MAN – Hoofdstuk 6: Ridicule gedachten

Door: Hestia ([email protected])

Merijn glimlachte terwijl ze naar de vier jongens keek. Javier stond aan de andere kant van het zwembad op een springblok, klaar om in het water te duiken. Hij was inderdaad niet zo dik als hij leek wanneer hij kleren aanhad. Hij was wel fors van postuur, maar terwijl hij met een boogje het water in dook zag Merijn zijn gespierde rug en bovenarmen.

Inmiddels stuurde Wout het drijvende gevaarte waar hij met Willem op zat richting de kant en Willem stak zijn arm uit om Olivier op het drijfkasteel te helpen. Olivier zat op zijn knieën aan de rand van het zwembad en probeerde Willems hand te grijpen, maar in plaats van Olivier op het drijvende klimtoestel te trekken liet Willem zijn hand los en verdween Olivier met een grote plons in het water.

“Ze zijn niet erg origineel in hun ideeën,” fluisterde Phillipa voordat ze even kopje onder ging om haar haar uit haar gezicht te spoelen.

“Nou en?” Merijn keek Phillipa vragend aan. “Wij zijn hier, zij zijn hier, laten we gewoon lol hebben.”

“Wat Merijn zegt!” Jing-mei liet zich in het water vallen en zwom naar het drijvende gevaarte heen waar Olivier nu op probeerde te klimmen. Merijn volgde haar, en al snel zaten ze naast Willem en Wout op het ding, te lachen om Oliviers pogingen het gevaarte te beklimmen. Zijn gevoel voor evenwicht was echter niet optimaal, waardoor hij elke keer wanneer Willem een beetje verschoof zijn grip verloor en weer in het water plonsde.

Merijn keek uit over het zwembad, en zag dat Javier en Phillipa aan een wedstrijdje waren begonnen. Janna hing tegen de kant en Merijn zwaaide even naar haar. Door haar onverwachte beweging viel Willem om, en hij belandde naast Olivier in het water. Olivier nam snel zijn kans en hees zich op een van de ronde drijvers, zijn armen erom vastklampend. Hij keek naar boven en lachte naar Wout.

“Goed idee hè, om te gaan zwemmen. Nu denk je tenminste niet de hele tijd aan morgen.”

Voor Wout antwoord kon geven had Willem Olivier echter bij zijn been vastgegrepen en sleurde hem het water in. Het drijfkasteel wiebelde vervaarlijk en Merijn hield zich stevig vast. Ze kreeg het zo langzamerhand koud nu ze boven het water was, en terwijl ze bedacht dat ze zich beter in het water kon laten vallen hield het gewiebel weer op en verscheen Willems hoofd tussen Jing-mei en Wout in. Zijn blonde haar stond in plukken alle kanten op en hij had een ondeugende twinkeling in zijn ogen. Hij hield een vinger voor zijn lippen en greep toen snel Wouts arm en trok hem achterover het water in.

“Wees voorzichtig!” riep Javier vanaf de andere kant van het zwembad. “Dat soort klimdingen zijn levensgevaarlijk, vooral in combinatie met een Willem en een Olivier!”

Merijn en Jing-mei zaten ineens nog maar met z’n tweeën op het drijfkasteel. Jing-mei bewoog zich voorzichtig naar Merijn toe en glimlachte. “Die Wout is zelfs nog beter zonder kleren...”

“Ja hè? Ik zeg ook altijd tegen hem dat ie geen kleren moet dragen, maar hij luistert niet naar me.” Olivier had eindelijk zijn zin gekregen en ging tegenover Merijn zitten. “Leuk uitzicht, vanaf hier.”

Het beklimmen van het drijftoestel ging nog een tijdje door, zelfs toen Merijn en Jing-mei er al lang van af waren gesprongen omdat ze het koud kregen. Toen Merijn even bij Janna aan de kant kwam zitten om wat te kletsen en te snoepen liep Olivier langs, en niet lang daarna liep hij weer langs.

“Wat loopt hij nou te ijsberen? Ik word er bijna zenuwachtig van,” Phillipa’s hoofd verscheen boven de rand van het zwembad en ze legde haar ellebogen op de rand. “Komen jullie er zo weer in?”

Janna stond meteen op. “Ja, ik krijg het weer koud.”

Javier verscheen naast Phillipa. “Heb je wel dertig minuten gewacht nadat je je snoep op had? Anders krijg je zo kramp.”

Merijn wikkelde haar handdoek om zich heen en lachte om Javiers bezorgdheid. Ze zag hoe Janna weer het water in verdween en ze staarde in de rimpeling van het water. Haar ogen deden een beetje pijn van het chloor, en ze was blij dat ze wel haar lenzen uit had gedaan. Met lenzen in zouden haar ogen alleen maar meer irriteren, en nu hoefde ze alleen maar op te passen dat ze mensen niet te lang recht aankeek. Plotseling schrok ze op toen er iemand naast haar kwam zitten.

“Hoi,” Olivier ging op zijn knieën zitten en wees naar de snoeppapiertjes om Merijn heen. “Mag ik ook?”

Merijn pakte de zak uit Janna’s tas en hield hem Olivier voor. Olivier keek haar aan en zijn glimlach veranderde in een frons.

“Ok, ben ik nou gek of ben jij een kameleon?”

“Sorry?”

“Nou, ik zou toch zweren dat jij blauwe ogen had, maar ze lijken nu wel groen.”

Merijn bloosde en keek naar het blauwgroene zwembad. “Oh, dat komt vast door de omgeving,” stamelde ze. Haar hart bonsde in haar keel en ze ontweek Oliviers blik. Ze vond het wel frappant dat het Olivier was die dit meteen opviel, en niet één van haar vriendinnen.

Olivier knikte en daarmee leek de zaak afgedaan. Hij stopte nog een toffee in zijn mond en wees naar Wout.

“We wilden hem een beetje afleiden. Hij was vanochtend behoorlijk gestresst vanwege een zeer onverwachte auditie die hij morgen heeft.”

“Hij ziet er nu niet gespannen uit,” reageerde Merijn. Wout stond op een soort surfplankje met zijn armen gespreid en riep dat hij de koning van de wereld was.

