MAN – Hoofdstuk 7: Willems Wondere Wereld

Door: Hestia ([email protected])

Met haar benen uitgestrekt op een veilingkistje zat Merijn op te warmen in de zon. Nadat Janna haar meer dan een uur geleden wakker had geschud, en vervolgens nog drie keer wakker had moeten maken, was ze met pyjama en al onder de koude douche gezet door haar vriendinnen.

Met een bakje fruit in haar handen zat ze nu op een gammele oude tuinstoel op het terras achter de boerderij in de zon. Ze had een sjaal om haar hals geknoopt en keek door haar zonnebril om zich heen. Phillipa zat naast haar in een zelfde tuinstoel, en ze bladerde afwisselend door een stel folders en in een vogelboekje, waarna ze even door de verrekijker in de verte tuurde.

“Kauwtjes,” mompelde ze terwijl ze het vogelboekje weer aan de kant legde en een folder oppakte. “Utrecht... kan je daar goed studeren?”

Merijn haalde haar schouders op. “Misschien kan je het aan de buurjongens vragen. Die komen volgens mij uit de buurt van Utrecht.” Ze keek even langs Phillipa naar het boerderijtje van Willem, dat er leeg en verlaten uit zag.

“Ohja, van wie heb je dat gehoord?” Jing-mei tilde Merijns voeten van het veilingkistje om plaats voor zichzelf te maken.

“Dat kan je toch horen aan hun accent...” zei Merijn terwijl ze haar ogen sloot en haar gezicht naar de zon draaide. “Behalve Willem, die klinkt anders en heeft niet zo’n Gooise R zoals Javier.”

“Maar jij klinkt precies hetzelfde!” Phillipa vouwde de folder weer dicht en gaf hem door aan Jing-mei.

“Nietes,” zei Merijn verontwaardigd. “Ik lijk alleen net zo te klinken omdat ik het Neemeegse accent dat jullie wel hebben, niet heb.”

“Waar ben jij dan geboren?” vroeg Phillipa.

“Utrecht,”

“Dus jij denkt dat zij daar ook vandaan komen?” Jing-mei knikte naar het buurhuis.

“Willem komt in ieder geval uit Heerenveen,” Janna sleepte twee tuinstoelen het terras op en klapte ze uit. “Hij kan volgens mij ook wel Fries spreken.”

Terwijl de anderen zachtjes over de jongens praatten zakte Merijn langzaam weer weg. Met het felle zonlicht op haar kruin had ze geen enkele moeite om in slaap te vallen, en ze genoot van het geluid van overvliegende ganzen en het verre gedreun van landbouwmachines. Overdag leek alles veel minder angstaanjagend dan ’s nachts.

“Hé, Merijn, jij had gisteravond geen antwoord gegeven op die ranzige vraag!” riep Janna ineens. Janna verwees naar het gesprek dat ze gisteravond in bed hadden gevoerd, waarbij iedereen omstebeurt een antwoord moest geven op een vraag die door een van hen was verzonnen.

Merijn opende haar ogen weer en glimlachte even. Ze was eigenlijk blij dat ze er geen antwoord op had hoeven geven, want haar antwoorden op de andere vragen waren lang niet zo spectaculair geweest als de reacties van Phillipa, Jing-mei en Janna.

“Ja! Kom op Merijn, jij moet nog vertellen wat het ranzigste is dat je ooit van iemand hebt gekregen!” Jing-mei boog zich naar Merijn toe. “Kan jij de single van Frans Bauer die Janna van haar oom kreeg overtreffen?”

Merijn dacht diep na, wat bemoeilijkt werd door het dreunende gevoel in haar voorhoofd. Ze had gehoopt dat ze genoeg vriendinnengezwets had gehad voor de hele week, maar kennelijk was het nog niet afgelopen.

“Een vuile zakdoek?” opperde Phillipa om Merijn op ideeën te brengen. “Een borstel waar nog allemaal lange haren in hingen?”

“Waterpokken!” riep Merijn ineens uit. “Ik heb waterpokken van een buurjongetje gekregen toen ik vier was. Is dat ranzig genoeg?”

Haar vriendinnen knikten enthousiast. “Ja hoor, jij hebt gewonnen!”

Merijn mocht vervolgens een nieuwe vraag verzinnen, en ze verzonk weer in gedachten toen haar blik plotseling werd gevangen door een beweging aan haar linkerkant. Ze zag Olivier en Willem naar buiten komen, en terwijl Willem naar de oude schuur achter het huis liep bleef Olivier op het gras staan, zijn blik op de lucht gericht.

