MAN: Hoofdstuk 3 – Burengerucht

Door: Hestia ([email protected])

“Er was eens...” las Janna met luide stem voor. “Dit is een leuke column, die lees ik meestal als eerste.” Merijn keek van Janna naar het tijdschrift wat Janna in haar handen hield en fronste haar wenkbrauwen even.

“Scheur jij niet eerst alle plaatjes van lekkere mannen er uit?”

Janna wierp een felle blik over haar schouder naar Merijn en richtte haar aandacht weer op het magazine. “Wauw, er staat echt een mooie foto bij!”

Merijn wisselde een grijns uit met Jing-mei en ging verzitten. De achterbank van het autootje van Janna’s tante was niet geschikt voor drie meiden, en doordat Merijn nogal lange benen had zat ze praktisch met haar knieën tegen het plafond.

“Lees eens voor dan?” Phillipa leunde achterover nadat ze had geprobeerd om langs de hoofdsteun over Janna’s schouder mee te lezen.

Janna kuchte en ritselde met het tijdschrift in haar handen.

RISING STAR: Wout Elias

Je hebt hem misschien gezien in Finals, enkele televisiereclames en in een paar videoclips, maar deze winter moet je ook de drogisterijen in de gaten houden. Rising Star Wout Elias is het model voor de nieuwe geurlijn van Davidoff. Om het voor jullie wat makkelijker te maken staat één van de advertentie op de volgende pagina: cutie-alert!

“Laat eens zien!” Phillipa reikte langs Janna naar het tijdschrift maar Janna was haar voor.

“Afblijven!” Janna rolde snel het tijdschrift op en stopte het in een van de boodschappentassen die aan haar voeten stond.

“Ken jij die jongen?” vroeg Merijn aan Jing-mei, maar zij schudde haar hoofd ontkennend.

“Het zal wel weer een tijdelijke gril van Janna zijn, dat soort verliefdheden houdt nooit lang stand.”

“Hallo,” zei Janna terwijl ze zich omdraaide op haar stoel. “Ik zit er gewoon bij hoor!” Ze schudde haar blonde krullen uit haar gezicht en keek Merijn, Jing-mei en Phillipa één voor één aan. “Jullie hebben gewoon geen oog voor schoonheid. Die jongen is echt superknap.”

“Misschien zouden wij wel hetzelfde oordelen als je ons de foto liet zien!” zei Phillipa lachend. “Kom op met die foto.”

“Volgens mij wil ze hem gewoon voor zichzelf bewaren,” stelde Jing-mei voor, waarna Janna met gepaste tegenzin het tijdschrift uit de boodschappentas pakte en hem opensloeg op de betreffende pagina. Ze gaf het tijdschrift aan Jing-mei die in het midden van de achterbank zat en Merijn en Phillipa bogen zich naar haar toe.

“Wauw,” zei Merijn vol bewondering, en ze zag vanuit haar ooghoek Jing-mei’s mond open vallen. Ze keken in het gezicht van een jongen van een jaar of negentien, hij had zijn ogen dicht waardoor zijn donkere wimpers lange schaduwen wierpen over zijn gezicht. Doordat de foto zwart-wit was viel een helft van zijn gezicht bijna geheel weg in een schaduw, maar zijn rechte neus en strakke kaaklijn vielen daardoor wel extra op.

“Waarom gebruiken ze een close-up van een gezicht in een reclame voor eau de toilet?” Phillipa keek met gefronste wenkbrauwen naar de foto en Merijn nam de gelegenheid om een beetje kwijl uit haar mondhoek weg te vegen.

“Jij weet alles altijd zo goed te relativeren,” zei Janna hoofdschuddend. “Je durft gewoon niet toe te geven dat hij knap is!”

Phillipa tikte met een wijsvinger op de foto. “Van één foto kan je niet zeggen of iemand knap is.”

“Voorzichtig!” Janna trok met enige zorg het tijdschrift uit Jing-mei’s handen en rolde het weer op.

“Waarschijnlijk is het een ongelooflijke arrogante bal die de hele dag in de spiegel kijkt,” zei Phillipa zelfverzekerd.

“Whatever,” Janna draaide zich van haar weg en bladerde door het tijdschrift.

“Zijn we er al bijna?” vroeg Merijn aan Els om de vijandige sfeer die tussen Phillipa en Janna ontstond te doorbreken.

“Ja, nog een paar minuutjes,” antwoordde Els. “Ik zet jullie af en dan moet ik er al meteen vandoor. Die boodschappen hebben meer tijd gekost dan verwacht.”

Merijn glimlachte en besefte dat het in enige mate haar schuld was dat het lang had geduurd. De supermarkt was zo groot geweest dat Merijn de anderen uit het oog was verloren en uit pure verveling was ze een gesprek begonnen met een vakkenvuller. Pas toen ze een kwartier later via de omroepinstallatie was gevraagd om naar de kassa te komen, herinnerde ze zich dat ze niet alleen naar de supermarkt was gekomen. Ze was haastig bij de vakkenvuller weggelopen zonder aandacht te besteden aan zijn vraag of hij haar telefoonnummer mocht hebben.

Els draaide inmiddels de oprit naar de boerderij op en parkeerde naast de keukendeur. Merijn ontvouwde zich uit de auto, liep een rondje over het geasfalteerde parkeerplaatsje en leunde tegen een van de lindebomen die de afscheiding tussen twee erven aanduidde. Het was een goede klimboom; op precies de goeie hoogte zaten takken waar je je aan op kon trekken, maar doordat de bomen erg strak gesnoeid waren om een soort heg te creëren, gaf de boom niet veel mogelijkheid om een goede verstopplek te zijn.