Olivier slikte een toffee door. “Hij heeft het script zonet bij het postkantoor opgehaald en ik denk dat de rol hem erg meevalt. Er was vast iets anders...” Oliviers stem zwierf even weg, en plotseling leek hij te beseffen dat Merijn naast hem zat. “Maar ik denk dat Wout liever niet heeft dat ik erover praat...”

Merijn trok haar wenkbrauwen op en wachtte tot Olivier met een ander gespreksonderwerp zou komen. Hij bleef echter ook stil en pas toen Jing-mei uit het water kwam om wat te drinken kwam het gesprek weer op gang.

“Wat zijn die rare plekken op Wouts buik eigenlijk?” vroeg Mei tussen twee slokken appelsap door.

Willem kwam naast Olivier zitten en zette een serieus gezicht op. “Je denkt toch niet dat iemand zo knap kan zijn uit zichzelf? Wout heeft liposuctie gehad om zijn dikke bier- en sigarettenbuik kwijt te raken.”

“Echt?” vroeg Jing-mei.

“Nee zeg, Willem lult maar wat,” zei Olivier. “Dat zijn littekens van zijn sex-change. Iemand die zo knap is als Wout moet wel vrouwelijk zijn!”

Willem begon te lachen, en Merijn werd aangestoken door Willems vrolijkheid. Maar al die opmerkingen van Olivier deden haar toch steeds weer denken dat hij homo was en meer dan vriendschappelijke gevoelens voor Wout had.

Toen Phillipa en Janna om halfvijf genoeg hadden gezwommen namen de meiden afscheid van hun buurjongens. Terwijl Merijn naast Phillipa onder de douche haar haren stond te wassen verzuchtte Phillipa opnieuw dat ze het vreemd vond dat de jongens zomaar naar het zwembad waren gekomen.

“En ze hadden niet eens echte zwembroeken aan: het waren gewoon voetbalbroekjes!”

“Phillipa, laat ze toch! Zij kunnen er toch ook niks aan doen dat ze zo onorigineel zijn en onze ideeën moeten kopiëren?” Janna smeerde conditioner in haar krullen terwijl Merijn de gang naar de kleedkamers al in liep.

“Ik heb het koud, ik ga me aankleden,” riep ze over haar schouder terwijl ze een kleedhokje in stapte. Ze kleedde zich snel aan en stapte het hokje alweer uit terwijl Janna net de deur achter zich sloot. Ze moest op zoek naar een goed verlichte ruimte met een spiegel waar ze haar lenzen weer in kon doen voor ze naar buiten zou gaan.

Ze vond een spiegel bij de haardrogers en leunde naar de spiegel toe om haar lenzen in haar door de chloor geïrriteerde ogen te doen. Ze knipperde hevig en begon te tranen toen de lenzen op hun plaats zaten, en vroeg zich af waarom ze dit ook alweer deed. Waarschijnlijk kon ze sommige dingen af en toe ook overdrijven, zoals dit hele imagogedoe. Ze hield haar ogen even stijf dicht en ging onder een lawaaierige haardroger staan. Ze zocht op de tast naar haar haarborstel, maar vond alleen een lolly onder in haar tas. Ze wikkelde het plasticje eraf en stak de lolly in haar mond, waarna ze haar haar maar met haar handen in model bracht.

Toen haar ogen niet meer prikten opende ze ze voorzichtig en schrok van het felle daglicht dat door de grote ramen aan haar rechterkant naar binnen stroomde. Ze knipperde even en besloot toen verder te zoeken naar de haarborstel.

“Zo, jij bent snel.”

Merijn keek op en zag in de spiegel dat Olivier de gang uit kwam lopen.

“Jij ook hoor,” zei ze nadat ze de lolly even uit haar mond had gehaald. “Hadden jullie toch ook al genoeg van het zwemmen?”

Olivier wreef door zijn haar. “Nou, ja... we zijn uit het zwembad gezet... Willem werd te enthousiast toen hij een plaktatoeage op wilde plakken...”

“Oh?” Merijn rommelde nog steeds in haar tas en keek Olivier geïnteresseerd aan.

“Het is een lang verhaal, maar het is een zelfbedacht spelletje. Het gaat er om dat je de plaktatoeage op een zo vreemd mogelijke plek moet plakken waar je bij kan, zonder dat je je kleren uittrekt.”

Merijn keek op en probeerde uit alle macht de beelden die ze nu voor zich zag, uit haar gedachten te verbannen. Ze vond uiteindelijk haar haarborstel en ging weer onder de haardroger staan.

“Wat is dat voor lolly?” Olivier ging onder de haardroger tegenover haar staan en knikte naar haar.

“Kersen,” zei ze terwijl ze de lolly in haar wang duwde. “Ik heb er volgens mij nog wel één, wil je ook?”

Olivier schudde zijn hoofd. “Nee, ik hou meer van appelsmaak.” Hij stapte onder de haardroger vandaan die meteen ophield met het produceren van lawaai en draaide zich naar de spiegel. Hij kamde een blonde lok achter zijn oor en zette de donkere plukken op zijn achterhoofd overeind.

“Interessant kapsel,” riep Merijn over het geluid van de haardroger.

Olivier lachte en liep naar haar toe. “Heel lang op geoefend.” Toen veranderde zijn glimlach in een brutale grijns, en hij ging vlak voor Merijn staan. “Willem zei dat jouw vaders achternaam Apple is. Jij was toch een halve appel of zoiets?”

Merijn stopte met het kammen van haar haar en keek Olivier fronsend aan. “Hoe bedoel je?”

“Ik bedoel dat ik wel van appelsmaak houdt...”

“Ok,” stamelde ze terwijl ze knikte. Ze zag hoe Olivier dichterbij kwam en ze liet van schrik de haarborstel uit haar hand vallen. Dus dit was het dan? Nu moest ze haar verstand op nul zetten en maar wachten wat Olivier zou doen?