“Wat is je slechtste karaktertrek,” flapte ze er toen uit, nog steeds naar Oliviers kijkend.

“Goeie vraag,” zei Phillipa bedachtzaam, waarna ze uitweidde over een ruzie die ze met Janna had gehad. “Kortom, ik dring andere mensen veel te veel mijn mening op, ook al weet ik dat ik fout kan zitten.”

Vervolgens vertelde Jing-mei dat ze haar zusje ooit een keer ergens de schuld van had gegeven, terwijl zij in feite de schuldige was. “Ik ben een slechte zus,” zei ze toen, met glinsterende lachogen.

“Ach, niet!” riep Janna. “Je bent misschien een beetje geniepig, maar je bent geen slechte zus! Mijn broers, die zijn pas slecht...” Janna slikte even voordat ze verder ging. “Ik vind het slecht van mezelf dat ik zo over me heen laat lopen door m’n broers. Zij weten alles vaak zo te draaien dat ik de schuldige lijk, en ik verzet me er nauwelijks tegen...”

“Dus eigenlijk zijn jullie tegenpolen,” merkte Phillipa op terwijl ze naar Janna en Jing-mei knikte. “Dan moeten jullie van elkaars fouten kunnen leren.”

Jing-mei knikte, en beet op haar lip.

Het bleef even stil, waarna de blikken zich langzaam op Merijn vestigden. “En jij?”

Merijn keek onbewust opzij, en Phillipa volgde haar blik.

“Is Olivier jouw slechte karaktertrek?” vroeg ze terwijl ze fronste.

Merijn bloosde licht en knikte even, maar schudde daarna vastberaden haar hoofd. “Nee, ik heb geen meerdere persoonlijkheden of zoiets. Maar deze keer heeft het wel met Olivier te maken.” Ze slikte moeizaam en voelde zich gesterkt door de geïnteresseerde blikken van de anderen. Ze had al zo vaak gehoopt dat ze ooit eens openhartig kon zijn met mensen die ze durfde te vertrouwen, en ze wist dat dit echt een gelegenheid was om zichzelf eens van een andere kant te laten zien.

“Ik bedoel dat ik het mezelf altijd verwijt als er iets mis gaat. Iets wat ik niet had kunnen incalculeren, of-...”

Merijn keek de anderen aan en zag dat ze haar met open mond aanstaarden.

“Snap je wat ik bedoel? Altijd als ik iets intuïtiefs doe, en het gaat niet zoals ik wilde, dan verwijt ik het mezelf dat ik mezelf weer in de nesten heb gewerkt.”

“Heb je misschien ook een voorbeeld?” vroeg Janna terwijl ze op haar hoofd krabde.

Merijn schudde haar hoofd. “Niet echt... Nou ja, dat gedoe met Olivier... Dat was toch ook wel een van de redenen dat ik vannacht lang wakker lag.”

“Maar er was toch niets gebeurd met Olivier? Dus dan kan je jezelf toch ook geen verwijten maken?” zei Jing-mei voorzichtig. “Of heb ik het toch verkeerd begrepen en hadden jullie wel gezoend...”

“Nee...” zei Merijn terwijl ze zich achterover liet vallen. “Maar nu verwijt ik het mezelf dus dat ik van hem weg ben gelopen!”

Janna klopte op Merijns knie. “Ja, hoor eens. Zo blijf je bezig! Bij alles wat je gedaan hebt kan je je dan wel afvragen wat er gebeurd zou zijn áls... Je moet je niet zo’n zorgen maken meis! Je bent 16, je moet in het nu leven, niet blijven peinzen over het verleden.”

Merijn knikte. “Dus nooit ergens spijt van hebben...” zei ze zachtjes terwijl haar oog weer op Olivier viel. Hij stond met zijn armen in zijn zij naar Willem te kijken, die verschillende dingen uit het schuurtje sleepte.

“Nou, dat is ook weer overdreven Merijn. Je moet mate houden,” begon Phillipa, maar Jing-mei onderbrak haar.

“Hey, wat staat er vandaag op z’n shirt?” vroeg ze terwijl ze voorover boog en de verrekijker van de grond oppakte. Merijn tuurde naar Olivier en probeerde de zwarte tekst die op zijn grijze sweater stond te ontrafelen.

“Big...”

“Big bro,” zei Phillipa.

“Hij heeft die trui vast van z’n zusjes gekregen...” merkte Merijn op.

