in de deuropening bleef staan.

Javier schudde zijn hoofd, maar glimlachte. “Nee, Olivier en Willem hebben brood gesmeerd. Normaal zou Ollie wel opruimen, maar hij is onder de tafel geluld door Mei.”

Jing-mei zat naast Willem een kruiswoordpuzzel in te vullen en keek grijnzend op. “Ik heb hem eens goed de waarheid gezegd!”

Merijn knikte goedkeurend terwijl ze op een lege stoel plaats nam. “Over wat, precies?” vroeg ze toen.

“Over jou...” Jing-mei keek haar even fronsend aan en stokte in haar zin. “Er is wat anders aan je! Heb je... met Wout?” riep ze enthousiast uit.

Merijn schudde haar hoofd en grijnsde even. Ze had haar lenzen niet meer in, en misschien merkte Mei dat Merijns ogen nu ineens groen waren.

“Heb ik wat?” vroeg een schorre Wout vanuit de deuropening. Hij krabde door zijn warrige donkere haar, en wreef vervolgens uitgebreid over zijn gezicht. “Zijn jullie al lang wakker? Jullie hadden mij ook wel mogen wekken hoor!”

Janna rolde met haar ogen. “Ja, dat hebben we ook wel geprobeerd hoor.”

“Ik heb erg diep geslapen. Ik ben ook omgedraaid in bed, ik lag helemaal verkeerd om! Het gekke was dat het bed wel over de hele breedte warm was, heeft Olivier soms bij me geslapen?” ratelde Wout terwijl hij een kop koffie inschonk. Hij hield het voor zijn neus en leek tot rust te komen. Over de rand van het koffiekopje staarde hij vervolgens een hele tijd voor zich uit.

De gesprekken die plaats hadden gevonden voor Merijn binnen was gekomen, werden weer opgepakt en Merijn at in stilte haar brood. Ze vroeg zich af hoe lang het zou duren voor iemand hardop tegen haar zou zeggen dat haar ogen ineens van kleur waren veranderd.

Olivier kwam na een tijdje ook weer terug, en hij nam Wouts plaats aan de tafel in. Wout ging zich op zijn beurt douchen en aankleden. Hij kwam een kwartier later fris geschoren en in een wolk van aftershave de keuken weer in. Merijn hoorde hoe Janna even naar adem snakte toen Wout naast haar ging zitten, en Merijn bekeek hem zo onopvallend mogelijk vanuit haar ooghoek. Hij had een donkerblauwe spijkerbroek aan; een witte bloes met verticale grijze strepen, die hij tot boven dichtgeknoopt had, en een smalle zwarte stropdas, netjes omgeknoopt. Over de bloes droeg hij een blauw sweatvest, waardoor zijn outfit er minder formeel uitzag.

“Zo, moet je weer solliciteren vandaag?” vroeg Olivier spottend, terwijl hij Wout aan zijn stropdas over de tafel trok. “Goede accessoire, die stropdas,” fluisterde hij, zijn gezicht slechts centimeters van Wouts gezicht vandaan.

Merijn voelde het bloed naar haar wangen stijgen en wist niet waar ze haar aandacht op moest richten. Ook Janna, Mei en Phillipa leken zich niet meer op hun gemak te voelen, maar aan de andere kant van de tafel giechelde Willem hysterisch.

Javier verbrak de chaos door luid te kuchen. Wout trok de stropdas uit Oliviers greep en ging achterover zitten. “Je bent gewoon jaloers,” zei hij nonchalant terwijl hij zijn rechtervoet op zijn linkerknie legde en zijn handen in zijn nek vouwde.

“Ok,” riep Javier boven Janna en Willems gegiechel uit. “Kunnen we nu even verder gaan waar we gisteravond waren gebleven?”

Olivier liet zich ook weer op zijn stoel vallen en wierp Merijn een steelse blik toe. “Waar waren we dan gestopt?”

“Toen jij te veel bier ging drinken,” fluisterde Merijn zachtjes, maar niemand hoorde haar omdat Willem begon te zingen.

What's in your head,

In your head,

Zombie, zombie, zombie

“Ja, zoals ik dus gister zei, dacht ik dat het een slaapwandelaar was,” zei Phillipa over Willems gezang heen terwijl ze naar Willem wees. “Die slaapwandelaar, om precies te zijn.”

Willem hield abrupt op met zingen. “Ik? Ik ben onschuldig!” riep hij uit terwijl er zich een diepe fronsrimpel op zijn voorhoofd vormde.

“Hebben jullie dan allemaal die rare geluiden gehoord?” vroeg Wout. Hij zat nog steeds nonchalant achterovergeleund en beet op een nagel.

Merijn knikte enthousiast haar hoofd, maar de andere meiden schudden vertwijfeld hun hoofd en keken haar aan.