Olivier stond inmiddels wel erg dichtbij en de blonde lok langs zijn voorhoofd wapperde door de haardroger langs zijn hoofd. Hij lachte brutaal al zijn tanden bloot en likte even langs zijn onderlip.

Plotseling besefte Merijn dat ze niet durfde. Ze pakte de lolly uit haar mond en duwde hem razendsnel tussen Oliviers tanden. Daarna griste ze haar rugzak en haarborstel van de grond en verdween de gang naar de kleedkamers in. Terwijl ze haar voetstappen hoorde weerkaatsen tegen de betegelde wanden, echode er maar één gedachte door haar hoofd: Oliviers intenties waren vast niet helemaal zuiver; ze kon zijn plotselinge opvlieging niet anders verklaren...

********

Olivier keek met bonzend hart toe hoe Merijn richting de kleedkamers rende. Hij draaide zich om naar de spiegel en keek of hij iets raars tussen z’n tanden had, daarna checkte hij z’n adem, en hij probeerde zich te herinneren wanneer hij zich voor het laatst had gedoucht. Maar er was niks weerzinwekkends aan hem te ruiken en hij keek over zijn schouder naar de gang waarin Merijn was verdwenen. Misschien had hij te impulsief gehandeld, en had hij haar nu afgeschrikt doordat zij iemand was die alles goed moest overdenken.

Waarschijnlijk had Javier dit bedoeld toen hij Olivier had gewaarschuwd om na te denken voor hij tot actie over zou gaan. Door zijn impulsieve gedrag had hij Merijn nu al twee keer weggejaagd in plaats van dichterbij gekregen. Javier had toch wel een punt als hij zei dat Olivier zijn hersens meer moest gebruiken. Plotseling besefte Olivier dat hij ook op een andere manier Javier had verloochend. Hij had zich niet aan z’n woord gehouden tegenover Javier. Hij had Merijn praktisch aan Javier beloofd, afgelopen ochtend aan het ontbijt, en nu was hij zeer impulsief achter Merijn aan gegaan zonder te denken aan Javier, die na morgen waarschijnlijk wel een verzetje kon gebruiken.

Het was goed dat hij Merijn niet had gezoend, bedacht hij zich terwijl hij zich weer naar de spiegel draaide en de lolly stuk kauwde. In de rechterhoek van de spiegel zag hij beweging en Wout stapte Oliviers gezichtsveld binnen.

“Hey,” zei Wout terwijl hij zijn blik op de telefoon in zijn hand hield.

“Weer gebeld?” vroeg Olivier terwijl hij naar Wouts telefoon knikte.

Wout schudde zijn hoofd. “Ik moet wat smsjes deleten,” zei hij afwezig, en hij drukte op wat knopjes. “Zo, klaar. Ik ga al vast naar buiten hoor,” zei hij praktisch in één adem.

“Ik ga mee, heb behoefte aan frisse lucht.” Olivier pakte zijn plastic zak met handdoek en zwembroek van de grond en liep met Wout langs de kassa naar buiten. Olivier ging op een paaltje naast Javiers auto zitten en keek toe hoe Wout een sigaret opstak en het script voor de auditie uit zijn tas toverde. De zon scheen op zijn kruin en Olivier luisterde naar de vogels die over het parkeerterrein vlogen om zijn gedachten te verzetten. Al snel kwamen ook Willem en Javier er aan, en toen ze wegreden keek Olivier nog een keer over zijn schouder naar de uitgang van het zwembad.

Als het goed was dat hij Merijn net niet had gezoend, waarom wilde hij haar nu dan toch graag zien en spreken?

********

Merijn had aangeboden om ook terug naar de boerderij te fietsen, en met Jing-mei achterop trapte ze haar woede van zich af. Ze was enerzijds wel blij dat ze zo gehaast van Olivier weg was gelopen, waarschijnlijk had ze hem nu net zo vertwijfeld achtergelaten zoals zij zich zondagochtend had gevoeld. Daarnaast had ze complimentjes van Phillipa gekregen, en Janna en Jing-mei hadden zich rot gelachen om het lollyverhaal. Maar aan de andere kant baalde ze dat ze de kans voorbij had laten gaan. Wat maakt het nou eigenlijk uit dat Oliviers intenties misschien niet geheel zuiver waren? Dat waren die van haar ook niet als ze enkel met Olivier zou zoenen vanwege de groepsdruk.

“Hé, wat fiets je hard!” riep Jing-mei vanaf de bagagedrager. “Heb je haast?”

Merijn schrok op uit haar gedachten en remde meteen af, waarna ze over haar schouder keek. “Waar zijn Phil en Janna?”

Mei sprong van de bagagedrager en keek om zich heen. “Geen idee, ik denk dat we ze ergens kwijt zijn geraakt.” Ze stak haar hand in haar jaszak en haalde haar telefoon tevoorschijn. “Ik ben wel even...”

Merijn zette de fiets op de standaard en pakte haar telefoon ook. Ze had hem al een paar dagen uitstaan en was verbaasd over het aantal gemiste oproepen. Ze bekeek de telefoonnummers en was verbaasd dat die allemaal uit haar eigen huis kwamen: hadden haar ouders haar zeven keer geprobeerd te bereiken? Maar waarom hadden ze Jing-mei dan niet gebeld? Of Janna’s tante gewaarschuwd? Merijn drukte zonder echt na te denken het telefoonnummer van haar ouders in, maar voordat de telefoon overging besefte ze wat ze deed en hing ze op. Als het echt belangrijk was wat haar ouders haar mee wilden delen, hadden ze wel meer moeite gedaan om haar te bereiken. Merijn wilde zich daar nu even geen zorgen over maken: ze moest zich nu eerst richten op het overleven van de week zonder al te veel rare acties zoals die van een uurtje geleden.

Merijn stopte haar telefoon weer terug in haar jaszak en ging op de stoeprand zitten. Haar geschaafde knie schuurde langs de binnenkant van haar spijkerbroek en ze vertrok haar gezicht. Als ze thuis waren moest ze Phillipa daar even naar laten kijken. De laatste avondzon scheen over de daken van de nieuwbouwwijk die ze juist hadden verlaten en Merijn ritste haar jack dicht. Er reed een auto langs en Mei kwam ook naast haar zitten. “Janna neemt niet op...”