Jing-mei had de verrekijker nog steeds voor haar ogen, en prevelde wat voor zich uit. “Pinch me if you’re dreaming...”

“Nee, die uitdrukking gaat anders...” zei Phillipa nadenkend. “Knijp me, ik geloof dat ik droom.”

Jing-mei liet de verrekijker in haar schoot vallen. “Nee, dat staat op Oliviers kont!”

“Wát?” Phillipa griste de verrekijker uit Jing-mei’s handen en keek ook naar Olivier. “Verrek, zou hij dat er zelf op gezet hebben?”

Janna grinnikte en keek van Merijn naar Olivier. “Degene die Olivier vandaag in z’n bil knijpt verdient eeuwige respect van me.”

Merijn keek ook naar Olivier en glimlachte. Alsof hij hun gesprek afluisterde en hen nu wilde uitdagen, was hij met z’n rug naar hen toe gaan staan en tilde hij iets zwaars op van de grond, waardoor zijn achterwerk uitstak in hun richting.

“Ok,” zei ze, en ook Phillipa en Jing-mei gaven aan dat ze meededen aan de weddenschap.

“Ik denk dat ik wel weet wie er gaat winnen,” zei Janna grinnikend terwijl ze Merijn een knipoogje toewierp.

********

“Als je dat nog tienduizend keer versleept, win je met gemak de Mr. World verkiezingen,” lachte Olivier. Hij stak zijn handen weer in zijn broekzakken en keek toe hoe Willem wat tuinmeubilair via een raam van het schuurtje naar buiten sleepte. Vroeger hadden ze regelmatig hutten gebouwd in de schuur, en nadat Willem er een hele zomervakantie in gelogeerd had droeg het gebouwtje de naam Willems Wonder. Nu noemde Willem het bouwval gekscherend Het Kot, want meer was het tegenwoordig niet.

“Waarom openen we de deur eigenlijk niet?”

“Kan niet,” zuchtte Willem. “Ik heb er geen sleutel van, en ik wil hem liever niet forceren...”

Olivier knikte begrijpend, en bukte zich om een van de stoelen uit te vouwen. “Ik denk dat dit wel geschikt is als brandhout voor Wouts overwinningsfeest vanavond.”

Willem gooide een laatste stoel neer en plofte in het gras. “Ik was van plan om wat houtblokken van de buren te lenen,” zei hij met een hoofdknikje in de richting van het andere boerderijtje. Ik zag dat ze een paar stapels onder het keukenraam hebben liggen. Genoeg hout om een paasvuur mee te stichten. Maar misschien moeten we eerst Wouts auditie afwachten. Ik denk niet dat hij veel zin heeft om te feesten als hij de rol niet heeft gekregen.”

“Goed plan.” Olivier sloot even zijn ogen en genoot van de zon op zijn gezicht tot hij schrok van een knor van zijn maag. “Ik heb honger van dat harde werk. Zullen we even gaan schaften?”

Willem schudde zijn hoofd. “We hebben geen eten meer. Javier zou boodschappen halen, dus tot die tijd moeten we van de lucht leven.”

Oliviers maag protesteerde met een zware rommel. “Ik kan niet van de lucht leven...” zei hij terwijl hij opstond. “Laten we de koelkast van die wichten eens gaan plunderen.” Ze liepen naar het terras van de buren, waar ze Merijn en Janna in de zon aantroffen. Merijn lag onderuitgezakt met haar ogen dicht en reageerde niet op Oliviers vraag of ze wat eten te leen hadden. Janna sprong echter meteen op, en nam Olivier en Willem mee de keuken in. Daar smeerde Olivier een stapel boterhammen met pindakaas, en hij liet Willem achter met zijn acht boterhammen die hij op verschillende wijzen wilde beleggen. Voordat Olivier de keuken uitstapte hoorde hij Willem een gilletje uitslaan.

“Wat is er?” Olivier draaide zich om, klaar om eerste hulp bij ongelukken uit te voeren mocht Willem gewond zijn.

“Oh, niks...” Willem schoof een laatje dicht en lachte Olivier toe. “Ga nou maar naar buiten, daar is het veel warmer dan hier.”