“Merijn hoorde ze het eerst,” zei Janna. “Toen we allemaal gingen luisteren was het moeilijk om te horen wat ze nu precies bedoelde. Ik bedoel, zo’n vreemd huis zit vol met rare geluiden!”

“Dus het kan ook allemaal een hersenspinsel van Merijn zijn?” vroeg Olivier. “Tja, misschien is Merijn dan wel gek en beeldt ze zich dingen in die er niet zijn...”

Voor Merijn zich fel kon verzetten hoorde ze Wout verontwaardigd snuiven, en Willem luid protesteren.

“Volgens mij is Merijn psychisch gezonder dan jij bent, vriend...”

“Absoluut,” viel Phillipa Willem bij. “Ik sta persoonlijk garant voor Merijns geestelijke gestel. Er is niks mis met haar.”

Merijn lachte Phillipa dankbaar toe en Olivier zag zijn fout in.

“Sorry... dat had ik niet moeten zeggen. En datzelfde geldt voor jou, Mei. Ik zei vanochtend ook iets tegen jou wat ik niet meende.”

Merijn voelde zich gevleid door de verontschuldiging van Olivier en lachte hem vergevingsgezind toe. Hij zag er toch eigenlijk ook best charmant uit, al kon hij Wouts schoonheid nooit evenaren. Zijn ogen stonden een beetje scheef en zijn brede neus was verre van ideaal. Maar hij straalde een brutaalheid uit die Wout weer nooit kon benaderen.

“Heeft iemand anders nog suggesties?” vroeg Javier om het gesprek weer op gang te brengen.

“Misschien staat jullie boerderijtje op een oude Indiaanse begraafplaats,” suggereerde Olivier toen.

“Ja, of bovenop een ondergegraven piramide!” riep Willem enthousiast uit.

“Bedoel je soms een hunebed?” vroeg Phillipa ongeïnteresseerd.

“Nee, dat weet je toch wel, hunebedden heb je alleen in Drenthe,” reageerde Olivier. “Maar ik weet de oplossing al. We moeten jullie huisje ritueel afbranden.”

“Ja, mooi niet!” riep Janna boos uit. Phillipa kalmeerde haar meteen, terwijl Merijn om Oliviers grapje lachte.

“Als jij maar met je poten van de lucifers afblijft...”

Het gesprek bleef zich in hetzelfde kringetje ontwikkelen, waarbij Olivier steeds weer voorstelde om een paragnost naar geesten te laten zoeken. Plotseling schoot Phillipa overeind.

“Die jongen die je gister zag!”

“Ok, ik zat fout,” zei Olivier fronsend. “Merijn is niet gek, maar Phil is zo maf als een deur.”

“Nee, hou je bek even,” snauwde Phillipa. “Merijn, wat was dat nou met die jongen die je gisteren een paar keer tegen was gekomen?”

Merijn herhaalde haar ontmoeting met de rare jongen met de eeuwige glimlach, en vertelde waar ze hem allemaal had gezien.

“Firefoot Fokstallen, dat ken ik wel!” riep Janna uit. “Die baas van die manege is hartstikke aardig, die ken ik nog wel van vroeger. Misschien kunnen we aan hem vragen of hij rare activiteiten heeft bespeurd de laatste tijd. Waarschijnlijk kan hij ons ook wel meer over die...” Janna wapperde met haar hand terwijl ze nadacht.

“Tommie,” vulde Merijn aan.

“Over die Tommie vertellen.”

Aangezien er slechts twee fietsen beschikbaar waren en Javier weigerde om de auto te gebruiken voor een kleine afstand, waren ze gedwongen naar de manege te lopen. Het waaide buiten flink en Merijn werd bijna uit haar laarzen geblazen. Olivier leidde ze door de weilanden, waarbij hij vaak enthousiast op en neer begon te springen als hij een bijzondere insect of plant zag. Hij werd daarbij aangevallen door een zwerm muggen die hij net op tijd wist te ontduiken. De zwerm richtte zich toen op Janna, die gillend achter Olivier aanrende om de muggen kwijt te raken.

“Ik bescherm jullie wel!” riep Wout ineens en hij greep een afgebroken tak uit een sloot. Hij pakte het vast als een zwaard en begon de muggen die Janna lastig vielen weg te meppen.

Willem begon wederom hysterisch te lachen en Merijn viel hem bij.

“Goh, Wout, wil jij vannacht in onze keuken zitten om de inbreker af te weren?” vroeg Phillipa.

Wout draaide zich om en liet de stok op de grond vallen. “Nou ja... ik ben meer opgeleid in swashbuckling, je weet wel, nep zwaardgevechten.”

“Opgeleid?” vroegen Jing-mei en Merijn tegelijk, waarna Merijns mond open viel van verbazing.

Wout glimlachte verlegen en krabde zich achter zijn oor. “Tja, zoiets staat goed op het C.V. van een acteur. Ik heb ook een cursus salsadansen gedaan, zoals jullie misschien al hadden gezien.