Merijn liet haar hand langs de gladde bast glijden en draaide zich een kwartslag zodat ze met haar rug naar het huisje stond. Achter de rij leilindes bevond zich nog een groepje bomen, meer ongeorganiseerd en met veel struikgewas tussen de bomen. Merijn keek langs het bosje naar de horizon. De schemer zette in en er hing een lichte nevel over de weilanden. Ze rilde en ritste haar jack dicht tot aan haar kin. Het was hier zo rustig en uitgestrekt dat het bijna beklemmend op haar over kwam. Ze zou de komende dagen ergens in het midden van niets zitten waar ze niet weg kon als ze bang zou worden. Ze was volkomen overgeleverd aan haar vriendinnen, die nu lachend boodschappentassen naar binnen sjouwden, en het enige wat haar nog wat vrijheid gaf was een oude fiets die volgens Janna in de kelder van de boerderij moest staan.

In tegenstelling tot thuis, waar ze lekker kon doen waar ze zin in had, was ze deze week overgeleverd aan haar vriendinnen. Ze kon niet onder hen óf zichzelf uit; ze moest zich gewoon laten gaan en zich niet bang laten maken door haar eigen gedachten over wat de anderen van haar zouden vinden als ze een hele week met haar zouden doorbrengen. Ze zou gewoon lol maken met haar vriendinnen.

Merijn draaide zich om en pakte de laatste boodschappentas uit de kattenbak van de auto. Met de zware tas strompelde ze de keuken in waar Els net afscheid nam van haar nichtje.

“En je kan me altijd bellen als er iets is. Ik ben dan binnen vijftien minuten bij jullie.” Els gaf Janna een knuffel, en schudde de handen van Jing-mei, Phillipa en Merijn, waarna ze het keukentje uitliep en in haar rode Pandaatje stapte. Merijn en de anderen zwaaiden haar uit vanuit de deuropening en gingen daarna aan de keukentafel zitten.

“Ok, wat nu?” vroeg Jing-mei terwijl ze boodschappen op de tafel zette.

“Bedden opmaken en dan zal ik eens wat eten voor jullie maken,” zei Janna resoluut. Merijn keek op haar horloge en zag dat het al vijf uur was geweest. Ze stond op om Jing-mei te helpen met de boodschappen en zag toen dat Janna het tijdschrift weer tevoorschijn haalde.

“Ik heb zo lang gezocht naar een mooie foto van die Wout,” zei ze grijnzend, “ik koop volgende week wel weer een nieuw tijdschrift voor een schone foto, want deze gaat de hele week bewonderd worden.” Ze rommelde in een keukenla, haalde er een rolletje plakband en een schaar uit en plakte de foto op een keukenkastje.

“Zo, nu zal ik tenminste met veel plezier in de keuken staan.”

Merijn hielp Janna vervolgens met het inpakken van de keuken, terwijl ze Phillipa en Jing-mei op de bovenverdieping heen en weer hoorde lopen.

“Ik vind het wel een gaaf boerderijtje hoor,” zei Merijn terwijl ze melk en frisdrank in de koelkast zette.

Janna keek haar trots aan. “We hebben er dan ook hard aan gewerkt om het te moderniseren. Ik zat drie weken lang onder de verf tijdens het opknappen.” Janna vertelde vervolgens dat de boerderij zo ouderwets en ongeschikt als vakantiehuis was dat er veel aan verbouwd moest worden. “Heb je de badkamer al gezien? Die is echt super luxe! Soms vraag ik me wel eens af waarom wij niet hier gaan wonen in plaats van het te verhuren aan vakantiegangers...”

“Zou jij hier willen wonen?” vroeg Merijn vol ongeloof. “Er is hier niks! Alleen maar bomen en weilanden, en koeien!” riep ze uit terwijl ze uit het keukenraam keek en in de verte een koe zag staan.

“Jij denkt wel anders na deze week,” lachte Janna. Ze hield een grote pan onder de kraan en zette die vervolgens op het fornuis. “Ga jij je tas maar uitpakken, dan zal ik eten koken.”

Merijn deed haar schoenen uit en zette ze naast de achterdeur. Ze liep over de koude keukenvloer naar de woonkamer waar haar voeten wegzakten in het dikke zandkleurige tapijt. Er stonden twee comfortabele banken om een vierkante salontafel, en in een grote boekenkast die gevuld was met bouquetreeks-boekjes en tijdschriften, stond een televisie.

“Hey Janna, wie bewaakt dit huisje als er niemand in zit? Het lijkt me nogal inbraakgevoelig.” Merijn liep terug naar de keuken en bleef in de deuropening staan.

“Oh, er is wel een alarminstallatie, maar ik heb geen idee hoe die werkt. Er komen hier niet zoveel inbraken voor.”

Merijn voelde zich niet meer zo op haar gemak tussen de mooie spullen in het huisje. Er was geen werkende inbraakpreventie en ze zaten minstens een kwartier van andere mensen vandaan. Merijn was normaal gesproken niet zo snel bang voor criminaliteit, ze had niet voor niets zelfverdediging gehad op school, maar in een stad zou hulp veel sneller arriveren.

Plotseling hoorde ze gestommel op de trap, gevolgd door gegiechel van een blozende Jing-mei die de kamer binnen kwam.

“We hebben buren” riep ze enthousiast uit. Phillipa kwam naast haar staan, en Merijns oog viel op de verrekijker om haar nek.

“Zeker een ooievaarsnest ofzo?” zei ze, knikkend naar de verrekijker.

“Nope, raad nog eens?” zei Jing-mei, grijnzend.

“Jan, Jans en de kinderen?” Janna kwam de woonkamer inlopen met haar mouwen opgestroopt en een Rode Kater-schort voor.

Phillipa schudde met haar hoofd en omklemde de verrekijker met beide handen. “Nee, vier jongens! Een corpsbal, een muzikant, een alternatieveling en een pretty boy.”

“Wát?” Janna’s mond viel open en ze zette haar handen in haar zij. “Hebben jullie ze bestudeerd zonder ons erbij te halen?”

“Hier, kijk zelf maar,” Phillipa gaf de verrekijker aan Janna en ze verplaatsten zich naar een kleine slaapkamer naast de woonkamer, waar twee bedden en een bureautje stonden. “Hier hebben we denk ik het beste uitzicht,” zei Janna. Ze knielde voor het raam, lichtte het gordijn opzij en zette de verrekijker aan haar ogen. “Ik zie niet zoveel,” zei ze, fluisterend. “Oh, wacht, er gaat licht aan.” Merijn knielde naast haar neer en zag een blauwe stationwagon voor het buurhuis staan. Het licht bij de voordeur was net aangefloept en er liep een lange jongen naar buiten.

