MAN: Hoofdstuk 4 – Dierlijk Instinct

Door: Hestia ([email protected])

Met roze wangen van het douchen liep Merijn op kousenvoeten door het boerderijtje. Ze bleef stil staan in de lege woonkamer en luisterde of ze ergens geluid hoorde. Haar vriendinnen leken wel spoorloos verdwenen; voordat ze was gaan douchen hadden ze een tijdje met z’n vieren voor de televisie gezeten, met een stapel tijdschriften binnen handbereik. Maar deze lagen nu verlaten op de grond en de salontafel en de televisie deed zijn kunstje voor een lege woonkamer. Plotseling zag ze iemand langs de glazen terrasdeuren rennen. Merijn ging op haar knieën op de bank zitten en leunde over de rugleuning om naar buiten te kunnen kijken. Ze zag Jing-mei met een softbalknuppel op het parkeerplaatsje staan. Ze maakte vervaarlijke slagbewegingen in de richting van Janna, die hard wegrende en op een veilige afstand haar handen in haar vestzakken stak om toe te kijken. Phillipa stond op het grasveld in een werphouding en keek geconcentreerd naar Jing-mei. Merijn keek tevreden toe hoe Phillipa de bal gooide en hoe Mei hem vol raakte. Daarna klopte ze op het raam en zwaaide enthousiast.

“Rennen Janna!” riep ze uit, maar Janna zwaaide alleen vriendelijk terug en liep naar de keukendeur. Merijn stond op en liep naar de keuken, waar het naar vers gebakken broodjes en koffie rook.

“Wauw, jij kan snel douchen! We hadden je minstens een kwartier langer gegeven,” zei Janna terwijl ze de ovendeur open deed en de broodjes met blote handen van het rooster oppakte en in een mandje gooide.

“Jup, helemaal droog achter de oren,” Merijn bond haar bruine haar in een staartje en rolde haar mouwen op. “Kan ik nog iets doen?” vroeg ze toen ze zag dat de tafel al gedekt was.

Janna zette het broodmandje op de ronde tafel en pakte nog wat dingen uit de koelkast. “Roep de anderen maar.”

Merijn draaide zich om en stapte in haar laarzen die naast de buitendeur stonden. Daarna opende ze de deur en knipperde tegen het daglicht. Nu ze haar lenzen in had was het licht veel feller dan eerder die ochtend. Er hing nog steeds een nevel over de weilanden en de kou drong door haar kleren. Ze begreep meteen waarom Phil en Mei zo enthousiast heen en weer renden in hun zoektocht naar de bal: het was de enige manier om warm te blijven zonder dikke jas of trui aan.

“We gaan eten!” riep ze met haar handen als een toeter om haar mond. Phillipa en Jing-mei kwamen meteen naar haar toe rennen.

“Sorry Merijn, ik hoop dat je meer ballen mee hebt genomen, want we zijn de eerste al kwijt,” zei Mei buiten adem. “Ik zoek straks wel even verder.”

Merijn volgde de anderen de keuken weer in en ging op de enige lege stoel tegenover Phillipa zitten, met Jing-mei aan haar rechterkant en Janna aan haar linkerkant.

“Je hebt een goeie slag Mei, ik hoop dat je ogen net zo goed zijn, want dat was de enige bal die ik meegenomen heb en het is niet zo makkelijk om een softbal in het hoge gras terug te vinden.”

“Waarom heb je dan een witte bal meegenomen en niet die knalroze die je ook hebt. Die is toch veel makkelijker terug te vinden?” zei Phillipa terwijl ze een broodje pakte en hem open sneed. “Eet smakelijk trouwens.”

“Die roze is veel te mooi om te gebruiken,” gaf Merijn lachend als antwoord. “En hij is niet hard genoeg, daarmee kan je nooit een homerun slaan.”

“Ja, maar daar gaat het nu toch niet om? Of wil je soms indruk maken op die buurjongens van ons.” Janna belegde haar witte pistoletje met boter, ham en kaas en nam een hap.

Merijn nam de theepot van Jing-mei over en negeerde Janna’s opmerking. Ze schonk haar theekopje vol en goot ook Janna’s kopje vol toen zij hem naar voren schoof.

Mei schudde hagelslag over een beschuitje en nam een hap.“Hevve jeu ieoo legger gezlaven?” Ze sproeide beschuitkruimels over de hele tafel en hield snel haar hand voor haar mond. “Zorry!”

“Getverdemme!” Merijn hield haar bordje op de kop om alle kruimels eraf te schudden en zette het weer schoon terug op tafel. “En wat zei je nou?”

Jing-mei at haar mond leeg en nam een slok thee. “Of jullie ook lekker geslapen hebben. Ik was klaarwakker om acht uur en kon echt niet meer slapen. Toen ik Merijn daarna hoorde woelen heb ik me maar snel aangekleed en zijn we naar buiten gegaan.”

“Ja, jullie zijn gek,” mompelde Janna met volle mond. Merijn kon dit niet beamen, ze was toch wel blij dat ze met Mei naar buiten was gegaan; als ze langer in bed was blijven liggen had ze hoofdpijn gekregen. Ze had eigenlijk niet veel geslapen en het had ook lang geduurd voordat ze gisteravond in slaap was gevallen. Haar kussen en matras roken onbekend, ze had het koud en alle geluiden waren vreemd geweest. Ze was dan ook herhaaldelijk wakker geschrokken van gepiep en gekraak en geritsel waarvan ze de bron niet kon ontdekken. Over het algemeen was Merijn niet bang voor muizen en andere kriebelbeestjes, maar ze zou het ook zeker niet prettig vinden als ze door de slaapkamer zouden lopen. Vooral niet als zij zelf op een matras op de vloer lag.

“Helpt dat ge-yoga nog ergens voor?” vroeg Phillipa. Ze wees naar iets tussen Merijn en Janna in en hield haar mok omhoog.

“Het helpt bij mij voornamelijk tegen spierpijn,” zei Merijn. Ze nam een slok hete thee en zag hoe Janna het pak melk wat tussen hen in stond oppakte en Phillipa’s mok ermee vol wilde schenken.

“Nee, koffie!” Phillipa wees naar de koffiekan die naast Merijns linkerelleboog stond en Jing-mei sproeide weer beschuitkruimels over de tafel toen ze moest lachen om Phillipa’s verhitte reactie en ze veegde snel de hagelslagjes op haar bord bij elkaar. Merijn schonk Phillipa in, waarbij ze Phillipa’s afwachtende blik negeerde.

“Volgens mij werkt yoga ook als mannenmagneet. Misschien moet jij het ook eens proberen, Jan,” ze strooide suiker in haar mok en begon te roeren.