Olivier liep naar buiten en bleef even staan op het terras. De stoel naast Merijn was nog leeg, maar in het weiland verderop begonnen Jing-mei en Phillipa net aan een potje softbal. Terwijl hij een boterham in zijn mond propte bleef hij even om zich heen kijken. Vanuit zijn ooghoek zag hij een beweging in de bosjes tussen de twee erven, maar toen hij zijn blik erop richtte zag hij niets bijzonders. Het moest de wind in de wilgen zijn geweest. Hij plofte op de tuinstoel naast Merijn, ging bijna boven op een verrekijker zitten, en tuurde vervolgens door de kijker naar Jing-mei die een bal ver weg sloeg. In alle rust at Olivier z’n boterhammen op, terwijl hij naar de insecten luisterden die over het terras scheerden.

Willem kwam de keuken uit en liep meteen door naar het weiland waar Janna inmiddels ook een poging deed om een bal te raken. Hij draaide zich halverwege om. “Softbal is veel leuker! Kom je ook?”

Olivier zwaaide even, stopte de verrekijker in de zak van zijn sweater en boog zich vervolgens over Merijn. “Hallo...” zei hij zachtjes en met lage stem.

Merijn bleef doodstil liggen en Olivier hield zijn hand even voor haar mond om te controleren of ze nog wel ademhaalde.

“Hallohallohallohallo” herhaalde hij vervolgens razendsnel, een irritant trucje dat hij van zijn zusje had geleerd.

Merijn deed haar ogen open en fronste even.

“Aha, je leeft dus nog wel. Ik dacht al dat ik de prins van Sneeuwwitje moest gaan spelen.”

Merijn wreef even in haar ogen en ging rechtop zitten. Er lag een deken over haar heen, die nu van haar benen gleed en Olivier raapte hem van de grond en vouwde hem op.

“Doe je ook mee? We wilden gaan softballen...” hij wees over z’n schouder naar het weiland verderop, waar Willem vervaarlijk met de knuppel heen en weer zwiepte.

Merijn streek door haar gezicht en keek vervolgens op haar horloge.

“Ik heb honger,” zei ze afwezig.

Olivier wees naar de openstaande keukendeur. “Alles ligt nog voor het grijpen. Willem en ik hebben hier boterhammen gegeten omdat alles bij ons op was.”

Merijn vertrok naar de keuken en Olivier liep een rondje over het terras. Wederom zag hij een beweging tussen de bomen van de erfafscheiding, en hij sloop er voorzichtig heen. Hij voelde zich net een presentator van Discovery of Animal Planet, die in de jungle op zoek is naar een zeldzame bosgorilla, maar hij werd hevig teleurgesteld toen er een zwarte kat uit de bosjes schoot en naar de weg rende.

“Hier, poessie, poessie, poessie...” riep hij uit, terwijl hij z’n arm uitgestrekt hield.

“Wat doe je?” vroeg Merijn die de keuken uitkwam en in haar boterham hapte.

“Ik dacht dat ik net een kat zag rennen,” zei Olivier bedachtzaam terwijl hij weer rechtop ging staan.

“Ik zie niks hoor, je hebt het je vast verbeeld... Maar wat ik me niet verbeeldde was die ongelofelijke zooi die jullie achter hebben gelaten in de keuken. Alle boterhammen lagen uit de zak, en alle verpakkingen waren leeg en over de vloer gegooid.”

Olivier zuchtte. “Willem weer... Je kan hem ook nooit alleen laten. Zal ik even helpen met opruimen?”

Merijn schudde met haar hoofd. “Dat is niet meer nodig, heb ik al gedaan.”

Olivier draaide zich richting het geïmproviseerde softbalveld. “Zullen we dan maar met hen gaan spelen?”

Aangezien ze maar met z’n zessen waren, hadden ze niet genoeg spelers om met twee volledige teams te spelen. Merijn kwam met een ingewikkelde opstelling waarin ieder voor zichzelf sloeg en maar twee honken hoefde te stelen om een punt te scoren. Terwijl ze de regels nog eens uitlegde werd Olivier een beetje ongeduldig.

“Laten we nu maar gewoon spelen! We doen gewoon een mengsel van softbal en croquet. Of cricket...”

Ze vermaakten zich een hele tijd met het spel, en Olivier kreeg op een gegeven moment door dat de meiden toch onderling afspraken maakten. Olivier vermoedde dat ze samenspeelden tegen de jongens, en toen hij klaar stond om te slaan en daarmee Jing-mei uit te maken, riep hij Willem, die als achtervanger achter hem stond, naar zich toe.

“Ik zal niet zo hard meppen, dan komt de bal hopelijk snel genoeg naar jou toe zodat je Mei uit kan tikken. We zullen die meiden eens wat laten zien... Begrepen?”