“Dat is de corpsbal, kijk naar zijn schoenen,” fluisterde Phillipa.

Merijn kneep haar ogen samen en bestudeerde de jongen nauwkeurig. Hij was behoorlijk fors van postuur en droeg een lichte broek en een blauwe bloes, die nonchalant open hing. Merijn richtte haar blik op zijn voeten en zag dat hij bruine instappers droeg. “Iew, dat zijn van die leren touwtjesschoenen; die draagt m’n vader ook!” riep ze uit.

“Sssh,” sisten Phillipa en Janna tegelijk, waarna Jing-mei begon te lachen.

“Waarom fluisteren we eigenlijk? Ze kunnen ons echt niet horen hoor!” giechelde ze.

De jongen had inmiddels de achterklep geopend en haalde er een zwarte reistas en een doos uit.

“Hij is wel gespierd zeg,” fluisterde Phillipa. “Kijk eens naar die biceps!”

Merijns blik was weer naar de voordeur getrokken, waar weer iemand was verschenen.

“Pretty boy!” riep Janna meteen uit. “Oeh, die wordt van mij hoor!”

Merijn keek naar Jing-mei en zij knikte bevestigend. “Zijn we ze nu aan het verdelen dan?” vroeg ze daarna.

“Ja, jij mag de muzikant,” zei Phillipa terwijl ze haar blik op het schouwspel hield.

“Pretty boy is echt knap,” zwijmelde Janna.

“Hij is wel een beetje klein,” reageerde Merijn. Ze zag hoe Pretty boy naast Corpsbal was gaan staan en schatte een verschil in lengte van meer dan 15 centimeter tussen die twee. Pretty boy was ook niet zo gespierd als Corpsbal, maar hij had zeker een mooi voorkomen. Zijn donkere haar was kort geknipt en was in een klein hanenkammetje gekneed. Toen hij zich een halve slag omdraaide, viel het licht van de buitenlamp op zijn knappe gezicht en zijn ogen fonkelden even. Merijn hoorde Janna naast zich zuchten en ze glimlachte even. Het voelde alsof ze met z’n vieren in de bioscoop zaten en naar een film keken waarin deze buurjongens de hoofdrol speelden.

Pretty boy stak een sigaret op en leunde tegen de muur van de boerderij, waarbij hij een been tegen de muur zette. Zijn spijkerbroek was op precies de goeie plekken versleten en met zijn corduroycolbertje en blauwe basketballgympen zag hij er uit als een model uit de Vogue of Cosmopolitan.

“Zullen we ons voor gaan stellen?” stelde Phillipa voor toen ze een tijdje naar de twee jongens hadden gekeken.

“Nee zeg, ben je gek!” zei Janna en ze liet de verrekijker zakken om Phillipa een boze blik toe te werpen.

“Waarom niet? Ik wil die muzikant wel eens zien,” zei Merijn terwijl ze opstond en over haar pijnlijke bovenbenen wreef. Ze moest eigenlijk wat rek- en strekoefeningen doen om er voor te zorgen dat ze geen spierpijn zou krijgen van de zware softbaltraining die ze ’s ochtends had gevolgd. “Zullen we gaan?”

“Nee, Merijn!” Janna pakte haar bij haar arm en trok haar weer naar het raam. “Daar is je muzikant al.”

Merijn ging voor het raam staan en zag dat er een jongen met een raar kapsel en een lange sjaal om naast Pretty boy was gaan staan.

“Dat is de alternatieve, dat kan je toch wel zien,” zei Phillipa terwijl ze op een van de bedden ging zitten. “De muzikant had een gitaar op z’n rug, deze heeft alleen een maf t-shirt aan.”

Merijn keek even naar de jongen, maar zag niks raars. “Wat staat erop dan?” vroeg Merijn terwijl ze op het voeteneind van het andere bed ging zitten.

Janna gaf de verrekijker aan haar en Merijn bekeek het t-shirt van de jongen. Op de voorkant leek een grote bruine vlek met horizontale kronkellijnen te zitten, en op de achterkant stond tekst.

“Authentic Tree Hugger” las ze voor. “Inderdaad maf...” Nu ze de verrekijker had kon ze de andere jongens ook wat beter bekijken; Corpsbal had netjes gekamd kort donkerbruin haar en een ietwat dik hoofd. Pretty boy had kuiltjes in zijn wangen als hij lachte en nu ze zijn gezicht van dichterbij zag kwam hij haar bekend voor. Waarschijnlijk had ze ooit al eens bij hem op school gezeten, bedacht ze zich. Alternatieveling had van de achterkant bruin haar, maar een lok bij zijn voorhoofd was lichtblond. Afgezien van zijn t-shirt en kapsel zag hij er eigenlijk niet zo apart uit, maar Merijn gokte dat Phillipa de labels op de jongens had geplakt, en Phil vond iets al snel afwijken van de norm.

“En daar is nummer vier ook,” kondigde Jing-mei aan. “Merijn, is het wat?”

Merijn richtte de verrekijker op de voordeur en zag een ronduit schattige jongen naar de anderen lopen. “Aww, hij is lief! Hij is vast geen rockmuzikant, daar ziet hij er veel te braaf voor uit,” zei ze beoordelend. De jongen was ongeveer even groot als Pretty boy, maar zijn haar was licht blond en zijn neus en kin waren spitser dan het strakke en symmetrische gezicht van Pretty boy. Muzikant droeg een spijkerbroek en een legergroene bloes. Hij ging tussen de anderen staan en stak zijn handen in zijn broekzakken terwijl hij druk begon te praten.

“Wat is dat voor geur?” vroeg Phillipa opeens. Merijn liet de verrekijker zakken en snifte even om te weten te komen waar Phillipa op doelde.

“Shit, m’n aardappels!” Janna sprong op en rende de slaapkamer uit.