“Hoe bedoel je?”

“Zag je niet dat Merijn alweer sjans had met een van de buurjongens?” zei ze nonchalant. Merijn bloosde en nam snel een slok thee.

“Welke jongen? Toch niet Wout?” Janna zette haar kopje met een klap op de tafel.

“Nee, nee. Merijn heeft haar oog al op de alternatieveling laten vallen, tegen alle verwachting in.”

“Ja, deze keer geen muzikant voor haar,” lachte Jing-mei. Merijn keek fronsend van Phillipa naar Jing-mei en vroeg zich af wat ze allemaal al over haar hadden besproken. Toen kon ze haar irritatie niet meer verbergen.

“Ik heb mijn oog op helemaal niemand laten vallen,” zei ze fel. Het viel haar vies tegen dat haar vriendinnen een oppervlakkig gesprekje meteen associeerden met een verliefdheid. “Als jullie denken dat ik elke jongen waar ik mee praat probeer te versieren, hebben jullie het goed mis. Dan had ik inmiddels namelijk een enorm repertoire opgebouwd. Hebben jullie ooit een lijst met namen van al mijn aanwinsten gevonden? Of houden jullie die misschien zelf bij?” Merijn keek de anderen aan en zag dat ze een voor een hun ogen afwenden. Ze besefte nu dat zo ook wel erg aanstellerig had gereageerd. Nou leek het alsof ze dingen te verbergen had waarvan ze niet wilde dat anderen daar achter kwamen.

“Nou, nee...” zei Jing-mei toen. “Maar het is ook niet moeilijk om te concluderen dat jongens vaak interesse in jou tonen. Neem nou die Olivier al: die zat gister met ogen op steeltjes en zijn kin in zijn schoot naar je te kijken. En Javier vond het volgens mij ook wel gezellig dat je zo dicht naast hem zat en je hand op de zijne legde.”

Merijn waardeerde Mei’s eerlijkheid, maar het kwam wel hard aan. Ze kon er echt niks aan doen dat ze snel contact legde met mensen en ze kon er al helemaal niets aan doen dat jongens vooral veel interesse in haar toonden. Wat moest ze dan, haar haar niet meer kammen en stomme kleren aandoen? Het overviel haar elke keer weer als ze oog in oog met een jongen stond en vaak wist ze dan niet wat ze ermee moest.

“Alsof ik het altijd leuk vind dat jongens altijd naar mij toe stappen, en ik weer met ze opgescheept zit. Ik praat dan wel makkelijk, maar als die jongens je alleen maar dom aan zitten te staren voel je je niet echt op je gemak,” zei ze tegen het rood wit geblokte tafelkleed. Merijn voelde zich altijd behoorlijk opgelaten wanneer ze voelde dat er weer iemand naar haar zat te kijken. Alsof ze zo bijzonder was; ze had altijd alleen maar plezier en liet dat vaak duidelijk merken, maar dat ging snel voorbij als ze merkte dat ze weer bekeken werd. Een oplossing leek ook niet in zicht: het enige wat ze zou kunnen doen was om minder zichzelf te zijn. Maar daarvoor moest ze constant opletten op wat ze deed, en het leven zou daar niet leuker op worden. Merijn schrok op uit haar gepeins toen ze Phillipa in haar kopje hoorde roeren en zag dat ze door iedereen aangestaard werd.

“Heb je dan wel veel vriendjes gehad?”

Dit was precies waar Merijn bang voor was. Behalve dat ze weinig had om over op te scheppen, had ze ook weinig ervaring met openhartige vriendinnenconversaties.

“Nou, hoeveel dan?” drong Janna aan. Ze smeerde nog een broodje en Merijn keek naar haar eigen onaangeroerde pistoletje die op haar bordje lag. Ze bestudeerde het bloemenpatroon op de rand van het bord en weigerde op te kijken.

“Wees nou niet zo bescheiden! Moeten we raden?” ging Janna enthousiast verder. “Vier? Elk jaar één sinds je twaalfde?”

Merijn schudde haar hoofd.

“Meer of minder?”

“Jan, hou nu maar op,” siste Phillipa toen Merijn stil bleef en langzaam rood werd. Ze vond het werkelijk verschrikkelijk om over zulke dingen te praten. Het deed haar beseffen dat ze ondanks haar op het oog directe en onverschrokken karakter eigenlijk niks had beleefd.

“Ik heb nog nooit een vriendje gehad en vind het concept ronduit eng.” Jing-mei smeerde jam op een broodje en hapte er in. “Doe mij maar van die losse scharrels, en als ze m’n telefoonnummer vragen ben ik ineens oost-indisch doof,” ging ze verder toen ze haar mond leeg had gegeten.

“Chinees doof, zul je bedoelen,” lachte Phillipa en ze stootte Janna aan. “En jij droomt nog steeds van je prins op het witte paard, toch?”

“Ik heb hem denk ik gevonden...” zuchtte ze dromerig terwijl ze haar elleboog bijna in de boter parkeerde en haar kin in haar handpalm legde, “...Wout.”

“Yeah, dream on Janna,” zei Phillipa. “We zitten hier niet in zo’n foute Hollywoodfilm waarin de knappe jongen z’n fotomodelvriendin aan de kant schuift voor de girl next door, ook al is Wout heel toepasselijk acteur en ben jij deze week z’n buurmeisje.

“En wat wil je daarmee zeggen?” riep Janna fel.

Merijn richtte haar aandacht weer op haar theekopje en roerde er zinloos doorheen omdat ze er geen suiker in had. Deze hele discussie maakte haar een beetje depressief, en met een korte nachtrust en geen ontbijt achter de kiezen kon ze zich niet goed verdedigen, als ze dat zou moeten. Zij wilde helemaal geen vriendje of lange lijst met jongens met wie ze gezoend had. Met alleen Stijn op haar lijstje was ze duidelijk geen competitie voor de anderen, van wie ze regelmatig een vers verhaal kreeg over een nieuwe aanwinst. Alleen Janna was niet zo op jacht als de andere twee, maar wanneer zij haar onrealistische dromen zou laten varen zou zij Merijn ook zo inhalen.

Als ze aan Stijn dacht moest Merijn nog altijd glimlachen, maar meer ook niet. Het was leuk geweest wat zij hadden gehad, want het was niets officieels geweest. Alleen de spanning die tussen hen had gehangen was al genoeg geweest om Merijn een thrill te bezorgen. Aan meer had ze nog geen behoefte. Ze wist niet of dat abnormaal was: ze kreeg echt meer dan genoeg aandacht van jongens, zoals Mei net zo subtiel had opgemerkt. Maar als de spanning te groot werd vluchtte Merijn nog liever weg dan dat ze een jongen zou zoenen. Ze moest gewoon langzaam wennen aan die dierlijke instincten.

