MAN – Hoofdstuk 5: Elstar

Door: Hestia ([email protected])

Olivier staarde Wout met open mond aan. “Dat kun je niet menen, je wacht hier al een paar maanden op, sinds die con-... commercial!” Hij wist dat hij het gevreesde woord niet hardop uit moest spreken nu Wout in zo’n breekbare staat was, en hij kon het net op tijd in slikken.

Wout haalde simpelweg zijn schouders op en staarde naar de telefoon in zijn hand. Javier pakte Wout bij zijn arm en nam hem mee naar beneden terwijl Willem bij Olivier op de overloop bleef staan.

“En nu?” vroeg Olivier terwijl hij een hand door zijn haar haalde en hem op zijn kruin liet rusten.

“Ga jij eerst maar douchen, je euh- stinkt een beetje...” Willem gaf Olivier een duw richting badkamer en draaide zich om naar het trapgat. “Ik ga koffie zetten.”

Olivier greep een handdoek en kleren uit zijn tas en verdween in de badkamer. De lichtbruine tegels waren koud aan zijn voeten en hij stapte voorzichtig om de plasjes water heen die Willem achter had gelaten.

Op de wastafel lag een scheermes en Olivier lachte. Willem had die er vast heel strategisch neergelegd om Olivier aan te sporen zijn kin te scheren, maar Olivier keurde het geen blik waardig. Niets of niemand zou hem van zijn baard kunnen scheiden.

Hij stapte onder de douche en zeepte zich volledig in. Door een kiertje tussen het schimmelige douchegordijn en de betegelde muur zag hij het scheermes lonken, en hij stak toch zijn hand uit om het te pakken. Het was nog ongebruikt, merkte hij toen hij het beschermkapje er om zag zitten, en de drie glanzende mesjes keken hem verleidelijk aan. Een gladgeschoren kin trok de meisjes altijd wel aan, maar hij had zichzelf beloofd om eens een baard te laten staan.

Maar dit scheermes lag niet zomaar in de badkamer, het moest gebruikt worden. Olivier zag zijn been en wipte toen het kapje van het mes af. Met een paar scheerbewegingen was zijn linkerbeen helemaal haarloos en Olivier voelde goedkeurend aan zijn gladde scheenbeen. Nu moest hij de andere ook wel doen, hij kon moeilijk met één geschoren en één ongeschoren been rondlopen.

Een kwartiertje later stond Olivier voor de beslagen spiegel zijn haar te modelleren. Hij kamde de lok die hij normaal achter zijn rechteroor stopte naar voren over zijn voorhoofd zodat de pieken in zijn ogen hingen en kamde de rest van zijn haren ook glad. Nu had hij een ouderwets bloempotkapsel zoals hij het vroeger nooit had gehad dankzij zijn zusje.

Hij maakte vervolgens de vloer droog, hing alle handdoeken die over de vloer zwierven over de verwarming en zette tot slot het raam open om de mist uit de badkamer te kunnen verdrijven. Hij leunde op het kozijn en keek naar de boerderij waar Janna, Jing-mei, Phillipa en Merijn logeerden. Er brandde licht in de woonkamer en hij zag een van de meiden aan de eetkamertafel gebogen over een stapel boeken zitten. Misschien kon hij wat van z’n eigen huiswerk meenemen om bij hen te gaan studeren. Hij moest maar eens controleren of het gedrag van tienermeisjes ook tot onderwerp van zijn studie behoorde. Als dat zo was zou hij daar op af kunnen studeren.

Terwijl hij op zijn blote voeten de gang op liep en wat kleren op zijn slaapkamer dumpte besefte hij plotseling weer wat er was gebeurd voor hij was gaan douchen. Wout leek wel lamgeslagen door dat telefoontje van zijn agent, en Olivier kon het niet helemaal begrijpen. Voor zover Olivier wist, was Wout nooit bang geweest voor een auditie en leek hij zelfs meer energie te krijgen door de gedachte aan een nieuwe rol. Misschien kwam het door de beruchte commercial waarmee Wout ironisch genoeg door was gebroken. Iedereen leek te vrezen voor een follow-up commercial en wat Wout’s reactie daarop zou zijn, maar Olivier dacht dat Wout vooral bang was om voor de rest van zijn loopbaan in een zelfde rol te worden gecast. Waarschijnlijk had Wout’s agent geen inzicht in Wout’s angst voor typecasting en had ze hem gewoon een rol aangeboden die leek op de rol uit de commercial.