“En Phil?” vroeg Merijn.

“Phillipa heeft haar telefoon nog niet aangezet...”

Ze bleven een paar minuten stil naast elkaar zitten en Merijns gedachten dwaalden weer af naar Olivier. Als ze net niet zo obsessief aan hem gedacht had, had ze tenminste opgelet waar ze heen gefietst was. Er reed weer een auto langs, die Merijn vaag bekend voor kwam. De auto reed echter met een flink vaartje door en Merijn zag dat Jing-mei haar telefoon weer pakte om Janna nogmaals te bellen.

Op dat moment reed de auto die Merijn vlak daarvoor langs had zien rijden achteruit weer langs en het raampje ging open.

“Hèhè, gevonden!”

Jing-mei sprong op. “Olivier!”

Olivier parkeerde de auto in de berm en sprong uit de auto. “Willen jullie ook een lift? We kwamen Janna en Phillipa onderweg tegen, ze hadden een lekke band.” Terwijl Olivier sprak stapte Javier ook uit en ging de achterklep open. Javier pakte vervolgens de fiets op om hem in de achterbak te leggen.

Merijn stond moeizaam op om haar geschaafde knie te ontzien en volgde Javier naar de auto. Ze zag hoe hij de fiets zo neerlegde dat hij precies op de andere paste en hij de achterklep ook weer dicht kon krijgen.

“Maar met die fietsen achterin passen we nooit met z’n achten in die auto!” bedacht ze toen hardop.

“Ja hoor, gemakkelijk!” Javier nam haar mee naar de zijkant van de auto en opende de achterdeur. Merijn zag een brede achterbank, waar gemakkelijk vier mensen op pasten. Janna en Phillipa hingen over de rugleuning van de achterbank, en Merijn merkte dat er nog een bank was waar Willem en Wout onderuitgezakt op zaten.

“Daar kunnen alleen kleine mensen zitten,” merkte Javier op, en Jing-mei verscheen meteen aan zijn zijde.

“Is er ook plek voor mij?”

Javier schoof een van de achterbanken naar voren zodat Jing-mei in kon stappen, en ze nam plaats tussen Willem en Wout.

“En waar wilt u zitten, mevrouw?” Olivier kwam naast Merijn staan, en rinkelde nerveus met de autosleutels in zijn hand.

Merijn keek hem even peinzend aan, en bedacht toen dat ze maar beter meteen even met Olivier kon praten om haar gedrag te verklaren. “Zit jij voorin?” vroeg ze met een knikje naar de bestuurdersstoel.

“Ja, ik mocht rijden van Javier,” zei Olivier trots.

“Mag ik naast je zitten?”

Javier schoof al naast Janna op de achterbank en lachte naar Olivier. Merijn ging voorin zitten en Olivier klom weer achter het stuur.

“Zo’n enorme auto is best eng om te besturen, maar ook wel gaaf,” begon Olivier, en voordat Merijn zich kon verontschuldigen voor haar belachelijke vertoning kletste hij al een eind weg. Hij had de radio aangezet en Merijn hoorde dat iedereen in de auto zachtjes mee zong of diep in gesprek was.

“Olivier, sorry voor m’n gedrag zostraks... Ik was echt een malloot.”

Olivier keek haar even aan, maar richtte zich daarna meteen op de weg. “Ach, misschien liet ik je ook wel een beetje schrikken. Ik heb wel eens gehoord dat ik beter na moet denken voor ik iets doe.”

Merijn knikte even, dit ging makkelijker dan verwacht. “Ja, het was wel een beetje onverwacht,” zei ze toen, denkend aan haar vermoedens dat Olivier eigenlijk homo was en haar zou willen gebruiken om zijn vrienden te overtuigen dat hij alleen op meisjes viel.

“Dus als ik later in de week iets zou hebben geprobeerd – strikt hypothetisch gesproken natuurlijk – had ik dan wel een kans gehad?” Olivier keek Merijn weer even aan, maar durfde zijn ogen kennelijk niet langer dan drie seconden van de weg te houden.

“Misschien...” zei Merijn twijfelend. Misschien had ze hem op vrijdagavond wel zijn gang laten gaan, als ze er zeker van was dat ze de volgende dag afscheid van hem kon nemen om hem daarna nooit meer te hoeven zien of bellen. Merijn slikte een opkomend gevoel van schaamte weg. Ze besefte ineens dat ze precies datzelfde had gedaan nadat ze Stijn had gezoend. Stijn en Merijn waren buren en klasgenoten geweest in Zwolle, waar ze anderhalf jaar had gewoond voor ze naar Leuven was verhuisd. Elke keer als ze bij Stijn thuis kwam na schooltijd had die spanning of er iets zou gebeuren gehangen, en bij elk schoolfeest stonden Merijns vriendinnen afwachtend aan de zijlijn om te juichen als ze eindelijk zouden gaan zoenen. Maar het gebeurde elke keer niet, ook al leken ze zo’n leuk stel samen. Merijn wist nog steeds niet waarom het pas op hun afscheidsfeestje was gebeurd. Alle dozen en koffers waren al verscheept naar België en Merijn, Bram en Sammie zouden de dag erop erachter aan rijden. In het lege huis mochten alle vrienden, buren en collega’s van het hele gezin langskomen. Toen Merijn aan het eind van de avond in het donker verstoppertje speelde met alle buurkinderen, had ze bedacht dat ze Stijn wel een leuke herinnering aan haar zou kunnen geven als ze hem zou zoenen, en tussen de prikkende coniferen had ze hem zeer onverwacht en zeer onhandig gezoend. Ze had hem echter nooit meer gezien nadat ze hem in de coniferen achter had gelaten. En nu ze er aan terug dacht kon ze niet met 100% zekerheid zeggen of ze dat bewust had gedaan of dat het contact per ongeluk verwaterd was.