Willem knikte vastberaden, en knielde op veilige afstand achter Olivier neer.

Olivier ging klaar staan en plotseling leek alles in slowmotion plaats te vinden. Hij zag de grijns van Phillipa in een gemene blik veranderen en hoorde Merijns aanmoedigende geschreeuw. Plotseling versnelde alles zich weer, de bal vloog met een rotgang op hem af, en voor hij het doorhad gaf hij een zwieper met de knuppel en zeilde de bal in een mooie boog weg. Jing-mei begon te rennen, en terwijl Olivier vol verbazing de bal na bleef kijken, liep Willem naar hem toe.

“Je zou hem toch een klein tikje geven?”

Olivier wilde juist antwoord geven toen hij schrok van een hand die hem in zijn bil kneep. Hij maakt een klein sprongetje en draaide zich resoluut om naar Willem.

“Wat had ik nou gezegd! Die boodschap op mijn broek was niet voor jou bedoeld!”

Willem keek hem schaapachtig aan, en langzaam drong het gegiebel van vier meiden tot Olivier door.

“Go girl!”

Olivier draaide zich weer om, en zag dat Jing-mei grijnzend tussen haar vriendinnen stond. “Ik geloof dat ik droom!” riep ze hem toe.

********

Uitgeput na het spelletje softbal liet Merijn zich in het gras vallen. Phillipa kwam naast haar liggen en nieste even.

“Ah, stomme hooikoorts... Je zou toch denken dat dat niet meer opspeelt in oktober...” mompelde ze. Jing-mei kwam intussen de keuken uitlopen met een bak chips en een fles frisdrank, zette die tussen hen in, en ging er zelf naast zitten. Janna nam vervolgens een stel kussens en dekens mee, en ze maakten het zich gemakkelijk in het najaarszonnetje.

Willem en Olivier waren net weg om een vuurkorf en wat brandhout te halen, en Merijn voelde haar ogen langzaam dichtvallen terwijl ze naar de bezigheden van Willem en Olivier in de verte tuurde.

“Merijn, word wakker!”

Ze voelde een por in haar zij en opende langzaam een oog.

“Je moet nu wakker blijven, anders kan je vannacht weer niet slapen...” vertelde Phillipa haar.

“Slechte nacht gehad?” vroeg Olivier die het vuurtje inmiddels al aan had gestoken.

Merijn knikte en wreef in haar ogen. Ze schonk een groot glas cola in en dronk het snel leeg.

“Bij ons was het niet anders... Ik heb op de bank geslapen, weliswaar als een blok, en ik hoorde dat Willem ook weer lekker aan het spoken is geweest. Hij viel in slaap in Javiers kamer, maar werd wakker naast Wout.”

“Ik ben een slaapwandelaar en ik ben er trots op,” zei Willem met opgeven hoofd.

“Ja, tot het moment waarop je mensen zo aan het schrikken brengt dat je ze een hartverzakking bezorgt...” reageerde Olivier terwijl hij in het vuurtje porde. Het begon nu te schemeren, en dankzij het vuur bleven de nare insecten op afstand.

Janna had knakworstjes gehaald, en die maakten ze nu warm boven het vuur. “Hoe zou het Wout vergaan zijn,” vroeg ze toen het een tijdje stil was geweest. “Komen ze vanavond nog terug of hebben ze jullie verlaten?”

Willem haalde zijn schouders op. “We zijn niet gebeld met goed nieuws, maar we moeten maar afwachten. Ze zullen zo wel een keer terugkomen.”

Niet lang daarna draaide Javiers grote auto de oprit op, en schenen de twee koplampen over de weilanden. Olivier stond meteen op, gevolgd door Willem. Ook Merijn en haar vriendinnen gingen staan, en liepen rustig naar de zojuist geparkeerde auto. Het bleef akelig stil, en Merijn vreesde het ergste. Ze zag dat Olivier vragend naar de anderen keek, maar ze kon niks anders doen dan haar schouders ophalen.

De deur van de auto ging open, en Javier stapte uit.

“En?” riepen Olivier en Willem in koor.

“Wout slaapt, je moet hem eerst wakker maken...” lachte Javier. Hij opende het achterportier en haalde er een verzameling boodschappentassen uit. Olivier had het andere voorportier inmiddels opengetrokken, en schudde Wout voorzichtig wakker. Merijn stond tussen haar vriendinnen toe te kijken hoe Wout wakker werd en zich rustig uitrekte. Daarna stapte hij uit de auto en keek iedereen wat gedesillusioneerd aan.