Merijn greep naar de theepot en schonk zichzelf nog een kopje in. Het gesprek was zonder haar rustig verder gegaan en ze hoopte dat haar vriendinnen haar zwijgzaamheid wijten aan het tijdstip en de slechte nacht. Terwijl ze de blokjes van het tafelkleed telde richtte ze zich op Janna’s stem die verhaalde over een recent artikel in een glossy.

“En hij zou nu een relatie hebben met die blonde musical-doos. Jeweetwel, dat meisje wat ook een keer in Baantjer speelde en toen gelukkig dood ging.”

Phillipa proestte in haar koffiemok en veegde haar mond af. “Ben jij jaloers, Jan?”

“Nee zeg!” Janna kreeg een blos op haar wangen en frummelde aan haar krullen. “Ik word toch niet jaloers op de beste vriendin van de jongen op wie ik een oogje heb.”

“Beste vriendin? Er stond toch in dat artikel dat ze al bijna verloofd waren?”

Janna veegde de kruimels van haar wollen vest op haar bord. “Ach, dat soort verhalen moet je niet geloven. Wout is nog gewoon vrijgezel. Die blonde doos had trouwens al iets met zo’n soapie, die kon helemaal niet met Wout verloofd zijn, want Wout was in New York toen zij zogenaamd hun liefdesnestje aan het inrichten waren.”

“Oh, het gaat weer over Wout?” vroeg Merijn fluisterend aan Jing-mei.

“Janna, ik vind dit echt eng,” zei Phillipa bezorgd. “Zoals ik al eerder zei moet je wel realistisch blijven en niet wegzinken in romantische liefdesverhalen. Misschien kan jij het beste ook actrice worden en dan Wout’s tegenspeelster zijn in zo’n romantische komedie waarin je elkaar de hele dag af mag lebberen. Ga toch weg zeg. Dit is niet Hollywood, dit is godbetert Nijme-... Euh, waar zitten we ook alweer?” Phillipa had een blos op haar wangen en knelde haar handen om haar koffiekopje.

“Nijverdal,” zei Janna sipjes. “En laat me toch eens een beetje dromen, het gewone leven is al zo saai... Als ik het nou leuk vind om naar foto’s en reclames en films met een mooie jongen te staren, dan mag ik dat toch gewoon doen?”

Phillipa zette haar kopje op tafel. “Ja, waar kennen we-...”

“Hey,” viel Jing-mei haar in de rede, “volgens mij is dat gestaar wederzijds! Wout staat buiten naar ons te kijken.”

Merijn draaide haar hoofd richting de keukendeur en zag vanuit haar ooghoek hoe Janna zich snel omdraaide en meteen daarna van haar stoel opstond. Wout keek door één van de halfronde stalraampjes de keuken in en zwaaide even beleefd toen hij hun blikken opmerkte. Janna opende de keukendeur en bleef in het kozijn met hem staan praten. In het tegenlicht zag Merijn niet meer dan Janna’s plompe figuur en Wout’s silhouet en ze wendde haar ogen af omdat ze pijn deden doordat ze ze half dichtkneep. Merijn begon eindelijk honger te krijgen en smeerde haar broodje.

“Goeiemorgen, ik wilde graag een kopje gemalen koffie lenen. Javier heeft ons pak leeggemaakt toen hij om zes uur wakker werd en nieuws ging kijken. Die kerel is knettergek...” stak Wout van wal toen hij een paar minuten later de keuken binnenstapte.

“We hebben nog een kan vol, kennelijk ben ik de enige die koffie drinkt,” zei Phillipa terwijl ze de kan optilde. “Je kan deze zo meenemen.”

“Ik wil nog wel verse koffie zetten hoor,” Janna haastte zich naar het aanrecht en hield de koffiepot onder de kraan.

“Wauw, als jij speciaal koffie voor ons wil zetten, dan nodig ik jullie uit bij ons thuis,” Wout leunde op de keukenstoel waar Janna eerder op had gezeten en keek de meiden blij aan.

“Nou, gezellig.” Phillipa stond op en liep meteen de woonkamer in.

Wout keek Merijn vragend aan en knikte naar de woonkamer. “Was dat nou sarcastisch bedoeld of ...?” Merijn haalde haar schouders op en haar binnenste smolt toen Wouts ogen op haar bleven rusten. Zijn ogen waren diepblauw, en er schitterden tientallen kleine lichtjes in. Hij mocht met recht de titel Pretty boy dragen: hij zag er niet alleen mooi uit op foto’s, ook van dichtbij straalde de schoonheid als een soort aureool om zijn hoofd.

“Mag ik even gaan zitten?”

Jing-mei en Merijn knikten tegelijk en Merijn wist nu ook dat Phillipa’s vooroordelen over knappe acteurs niet klopten. Wout was absoluut niet arrogant of hooghartig en leek juist zeer beleefd en gezellig. Maar dat kon natuurlijk ook allemaal schijn zijn, Merijn wist niet hoe ver deze jongens zouden gaan voor een avontuurtje.

Merijn was blij dat Jing-mei vroeg of Wout de laatste tijd nog een leuke film had gezien, want Janna stond zenuwachtig bij het aanrecht en trok willekeurig kastjes en laden open zonder dat ze er iets uithaalde.

“Zo, ik ben klaar,” Phillipa kwam de keuken weer in en haalde haar handen door haar bruine krullende haar. Ze had tevens andere kleren aangetrokken en make-up op gedaan. Merijn keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan, tot ze besefte wat Phillipa van plan was, ze wilde vast indruk maken op één van de jongens. Al haar commentaar op Janna’s droomliefdes was enkel bedoeld om de aandacht van haar eigen jachtpartijen af te leiden.

Jing-mei schoof achter de keukentafel vandaan – ze had praktisch klem gezeten tussen de tafel en de muur – en liep met Phillipa op naar de keukendeur. Merijn en Wout stonden ook op, maar Janna greep Merijn bij haar elleboog. “Wacht even,” zei ze zachtjes, waarna ze haar stem iets verhief. “Ga maar vast hoor, wij komen zo,” riep ze de anderen na. “Met de koffie,” voegde ze daar aan toe toen Wout haar wanhopig aankeek en naar het koffiezetapparaat wees.

“Wat is er?” vroeg Merijn toen de keukendeur dichtsloeg.

“Ik euh... zullen we een afspraak maken?”

“Hoe bedoel je?”

Janna keek naar de vloer en stak haar handen in haar vestzakken. “Wat ik met Wout-”

Merijn onderbrak Janna meteen. “Ho, wacht eens. Ik weet dat jij Wout leuk vindt, ik zal dus nooit iets met hem gaan proberen.” Merijn slikte en ging weer op een stoel zitten, beseffend hoe waar die uitspraak was.