Hij trok sokken en schoenen aan en liep rustig de trap af terwijl hij zich afvroeg hoe hij Wout over kon halen om toch naar de auditie te gaan. Het enige wat hij kon bedenken was een quote uit een Limp Bizkit-liedje: ‘If you never try, then you’ll never know.’ Olivier stapte de laatste trede af en hoorde toen zijn naam vallen.

“Olivier hoeft hier toch niks van te weten?” Javiers rustige stem klonk niet gebiedend, maar toch leek hij Wout ervan te willen overtuigen dat Olivier om de een of andere reden ergens uit gehouden moest worden. Olivier hield zich schuil tegen de muur van de gang, op ongeveer een meter afstand van de openstaande deur die naar de woonkeuken leidde.

Willem deed nu zijn zegje. “Tuurlijk moet Olivier dit weten. Het gaat hem toch ook aan? Ik heb er dan geen ervaring mee, maar ik verwacht toch wel graag openheid van m’n vrienden. Ook over dit soort dingen.”

“Inderdaad,” zuchtte Wout. “Maar aan de andere kant kunnen het net zo goed mijn ridicule gedachten zijn. Dat ik dingen zie die er niet zijn.”

“Weet je zeker dat het waar is?” vroeg Javier, en hij leek zich even te verslikken in het midden van de zin.

Wout snoof. “En ik kan míjn gevoelens niet veranderen, maar moet ik dit dan gewoon negeren tot het over gaat, of het toch aan Olivier vertellen...”

Olivier’s hart bonsde in zijn keel en hij leunde tegen de muur terwijl hij diep nadacht. Hij had geen benul waar dat gesprek tussen zijn vrienden over kon gaan. Over wat voor auditie kon Wout zich in hemelsnaam zo druk maken? Zou hij soms stroper of houthakker moeten spelen? Dat waren de twee beroepsgroepen waar Olivier geen enkele waardering voor kon opbrengen, en waarmee Wout hem gegarandeerd kon kwetsen. Maar dat had toch niets met Wout’s eigen gevoelens te maken?

Plotseling besefte Olivier iets anders. Wout dacht toch niet dat Olivier een meer dan vriendschappelijke interesse in hem had? Misschien had hij toch de verkeerde signalen afgegeven... Olivier had het altijd als een soort spelletje gezien, dat Wout slechts op een spottende manier de rol uit de commercial volhield om zijn afkeur er voor te tonen. Olivier vertrok zijn gezicht even uit boosheid om zijn eigen gedrag. Hij zag maar één oplossing voor de situatie, hij moest duidelijk laten merken dat hij meisjes leuker vond, en welke meisjes kon hij daar nou beter voor gebruiken dan die buurmeisjes.

Olivier had genoeg gehoord. Terwijl hij zich omdraaide om voorzichtig de trap weer op te lopen en daarna met veel geweld naar beneden te stuiteren zodat hij zijn aankomst duidelijk te maken, hoorde hij Wout nog gefrustreerd iets uit roepen.

“Aaah, waarom heb ik deze week toch m’n telefoon meegenomen!”

“Ben je er nog niet uit?” Olivier bleef even in de deuropening staan en bestudeerde Wout’s gezichtsuitdrukking. Hij keek geschrokken naar Olivier en richtte zich toen op zijn mobiel. Willem duwde een koffiekopje tussen zijn handen heen en weer en Javier met zijn handen in het haar naar het plafond staarde.

“Wat een gezellige boel is het toch weer...” mompelde Olivier zachtjes, maar hij wist wel dat al z’n vrienden nu met een probleem zaten en hij zou zijn best doen om hen weer vrolijk te maken.

“Ok, ten eerste Javier. Jij ziet er de laatste dagen echt uit als een zandzak, en dan doel ik niet alleen op je gewicht. De enige keer dat je er wel gezellig bij zat was zaterdagavond, toen je met Merijn had gepraat. Ik stel voor dat je Christin dumpt en met Merijn aanpapt. Ok?”

Javier keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. “Maar het gaat helemaal niet om mij nu. Wout’s probleem is iets dringender.”

“Ja, ik kom zo bij Wout, eerst Willem.” Olivier zwaaide Javier’s opmerking van zich af en richtte zich op Willem. Hij zag het halfvolle koffiekopje en wierp hem een vragende blik toe. “Ik heb geen idee hoe een writers’ block voelt, maar het is het zeker niet waard dat je daardoor weer koffie gaat drinken.” Olivier wees naar het koffiekopje en zag dat Willem’s mond openviel.