Merijn bleef achter met Jing-mei en Phillipa. “Hebben jullie er geen bezwaar tegen als ik even gedag ga zeggen?” vroeg ze met een hoofdknikje naar de jongens die vijftig meter verderop stonden.

“Ik denk dat je beter je spullen uit kunt gaan pakken. We hebben de hele avond nog,” zei Jing-mei. “Laten we zo eerst maar eens gaan eten.”

Merijn legde zich bij de beslissing neer, maar keek nog even over haar schouder naar de vier buurjongens. Met vier van die vreemdelingen in de buurt zou ze zich misschien minder ongemakkelijk voelen tussen haar vriendinnen. Janna, Phillipa en Jing-mei kenden elkaar ten slotte al vijf jaar, en zij zou altijd de nieuweling blijven.

Met die gedachte liep ze naar boven om te kijken waar ze zou slapen. Ze zag licht branden in de grote slaapkamer en stapte naar binnen. De slaapkamer was eenvoudig ingericht met een tweepersoonsbed, een houten ladekast en twee houten nachtkastjes. Aan het voeteneind van het bed lagen twee matrassen op de grond. Met z’n vieren op één kamer slapen was wel gezellig, maar Merijn hoopte dat het haar niet uit haar slaap zou halen. Ze hechtte groot belang aan haar nachtrust en ter bevestiging daarvan gaapte ze meteen. Ze pakte een plastic zak met haar nieuwe rubberlaarzen en wat andere spullen en nam die mee naar beneden om zich te melden voor het avondeten.

********

“Is er nou leven in dat huisje?” vroeg Olivier. Hij sloeg zijn armen om zich heen omdat hij eigenlijk kou stond te kleumen in z’n t-shirt en keek verlangend naar het jasje van Wout.

“Volgens mij brandde er wel licht binnen,” reageerde Javier terwijl hij tassen uit de auto haalde. “Wie helpt me trouwens even? Dan parkeer ik de auto even op een andere plek, niet zo dicht langs de openbare weg.”

Olivier keek naar de ‘openbare weg’, een smalle landweg die pakweg 20 meter van hun boerderij lag. “Sgoejoh, ik help wel,” was zijn antwoord. Misschien zou hij het weer warm krijgen als hij tassen moest dragen.

“Wat gaan we eigenlijk eten?” vroeg Wout. Hij gooide zijn sigaret op het tuinpad en trapte hem uit. “Hebben we eigenlijk wel eten?”

Olivier keek van Wout naar Willem en Javier. “Ik euh... ik ging niet over het eten...” verontschuldigde hij zichzelf.

“Ik heb een tas eten mee, vanochtend nog gekocht. Ik dacht al dat we dat niet hadden geregeld.” Javier haalde een boodschappentas tevoorschijn en bracht die naar Willem.

Olivier bracht een paar tassen naar binnen en zette ze in de hal op de oude plavuizen. Hij was al eens eerder in de boerderij geweest toen Willem’s opa en oma er nog woonden, maar hij kon zich niet herinneren dat het er zo klein was. Het rook een beetje muf in de gang, en toen Wout langsliep om naar de wc te gaan snoof Olivier snel de geur van Wout’s sigaretten en eau de toilet op.

“Ollie, wij delen een kamer, ok?” riep Willem vanuit de keuken.

“Oké!” Olivier pakte de slaapzakken van hemzelf en Willem en beklom de trap naar boven. Uit het versleten tapijt kwamen kleine stofwolkjes omhoog en Olivier wriemelde zijn neus achter zijn sjaal om te voorkomen dat het stof in zijn neus drong. Hij duwde een willekeurige deur open en stond in een vierkante kamer met een klerenkast uit een doe-het-zelfwinkel en een tweepersoonsbed waar oude wollen dekens een gehaakte sprei over lagen. De vloerbedekking was bruin en op enkele plekken zo versleten dat de houten vloerplanken zichtbaar waren. Olivier gooide de slaapzakken op het bed en liep vervolgens naar het raam. Vroeger was Willem’s opa schapenboer geweest en had hij een heel weiland vol schapen. In de avondschemer kon Olivier de oude schapenkooi nog net zien, een laag houten gebouw die de laatste jaren voornamelijk als opslagplaats had gediend volgens Willem.

Er stonden nog wat koeien in de weilanden verderop, maar Olivier was als biologiestudent meer geïnteresseerd in de beestjes die door het huis slopen. Olivier ging op zijn knieën zitten en spreidde met zijn vingers de lusjes van de vloerbedekking uit elkaar, op zoek naar kleine spinnetjes of andere insecten. Hij verloor zichzelf zo in het moment dat hij enorm schrok toen hij een paar Converse-schoenen naast zijn rechterhand zag staan.

“We gaan eten,” zei Wout terwijl hij op het bed ging zitten. “Woei, lekker veerkrachtig” riep hij enthousiast en hij liet zich er nog een paar keer op vallen. “Heeft die andere kamer ook zo’n tweepersoonsbed?”

“Oh, dat weet ik eigenlijk niet. Ik had er nog niet eens echt bij stil gestaan dat het een tweepersoonsbed is... Wim en ik hebben allebei onze eigen slaapzak meegenomen, dus dan lig je praktisch in je eigen bed.”

Olivier stond op en liep naar de andere slaapkamer, die gespiegeld was aan de eerste. “Jij en Javier mogen ook gezellig in één bed.” Olivier legde zijn arm om Wout’s schouder en klopte op zijn buik. “Doe je wel rustig jongen, anders word ik jaloers hoor.”

Ze liepen lachend naar beneden en troffen Javier en Willem aan de eettafel in de keuken. Olivier herkende de geur van friet en plofte op de stoel tegenover Willem. “Hoe komen we aan die friet?”

“Die heeft Javier gehaald toen jij boven bezig was. Wat deed je eigenlijk?”

Olivier weidde uit over alle spinnetjes die hij had zien lopen en werkte zich een weg door de lading friet die Javier had gehaald. Toen ze ook hun ijs op hadden gegeten en het onderwerp van gesprek van spinnen naar voetbal was veranderd stond Wout op en begon in keukenkastjes te zoeken.