“Nee, dat bedoel ik niet. Ik denk meer aan jou. Jij hebt nog nooit een vriendje gehad, toch?”

“Nou ja, ééntje, soort van...” stamelde Merijn.

“Luister, we hoeven niet in detail te treden als jij dat niet wilt, en ik wil je zeker niet dwingen tot dingen die jij niet wilt doen. Maar zullen we gewoon afspreken dat we plezier gaan hebben deze week? Ik weet zeker dat in dat andere huisje een stel jongens zit dat wel wat in jou ziet. Vooral als ik mag geloven wat Jing-mei allemaal over die Olivier heeft verteld...”

“Ik was al lang van plan om plezier te gaan hebben, en om eerlijk te zijn heb ik daar geen jongens voor nodig. Ik dacht dat dit een vriendinnenweekje zou worden!”

“Ja, ok... maar als jij nou achter Olivier aan gaat, dan lijk ik minder euh-, fangirly tegenover Wout. Want hij lijkt me echt een leuke jongen, naast het feit dat hij zo knap is.

Merijn vond Janna’s betoog wel aandoenlijk en het zou eigenlijk ook de perfecte situatie zijn om zich voor te doen als een echte mannenverslindster, ook al was ze dat helemaal niet. “Ok,” gaf Merijn toe. “Maar ik mag hem toch wel zelf uitzoeken? Afgezien van Wout dan...”

“Ach, Wout is misschien veel te hoog gegrepen voor mij,” gaf Janna toe. “Dat weet ik eigenlijk ook wel, maar ik vind het zo leuk om tegen Phillipa in te gaan.” Janna schonk de koffie in een thermoskan en pakte melk en suiker van het aanrecht.

Merijn pakte haar spijkerjasje uit de gang en nam de suiker en melk van Janna over. “Ach, je mag best wat te dromen hebben hoor. En je moet jezelf niet zo wegcijferen, je bent een hartstikke leuke meid. We gaan het gewoon proberen hoor!”

Ze liepen samen de keuken uit en Merijn stak haar linkervoet in haar laars. Daarna bukte ze om de rechterlaars recht te zetten. Hij viel echter meteen weer om en er rende een muis uit. Janna gilde en tilde haar voet op om hem boven op de muis te laten landen. De muis rende gelukkig te snel weg en verdween in het gras.

“Daarom moet je je laarzen altijd ondersteboven in het laarzenrek hangen,” zei Janna buiten adem terwijl ze naar een rekje wees dat aan de muur hing. “Dan kunnen er geen beesten in kruipen en regenen ze niet vol bij slecht weer.”

“Is er geen boerderijkat die op muizen jaagt dan?”vroeg Merijn. Ze had de melk en suiker even op de grond gezet en hield haar laars op kop en schudde ermee.

“Nee, wat zei m’n tante daar nou ook alweer over?” Janna trok de keukendeur achter zich dicht en bleef met haar hand op de klink staan. “Ohja, zij had een kattenlichaam opgeruimd voor wij hier kwamen. Dat was vast de buurtkat. Rust zacht, buurtkat.”

Merijn had haar rechtervoet inmiddels ook belaarsd en volgde Janna naar het buurhuis. “Heb je de deur wel op slot gedaan?” vroeg ze terwijl ze over haar schouder naar het boerderijtje keek.

“Nee zeg, dat levert alleen maar gedoe met sleutels op, en als je je sleutels kwijt raakt ben je nog verder van huis. Ik kan wel merken dat jij uit de grote boze stad komt waar je altijd je deur op slot moet doen. Er is hier toch niemand, behalve dan die schapen...” reageerde Janna licht terwijl ze naar de schapen in de wei wees.

Merijn lachte. “Straks hebben we een schaap in de keuken, of erger nog, ligt er een schaap in je bed.” Terwijl ze tussen de lindebomen liepen en over een smalle greppel sprongen keek Merijn naar de boerderij van Willem. “Waar moeten we eigenlijk naar binnen?”

“Als ik het me goed herinner is er aan de achterkant een deur naar de keuken. Maar misschien is dat huisje wel net zo veel verbouwd als de onze, dus ik weet het niet zeker.”

Merijn volgde Janna over het terras naar een groen geverfde deur. Ze klopten aan en de deur werd vrijwel onmiddellijk opengetrokken door Javier.

“Koffie?”

“Nee, dank je,” zei Merijn meteen en ze voelde Janna’s elleboog in haar zij. “Wat?” fluisterde ze terwijl ze Javier het huisje in volgden.

“Je moet het niet alleen bij praten laten hè? Ook al kan je dat nog zo goed, op een gegeven moment zijn woorden niet meer voldoende.”

“Wat lopen jullie te fluisteren?” Javier had hen naar woonkamer gebracht en keek hen geïnteresseerd aan.

“Niks hoor. Wie wil er koffie?” Janna manoeuvreerde tussen twee keukenstoelen door en zette de thermoskan op de tafel.

“Hee, ik wilde je nog bedanken voor gisteravond. Je ging zo plotseling weg, dat ik niet eens de kans kreeg om te zeggen dat je me wel goed hebt geholpen met alles op een rijtje zetten.” Merijn stond tegenover Javier in de deuropening tussen de woonkamer en eetkeuken en lachte hem bemoedigend toe. Javier’s gezicht was niet zo glad als dat van Wout en schreeuwde er zeker niet naar om aangeraakt te worden, maar Javier had over het algemeen wel een hoge graad van knuffelbaarheid, wat verhoogd werd door de zachte fleecetrui die hij aanhad.

“Ik mag het er van hen,” Javier knikte even naar zijn vrienden in de woonkamer, “niet meer zo vaak over hebben, maar ik moet er gewoon over nadenken, en praten helpt daarbij goed. Dank je wel.” Javier pakte haar bij haar schouders en gaf haar een stevige knuffel. Merijn had de melk en suiker nog in haar handen en stond onwennig in zijn omhelzing. Dit was haar ook nog nooit overkomen, en gezien de reacties uit de woonkamer vonden de anderen dit een leuk schouwspel.

“Als Javier het mag, dan mogen wij ook!” riep Olivier uit terwijl hij rechtop ging zitten en luid applaudisseerde.

“De rij om Merijn te knuffelen begint achter mij!” Wout sprong op, duwde Olivier aan de kant en sprong over de salontafel naar Merijn en Javier toe. “Huddle!”