“Ik... maar het is zo lekker!”

“Dat zal wel, maar jij was vastbesloten om af te kicken van de koffie, dus dan moet je dat ook volhouden.” Olivier pakte het kopje op en de geur van koffie vulde zijn neus. Het zou niet zo vriendelijk overkomen als hij het nu zelf op zou drinken, dus Olivier hield zich in om en stapte naar het aanrecht om het kopje leeg te gooien.

Met een lading koekjes en een fles cola ging hij weer aan tafel zitten. Het bleef stil toen Olivier wachtte tot Wout zou beginnen met praten, maar hij keek enkel naar de telefoon in zijn hand.

“Om wat voor rol gaat het eigenlijk?”

Wout keek op en legde zijn telefoon op de tafel. Er was nog weinig kleur in zijn gezicht te bekennen, afgezien van de rode randjes rond zijn ogen die verschenen wanneer hij uitgeput of radeloos was.

“Een nieuwe televisieserie over een stel vrienden. Ik mag auditie doen voor de rokkenjager van het stel die, zoals het er nu uitziet, elke week met een ander meisje het bed in duikt. Het gaat in eerste instantie om een proefaflevering, het is van de publieke omroep, maar er zijn al zes afleveringen in de planning.”

Olivier schonk cola in en zette een glas voor iedereen neer. “Wauw, dat klinkt als een hele goeie kans. Waar ben je nou zo bang voor dan?”

“Dat mensen het weer gaan koppelen aan die commercial,” Wout pakte het glas op en dronk het in een teug leeg. “Hebben we niet iets sterkers dan cola?”

Willem had ook een slok genomen en deed zijn mond open om iets te zeggen, maar boerde alleen flink. “Sorry,” verontschuldigde hij zich. “Ik wilde alleen maar zeggen dat ik die reclame nu al een tijdje niet meer heb gezien. Daarnaast was hij nou ook weer niet zo bijzonder dat de hele Nederlandse bevolking hem zich zal herinneren als ze jou in een andere rol op tv zien.”

“Inderdaad,” viel Javier hem bij. “Jij wilt toch acteur worden? Je had toch genoeg van al die modellenbaantjes? Dit is je kans! Je gaat je zo slecht voelen als je niet naar de auditie gaat en er dus nooit achter komt of die serie jou de rol van je leven kan opleveren.”

“Maar je kan nooit voorspellen hoe die rol zich ontwikkelt in de loop van de tijd. Straks bevalt het me niet!”

“Straks bevalt het je wel!” riepen Willem en Olivier tegelijk uit. “Kan je er niet met de schrijvers of producers, of weet ik veel wie daar over gaan, praten?” voegde Olivier daar aan toe.

Wout haalde zijn schouders op en schonk nog een glas cola in. “Ik weet het niet.”

“Wanneer is die auditie eigenlijk? Moet je er al meteen vandaag over beslissen?” vroeg Javier.

“Morgen, dus eigenlijk kan ik er ook niet heen. Het is in Amsterdam.”

“Dan breng ik je wel!” riep Javier uit. “Dan kan ik ook iets doen wat ik al veel langer geleden had moeten doen...” Er verscheen een vastberaden uitdrukking op Javier’s gezicht en hij zette zijn glas met een bons op tafel.

“Ja, maar ik ga niet met je mee.” Wout staarde naar het tafelblad met afhangende schouders, wat hem een breekbaar uiterlijk gaf.

“Kom op, Wout. Dit kan je niet menen. Je wil al acteur worden sinds je Indiana Jones zag en dit is eindelijk een grote rol!” Olivier sloeg met zijn vuist op het tafelblad om zijn woorden kracht bij te zetten en Wout schrok op.

“Ok, ok... ik ben gewoon bang!” zei hij toen. “Bang voor typecasting, bang om opgelicht te worden door producers of andere acteurs. Ik ben niet de allerslimste persoon, en ik denk niet dat ik respect verdien met m’n cv... En wat als de serie niet loopt, gecanceld wordt en ik weer aan de grond sta. Ja, daar leer ik dan weer van, maar mensen zullen het altijd onthouden.” Wout begon op een nagel te bijten maar Olivier gaf hem een tik op zijn hand.

“Niet bijten, zonde van al het werk van de manicure.”

Willem liet zijn pen uit zijn hand vallen. “Je agent heeft je dus al voorbereid op het leven in de spotlights? Als je zelfs al een manicure hebt gehad...”