“Hebben we ook koffie?”

Olivier besteedde geen aandacht aan Wout’s vraag en concentreerde zich op het uitleggen van de voordelen van een 4-4-2 opstelling aan Willem. Javier stond echter wel op en hielp Wout met het doorzoeken van de keukenkastjes.

“Shit, geen suiker gekocht...” vloekte Javier opeens. “Ollie, Willem, moeten jullie suiker in je koffie?”

Olivier knikte terwijl Willem zijn hoofd schudde.

“Ik drink geen koffie meer, ik werd er veel te hyper van...” legde Willem uit.

“Als er geen suiker is drink ik wel iets anders, tenzij... Wout, jij wil ’s avonds toch ook suiker?”

Wout knikte, en Olivier stond meteen op. “Ok, eindelijk een goeie reden om te kijken of er leuke meiden in die andere boerderij zitten. Hebben we nog meer nodig, behalve ‘some sugar’?”

Olivier pakte zijn sjaal van de grond, waar hij hem neer had gelegd toen hij in de mayonaise hing, en knoopte hem om als een stropdas. “Wacht maar niet op mij hoor,” riep hij over zijn schouder toen hij naar de voordeur liep. “En kom me vooral niet halen als ik over een halfuur nog niet terug ben.”

“Vuile egoïst!” hoorde hij nog net voor de voordeur achter hem in het slot viel. Olivier stak zijn handen in zijn broekzakken en rilde even van de kou. Half oktober was geen geschikte tijd van het jaar om in een t-shirt rond te lopen. Hij rende over het gras langs een rij bomen en sprong over een smalle greppel zodat hij op de oprit van de boerderij stond. Door een raam zag hij een hel verlichte woonkamer, waar vier meiden zich dansend door heen bewogen. Hij hoorde de bastonen van liedje en glimlachte gelukzalig. Hij zou zich een breuk dansen als het hem een pleziertje op kon leveren.

Olivier liep de oprit af en zocht naar de voordeur die hij aan de straatkant vond. Hij drukte op de bel en wachtte, maar het bleef donker achter het glas van de voordeur. Hij herkende inmiddels het liedje waar de meiden op ronddansten en hij drukte nogmaals op de bel, dit keer op de maat van de muziek en met veel kracht.

“Ik doe wel open!” hoorde hij iemand roepen, en meteen daarna ging het licht in de gang aan. Door het geribbelde glas zag hij een vaag silhouet van een lang, slank meisje en hij ging rechtop staan en hield zijn buik in. De deur ging een stukje open en Olivier hoorde het liedje nu op volle sterkte.

“I’m not that innocent,” zong het meisje terwijl ze de deur opentrok en Olivier verbaasd aan keek.

Olivier bekeek het meisje van top tot teen zonder verbaal te reageren op haar verschijning. Ze was ongeveer even lang als hij, had halflang bruin haar en felblauwe ogen, en ze had blosjes op haar wangen, waarschijnlijk door het uitbundige dansen. Ze liep op blote voeten en droeg een spijkerbroek waarvan ze de pijpen een stukje om had geslagen, en een zwart bloesje.

“Kan ik je helpen?” vroeg ze.

“Hoi, ik ben Olivier,” zei hij terwijl hij zijn hand uitstak. “Ik zit met m’n vrienden in het huisje hiernaast, maar we hebben geen suiker voor in de koffie. Zouden we wat van jullie mogen lenen?”

Het meisje schudde zijn hand en Olivier schrok van haar koude hand. Hij wilde haar handen al bijna vastpakken om ze op te warmen, tot hij zich herinnerde dat hij een volslagen vreemde voor haar was.

“Ik ben Merijn en wij hebben wel suiker. Heb je een kopje bij je?”

“Nee, helaas niet. Mag ik binnenkomen?” Olivier liet zijn charmantste glimlach zien en hoopte op het beste.

“Wacht even, ik kom zo terug.” Het meisje gooide de deur weer dicht en Olivier vouwde zijn armen om zich heen om zich warm te houden. Hij nam een stap naar achteren en zag de voordeur van Willems boerderij. Hij kon het niet maken om zonder suiker of spannend verhaal terug te komen, dan zou hij nooit meer serieus genomen worden.

Gelukkig ging de deur weer open en stonden er ineens vier meiden voor z’n neus, waarvan er twee nerveus giechelden.

“Kom maar binnen om bij ons koffie te komen drinken, en euh... wil je je vrienden er ook nog even bijhalen?” zei het meisje dat de deur voor hem had geopend.

“Ok, kom zo terug!” zei Olivier terwijl hij achteruit terug liep en bijna over een kei struikelde. Hij haastte zich terug naar Willems huis, bonsde op de voordeur en struikelde wederom, nu over de drempel.

“Doe je beste pak aan, we mogen naar binnen!” zei hij haastig terwijl hij de trap opstormde om zich even te verfrissen en een shirt met lange mouwen aan te doen. Hij stond binnen vijf minuten weer beneden, tussen zijn drie verwarde vrienden.

“Wat is er aan de hand?” vroeg Javier die in de deuropening naar de woonkamer stond.

“Ze hebben ons uitgenodigd voor de koffie,” antwoordde Olivier terwijl hij de voordeur weer opende. “En ik ben behoorlijk dorstig, dus ik neem hun uitnodiging graag aan.” Olivier stapte naar buiten en werd gevolgd door Willem.

“Ik ben wel benieuwd wie er in dat huisje zitten, ik ben er vroeger wel eens geweest toen het nog een volledige boerderij was.”

“Hoeveel meiden, zei je?” Javier was ook de gang ingelopen en keek Olivier geïnteresseerd aan.

“Vier, en ze dansen erg leuk.”

“Wout, wat zeg jij ervan?” vroeg Javier.

“Zolang ik er koffie krijg vind ik het wel goed,” reageerde hij terwijl hij z’n jasje recht trok en naar buiten liep, gevolgd door Javier.