Merijn wist niet wat haar overkwam. Iemand griste de melk en suiker uit haar handen, en voor ze het weet zat ze klem tussen vier lichamen die haar fijn duwden. Iemand aaide haar over haar hoofd, maar ze kon niet thuisbrengen welke arm van wie was. Ze hoorde wat vaag gemompel en toen ze in haar zij gekriebeld werd slaakte ze een gil en stapte ze op drie voeten tegelijk. “Kappen nu!”

Al even snel als ze ingesloten werd door de jongens stond ze ineens wankelend in de deuropening. “Willen jullie dat nooit meer doen,” hijgde ze buiten adem. “Dat was een erg traumatische ervaring...” Ze greep zich vast aan de deurpost en staarde de woonkamer in. Daar lagen Jing-mei en Janna in een stuip op de bank en Phillipa’s hoofd was verborgen achter een videocamera.

Merijn keek achter zich en zag dat Willem zich vast moest houden aan Olivier en Javier om te voorkomen dat hij omviel van het lachen. Wout stond grijnzend met zijn armen over elkaar tegen een keukenstoel aangeleund en Olivier keek Merijn trots aan. “Je bent nu officieel goedgekeurd, en wees niet bang, we hebben de anderen gisteravond al gedaan.”

Hij liep langs haar heen de woonkamer in en ze volgde hem tussen de twee keukenstoelen, over een kartonnen doos en langs een stapel t-shirts naar een van de ingezakte leren banken.

“Hoe lang zijn jullie hier al, zeg?” vroeg ze aan Olivier terwijl ze naast Jing-mei ging zitten. “Wat een zooi...”

“Sinds gisteren, maar we zijn nog bezig met inrichten, dus dan is het altijd zo’n rommel.”

Merijn wist wat hij bedoelde, na de talloze verhuizingen die zij in haar leven mee had gemaakt wist ze precies wat een bende het was om ergens te settelen. Javier zette een kopje thee voor haar neer en Merijn keek hem dankbaar aan.

“Je dronk toch geen koffie? Of had ik het eerst even moeten checken omdat je sinds gisteravond wel koffie drinkt.”

“Nee hoor, nog steeds anti-koffie,” lachte ze en op de andere ingezakte bank stak Willem blij zijn handen de lucht in.

“Hoera! Ik heb een mede-theeleut gevonden! Proost!” Willem hief zijn theeglas en dronk het in een teug leeg. “Daar schrijf ik een liedje op.” Hij pakte een gitaar achter de bank vandaan en begon te tokkelen.

“De muzikant,” fluisterden Jing-mei en Merijn tegelijk.

“Wel gezellig hoor, net alsof je muzikale begeleiding hebt bij alles wat je doet. Het lijkt wel alsof je in een musical zit.” Jing-mei schopte haar schoenen uit en ging in kleermakerszit op de bank zitten.

“Het wordt pas echt gezellig als hij er ook bij gaat zingen hoor, en wees gewaarschuwd: hij zingt echt bij alles!” Olivier krabde op zijn hoofd en keek bedenkelijk. “Als hij op de wc zit, als hij een appel schilt, als hij huiswerk maakt- oh, wacht... liedjes schrijven is zijn huiswerk...”

Olivier begon aan een hele introductieronde van zijn vriend. Hij vertelde dat Willem in het tweede jaar van de Kleinkunstacademie zat en deze week wilde gebruiken om nieuwe liedjes en teksten te schrijven. “Maar hij lijdt eigenlijk al sinds de zomervakantie aan een writers’ block... heel zielig. Hij is zich nu maar gaan richten op parodieën, maar daar kan hij jammer genoeg niet mee aan komen als hij zijn werk moet presenteren op school.”

“Zijn jullie goede vrienden?” vroeg Mei terwijl ze in haar koffie blies.

“Ja, beste vrienden sinds hij naast me kwam zitten in de introductieles in de eerste. Javier en Wout hadden dat ook meteen, en wij stonden al vrij snel daarna bekend als de vier onruststokers van de school. Helaas ging Javier vwo doen en kwam hij vanaf de derde in een andere klas. Maar we zijn nu dus al zo’n zes jaar beste vrienden. Ik kende Javier al wel langer trouwens, we waren allebei padvinders.”

“Zes jaar, dat is lang...” zei Merijn zachtjes.

“Wim, Wout en Sjaan zijn praktisch broers voor me.” zei Olivier dromerig. “Alsof ik er nog niet genoeg heb...”

“Sjaan?” vroegen Mei en Merijn in koor.

Olivier keek lachend naar Javier. “M’n koosnaampje voor Javier. Ik maak m’n koosnaampjes voor Wout en Willem maar niet openbaar. Dat zou hun latere carrières wel eens kunnen schaden.

Merijn wisselde een vertwijfelde blik uit met Mei en dronk haar theekopje leeg. Nu ze midden in de chaos zat viel de rommel haar al niet eens meer op. Ze vermaakte zich prima en praatte met Wout over hun overeenkomsten in garderobe – ze hadden allebei een donkerblauwe spijkerbroek, een wit t-shirtje en een zwarte trui met v-hals aan – en speculeerden over het idee of ze misschien broer en zus konden zijn.

“Jij bent natuurlijk verwisseld in het ziekenhuis,” opperde Wout. “Het komt gewoon precies uit, zelfs met je haar- en oogkleur!” Na een tijdje stond Wout op. “Ik moet ff een sigaret roken hoor, je vindt ten slotte niet elke dag je verloren zusje terug.”

“Ik ga mee,” Merijn stond op en liep achter Wout aan. Ze griste onderweg haar spijkerjasje van de grond en keek even verbaasd naar de plastic mat waar het op had gelegen.

“Oh, dat is m’n dansmat,” zei Wout terwijl hij op z’n zakken klopte. “Beertje, heb jij m’n aansteker gezien?” riep hij daarna over zijn schouder de woonkamer in.

“Op het aanrecht, schat!” riepen Olivier en Willem in koor. Merijn bleef in de deuropening staan en keek geschrokken naar Janna. Zij kwam naar Merijn toe en vroeg wat er was.

“Is je oog toch op Wout gevallen?”

“Nee,” fluisterde Merijn en ze boog zich naar Janna toe om iets in haar oor te fluisteren. Ze trok haar jasje aan en keek over haar schouders of één van de jongens haar kon horen. “Volgens mij zijn ze allemaal homo...”

“Nee!” zei Janna hardop en het werd helemaal stil om hen heen.

“Wat is er?” Olivier keek Janna en Merijn vragend aan terwijl hij zijn blote voeten op de salontafel legde.

“Oh, euh, ik ga er zo vandoor. Ik heb niet zo lekker geslapen vannacht en wil proberen of ik nu nog wat kan slapen,” zei Merijn oprecht. Ze was echt moe, voelde zich licht in het hoofd en had honger.