“Wout, nu denk je alleen maar aan de negatieve gevolgen van een doorbraak. Daar moet je niet aan denken. Je vindt het toch leuk om te acteren? Je wil toch alles van de wereld zien en zoveel mogelijk meemaken? En als je daarvoor eerst door een soort van achterstraatje moet,”

Olivier grinnikte om Javier’s beeldspraak, die wel erg toepasselijk was bij de commercial waar Wout niet aan herinnerd wilde worden, maar hield meteen zijn mond na een boze blik van Javier.

“Dan maakt dat toch niet uit als je uiteindelijk je doel haalt?”

“Je weet nooit of deze serie wel of niet iets voor je is, als je niet gaat,” zei Willem.

“En je zal nooit een superster worden als je nergens je licht op laat schijnen,” voegde Olivier daar aan toe.

Willem keek hem goedkeurend aan. “Dat was diep,” zei hij goedkeurend, waarna hij zijn ogen naar de hemel sloeg en zijn armen in de lucht stak. “Waarom kan ik niet zoiets verzinnen?”

“Dus ik moet gaan?” vroeg Wout zachtjes.

“Natuurlijk moet je gaan, je pakt die mensen geheel in met je charmes en haalt die rol binnen alsof het niks is.”

Olivier knikte enthousiast. “En als de bal eenmaal rolt komen de nieuwe rollen binnen en verdien je bakken met goud.”

Wout knikte en er verscheen een vastberaden trek op zijn gezicht. “Ok, dan moet ik nu even bellen.” Hij stond op, greep zijn telefoon van de tafel en verdween naar de gang.

********

Merijn was op zoek naar een pizzasnijder toen ze een la opentrok en Wout’s gezicht tussen de messen zag liggen.

“Janna, ruim je rommel eens op!” Merijn trok de foto uit de la en wapperde ermee in de richting van de woonkamer, waar Janna en Jing-mei tussen de wiskundeboeken aan de eettafel zaten. Kennelijk had Mei een erg strikt regime als het op huiswerk aankwam, want ze was meteen na het ontbijt begonnen en had slechts één theepauze gehouden. Merijn had zich proberen te concentreren op haar wiskundehuiswerk, maar had na anderhalve som de moed opgegeven. Ze liep goed op schema, en als ze nu vooruit zou gaan werken zou ze zich de komende weken tijdens de les vervelen. Ze had haar boeken dichtgeslagen en zette de oven aan om een pizza af te bakken.

Merijn leunde tegen het aanrecht en keek naar de foto van Wout in haar hand. Ze kreeg kippenvel terwijl ze daar zo stond, en vroeg zich af of dat door haar aanblik op Wout kwam of door de tochtstroom die ze voelde. Ze keek om zich heen en zag aan haar rechterkant een openstaand raampje. Ze legde Wout op het aanrecht en klom ernaast om het bovenraampje te sluiten. Na behoorlijk wat geduw en getrek aan het raamslot viel het raampje eindelijk dicht, maar er bleef een kier zichtbaar tussen het raamkozijn en het venster. Toen ze weer veilig op de grond stond, klopte er iemand op de keukendeur. Door het keukenraam zag ze niemand, omdat de keukendeur zich om de hoek van de uitbouw bevond, maar door een van de stalraampjes naast de deur zag ze Willem naar haar zwaaien. Ze gebaarde dat hij binnen moest komen.

“Goeiemiddag!” riep hij enthousiast.

“Hallo, hebben jullie weer behoefte aan koffie?”

Willem stapte de keuken binnen en trok een verdrietig gezicht. “Wout is een beetje depressief, hebben jullie ook iets sterkers dan koffie?” Willem droeg zijn gitaar aan een schouderband en haalde hem voorzichtig van zijn schouder. “Daarnaast kom ik een serenade voor jullie zingen. Of een aubade. Misschien aan aria?” Hij krabde op zijn hoofd en keek naar het plafond. “Maakt niet uit... ik kom voor jullie zingen.”

Merijn keek hem geïnteresseerd aan. “Spannend! Begin maar hoor.” Merijn ging op de keukentafel zitten en wachtte gespannen af. Willem bleef echter roerloos staan en leek nog het meest op een angstig schaap in zijn gebreide trui.

“Ik heb een beetje tijd nodig om iets voor te bereiden,” zei hij zachtjes.

Merijn haalde haar schouders op. “Ok, dan verdwijn ik wel even zodat je je in rust kan concentreren.” Ze gleed de tafel af en stapte de woonkamer in, “Hebben we drank voor Wout? En hebben we ook nog appels voor mij?”