Olivier rende bijna naar de voordeur van de andere boerderij en belde ongeduldig aan. De deur werd weer open gedaan door het meisje met het bruine haar en ze lachte hem zelfverzekerd toe.

“Je hebt wel een erg clichématige manier bedacht om bij de buurvrouwen uitgenodigd te worden hoor.”

Olivier lachte onschuldig en stapte naar binnen, met Wout, Willem en Javier vlak achter zich. Ze bleven even onwennig in de hal staan terwijl het meisje de deur dicht deed en zich daarna nog eens voorstelde. Toen ze bij Wout aankwam bleef ze even stilstaan.

“Jij komt me bekend voor,” zei na, nadenkend.

Olivier en Willem grinnikten en Wout lachte beleefd.

“Kom je uit Zwolle? Heb je op ‘t Thorbecke gezeten?”

“Ha, die hebben we nog nooit gehoord!” zei Olivier hard.

Merijn keek hem vragend aan. “Hoe bedoel je, dat is toch een hele normale vraag?”

“Nee, ik kom niet uit Zwolle,” zei Wout snel. “Let maar niet op hem.”

“Ok,” Merijn haalde haar schouders op en liep naar de woonkamer. Ze ging op een van de zandkleurige banken zitten terwijl de andere drie meiden juist op stonden.

“Hoi, ik ben Olivier, 18 jaar en vrijgezel,” zei hij ter introductie, waarna hij naar Willem wees die naast hem stond. “Deze kleine is ons uitschot uit het noorden: Wi-”

“Willem? De kleinzoon van meneer en mevrouw Bartelds? Ik ken jou!” riep het meisje met blonde krullen uit. “Wij speelden vroeger altijd met elkaar.”

“Janna, toch?” Olivier zag toe hoe Willem enthousiast de hand schudde van het meisje en meteen een gesprek over hun grootouders begonnen.

“En dit zijn Wout en Javier,” zei Olivier tegen de drie meiden die nog wel naar hem luisterden. “En wie zijn jullie?”

“Jing-mei” zei het Aziatisch ogende meisje. Ze was tevens Aziatisch klein, maar haar lengte kon ook tegenvallen omdat ze tussen Merijn en het andere meisje in stond, die beiden ongeveer even groot waren als Olivier zelf.

“En jij was Merijn,” zei Olivier tegen het meisje dat de deur open had gedaan, waarbij hij haar een knipoogje toewierp, “en jij?” vroeg hij aan het derde meisje, dat wild krullend donker haar had en glinsterende bruine ogen.

“Phillipa.” Olivier schudde haar hand en zag Javier en Wout zijn voorbeeld volgen. Willem zat al naast het blonde meisje aan de eetkamertafel en was in een geanimeerd gesprek verwikkeld.

“En waar is de koffie?” vroeg Olivier toen iedereen een beetje onwennig bleef staan.

Phillipa schuifelde tussen de bank en de salontafel langs en verdween naar de keuken, en Merijn liep naar de eettafel. Olivier plofte naast het Aziatische meisje op de bank en keek geïnteresseerd rond. De inrichting van dit huis was veel moderner dan Willems boerderij, en Olivier voelde zich er wel thuis. Hij glimlachte even naar Ho-chi-ming naast hem en zag hoe Merijn met eetkamerstoelen begon te slepen. Javier sprong meteen op en hielp haar, en Wout staarde naar zijn schoenen, een nietszeggend glimlachje om zijn lippen.

Phillipa kwam terug met een kan koffie en een glimmende theepot en zette ze op de salontafel. Daarna verdween ze weer en was het enige geluid afkomstig van Willem die gierend van het lachen naar het blonde meisje luisterde.

“Hoe heet zij eigenlijk?” vroeg Olivier aan het Chinese meisje.

“Janna, en hoe heet hij nou?” reageerde ze.

“Willem. En wat was jouw naam ook alweer?” Olivier schaamde zich enigszins voor zijn vraag, dit zorgde niet echt voor een goede reputatie.

“Jing-mei.”

“Weet je wat het betekent? Ik neem aan dat het Chinees of zoiets is.”

“Ja,” antwoordde ze. “Jing betekent schittering of kristal en Mei betekent pruim.”

Olivier knikte geïnteresseerd. “En wat is het verhaal erachter? Of vonden je ouders het gewoon mooi klinken?”

“Het romantische verhaal erachter is dat ik te vondeling ben gelegd in een pruimenboomgaard, en dat er een pruim naast mij lag die bedekt was in ochtenddauw. Ik weet niet of het gewoon een verzinsel is om het feit dat ik te vondeling ben gelegd te verzachten, maar ik vind het wel een lief verhaal.”

Olivier bleef even stil en merkte toen op dat de gesprekken om hen heen ook los waren gebarsten. Er stond een mok koffie op de tafel voor hem en hij lepelde er wat suiker in.

“Zit er ook een verhaal achter jouw naam?” vroeg Jing-mei.

“Haha, niet echt, ben ik bang,” lachte hij. “Misschien zijn mijn ouders geïnspireerd doordat ik er uitzag als een olifant en vier haren op mijn hoofd had, toen ik net geboren was. En m’n broer heeft twee dagen gedacht dat hij vier broertjes had, hij riep de hele tijd ‘waar zijn alle vier’.”

Met deze opmerking had hij definitief het ijs gebroken, want er verscheen een brede lach op het gezicht van Jing-mei. Ze begon te vertellen over andere Chinese namen en terwijl Olivier naar haar luisterde keek hij de kamer door. Wout, die op de andere bank zat, leek in een diepe discussie met Phillipa verwikkeld te zijn. Phillipa zat op de salontafel, haar lange rug voorovergebogen en ze maakte wilde arm- en hand bewegingen. Uit de manier waarop ze tegen Wout praatte kon Olivier opmerken dat ze niet wist wie Wout was.