“Wat heb je nog meer voor cursussen gedaan dan?” vroeg Janna geïnteresseerd terwijl ze naast Wout ging lopen.

Merijn zonderde zich een beetje af van de groep terwijl ze door het hoge gras stapte. Ze keek naar de neuzen van haar gele laarzen en dacht na over de beschuldiging van Olivier dat ze gek was. Misschien was ze inderdaad niet helemaal goed snik en had ze zich die geluiden echt ingebeeld. Als ze die geluiden niet had gehoord, was ze nooit zo close met de jongens of zelfs met haar eigen vriendinnen geworden. Merijn wilde het eigenlijk niet aan zichzelf toegeven, maar ze was verschrikkelijk slecht in het maken en onderhouden van vriendschappen. Vroeger ging het vanzelf, dan speelde je een keer bij iemand thuis en je had een vriendinnetje. Maar sinds Merijn vanuit Engeland naar Nederland was verhuisd, had ze het steeds moeilijker gevonden om vriendschappen te sluiten. Het feit dat haar ouders dan ook nog eens om de twee jaar gingen verhuizen, hielp haar ook niet in het onderhouden van haar vriendschappen. Ze was ervan overtuigd geweest dat ze in deze week een echte basis ging leggen voor een langdurige vriendschap, en door een bedreiging van buitenaf te faken zou ze zich wel dichter in de groep kunnen manoeuvreren.

Maar ze had gisterochtend toch echt de rommel gezien toen ze de keuken binnen stapte. Er had iemand flink huisgehouden in hun keuken. Merijn voelde een knoop in haar maag; hadden ze die rotzooi niet zelf veroorzaakt toen ze dinsdagavond dronken naar binnen waren gestommeld?

Merijn bleef stokstijf staan en Javier liep tegen haar op.

“Hé, wat is er?”

Merijn schrok op uit haar gedachten en keek Javier aan. Zijn bruine ogen stonden bezorgd en hij sloeg een arm om haar heen. Toen ze niet antwoordde trok hij haar naar zich toe en gaf haar een stevige knuffel.

“Alles weer goed nu?”

Merijn haalde haar schouders even op en maakte zich los uit Javiers greep. “Ik heb gewoon een heleboel aan m’n hoofd...” zei ze verontschuldigend.

“Wil je erover praten?” vroeg Javier terwijl hij weer begon te lopen. Merijn zag dat er een afstand tussen hen en de groep was ontstaan die ze alleen in konden halen als ze een sprintje zouden trekken. Ze slenterde voort naast Javier en voelde de knoop in haar maag verder samentrekken toen ze zich ook haar telefoongesprek met Ida herinnerde.

“Ida...” fluisterde ze nadenkend.

Javier wierp haar een vragende blik toe, maar die negeerde ze even. Ze moest even rustig nadenken voor ze haar vermoedens de wereld in zou gooien.

Ida had gezegd dat ze over Merijn waakte. Zou ze dat zo letterlijk hebben genomen, dat ze hen een nachtelijk bezoek had gebracht?

“Javier, heb jij nog andere auto’s op deze weg gezien?” vroeg ze toen voorzichtig.

“Andere auto’s? Hoe bedoel je?”

Merijn keek om zich heen en wees naar de uitgestorven weggetjes. “Het is hier zo rustig, ik heb alleen jullie auto hier gezien. Ik vroeg me af of jij wel eens iemand anders in een auto hier hebt gezien.”

Javier haalde zijn schouders op. “Ik heb geen idee, ik heb er niet echt op gelet om eerlijk te zijn.” Zijn stem zakte in volume en hij stak zijn handen in zijn broekzakken.

“Ach ja, jij had natuurlijk dat gedoe met je vriendin. Hoe is dat afgelopen?”

Javier glimlachte. “Ex-vriendin. Ik heb het uitgemaakt. Wil je de littekens zien waar ze me heeft geknepen en vastgegrepen?” Hij rolde de mouw van zijn trui een stukje op, maar begon te lachen toen hij zag hoe Merijn hem met open mond aanstaarde. “Grapje!” riep hij snel.

Merijn wist niet meer waar ze over kon praten, en ze dacht weer aan Ida die over haar waakte. Ze kon het maar niet uit haar hoofd zetten, het was alsof er nu constant iemand achter haar liep die in haar nek stond te ademen.

Ze hadden inmiddels het weiland van de manege bereikt en ze liepen langs het schrikdraad naar de parkeerplaats. Olivier en Janna kwamen juist uit een stal gelopen en Janna schudde haar hoofd.

“Hij heeft die jongen die jij gister hebt gezien, nooit ontmoet. Hij had wel een uitgebroken paard gisteren, en die kwam na een uurtje weer terug, gezadeld en al.”

Merijn leunde tegen een houten hek en dacht even na. Het duizelde haar allemaal voor de ogen en ze wist echt niet meer of de inbraak nu echt was, en of de inbreker misschien Ida of die Tommie kon zijn.