Janna keek op van haar schrift en krabde met een pen op haar hoofd. “Ja, elstars, in de zak in het aanrechtkastje, en euh...” ze stond op en kwam naar Merijn toe. “We hebben ook wel wijn, maar waarom heeft Wout dat nodig? Kwam hij net binnen?”

Merijn sleepte Janna mee naar de keuken en zag dat Willem net een laatje dichtschoof.

“Hebben jullie ook een schaar? Er zit een draadje aan m’n trui en dat moet er af...”

Merijn opende het kastje onder de gootsteen en zag de zak appels. Ze pakte er een stel uit en legde ze bij elkaar op het aanrecht. Nu had ze in ieder geval een voorraadje dat in het zicht lag.

Janna had Willem inmiddels verlost van de draad aan zijn trui, had hem na een korte uitleg van Wout’s situatie een fles wijn gegeven en vertrok weer naar de woonkamer, waar ze bezig was geweest met een leesverslag voor Nederlands. Merijn hapte in een appel om haar hongergevoel een beetje te verdrijven tot de pizza klaar zou zijn en keek Willem aan.

Willem pakte zijn gitaar op van de tafel en begon te spelen. “Ik ben er klaar voor hoor, jij ook?”

Merijn knikte en leunde tegen het aanrecht.

“Jij daar, eet een elstar.

Hap die appel en lach.

Jij daar, bent een elstar...”

Willem hield abrupt op met spelen en zingen en schudde teleurgesteld zijn hoofd. “Rotzooi... pure rotzooi...”

Merijn was onder de indruk van Willem’s hoge, heldere stem en vond het jammer dat hij op was gehouden.“Ik vond het wel grappig hoor. En het klopt ook nog voor een klein deel.”

“Ja, jij eet dan wel een appel, maar je bent er nog geen een! Ik kan alleen maar onzin schrijven. Aaargh!” Willem stampvoette door de keuken en de appels rolden over het aanrecht.

“Nee,” Merijn liep naar de keukentafel en ging er weer op zitten. Ze gebaarde dat Willem naast haar moest komen zitten en ze keek hem lachend aan. “Ik ben eigenlijk wel een appel, om eerlijk te zijn een halve.”

“Wat is dit, een raar Nijmeegs grapje?”

Merijn lachte. “Mijn vader heet Apple, dus in feite ben ik Merijn Apple.”

“In feite? Je bent dus niet echt een appel?” Willem keek haar geïnteresseerd aan en begon weer op zijn gitaar te tokkelen.

“Ik heb m’n moeders achternaam, kennelijk vonden m’n ouders dat beter bij mij passen dan Apple.”

“Wilden ze soms geheimhouden dat jij de dochter van de Apple-computer meneer bent?”

“Haha, nee. Dat ben ik niet.”

“Je mag in ieder geval blij zijn dat je Merijn heet, en niet Elstar,” Willem wees naar het klokhuis in Merijn’s hand. “Of je zou maar met een meneer Smith trouwen en oma worden. Dan ben je Granny Smith-Apple!”

Willem en Merijn bleven langer grapjes over elkaars namen maken tot Merijn ineens iets opviel aan Willem.

“Hey, je hebt groene ogen.”

Willem spreidde zijn ogen en bewoog zijn hoofd naar voren tot Merijn neus aan neus met hem zat. “Ja, is dat zo bijzonder? Jij hebt namelijk blauwe ogen.”

Merijn lachte even en draaide haar hoofd weg. “Ach, ik zie niet zo vaak groene ogen. M’n vader heeft ‘t wel, maar ik zie hem niet zo vaak.”

“Hee, hallo!” Jing-mei kwam de keuken binnen lopen met haar neus in een wiskunde boek. Ze lachte even naar Willem en Merijn en keek toen naar de oven. “Wat zit daarin?”

“Jing-mei, Jing-mei... na nana nanananaa” neuriede Willem zachtjes terwijl Merijn van de tafel sprong.

“Nog niks, ik ga een pizza afbakken,” Merijn dook in het vriesvak van de koelkast en trok het karton van de pizza af.

Willem speelde een melodie en begon weer te zingen.

“Jing-mei,wat doe je nou?

Leg dat boek weg, en kom met mij mee-ee-ee”

“Neee, dat is al eens gedaan! Alhoewel...” hij legde zijn gitaar op de tafel en trok een papiertje en pen uit zijn zak. “Hoe schrijf je Jing-mei?”