“Ahhh, jammer zeg! Zien we je straks nog wel terug?”

“Ja hoor,” lachte Merijn en ze zwaaide ter afscheid terwijl ze naar Wout in de keuken liep. Ze volgde hem door een houten paneeldeur naar een bijkeukentje en naar buiten. Wout leunde tegen de muur van de boerderij en stak een sigaret op terwijl Merijn een stukje het erf op liep tot ze tegen werd gehouden door het prikkeldraad. Ze stonden nu aan de zijkant van de boerderij en Merijn zag uit over hectares grasland die af en toe gevuld waren met schattige boerderijtjes en kleine houtwallen.

“Wil je ook een sigaret?”

Merijn draaide zich om en zag dat Wout zijn pakje omhoog hield. Ze had haar ouders eigenlijk beloofd dat ze niet meer zou roken, maar één sigaretje zouden ze nooit opmerken. Ze knikte en nam een sigaret aan, stak hem in haar mond en boog naar Wout toe zodat hij hem aan kon steken. Ze nam een diepe haal en kuchte even toen de rook haar longen bereikte. Eigenlijk vond ze de sigaret niet lekker, en werd ze een beetje misselijk van de teersmaak op een halflege maag, maar de sigaret verbroederde haar wel met Wout. Ze voelde zich zo op haar gemak naast hem terwijl ze samen stilzwijgend rookwolkjes naar de mist bliezen, dat ze de stoute schoenen aantrok en hem eens om zijn mening ging vragen.

“Mag ik je wat vragen? En als je het een hele rare vraag vindt hoef je niet te antwoorden hoor. Dan moet je maar gewoon vergeten dat ik het gevraagd heb.”

Wout trok zijn wenkbrauwen een stukje op en gooide zijn peuk op de tegels. “Ik heb al de meest vreemde verzoeken gehad, dus verras me!”

Merijn slikte en nam een laatste trek aan de sigaret. “Denk jij dat Olivier verliefd op mij kan worden?” Merijn moest weten of ze nog lang last zou hebben van Olivier als ze zich aan Janna’s afspraak zou houden.

“Ollie? Oh, die wordt al verliefd op elk vlindertje dat op de eerste lentedag voorbij vliegt!” lachte hij. “Maar,” ging hij serieuzer verder. “Hij is wel het type dat verliefd wordt op mijn zusje...”

Ze liet van schrik de sigaret op de grond vallen en ze ging er snel op staan om hem te doven. Terwijl ze zich afvroeg of Wout nou een grapje maakte of bloedserieus was ging de deur achter hen open. Olivier kwam naar buiten stappen en keek Wout en Merijn grijnzend aan. “Ff checken of alles hier nog cool is...” Hij trok een trui over zijn hoofd waardoor zijn haar rommelig overeind ging staan.

“Ja, ik krijg het koud, ik ga weer naar binnen, ga je mee?” Wout hield de deur open en keek Merijn vragend aan.

“Nee, ik ga even op bed liggen, heb vannacht beroerd geslapen,” Merijn knoopte haar spijkerjackje dicht en liep een paar passen achteruit. “Tot later!”

Ze liep de hoek van het huisje om en stak het betegelde terras over. Toen ze langs de ramen van de woonkamer liep zwaaide ze even en zag ze dat Wout alweer binnen stond. Ze liep door het ongemaaide gras langs een vervallen houten schuur en verdween tussen het groepje bomen, waar ze haar handen langs de boombasten liet glijden.

“Mooie bomen hè.”

Merijn draaide zich om en zag Olivier achter haar staan.

“Ik had ook even behoefte aan een frisse neus. Zo’n boerderij raakt nogal snel bedompt. Kom.” Hij nam haar bij haar hand en trok haar het bosje uit. Ze stonden nu midden in een weiland en Olivier wees naar een groepje schapen. “Wil je eens een schaap van dichtbij zien? Je lijkt me namelijk zo’n typje dat alleen dieren uit de dierentuin kent en niet op de hoogte is van de Nederlandse fauna.”

“En waarom denk je dat?” Merijn vouwde haar armen om haar heen en trok haar schouders op. Ze zou veel liever in haar bed liggen dan in een soppig weiland naar een stel schapen staan te kijken.

“Een voorgevoel... Maar zullen we een schaap gaan vangen? Dan kunnen we die straks gaan barbecuen.”

“Nee joh, dat mag niet!” riep Merijn geschokt uit.

Olivier keek triomfantelijk om zich heen. “Zie jij iemand die ons tegen kan houden? Kom!” Hij haalde zijn handen uit de grote zak voorop zijn legergroene trui en bukte zich om zijn broekspijpen in zijn laarzen te stoppen. Daarna wikkelde hij zijn sjaal goed om en zette hij zijn zonnebril op. “Eigenlijk zijn schapen heel dom,” legde hij uit terwijl hij tegenover Merijn ging staan. Merijn glimlachte omdat Olivier er net uitzag als een drill instructor, maar het maakte hem wel sexy.

“Zolang je heel veel lawaai en rare bewegingen maakt staren ze je alleen maar aan, zonder dat ze wegrennen. Dat is hun dierlijk instinct. Snap je?”

Merijn knikte begrijpend. “Ok, maar hoe kom jij aan die kennis? Ik volg niet zomaar aanwijzingen van de eerste de beste malloot op.”

“En daar heb je groot gelijk in hoor, maar ik ben geen malloot. Ik studeer biologie, en heb regelmatig uitzicht over een weitje met schapen als ik college volg. Daarnaast heb ik zusjes en dat zijn de grootste schapen die je je maar voor kunt stellen.”

Merijns bed lonkte nog steeds achter haar in het warme boerderijtje met een onuitputtelijke voorraad eten. Maar voor haar stond Olivier, die mogelijk verliefd op haar kon worden, en die haar overhaalde om een schaap te gaan vangen. De keus was niet moeilijk, maar toch koos Merijn voor Olivier. Ze zette een stap opzij zodat ze langs Olivier naar de schapen kon kijken.

“Welke kiezen we?”

“Degene die het meest schaapachtig kijkt,” reageerde Olivier droog terwijl hij haar bij haar linkerhand pakte en begon te rennen. “Pas op voor de kuilen in de wei,” riep hij terwijl hij Merijn mee sleurde. Ze voelde zich voor gek staan, maar de schapen hielden inderdaad op met grazen en keken verwonderd naar de twee malloten die naar hen toe kwamen rennen. Merijn begon uit enthousiasme te joelen en trok haar hand los uit die van Olivier om met haar armen te zwaaien.

“En wat nu?” riep ze terwijl ze de schapen naderden. “Olivier?” Ze keek over haar schouder en zag Olivier twintig meter verderop stil staan, een videocamera in zijn handen.