Merijn keek even opzij naar Olivier, die alweer druk aan het kletsen was over zijn broers en zussen – die afgezien van Stan allemaal zeer bizarre namen leken te hebben – en haar mentale afwezigheid niet echt op had gemerkt. Hij reed rustig en zeer netjes naar de boerderijtjes terug en draaide juist de oprit van Janna’s boerderij op om de meiden bij de voordeur af te leveren.

Terwijl Merijn uitstapte hield Olivier haar nog even tegen. “Hypothetisch gezien wel hè?”

Merijn lachte en besloot om maar enthousiast te knikken. Ze wilde de hoop van die arme jongen ook niet de grond in boren.

Terwijl ze het tuinpad op liep keek ze nog eens om naar de auto. Willem had één van de fietsen uit de auto gehaald en reed heen en weer over de weg. Toen hij verlicht werd door de buitenlamp zag Merijn dat Jing-mei op één been op de bagagedrager stond. Javier rende er weer achteraan – klaar om Mei op te vangen als ze van de fiets mocht vallen. Olivier reed de fiets met de lekke band door de voordeur naar binnen, waar Phillipa hem overnam en de kelder in tilde. Janna kwam de trap af rennen met een fototoestel in haar handen, en begon enthousiast foto’s te maken van Willem, Jing-mei en Javier. Merijn keek glimlachend toe, blij dat ze zowel midden in de chaos zat, maar er ook van een afstandje naar kon kijken.

Plotseling besefte ze dat niet iedereen aanwezig was; Wout stond niet naar de fietsende acrobaten te kijken, maar zat ook niet meer in de auto. Merijn keek om zich heen, en zag in de schemer een eenzame figuur tussen de lindebomen staan. Ze gooide haar tas snel langs de openstaande voordeur de gang in en ritste haar jas dicht toen ze langs het boerderijtje naar de leilindes rende. Terwijl ze de schim naderde zag ze een klein vlammetje oplichten, en ze hoorde Wout even kuchen.

“Roken is slecht voor je,” zei ze glimlachend.

Wout veerde op en draaide zich snel om. “Oh, jij bent het...”

“Had je iemand anders verwacht?”

Wout schudde zijn hoofd, haalde toen even zijn schouders op en nam een diepe haal van zijn sigaret. “Misschien...”

“Je- euh... bent niet zo spraakzaam, vandaag...” merkte Merijn toen op. “Problemen?”

“Heeft Olivier je gestuurd?” vroeg Wout achterdochtig.

Merijn fronste waarbij ze zich afvroeg wat er tussen die twee gebeurd moest zijn dat ze Wout nu zo afstandelijk deed. “Nee, ik dacht-... Ik bedoel, je staat hier zo alleen... Misschien wilde je wel gezelschap.”

“Misschien ja...”

Merijn stond op het punt om Wout weer alleen te laten met zijn gedachten, maar vlak voor ze weg wilde lopen herinnerde ze zich iets wat Olivier in het zwembad had gezegd.

“Hé, gaat dit over die auditie die je morgen hebt?”

Wout wilde juist een nieuwe sigaret aansteken en zijn gezicht zag er angstaanjagend uit in het licht van de aansteker. Zijn ogen stonden zorgelijk, en Merijn zag dat zijn handen ook licht trilden.

Hij knikte toen langzaam, en liet de aansteker zakken. “Ja,” zei hij mompelend, met de sigaret nog tussen zijn lippen. “Onder andere...” voegde hij daar zacht aan toe.

Merijn leunde tegen de boom, en wikkelde haar armen om zich heen om warm te blijven. Om de een of andere reden had ze er geen moeite mee om naar de problemen van een praktisch wildvreemde te luisteren, maar probeerde ze de meeste confrontaties met haar vriendinnen toch wel tegen te gaan. Ze was altijd bang dat alles wat ze zei tegen haar gebruikt kon worden. Ze wist nooit of ze iemand wel kon vertrouwen, daarom probeerde ze waarschijnlijk zoveel mogelijk van zichzelf verborgen te houden.

Wout leek ook aan dat verschijnsel te leiden, want hij keek slechts miserabel voor zich uit zonder iets te zeggen. Merijn voelde de kou door haar jack in haar rug trekken en ging weer rechtop staan. “Nou, ik ga maar eens naar binnen... als je nog eens wilt praten moet je het maar zeggen.” Ze liep met ferme passen richting de achterdeur, maar ze was nog geen drie meter van Wout verwijderd toen hij haar riep.

“Misschien kan ik je hulp wel gebruiken, maar je moet beloven dat je niks tegen Olivier zegt.”

“Ok, brand los...” zei ze terwijl ze zich weer omdraaide en flink met haar benen stampte om weer warm te worden.

“Zullen we even naar binnen gaan?” Wout wees over zijn schouder naar Willems boerderijtje en Merijn volgde hem meteen naar binnen. Het viel haar op dat de keukendeur ook hier niet op slot zat, maar de warmte van de keuken zorgde er al snel voor dat ze dat vergat. Wout pakte cola uit de koelkast en schonk twee glazen vol. Daarna ging hij tegenover haar zitten en legde zijn telefoon op tafel.

“Ik kreeg vanochtend een nogal verwarrend smsje, van Oliviers zusje...”

Merijn knikte, en wachtte af wat hij nog meer zou vertellen.

“Hier, lees maar...” Wout drukte op wat knopjes van zijn telefoon en schoof de telefoon vervolgens over de tafel naar haar toe.

“Hoi Wout, heb je altijd al eens willen zeggen dat jij het einde bent. Dit leek me de perfecte kans. Zullen we eens naar de bioscoop gaan? Zonder andere mensen erbij? XXX M” las Merijn hardop voor, waarna ze de telefoon weer teruggaf. “Vind je dit verwarrend?” vroeg ze toen. “Dit is juist hartstikke duidelijk! Ze vindt je leuk!”

Wout wreef door zijn haar, en hing over de tafel. “Dat is dus juist het probleem... Ollie en ik hebben ooit afgesproken dat we van elkaars zusjes afblijven.”

********

“Waar is Wout eigenlijk?” vroeg Janna tussen twee happen nasi door.

“Waar is Merijn?” Jing-mei keek de tafel rond en haar blik bleef op Olivier rusten.