Javier zat naast Wout op de bank en hij praatte met Merijn, die naast hem op een eetkamerstoel zat. Javier zag er teleurgesteld en verdrietig uit en Merijn klopte op zijn hand die op de armleuning van de bank lag. Olivier voelde even een steek van jaloezie toen hij dat gebaar zag. Javier bereikte vaak sneller lichamelijk contact doordat hij zich kwetsbaar op durfde te stellen. Daar moest Olivier maar eens een voorbeeld aan nemen.

Toen herinnerde hij zich dat Javier nog steeds van een vriendin voorzien was, en dat hij Merijn dus niet kon versieren. Olivier ging meteen rechtop zitten, zijn kansen bij Merijn waren nog niet verkeken. Om de een of andere manier sprak zij hem nog het meest aan van deze vier, maar hij kon de vinger niet helemaal op zijn zwakke plek voor haar leggen. Misschien was het de manier waarop ze de deur open had gedaan, luid zingend zonder te weten hoe de aanbeller zou reageren.

Merijn ging verzitten en schoof haar ene been onder zich en zette haar andere voet op de zitting van de stoel. Ze keek even op en staarde Olivier opeens aan. Hij kuchte beschaamd en keek snel de andere kant op, recht in het peinzende gezicht van Jing-mei.

“Kon dat ook minder opvallend?” zei ze grijnzend. “Je mond hing bijna op de vloer, zo erg zat je naar haar te staren.”

Olivier voelde het bloed naar zijn wangen stijgen en staarde naar de vloer.

“Tja, Merijn schijnt dat effect te hebben...” verklaarde Jing-mei.

Olivier keek haar vragend aan. “Wat voor effect?”

“Het lijkt wel alsof alle jongens meteen weg van haar zijn, maar de meesten durven niets te proberen. Waarschijnlijk denken ze dat een meisje als Merijn vast al bezet is, vooral omdat ze niet zoveel over zichzelf vertelt en er dus best ergens een verloofde of echtgenoot kan zitten.”

“Is die er dan?” vroeg Olivier snel. “Wacht, zo oud kan ze nu ook weer niet zijn...”

“Merijn is net zestien, vorig weekend heeft ze haar verjaardag gevierd,” legde Jing-mei uit. “En nee, ik geloof niet dat ze getrouwd is,” lachte ze. “Maar ik weet eigenlijk ook maar heel weinig over wat ze allemaal uitgespookt heeft voor ze in Nijmegen ging wonen.”

Merijn zou een leuke uitdaging zijn, bedacht Olivier. Misschien kon hij het wilde dier temmen, zoals hij ook een sabelsprinkhaan uit zijn hand had leren eten. “Ken je haar al lang?” vroeg hij aan Jing-mei. “Ik bedoel, heb je het al vaak zien gebeuren? Dat ze- je weet wel? Jongens wegjaagt?”

Jing-mei fronste even, maar er verscheen geen diepe rimpel in haar voorhoofd. Het fronsen bleek alleen uit de verandering van de stand van haar ogen. Die stonden nu nog schuiner dan eerst. “Ik ken haar pas een jaar, of eigenlijk nog niet eens een jaar, maar ik denk dat ze dit jaar toch al drie jongens het hoofd op hol heeft gebracht zonder dat ze ook maar een keer met ze uit is geweest. Gisteravond trouwens ook nog. Al moet nog blijken of die jongen nu zo bang voor haar is dat hij nog harder wegrent als ze eraan komt.”

Olivier slikte moeizaam en keek vanuit zijn ooghoek nog eens naar Merijn. Ze zag er helemaal niet angstaanjagend uit zoals ze daar naast Javier zat en zachtjes tegen hem praatte. Olivier voelde weer een steek van jaloezie door zijn ingewanden gaan en besloot Javier later nog maar eens op zijn vriendin te wijzen.

“Wil je nog koffie?” werd hem plotseling gevraagd. Hij keek in het ronde gezicht van het blonde meisje en hij glimlachte ter bevestiging. Jing-mei was inmiddels een gesprek met Willem begonnen, die met eetkamerstoel naar de woonkamer was verhuisd.

Janna had inmiddels Phillipa ook ingeschonken en richtte zich op Wout. Terwijl ze hem aankeek zag Olivier haar wangen langzaam rood worden.

“W-wout, toch?” stamelde ze. “Ook nog kloffie? Ik bedoel koffie?”

Wout glimlachte bescheiden en hield zijn kopje omhoog. Olivier waardeerde de manier waarop Wout met zijn fans omging, deze Janna was duidelijk wel bekend met Wout.

Janna schonk Wout snel in en sloeg vervolgens Javier en Merijn over bij het koffie inschenken. “Merijn, kan ik je even spreken in de keuken?” zei ze haastig terwijl ze naar de keuken liep.

Merijn stond met een verbaasde uitdrukking op haar gezicht op en verontschuldigde zich tegenover Javier door haar schouders op te halen. Ze liep achter Janna aan de keuken in en het werd even stil.

“Je bent ontdekt Wout, zoek je zonnebril en incognitohoed maar op,” zei Willem droog.

Olivier zag hoe Phillipa en Jing-mei een onderlinge blik uitwisselden en Wout daarna eens goed bekeken.

“Wacht eens, ben jij Wout Elias? Die acteur?” zei Jing-mei toen, en haar mond viel open van verbazing. “Ik herkende je niet, omdat je je ogen niet dicht hebt.”

Olivier keek Willem even aan en ze barstten in simultaan gelach uit. “Die hebben we ook nog nooit gehoord!”

“Elias... Ben je familie van Ton Elias? Die-” begon Phillipa.

“Die ex-verslaggever van Den Haag Vandaag,” vulde Javier haar aan. “Wout?”

Wout schudde zijn hoofd en Willem begon weer harder te lachen. “En díe opmerking hadden we ook nog nooit gehoord. Goh, deze week kan ons kennelijk nog veel leren over het gedrag van meisjes.”

Olivier stond versteld van de opmerking van Phillipa en het feit dat Javier haar precies aan had gevuld. “Javier, ik denk dat jij eindelijk je match in de nutteloze feitenkennis hebt gevonden,” zei hij ten slotte.

Javier lachte beschaamd. “Zo veel feitjes weet ik nou ook weer niet hoor...”