Jing-mei spelde haar naam en sprak het daarna nog eens duidelijk uit,

“Ok, je schrijft dus Jing-mei, maar je zegt Dzjing-mee?”

“Precies!” zei Jing-mei. “Wil je ook nog weten wat het betekent?”

Willem lachte. “Gek genoeg heeft Olivier me dat al wel verteld. Maar hij noemt jullie niet eens meer bij jullie echte namen. Hij heeft al koosnaampjes voor jullie verzonnen.”

“Oh?” Merijn stond op en schoof de oven dicht. “Hoe noemt ‘ie ons dan?” Ze draaide zich om en zag dat Willem muisstil met zijn handen voor zijn mond op de tafel zat.

“Sorry, Olivier kan nogal lomp in dat soort dingen zijn, dus ik had er niet over moeten beginnen.”

Jing-mei lachte. “Noemt ‘ie mij soms Poepchineesje? Daar ben ik inmiddels wel aan gewend hoor, daar kan ik mee leven.”

Willem schudde beschaamd zijn hoofd. “Erger nog... hij noemt je Sambal-bee...”

Merijn wachtte gespannen Jing-mei’s reactie af, maar Jing-mei begon smakelijk te lachen. “Enigszins afgezaagd, maar ik had ook niet anders verwacht van hem.”

“En mij? Hoe noemt hij mij?” Merijn ging op een keukenstoel zitten en keek Willem afwachtend aan. Er verscheen een denkrimpel op zijn gladde gezicht en hij stopte zijn handen in de mouwen van zijn trui.

“Ik had er al weer een stomme regel over geschreven, maar die was kennelijk zo slecht dat ik hem alweer ben vergeten. Iets met kameel... Ja, ik weet het weer!

“Je lijkt wel een kameel, kameel

Kameleon!”

“Kameleon!” zei Willem triomfantelijk. “Die liedjes van mij werken alleen goed als ezelsbruggetjes.”

“Kameleon?” Merijn trok haar wenkbrauw op. “Hoe komt hij daar nou weer bij?”

Willem haalde zijn schouders op. “Tja, vraag me niet hoe Ollie’s brein werkt... dat kan ik zelfs niet benaderen...”

“Wat kwam je eigenlijk doen?” vroeg Jing-mei terwijl ze ook aan de keukentafel kwam zitten.

“Oh, gewoon... beetje liedjes voor jullie zingen,” Willem bloosde licht en sloeg een snaar aan.

Merijn wisselde een blik met Jing-mei en met een klein knikje van haar hoofd gaf ze aan dat ze de aanval in zou zetten. Met een beetje geluk zou Mei haar zo bijvallen met een scherpe opmerking.

“Ik denk niet dat je een grote indruk op ons maakt met deze liedjes...” zei Merijn bedenkelijk.

Jing-mei legde quasi-bezorgd haar hand op Willem’s arm. “Zeg nu maar gewoon dat wij veel leuker gezelschap zijn dan die vervelende vriendjes van je, dan willen we je eventueel wel adopteren.”

Willem zuchtte. “Die vervelende vriendjes van mij hebben inderdaad niet genoeg aan elkaar... Ze hadden voorgesteld dat ik jullie in zou pakken met mijn liedjes en jullie daarna als een soort rattenvanger van Hamelen mee zou lokken naar ons boerderijtje.”

“Helaas,” Phillipa stond in de deuropening met haar armen voor zich gevouwen. “Wij hebben al plannen voor vanmiddag, en daar zijn jullie niet bij gewenst.”

Janna verscheen ook achter Phillipa en ging op haar tenen staan om over Phillipa’s schouder te kijken. “Niet zo gemeen, Phil. Volgens mij heb je Willem op z’n tenen getrapt door te zeggen dat hij ongewenst is.”

Wllem stond op en trok een sip gezicht. “Dan ga ik maar weer terug naar m’n vervelende vriendjes, die me waarschijnlijk martelen omdat ik zonder prijs terug ben gekomen.” Hij hing zijn gitaar weer op zijn rug en stapte naar de keukendeur. “Willen jullie de politie bellen als je morgen niks meer van me hebt gehoord?” Hij opende de keukendeur, stapte naar buiten en liet de deur achter hem dichtvallen. Nog voor de deur in het slot viel hoorden ze hem nog een afscheidsgroet roepen. “Au revoir!”

“Dramaqueen... en ik dacht dat Wout de acteur van het stel was!” Phillipa liet zich op een keukenstoel vallen en leunde op haar knieën om in de oven te kunnen kijken.