“Pas op dat schaap!” riep hij uit, en Merijn keek snel naar voren. Ze rende bijna de groep schapen in, maar de dieren verspreiden zich in rap tempo en Merijn maakte een bocht en rende woedend terug naar Olivier.

“Javier’s videocamera komt toch altijd weer van pas,” lachte Olivier terwijl hij de camera dichtklapte en weer in de zak van zijn sweatshirt stopte. “Vooral die handzame digitale cameraatjes op miniformaat die je zo lekker makkelijk kan verstoppen.”

“Ach hou toch op. Vind jij het leuk om mensen te tapen als je ze voor schut zet? Dan heb jij echt een gemene vorm van humor. Goedendag.” Zonder stil te blijven staan beende Merijn langs Olivier, klom over het hekje dat de afscheiding tussen het weiland en Janna’s boerderij vormde en schopte haar laarzen uit naast de keukendeur. Daarna greep ze een stapel tijdschriften uit de woonkamer en vertrok naar boven, waar ze op haar matras viel en boos in een van de glossies begon te bladeren.

Ze kon niet geloven dat ze die jongen had geloofd in zijn schapenvang-verhaal, denkend dat hij misschien de jongen was die zelf lef toonde tegenover een meisje in plaats van de situatie aan haar over te laten. Want Merijn had zelf ook niet de moed, zoals eergisteren nog was gebleken toen ze tegenover David had gestaan. Slechts één keer was ze dapper geweest, tijdens die onvergetelijke afscheidsborrel voor de verhuizing naar Leuven. Stijn was er danig van onder de indruk geweest, en Merijn zelf ook.

Maar kennelijk was Olivier toch niet op die manier in haar geïnteresseerd. Sukkel. Hij liet heel wat lopen...

De stapel gelezen glossies was al hoger dan de dikte van Merijns matras toen er zachtjes iemand op de deur klopte. “Merijn, ben je wakker?”

“Jup,” Merijn ging rechtop zitten en gooide het laatste ongelezen tijdschrift naar het voeteneind van haar matras. Phillipa kwam binnen en ging op het tweepersoonsbed zitten.

“Heb je nu wel geslapen?”

Merijn wees naar de stapel tijdschriften. “Wat dacht je?”

“Olivier kwam wel erg blij terug van jullie wandeling door de wei, was het leuk?”

“Heeft ‘ie de video ook nog laten zien?” Merijn ging in kleermakerszit tegen de muur zitten en trok het elastiekje uit haar rommelige staartje. “Hij is een eikel... Ik kom m’n bed niet meer voor hem uit.”

“En gelijk heb je. Ik vind hem persoonlijk nogal een aansteller,” zei Phillipa.

“Naar wie gaat jouw voorkeur dan uit?” polste Merijn voorzichtig. “Ook niet stiekem naar Wout met z’n gladde huidje en mooie ogen?”

“Nee zeg,” grinnikte Phillipa. “Hij is nog geen drie turven hoog, is je dat nog niet opgevallen?”

“Hij is inderdaad wel erg klein, maar Willem is niet veel groter. En om eerlijk te zijn, lengte is toch niet alles?”

Phillipa grijnsde en liet zich achterover vallen op het bed. “Ah, het is hier tenminste rustig, ik denk niet dat ik nog terug ga.”

Merijn bladerde weer door het tijdschrift en vermoedde dat Phillipa in slaap was gevallen. Ze schrok toen Phillipa ineens weer begon te praten.

“Weet je wat het is, volgens mij zijn alle leuke jongens bezet, homo, of hominist.”

“Wàt? Wat is een hominist?”

Phillipa ging weer rechtop zitten. “Een hominist is het tegenovergestelde van een feminist, de mannelijke variant als het ware. Het is een man die een hekel heeft aan vrouwen en vindt dat er te weinig aandacht is voor alle mannelijke dingen.”

“Maar zijn hoministen dan niet gewoon de vrouwenhaters waar feministen altijd tegen streden?”

Phillipa liet zich weer achterover vallen. “Ja, daar heb je een punt. Ik moet m’n theorie nog iets verder uitwerken...”

Een hominist, Olivier kon er zo eentje zijn met zijn belachelijke gevoel voor humor. Merijn zuchtte en leunde met haar hoofd tegen de muur. Dan had ze nog liever dat hij homo of bezet was dan dat hij hoministische trekjes had.

********

Olivier rolde uit bed en kwam met een bons op de vloer terecht. Hij bleef even gedesoriënteerd liggen met zijn voorhoofd op de ruwe sisal vloerbedekking en hoorde het gekraak van een bed.

“Alles ok, Ollie?”

Olivier keek op en zag Willem bezorgd naar hem kijken.

“Hrurrh,” gromde hij ter antwoord en Willem sprong meteen uit bed om naast hem neer te knielen.

“Ben je op je hoofd gevallen? Zie je sterretjes? Heb je ergens pijn?”

Olivier ademde diep in en drukte zich op tot hij op z’n knieën kon gaan zitten. “Als jij je snavel niet houdt Jongeneel, dan zul jij ergens pijn voelen,” hij wierp Willem een boze blik toe en stond op. Hij voelde echter meteen spijt en draaide zich om, een verontschuldigende blik in zijn ogen. “Sorry, ik droomde alleen net zo leuk over die buurmeisjes van ons, en-” er kwamen meer flarden van de droom terug, “jij zat er ook in! Ho, we deden hele rare dingen...” voegde hij er bedenkelijk aan toe.

“Ja, teveel informatie!” riep Willem terwijl hij door zijn warrige haar woelde. “Maar je bent wel zielig hoor, dat je zo abrupt wakker werd.

“Uhu...” Olivier trok zijn joggingbroek een stuk op en sjokte de slaapkamer uit, de slaap uit zijn ogen wrijvend. Terwijl hij aan de droom dacht die hij had gehad liep hij op de automatische piloot naar de keuken. Daar schonk hij een kop koffie in en liet zich op een keukenstoel vallen. Hij zou de buurmeiden op zijn blote knieën danken voor het pak koffie dat ze hier achter hadden gelaten.

“Goeiemorgen.”

Olivier schrok toen hij Javier aan de andere kant van de keukentafel zag zitten.

“Goeiemorgen, ook al zo teleurgesteld dat de zon schijnt?” Olivier keek door het keukenraam en zag een grijze lucht. “Of dat de zon niet schijnt...”

Javier knikte en legde zijn kin in zijn hand terwijl hij z’n ogen neersloeg. Olivier sloot zich bij het ochtendritueel van Javier aan in de hoop dat hij weer in slaap zou vallen en verder zou dromen.