“Waarom kijk je mij nou aan?” zei hij verontwaardigd.

“Nou, misschien was je teleurgesteld vanwege je gemiste kans, en-” begon Phillipa, maar ze werd abrupt afgebroken door Janna.

“Luister maar niet naar haar hoor, ze heeft altijd erg onwaarschijnlijke verhalen.”

Maar nu het opgevallen was dat Wout en Merijn allebei afwezig waren en dat niemand hen had gemist tot Janna’s opmerking. Olivier schoof het laatste restje nasi naar binnen en stond op. “Ik ga ze zoeken...”

Hij stormde de keuken uit, niet wetend waarom hij ze nu meteen weer onder zijn hoede wilde, maar voor hij het erf van het ene boerderijtje verliet zag hij Wout en Merijn tussen de leilindes staan. Merijn las met luide stem voor uit van een stapel papier, en Wout ijsbeerde tussen de bomen door, waarbij hij af en toe een zin uitsprak.

“Alles goed!” riep Merijn enthousiast, en Wout vloog haar uitgelaten om de hals.

“Waren jullie aan het repeteren?” vroeg Olivier met luide stem, terwijl hij op een afstandje bleef staan.

Wout liet Merijn weer los en deed een raar dansje terwijl hij naar Olivier toe liep. “Ja, Merijn heeft me even geholpen om m’n teksten te oefenen, en alles zit er nu in. Man, ik heb honger joh, wat gaan we eigenlijk eten?”

“Jing-mei heeft nasi gemaakt,” antwoordde Olivier. “We waren jullie alleen een beetje vergeten...”

“Is alles al op?” Wout stormde langs Olivier richting de keukendeur, en Merijn nam wat aarzelende stappen dichterbij.

“Hij is soms net een soort tornado,” zei hij toen. “Hij moet eerst krachten opwekken, maar daarna raast hij uren of dagen rond...”

Merijn lachte en rolde het script op. “Ik ga ook eten hoor.”

Olivier volgde haar naar binnen en zag hoe ze een beetje met haar been trok. “Hé, alles goed? Je loopt een beetje raar!”

“Oh, ja... Phil?” riep Merijn de woonkamer in. Ze plofte op een stoel en rolde haar broekspijp een stuk op. Olivier ging op de stoel naast haar zitten en zag een schaafwond ter grootte van een onderzetter op haar linkerknie.

“Zo, hoe heb je dat voor elkaar gekregen?”

“Gestoten,” Merijn nam een hap nasi, “in het zwembad... Doet beetje pijn.”

Olivier stak zijn vinger uit en bewoog zijn arm in de richting van Merijns rozerood gestreepte knie.

“Niet aanraken!” riep Merijn met haar mond vol eten. Ze trok haar knie op en stootte hem bijna tegen de onderkant van de tafel. “Phil, kom nou even kijken!”

Phillipa kwam uit de woonkamer en bleef in de deuropening staan. “Wat is er?” Merijn wees naar haar knie, en Phillipa zakte op haar hurken om er goed naar te kijken.

“Olivier, haal jij eens wat washandjes uit de badkamer boven,” zei ze tegen hem, waarna ze zich op de anderen richtte. “Willem, vul eens een bakje met warm water.” Willem stond bij het aanrecht af te wassen met Jing-mei, en hij vulde meteen een soepkom, die hij naar de keukentafel bracht.

Olivier stond ook op om de washandjes te gaan zoeken, maar Janna had al een schone theedoek naar Phillipa toegegooid, waardoor het zinloos leek dat hij was opgestaan. Hij liep daarom maar naar de woonkamer, waar Javier languit op een van de banken lag en naar het plafond staarde.

“Christin?” vroeg Olivier terwijl hij op de armleuning van de bank ging zitten.

Javier knikte. “Ik bedenk wat ik morgen allemaal tegen haar moet zeggen.”

“Je zal het wel niet met me eens zijn, maar ik bereid moeilijke gesprekken nooit voor. Ik zeg gewoon wat ik op het hart heb, en ook al is dat dan geen goed beredeneerde gedachtestroom, het maakt in ieder geval duidelijk hoe ik tegen iets aan kijk.” Olivier verwachtte een fel relaas van Javier waarin hij de voordelen van een degelijk voorbereide monoloog zou gaan verdedigen, maar hij knikte enkel afwezig, en hield zijn blik op het plafond gericht.

“Auwauwauw” klonk het opeens vanuit de keuken, en Javier en Olivier sprongen tegelijk op. Voor ze tot actie over konden gaan strompelde Merijn de woonkamer al in, ondersteund door Phillipa. Merijn ging op de bank zitten en legde haar been op de salontafel, en Phillipa ging er op haar knieën naast zitten.

“Ff doorbijten, Merijn. Maar ik wil het toch even schoonmaken. Je weet nooit wat voor vuiligheid er in zo’n zwembad drijft.”

Olivier zag Merijn wit wegtrekken, en ze beet ook op haar onderlip. Javier haastte zich langs hem heen en ging naast Merijn op de bank zitten, waarbij hij haar hand vastpakte.

“Knijp maar als het te veel pijn doet.”

Phillipa ging zorgvuldig te werk bij het schoonmaken van de enorme schaafwond, en Merijn hield zich groot. Toch zag Olivier dat ze met enorme kracht in Javiers hand kneep, en dat Javier inmiddels wit wegtrok.

Olivier liet zich weer op de bank zakken, en Willem en Jing-mei kwamen naast hem op zitten.

“Wie zou er meer pijn hebben, Merijn of Javier?” fluisterde Willem terwijl hij zich naar Olivier toe boog. “Pas op die nagels, Sjaan!”

“Het gaat wel, hoor,” zei Javier stoer.

“Zo, klaar,” zei Phillipa terwijl ze opstond en de theedoeken en het bakje water van de salontafel oppakte en naar de keuken bracht.

“Maar,” begon Merijn terwijl ze haar hand lostrok uit Javiers grip en naar haar knie wees. “Krijg ik er geen pleister op?”

“Nee, schaafwonden moeten aan de lucht drogen en helen,” riep Phillipa vanuit de keuken.