“Nou, hoe ging het?” polste Willem voorzichtig.

“Ja, goed,” reageerde Wout droog.

“Heb je de rol?” vroeg Olivier.

“Ja, ongeveer, ik moet nog één ronde doorkomen.”

Merijn keek haar vriendinnen vertwijfeld aan. Wout zag er niet blij uit, maar misschien besefte hij nog niet goed wat hem was overkomen.

Olivier reageerde echter razend enthousiast nadat Wout had geantwoord. Hij begon als een wilde rondjes te rennen om de auto, en plotseling maakte Wouts tamheid plaats voor een brede grijns.

“Huddle!” riep hij terwijl hij naar Olivier toe rende, en hem vervolgens in de armen sprong. Javier liet zijn boodschappentassen vallen en snelde net als Willem naar de hossende kluwen mens bestaande uit Wout en Olivier.

“Homo’s...” fluisterde Phillipa zachtjes, maar Merijn zag haar breed grijnzen terwijl ze naar het schouwspel keek. Ook Janna en Jing-mei konden hun lachen niet inhouden, en Merijn begon hardop te grinniken toen Wout begon te zingen.

“We can dance if we want to, we can leave your friends behind. ‘Cause your friends don’t dance and if they don’t dance, well they’re no friends of mine.”

Olivier maakte een rare heupbeweging en Wout kopieerde hem. Javier en Willem brachten de boodschappen naar binnen terwijl ze de Egyptian Walk deden, en Merijn werd inmiddels aan beide kanten vastgeklampt door haar vriendinnen, die zich bescheurden van het lachen.

Wout en Olivier zetten hun show intussen voort en probeerden ook de meiden tot een dansje te verleiden. Merijn vond het erg moeilijk om te dansen zonder muziek, maar ze deed evenals haar vriendinnen haar best.

“Hoe heb je zo leren dansen?” vroeg Merijn buiten adem aan Wout.

“Playstation!” zei hij opgetogen. “Daar heb ik een dansspel bij. Maar ik heb ook ooit salsalessen moeten volgen.” Hij greep Olivier bij zijn arm en samen deden ze een ingewikkelde versie van de salsa tussen de bomen door, richting het picknickkleed. Merijn volgde hen, en liet zich op het kleed dichtbij het vuur vallen. Ze was volledig over haar moeheid heen, en was vastberaden om voor twaalf uur uitgeput te worden zodat ze goed zou slapen.

“Hebben jullie zin om te barbecuen?” Javier kwam uit het donker aansluipen, en droeg samen met Willem een barbecue. Ze zetten de barbecue zonder pardon neer, en Javier begon met houtskool te knoeien. Merijn rilde even, nu de zon onder ging, daalde de temperatuur ook snel. Ze ging dichter bij het vuur zitten, en nam de tuinstoel die Wout aansleepte gretig aan. Wout kwam bij haar zitten nadat hij een krat bier naar het vuur had gesleept. Hij bood haar een flesje aan, maar Merijn sloeg hem af.

“Hoe ging je auditie nou?”

“Heel apart,” zei Wout tussen twee slokken bier. “Ik begon met de auditie voor Robbie, maar mocht al snel de rol van Mikey lezen. En die vind ik nu al veel leuker!”

Merijn raakte geïnteresseerd door Wouts enthousiasme, en al snel zat ze midden in het verhaal van de serie.

“Dus Mikey is in feite de hoofdpersoon? Jij bent nu in de race om de hoofdrol van de serie te krijgen?” vroeg ze met open mond.

Phillipa en Willem kwamen bij hen zitten, en al snel speculeerden ze over de mogelijke verhaallijnen van de serie. Javier bracht hen regelmatig bordjes met saté, en Merijn at haar buikje rond. Halverwege de avond sleepte Olivier een radio naar buiten, en nadat hij een verlengsnoer had gevonden in de kelder van Janna’s boerderijtje klonk er gezellige muziek op de achtergrond. Willem zong zachtjes mee, en nadat Merijn en Jing-mei er een tijdje om hadden gezeurd besloot hij zijn gitaar te halen. Merijn rende intussen snel naar binnen om een jas te pakken, en werd gevolgd door Janna die waxinelichtjes wilde halen. Toen ze deze in een cirkel om het vuurtje hadden gezet begon Willem te tokkelen op zijn gitaar. Hij speelde een melodie die Merijn vaag herkende, maar pas toen Janna zachtjes mee zong herkende ze het poppy rockliedje dat momenteel de nummer één positie van de top40 bezette. Willems versie was echter veel melodieuzer, en het bereik van Willems stem was veel groter dan dat van de zangeres in kwestie.