“Waarom vragen we ze niet mee naar het zwembad?” Merijn pakte een stapel borden en zette ze op tafel.

“Olivier...” Phillipa gooide de koelkastdeur met een klap dicht nadat ze er verschillende pakken drinken uit had gehaald. “Ik dacht dat we toch al hadden geconcludeerd dat hij een aansteller was die onze aandacht niet verdiend.”

Merijn had Olivier voor een groot deel zijn schapenactie vergeven, maar kennelijk was Phillipa iets minder vergevingsgezind tegenover hem. Merijn keek de anderen aan, maar ook zij leken negatief te reageren op haar vraag.

“Kunnen we niet eens iets met z’n vieren doen?” Jing-mei deelde glazen uit en schonk die van haar meteen vol met de wijn die nog op de keukentafel stond.

Merijn gniffelde toen ze de fles zag. Willem was dus enkel met Wout als smoes naar hen toegekomen.

“Inderdaad,” Janna liep langs Merijn heen en trok een lade open. “En trouwens, ik voel me in het algemeen al niet op m’n gemak in een zwempak, laat staan als Wout erbij is.”

Merijn ging ook zitten en sloot zich maar aan bij de meerderheid, misschien was het inderdaad ook eens tijd voor wat afzondering van die jongens.

********

Nadat ze de pizza hadden verorberd verdwenen de meiden naar boven om hun zwemspullen bij elkaar te zoeken. Merijn had haar tas al snel klaar en kreeg van Janna de taak om fietsbanden op te pompen, maar daarvoor moest ze eerst de twee fietsen uit de kelder halen, ze op haar schouders naar boven dragen en vervolgens alle spinnenwebben tussen de spaken en om het zadel weghalen.

Toen ze de fietsen op het terras achter het huis neer had gezet ging ze in de keuken zitten wachten op haar vriendinnen, die wel erg veel tijd nodig hadden. Nadat ze alle plavuizen in de keuken had geteld, de afwas had gedaan en er nog steeds geen spoor van haar vriendinnen liep ze naar de trap om te vragen waar ze bleven.

“We komen zo hoor!” riep Jing-mei ter reactie. “Niet iedereen is in oktober meteen klaar om te zwemmen.”

Merijn haalde haar schouders op en verdween weer naar de keuken. Net toen ze zich afvroeg of ze even naar de buren zou gaan voor een kletspraatje werd er op de keukendeur geklopt.

“Mag ik binnenkomen?”

Merijn draaide zich om en zag Olivier zijn hoofd om de deur steken. “Ja hoor. Is de koffie alweer op?”

“Nee,” Olivier duwde de deur verder open, schopte zijn laarzen uit en stapte de keuken binnen. “Ik kom jou dit keer iets brengen. Herken je dit?” Hij haalde een witte bal uit de mouw van zijn zwarte sweater en legde het voor Merijn op de tafel. “Javier zei dat hij jullie had zien softballen, dus toen ik hem mijn vondst liet zien kon hij me vertellen dat deze bal van jullie was.”

“Jup, van mij. Dankjewel.” Merijn pakte de bal op en liet hem in haar handen rollen. “Is Willem nog heel?” vroeg ze toen.

“Wat?” Olivier zette een stoel achterstevoren neer en ging erop zitten met zijn armen op de rugleuning.

“Willem, of jullie hem wel heel hebben gehouden na jullie folteringen. We dachten dat hij wel gemarteld zou worden toen hij zonder ons of een fles wijn voor Wout terug kwam.”

“Oh, dat. Ja, ik geloof dat hij inspiratie had gekregen. Hij is in ieder geval buiten gaan zitten bij een kampvuurtje met pen en papier, en schrijft vellen vol. Jullie zijn z’n muzen!”

Merijn glimlachte bij de gedachte dat ze iemand inspireerde. Willem zou nu altijd een liedje hebben dat hem aan haar deed denken. Onbewust rilde ze toen even, zij had zelf zo weinig herinneringen aan vrienden en vriendinnen, dat ze zich eigenlijk niet kon voorstellen wat het was. Maar deze week zou ze genoeg beleven om een hele stapel herinneringen met Mei, Janna en Phillipa te creëren.

“Maar jullie gaan zwemmen? Offe, ga jij alleen?” Olivier keek langs Merijn naar de woonkamer die leeg en stil was.

Merijn wees naar boven, waar gestamp en gelach te horen was. “Ze zijn nog niet klaar. Moeten hun benen nog scheren ofzo.”