“Phillipa weet alles...” zei Janna die juist uit de keuken kwam. “Phillipa is onze dokter Phil.” Ze zette een dienblad met kopjes en een thermoskan op tafel, waarna ze plaats maakte voor Phillipa die met koekjes rond ging.

Willem begon te giechelen, en liet zich van de bank zakken waarbij hij op een knie voor Phillipa terechtkwam.

“Oh, dokter Phil: repareer alstublieft mijn gebroken hart!”

De meiden begonnen allemaal hard te lachen, maar Olivier keek fronsend naar Willem. “Wanneer heb jij je hart laten breken dan?”

Willem stond beledigd op en begon aan een verhaal over een meisje dat slechts interesse in hem had getoond zodat ze daarna met een van zijn vrienden van de kleinkunstacademie aan kon pappen.

Wederom reageerden de meiden tegelijk, maar nu zuchtten ze allemaal vertederd. Willem ging weer zitten en Olivier zag dat Willem hem een triomfantelijk knipoogje toewierp.

“Ach, dat is nog niks vergeleken met Javiers verhaal...” zei Olivier toen. “Hij zit pas onder de plak, maar daar komt morgen verandering in, toch?”

Javier knikte vastberaden, maar zei verder niets en het bleef stil tot Willem de draad weer op pakte.

“En jij dan, Olivier? Nooit het slachtoffer van een femme fatale geweest?”

Olivier voelde het bloed naar zijn wangen stijgen, maar voor hij iets kon zeggen was Willem alweer in lachen uitgebarsten.

“Oh nee, jij hoort altijd van je moeder dat je ’t niet te vaak moet doen omdat je anders blind wordt!” gierde hij uit, en zijn gelach stak ook de anderen aan.

Het duurde even voor Olivier door had waar Willem het over had, en hij stond toen snel op om zijn weerwoord te geven. Hij keek even om zich heen of Wout er ook was, maar die zat waarschijnlijk in het andere huis zijn auditie voor te bereiden.

“Weet je nog, die keer dat ik Hannah-...” riep hij uit, maar in plaats van geïnteresseerde blikken die op hem waren gericht werd het alleen maar doodstil. Willem en Javier keken hem fronsend aan, en de meiden wisselden vragende blikken uit.

“Wie is Hannah?” vroeg Jing-mei toen.

“Wouts zusje...” zei Merijn, en ze keek Olivier strak aan.

Olivier ging weer zitten, en voelde zich niet erg op z’n gemak in de stilte die viel. Toen hoorde hij een zachte kuch in de deuropening.

“Ik ga maar eens naar bed...” zei Wout op een vlakke toon. “Welterusten.” Hij draaide zich om en verdween in de keuken. Olivier hoorde de keukendeur dichtvallen en draaide zich om naar het raam achter zich. Daar zag hij Wout langslopen, zijn handen diep in zijn zakken en zijn schouders voorovergebogen.

Het gesprek kwam daarna niet echt meer op gang. Olivier zat alleen maar na te denken over wat hij gezegd had, en of hij niet onnodig mensen had gekwetst met zijn uitspraak. Hij had in feite namelijk niets gedaan met Hannah; zij had hem in een hoek geduwd en hij was gewoon haar prooi geweest. Hij wist dat hij toen eigenlijk zijn afspraak met Wout had gebroken, maar om de een of andere reden hechtte hij er toch al niet zoveel waarde aan. De kans dat Wout verliefd zou worden op één van Oliviers zusjes was praktisch nihil, het waren ten slotte zíjn zusjes.

Kennelijk had Wout wel waarde gehecht aan hun verbond – Olivier kon zijn reactie niet anders verklaren. Het enige wat hij nu kon doen was naar Wout toe gaan om te praten, om de schade enigszins in te perken.

“Ik moet even weg,” zei hij afwezig terwijl hij opstond, bijna over Merijn’s uitgestrekte been struikelde en zich een weg door de woonkamer en keuken zocht.

Voor hij het wist stond hij al in de donkere keuken van Willems boerderijtje en toen hij op zoek ging naar het lichtknopje stootte hij tegen de hoek van de tafel, waardoor er wat glazen rinkelend omvielen. Olivier kon ze op tijd opvangen en zette ze op het aanrecht, waarna hij zich weer omdraaide. In de woonkamer zag hij een klein lichtje branden, en hij stapte er voorzichtig op af.

Wout zat op de ingezakte bank, naast een ouderwetse stoffen schemerlamp met franje. Hij stak een sigaret op en het licht van de aansteker benadrukte de twee diepe rimpels op zijn voorhoofd.

“Wout?”

“Wat moet je?” Wout gooide de aansteker op de tafel en legde zijn voeten er ook op. “Een lift naar huis zodat je Hannah lastig kan gaan vallen?”

Olivier leunde tegen de muur van de woonkamer en schudde zijn hoofd. “Ik kom alleen praten.”

Wout nam een haal van zijn sigaret en blies de rook in Oliviers richting. “Ja, daar heb ik wat aan als jij je niet aan je woord houdt.”

“Dan bied ik nu m’n verontschuldigingen aan, Wout. Het spijt me echt heel erg van Hannah, maar ik kon er niet zoveel tegen doen!”

“Je kon je hormonen in bedwang houden... of in ieder geval je tong binnensmonds bewaren...”

Olivier liep de donkere woonkamer in en ging naast Wouts voeten op de tafel zitten. “Ja, dat had ik inderdaad allemaal kunnen doen, maar kom op zeg, je weet hoe moeilijk dat is!” riep hij uit ter verdediging.

“Ja, inderdaad. Ik weet hoe moeilijk dat is, maar gek genoeg hou ik het wel vol,” reageerde Wout droog. Hij stond op en liep naar de keuken waar hij de kraan opendraaide, en terwijl Olivier nadacht over Wouts laatste opmerking hoorde hij Wout naar boven lopen.

“Wacht... Wout, wat zei je nou?” riep hij nog uit, maar er kwam geen reactie meer.