Merijn klapte hard toen Willem uitgezongen was, en er verscheen een kleine blos op zijn gezicht. “Gelukkig vinden jullie het wel wat... Toen ik dit vorige week voor Perry speelde lachte hij me faliekant uit. Hij vond dit niet geschikt voor ons repertoire.”

“Perry?” vroeg Merijn verward.

“M’n wederhelft in ons cabaretduo. We zijn daarnaast ook van plan een echte band op te richten, maar met twee gitaristen kom je nog niet zover. Weten jullie misschien nog muzikanten?”

Merijn dacht even na, maar moest ontkennend haar hoofd schudden. Willem begon vervolgens aan een nieuw liedje, waarin hij afwisselend hun eigen namen verwerkte. Merijn herkende het liedje uit haar vaders platencollectie, en zong zachtjes het origineel mee terwijl ze in het vuur staarde. Plotseling voelde ze iets op haar hoofd terechtkomen. Ze keek naar boven en verwachtte een donkere regenwolk, maar ze bevond zich onder een heldere sterrenhemel. Nu kwam er iets tegen haar hals terecht, en ze hoorde iemand gniffelen aan de andere kant van het kampvuur. Ze merkte dat ze onder de popcorn zat, en door haar wimpers tuurde ze onopvallend de groep af. Iedereen leek druk in gesprek, behalve Olivier. Hij porde in het kampvuur en hoewel hij haar niet aankeek straalde hij iets brutaals uit, alsof hij net iets had gedaan wat niet mocht.

Merijn verzamelde wat popcorn in haar hand, en gooide razendsnel een stukje langs het vuur in de richting van zijn neus. Olivier reageerde echter voordat de popcorn hem kon raken, liet zich van zijn stoel vallen en rolde langs het vuur naar een andere plek, waar hij opnieuw Merijn begon te bekogelen. Al snel deden Wout en Mei mee, maar de rest hield zich bedaard. Javier kon het niet laten om steeds bezorgd uit te roepen dat ze moesten oppassen voor het vuur. Uiteindelijk had hij er genoeg van, en at snel de rest van de popcorn op. Met een tevreden glimlach liet hij zich in zijn tuinstoel vallen.

Olivier haalde het krat bier onder zijn stoel vandaan, en kwam met twee flesjes in zijn hand naar Merijn toe. Hij bood Merijn er een aan, en na enige twijfel nam ze het aan. Ze gaf het echter meteen terug toen ze de dop van het flesje er niet af kon krijgen, en Olivier deed dat voor haar.

“Besef je wel dat jij als meerderjarige mij als minderjarige nu aan het intoxiceren bent?”

“Intoxiceren? Is dat wel een woord? Volgens mij ben jij al lichtelijk dronken...”

Merijn lachte en nam een grote slok van het bier. Ze vond de smaak vies, maar dronk dapper door. Ze hoopte dat ze beter zou kunnen slapen als ze een glaasje op had.

Olivier begon over koetjes en kalfjes te praten, maar Merijn lette niet echt op. Ze staarde in het vuur, voelde haar wangen gloeien en keek uit naar haar bed. Op een gegeven moment knipte Olivier met zijn vingers voor haar gezicht.

“Iedereen gaat naar bed, maar jij mag wel hier blijven hoor.”

Merijn ging verward staan, en stootte een kleine verzameling bierflesjes om. “Oeps...” giechelde ze. Ze deed geen moeite om ze op te ruimen, en volgde haar vriendinnen naar binnen. De keuken was een warboel, en Merijn maakte er een nog grotere rommel van toen ze alle schoenen die langs de muur stonden per ongeluk door de keuken schopte. “Ruim ik morgen wel op...” Ze liep als laatste de keuken uit, deed het licht uit en stampte vermoeid de trap op. Zonder haar tanden te poetsen of naar de wc te gaan rolde ze haar bed in, en nog voor de rest in bed lag sliep ze als een roos.

********

Met een droge mond en een volle blaas werd Merijn na een paar uur wakker. Het was donker in de kamer, en voorzichtig liep Merijn langs het bed naar de gang om naar de badkamer te gaan. Onderweg trok ze haar spijkerbroek uit, en terwijl ze op de wc zat zag ze de grote schaafwond op haar knie. Ze pulkte voorzichtig aan een klein korstje dat zich aan de rand had gevormd, maar hoorde meteen Phillipa’s afkeurende stem in haar hoofd.