Olivier grijnsde en Merijn zag zijn hand naar zijn scheenbeen bewegen. Olivier zette zijn voet op de stoelzitting en trok de broekspijp van zijn donkergroene cargopants omhoog. “Ik begrijp eindelijk waarom mijn zusjes altijd zo lang op de badkamer zitten. Het is heel moeilijk om je been goed te scheren. Kijk, hier bij m’n enkel-”

Merijn had de softbal laten vallen en hoorde hoe hij van de tafel rolde en op de vloer stuiterde. Ze keek Olivier met open mond aan, maar hij ging verder zonder haar verbazing op te merken.

“Hoe doe jij dat?” ging Olivier.

“Ik heb zo’n...” begon Merijn, maar ze keek hem wantrouwend aan. “Waarom vraag je dat? En waarom scheer jij eigenlijk je been?” Merijn hoopte dat hij haar bezorgdheid weg zou nemen door te vertellen dat hij wielrenner was, maar hij verbaasde haar alleen maar meer.

“Oh, ik heb de andere ook gedaan hoor.” Olivier trok zijn andere broekspijp ook een stuk omhoog waardoor Merijn zicht had op nog een naakt been. “Maar om eerlijk te zijn mis ik die vrouwelijke gesprekjes met m’n zusjes. Ik weet echt alles van ze, tot en met de dag waarop ze... nou ja, jeweetwel- oh, en dat is er gelukkig nog maar één.” Olivier ratelde door terwijl hij over zijn scheenbeen aaide, en Merijn werd licht misselijk.

“Dat is écht ziek!” riep ze uit. “Wat ben jij voor broer?” voegde ze er walgend aan toe. Toen bedacht ze zich iets wat dit alles aannemelijker kon maken. Het verklaarde z’n uiterlijk, de manier waarop hij met z’n vrienden omging, en zijn pesterige houding tegenover haarzelf de dag ervoor. “Of ben je soms-...”

“Hee, we zijn klaar!” Janna rende de keuken in en dook in de koelkast.

Phillipa liep achter haar en keek Merijn vragend aan toen ze Olivier zag.

“Oh, hoi Olivier. Merijn, ben je klaar?” Jing-mei gooide Merijn haar jack aan en stak haar armen in haar eigen jas.

“Ja, ik moet maar eens gaan. Wij gaan boodschappen doen.” Olivier stond op, stapte in zijn laarzen en Merijn kon hem nog net op tijd bedanken voor het terugvinden van haar softbal voor hij met een zwaai de deur uit stapte.

Merijn stapte even later op een van de fietsen en fietste voorzichtig het erf af. Er zat een lichte slag in het voorwiel, waardoor ze flink bij moest sturen toen Jing-mei achterop sprong. Terwijl ze voorbij het boerderijtje van Willem fietsten werden ze ingehaald door Phillipa die Janna achterop had, en met een kleine tegenwind fietsten ze naar het zwembad.

“Je moet je er niet teveel van voorstellen hoor. Het is geen subtropisch zwemparadijs,” schreeuwde Janna tegen de wind in.

“Als ze er maar water hebben,” reageerde Phillipa lachend. “Dan ben ik wel tevreden.”

Het zwembad stelde inderdaad niet veel voor, maar Merijn was blij dat ze even uit het boerderijtje was en meer mensen om zich heen zag dan haar vriendinnen en de vier buurjongens. Ze zwom een wedstrijdje in het instructiebad tegen een klein meisje met twee vlechtjes en keek lachend toe hoe Mei het meisje vervolgens handstand onder water leerde. Toen Janna uiteindelijk een van de drijfkastelen had veroverd liet Merijn zich naast haar op het felgekleurde kurk vallen. Haar ogen deden zeer van het chloor en ze sloot haar ogen en genoot van de deining van het water. Ze dommelde zelfs even in tot ze plotseling een enorm gejoel hoorde en ze met grof geweld in het water werd gegooid. Ze schaafde met haar knie langs de bodem van het ondiepe bad en kwam woedend boven om adem te happen.

“Ik zei nog zo, geen bommetje!” Olivier stond langs de kant van het zwembad en gebaarde woedend naar Willem en Wout, die het drijfkasteel hadden beklommen en op de bovenste drijvers zaten.

“Wat doen zij nou hier?” Jing-mei kwam naast Merijn staan en keek haar vragend aan. Ook Phillipa en Janna voegden zich bij hen.

“Heb je Javier gezien?” zei Phillipa. “Ik dacht dat hij veel dikker was...”