Olivier bleef een tijdje in de donkere woonkamer zitten, en speelde met het lichtschakelaartje van de schermerlamp. Dus Wout moest zijn gevoelens ook bedwingen... Het gesprek wat Olivier die ochtend op had gevangen ging niet over hem, maar over één van zijn zusjes! Het moest Zusje zijn, waar Wout zijn oog op had laten vallen. Soapie was veel te jong... Olivier ging plotseling rechtop zitten, het verbond ging toch alleen over zusjes? Olivier hoefde toch niet bang te zijn dat Wout verliefd werd op Stan of Lucky?

In zijn gedachten zag hij Wout al in een smoking tussen zijn hele familie staan, met afwisselend één van zijn zusjes of een van zijn broers in een bijpassend trouwjurk. Het duizelde Olivier voor de ogen en hij viel langzaam in slaap.

Olivier werd wakker doordat de zon door één van de ramen naar binnen scheen. Het was slechts een waterig zonnetje, maar hij scheen wel fel in zijn oog. Hij gooide de deken die over hem heen was gedrapeerd van zich af en ging moeizaam overeind zitten. Zijn nek was stijf en hij had weinig gevoel in zijn linkerarm, omdat hij er de hele nacht op had gelegen.

Er stormde iemand van de trap af en Olivier schrok toen hij Wout door de keuken zag razen. Hij ging van kastje naar kastje, trok lades open en bleef uiteindelijk bij het koffiezetapparaat staan – zijn meest geliefde plekje in de keuken. Olivier zat ongegeneerd naar Wout te kijken, en vroeg zich af of er nog iemand anders op de wereld was die precies zo over Wout dacht als hijzelf. Van de buitenkant was hij dan wel een bijzonder leuke jongen om te zien, maar van binnen bleek hij net zo doortrapt als elke postpuberale jongen.

Wout leek in geen enkel opzicht meer op de persoon die hij gisteravond was geweest, zo onbezorgd leek hij nu door de keuken te bewegen. Maar alles kon net een façade zijn, wat Wout uitermate geschikt maakte voor het acteursvak. Daar bestond volgens Olivier geen twijfel over: Wout moest doorgaan met acteren. En hij was een te goeie vriend om te verliezen door zusjesproblemen.

“Hey,” zei Wout ineens en hij bleef even staan tussen de woonkamer en de keuken in. “Dus je bent hier...”

“Hoi,” gaapte Olivier. “Ja, ben hier in slaap gevallen...”

Wout plofte op de andere bank, en keek Olivier verontschuldigend aan. “Sorry van gisteravond, het werd me gewoon allemaal even te veel. Wat mij betreft bel je Hannah straks al op om haar je liefde te verklaren, zolang ik er maar niets mee te maken heb.”

Olivier schudde zijn hoofd, en wist niet in hoeverre hij Wout nog wel kon vertrouwen als het over zijn zusjes ging. Misschien was dit wel gewoon een poging van Wout om met Oliviers familielid naar keuze aan te pappen.

“Hannah is heel aardig, en knap, en euh-... maar ze is jouw zusje!” riep Olivier uit. “Het was iets eenmaligs, en het spijt me dat ik het niet meteen heb verteld.” Hij dacht even na en besloot een concessie te doen. “En gezien jouw bekentenis van gisteravond, dat het jou tot nu toe wel lukte om je hormonen te bedwingen... Nou ja, je krijgt één kans, als ze-” op goed geluk richtte hij zich maar op de vrouwelijke leden van zijn familie, “als ze je niet hoeft is het voorbij en staan we weer quitte.”

Olivier deed deze uitspraak met pijn in zijn hart; als zijn zusje nu ook verliefd zou worden op Wout, stond hij mooi voor gek. Maar dit was de enige manier waarop ze hun belachelijke ruzie van gisteren te boven konden komen.

Wout knikte afwezig en hij nam een slok koffie. “Dit houdt m’n gedachten wel van die auditie af zeg...”

********

Merijn werd rond twaalf uur voorzichtig wakker geschud door Janna.

“Goeiemiddag... kom je zo ook eens uit bed?”

Merijn keek gedesoriënteerd om zich heen, ze lag half op haar matras en half op de grond, met haar dekbed scheef over zich heen en haar kussen aan het voeteneind.

“Ah, ik heb weer verschrikkelijk slecht geslapen,” fluisterde ze hees. “Jullie maken echt allemaal hele rare geluiden in je slaap...” Ze ging langzaam overeind zitten en leunde tegen de muur.

“Ik laat je wel even alleen zodat je bij kan komen, maar over een kwartier kom ik je halen hoor!” zei Janna terwijl ze opstond en de slaapkamer uit liep.

Merijn merkte dat het raam open stond, en ze nam een teug frisse lucht. Ze had gisteravond gedacht dat ze binnen drie minuten zou slapen, aangezien ze altijd erg moe werd als ze had gezwommen. Maar de schrijnende pijn aan haar knie en alle gebeurtenissen van de afgelopen dag hadden haar lang wakker gehouden. Op een gegeven moment had ze haar ogen weer wagenwijd open gedaan en was alles gaan benoemen wat ze in de kamer zag, om haar gedachten van Olivier en Stijn af te houden. Ze wist nog precies waar vannacht de sokken van Phillipa hadden gelegen en wie van haar vriendinnen knarsetandde in haar slaap.

Maar na een tijdje waren haar ook andere dingen opgevallen; zo hoorde ze buiten de wind door de bomen waaien, en af en toe hoorde ze een geluid dat leek op voetstappen in het gras. Maar als er daadwerkelijk iemand om de boerderij had gelopen, had hij of zij dat zeer voorzichtig gedaan, want de geluiden leken nooit lang aan te houden.

Op een gegeven moment had Merijn het zo warm gekregen dat ze de dekens van zich af had getrapt. Maar de opeengehoopte dekens naast haar matras hadden rare schaduwen geworpen op de muur, en Merijns gevoel van onbehagen was met de minuut groter geworden. Toen ze uiteindelijk ook nog een harde bons had gehoord, was ze weer diep onder de deken gaan liggen. Met haar hoofd onder het kussen blokkeerde ze alle geluiden en schaduwen, en ze was zwetend in slaap gevallen.