Na een paar minuten slofte Merijn weer terug, en terwijl ze haar pyjama zocht in de berg kleren hoorde ze ergens een schrapend geluid, gevolg door een bons. Ze bleef muisstil staan, en hoorde haar eigen hartslag in haar oren suizen. Het geluid kwam niet terug, en Merijn hield zich voor dat ze het zich weer ingebeeld had. Ze vond haar pyjama en trok het razendsnel aan, waarna ze weer onder de dekens kroop.

Ze was alweer bijna in slaap toen ze weer een serie van zachte bonzen hoorde. Ze slikte moeizaam en draaide zich voorzichtig om. Het was vast Phillipa, Janna of Jing-mei die beneden wat te eten pakte. Terwijl ze zich geruststelde en haar ogen weer sloot hoorde ze echter drie verschillende ademhalingen in de kamer. Alledrie haar vriendinnen waren gewoon aanwezig in de kamer.

Merijn ging langzaam overeind zitten en spitste haar oren om te luisteren of de geluiden nog steeds te horen waren. Afgezien van de ruis in haar oren dacht ze toch zeker dat ze geluiden in de keuken hoorde. Net als de nacht ervoor dus...

Ze draaide zich op haar buik en schudde Jing-mei zachtjes wakker.

“Mei, ik hoor beneden wat!” fluisterde ze, waarna ze zachtjes op het bed van Janna en Phillipa ging zitten.

“Phil, Jan... word wakker!”

Phillipa zat als eerste rechtop, en terwijl Merijn zacht uitlegde wat ze had gehoord klonk er weer een bons beneden.

“Volgens mij vallen de bloempotten om...” geeuwde Phillpa. “Die ruimen we morgen wel op.” Ze ging weer liggen en draaide zich weg van Merijn.

“Maar vallen bloempotten uit zichzelf om? Volgens mij is er iemand in de keuken!”

Janna zat ineens rechtop in bed. “Iemand in de keuken? Maar dan kan die iemand ook binnen twee minuten in deze kamer staan!” Ze sprong snel maar voorzichtig uit bed, haalde een berg kleren van een stoel en zette de stoel tegen de deur.

Jing-mei zat met haar rug tegen de muur moe voor zich uit te staren. Merijn had moeite om te zien of Mei’s ogen nog open waren of dat ze inmiddels weer dicht waren gevallen, maar toen gaapt Mei uitdrukkelijk. “Wat doen we eraan?”

“Het moeten de jongens zijn...” zei Merijn nadenkend. Ze ijsbeerde door de kamer en bleef uiteindelijk voor het raam staan. Voorzichtig tilde ze het gordijn op, en opende het raam een stukje. Met haar hoofd uit het raam kon ze aan haar linkerkant het buurhuis zien, en gek genoeg brandde er nog licht op de benedenetage, terwijl Olivier zo’n vier uur geleden tegen haar had gezegd dat zij ook naar bed zouden gaan.

“Volgens mij lopen ze nog door de woonkamer,” fluisterde ze. “Ik kan het niet heel goed zien, Phil, heb je de verrekijker hier liggen?” Phillipa schudde wild met haar krullen.

“Nee, die heb ik sinds m’n vogeljacht van vanochtend niet meer gezien. Die ligt nog buiten, of in de keuken...”

“Dus misschien hebben zij die nu...” zei Merijn bedachtzaam terwijl ze de koele buitenlucht inademde. “Ik denk eigenlijk dat ze weer zin in eten hadden en inmiddels doorhebben dat onze koelkast altijd vol is. Al zal dat morgen wel anders zijn...”

“Sst,” siste Janna. “Als er nog iemand in de keuken staat kan hij je zo heel goed horen! Doe het raam dicht!”

Merijn sloot het raam weer, en plofte op haar matras. “Eikels... ons een beetje de stuipen op het lijf jagen door ons huis binnen te sluipen midden in de nacht. Janna, ik zei toch dat je de deur op slot moest doen!”

“Zo’n deur houdt ze echt niet tegen als ze honger hebben, hoor...” zei Phillipa terwijl ze haar haar uit haar gezicht veegde en een staartje maakte. “Ik denk dat we ze zelf ook maar eens de schrik aan moeten jagen. Morgennacht...”