Hij schrok ineens op toen hij Wout en Willem ook naast zich zag zitten en er een zak brood en een blok kaas voor hem lag.

“Laten we eten!” zei Wout, en hij begon enthousiast brood te smeren. Javier dronk alleen maar koffie en Willem neuriede een liedje terwijl hij met z’n vingers tegen zijn melkbeker tikte.

Dit was wel een heel andere manier van wakker worden dan thuis, bedacht Olivier zich. Daar moest hij met z’n broers en zusjes vechten voor het warmste water, de heetste koffie en het lekkerste brood. Hier werd het brood zelfs voor hem gesmeerd, merkte Olivier toen Wout een boterham voor hem neerlegde.

“Hebben jullie ook zo goed geslapen?” vroeg Wout terwijl hij kaas schaafde.

“Ja, best wel,” zei Willem tussen twee happen brood. “En Ollie is zo lief als hij slaapt, ik heb echt uren naar je gekeken, schat.”

“Ha, dáár werd ik dus wakker van. Een beetje te abrupt naar mijn smaak...” reageerde Olivier.

Javier wreef door zijn gezicht. “Die bons die ik hoorde was jij dus? Viel je weer eens uit bed?”

Olivier knikte en nam een tweede boterham aan. “Jij ziet er trouwens ook lekker fris uit.”

“Ja, als jullie allebei zo goed hebben geslapen mag één van jullie vannacht bij Wout slapen.”

“Zware nacht gehad, mannen? Ik dacht al dat het geen goed idee was om jullie samen in een tweepersoonsbed te leggen!” Olivier grinnikte en Willem viel hem bij. Wout keek Javier verbaasd aan.

“Huh, wat is er gebeurd dan? Ik heb heel diep geslapen!”

“Ja precies,” mopperde Javier. “Maar in die diepe slaap rol jij wel het hele bed door, steel je mijn helft van de dekens en deponeer je regelmatig armen op lichaamsdelen waar ik liever geen elleboogjes wil hebben.”

Olivier schaterde het uit en Willem viel bijna van zijn stoel van het lachen.

Wout keek schaapachtig naar de tafel. “Sorry...”

Willem veegde een traan van zijn wang. “Jullie hebben echt lekker liggen rollebollen, of niet?”

“Vandaar dat Javier zo chagrijnig is en Wout zo opgewekt: ze zijn net een getrouwd stel,” snikte Olivier.

Wout lachte beschaafd mee maar Javier kon Oliviers opmerking niet waarderen. Hij pakte een korst brood en gooide die geïrriteerd naar Olivier toe.

Olivier voelde wel iets zijn wang raken en keek om zich om te kijken waar de korst was gebleven zodat hij op een van Javiers onderkinnen kon mikken wanneer hij hem terug gooide. Er lag echter niks op zijn t-shirt, joggingbroek of op de vloer naast hem. Hij keek verbaasd op en zag en hoorde hoe Willem begon te schaterlachen. Ook Javier lachte nu voorzichtig mee, en Wout hing voorovergebogen over de tafel terwijl hij met zijn handen op zijn bovenbenen sloeg.

“Wat, wat is er? Waar is het gebleven?”

“Het hangt in je baard!” gilde Willem, en Olivier ging snel staan.

“Heb ik een baard?” Olivier sprong opgetogen door de keuken en voelde aan zijn kin. Hij had inderdaad een behoorlijke hoeveelheid stoppels en rende naar de wc, waar een spiegel hing. Hij zette zijn handen op de rand van het wastafeltje en tuurde door zijn opgezette slaapogen in de spiegel.

“Eikels!” riep hij uit terwijl hij over zijn wangen en kin wreef. Hij had helemaal geen baard, de stoppels waren net lang genoeg om de korst brood vast te pinnen, maar vormden nog lang geen baard. Maar het was pas maandagochtend, hij had nog vijf dagen om zijn baard te laten groeien. Hij zou terug komen van deze vakantie als een volwaardige man, inclusief baard en wijsheid. En niemand hoefde te weten dat hij expres zijn scheerapparaat had vergeten.

Hij pulkte de korst los en keek ernaar. Olivier zuchtte van teleurstelling: het waren niet eens zijn stoppels geweest die de broodkorst op zijn plek hadden gehouden, het was de dikke laag boter die Wout erop had gesmeerd geweest.

Olivier veegde de boter van zijn wang met een lading toiletpapier en liep daarna terug naar de keuken. “Jullie wekken valse hoop. Ik dacht echt dat ik een goed begin voor m’n baard had.”

Willem, Javier en Wout grinnikten na terwijl Olivier weer ging zitten en nog een boterham smeerde. “Wie kwam er trouwens op het idee om zo vroeg te ontbijten?” vroeg hij om het gelach te overstemmen.

“Niemand, we zijn toevallig allemaal al om kwart voor negen wakker,” zei Javier met een schuin oog op Wout gericht.

“En wat gaan we vandaag eigenlijk doen?” vroeg Willem terwijl hij een papiertje en een pen uit zijn zak pakte en wat begon te krabbelen.

Olivier propte een vierde boterham naar binnen en zag dat Willem wat losse woorden op het papiertje schreef, waar hij vast een liedje mee wilde componeren. “Ik ga zo douchen, die boter van mijn wang wassen.”

“Ik ga zo weer slapen,” zuchtte Javier terwijl hij Wout beschuldigend aankeek.

“Ik hoef niet meer te slapen hoor, ik zet zo m’n Playstation weer aan.” Wout rekte zich uit en schoof zijn stoel naar achteren. “Ik heb wat beweging nodig voor ik helemaal vastroest.”

“Ik wil ook, ik wil ook!” riep Olivier enthousiast. “Ik ga meteen douchen, sluit jij alles aan?” Hij sprong overeind, rende de trap op en racete zijn slaapkamer in. Daar hoorde hij ergens een telefoon over gaan. Hij zocht naar de bron van het geluid en vond de rinkelende, flikkerende telefoon aan een oplader in de slaapkamer van Wout en Javier. Hij keek op het display, liet de telefoon weer op het bed vallen en rende de trap af.

“Wout, je agent aan de telefoon, snel!”

Wout kwam de keuken uit en nam de trap met drie treden tegelijk. Hij rende de slaapkamer in en knalde de deur achter zich dicht, Olivier, Willem en Javier daarmee buitensluitend.

Door de deur hoorde Olivier Wout heen en weer lopen en af en toe iets zeggen. Javier liep ijsberend over de overloop.

“Ik hoop dat ze iets goeds voor hem heeft. Hij heeft zichzelf nu wel bewezen met die commercials.”

De deur ging na een paar minuten weer over en Wout kwam lijkbleek naar buiten.

“Ik heb morgen een auditie, maar ik durf niet...”