Net voor Olivier hem een nutteloze vraag ging stellen waar hij een nutteloos antwoord op verwachtte, kwamen Janna en Merijn de keuken weer uit. Merijn gaapte en rekte zich uit, waardoor haar bloesje opkroop en Olivier een stuk van haar buik zag.

“Mensen, ik ga naar bed. Het was een lange dag vandaag,” zei ze geeuwend.

Olivier probeerde uit alle macht om niet mee te geeuwen, en hij keek ter afleiding op zijn horloge. Het was net halftien geweest en hij keek Merijn fronsend aan. “Ben je ziek?”

“Nee hoor, ik stond alleen vanochtend om negen uur op een softbalveld en het was gisteravond ook al laat,” ze pakte haar voet bij de enkel beet en deed een rekoefening. “Als ik de rest van de week mobiel wil zijn moet ik nu een beetje op tijd gaan slapen.”

“Zullen wij maar gaan dan?” stelde Javier voor.

“Nee, jullie mogen best blijven hoor!” zei ze, nogmaals gapend. “Slaap lekker allemaal.” Ze draaide zich om en liep de hal in. Olivier hoorde de trap kraken en staarde naar de deuropening waarin ze was verdwenen.

“Volgens mij heeft ze jou al te pakken, of niet?” fluisterde Jing-mei.

Olivier beet op zijn lip en vroeg zich af wat de reden voor deze interesse kon zijn. “Tja, ze doet me aan iemand denken... maar ik denk dat het een puur vriendschappelijke interesse is.” Terwijl hij dit zei zag hij Wout een rare armbeweging maken en bleef zijn aandacht op Wout rusten.

********

Merijn rilde en trok het dekbed strakker om zich heen. Ze was wel moe, haar lichaam deed er bijna pijn van, maar ze kon niet slapen. Ze lag nu al zeker een halfuur in bed en ze hoorde het lawaai beneden al bijna niet meer. Af en toe hoorde ze een kreet, maar ze kon niet raden wie die uitte.

Terwijl ze naar het plafond staarde dacht ze terug aan het intense gesprek met Javier. Ze had alleen maar gevraagd of hij een vriendin had, en plotseling zat hij als een zielig hoopje naast haar, te vertellen over zijn vriendin.

Wat Merijn eruit had opgemaakt was dat het eigenlijk een enorme trut was. Javier had nog geen twee maanden verkering gehad of zij was al vreemd gegaan, nota bene toen hij op vakantie was en beloofd had om niet naar andere meisjes te kijken. Maar Javier vergaf haar, omdat ze oprecht spijt toonde en hij haar echt heel leuk vond. Hij was nu echter op die beslissing teruggekomen, maar nu wilde zij hem niet meer laten gaan. Javier studeerde en woonde in Nijmegen sinds september, en zijn vriendin woonde in dezelfde flat, waardoor ze op de meest rare momenten bij hem binnen viel en hem begon te ondervragen over wat hij had gedaan, op dat moment deed en later die dag zou gaan doen. Merijn had gevraagd of hij zijn eigen leven nog wel in handen had, waarop hij diep had gezucht.

“Ik zou hartstikke graag wel eens iets mafs met hun willen doen,” had hij gezegd terwijl hij naar zijn vrienden knikte. “Maar zij staat me bijna niets toe. Het lijkt wel alsof zij de koningin is en ik de prins-gemaal. Zij heeft een hele belangrijke taak en ik sta er simpelweg ter decoratie bij...”

“Ik zou proberen om, hoe heet ze?”

“Christin,” zei hij zachtjes, en hij liet zijn hand met een bons op de armleuning vallen.

Merijn had hem ter geruststelling op zijn hand geklopt en dapper doorgepraat, ook al had ze helemaal geen verstand van relaties. “Christin toch nog een keer duidelijk te maken dat jij het niet langer pikt dat zij alles voor je beslist. Ze moet je loslaten; jij hebt ook recht om te doen wat je wilt zonder dat zij als een grote moederkloek in je nek staat te hijgen.”

Op dat moment was Merijn door Janna de keuken in gesleept, waar ze getuige was van het feit dat Janna de foto van de acteur van het keukenkastje haalde en hem snel in een la schoof.

“Wout, dat is Wout!” fluisterde Janna enthousiast.

Merijn had Janna niet meteen begrepen, ze was er nog steeds van overtuigd dat ze ooit bij Wout in de klas had gezeten. Daarom was ze ook terughoudend geweest om met hem te praten, hij zou nog steeds het beeld van de Merijn van twee jaar geleden voor zich hebben, en dat was ze niet meer.

“Dit is leuk! Hij zit gewoon in mijn woonkamer,” was Janna verder gegaan. Toen veranderde haar uitdrukking plotsklaps. “Hij zit in mijn woonkamer. Nu durf ik niet meer terug.”

“Jawel, je gaat gewoon terug naar binnen, schenkt de koffie en in praat gezellig met hem. Dat kan je wel, hup, lopen!” Merijn duwde Janna terug de kamer in, en toen Janna stil was gebleven had ze maar aangekondigd dat ze naar bed ging. Op die manier hoefde ze niet nog meer advies voor Javier te verzinnen, hoefde ze niet naar Janna’s gestuntel te kijken en plaatsvervangende schaamte te voelen en voelde ze boven alles niet de starende blik van die Olivier. Misschien had ze iets te brutaal gehandeld toen ze zingend op Britney Spears de deur had geopend, maar het zou ten slotte een te gekke week worden, dan kon ze maar beter gek beginnen...

********

“Ben je wakker?”

Merijn voelde iemand aan haar arm trekken en opende langzaam een oog. “Ik heb niet echt geslapen, geloof ik,” fluisterde ze hees. Ze kon zich niet herinneren dat ze gedachteloos gelegen had, en ze was regelmatig uit een halfslaap wakker geworden door gepraat, gestommel of geluiden die ze niet kende.

Jing-mei zat op haar knieën naast Merijns bed en glimlachte. “Dan weet ik wat je moet doen om weer een beetje fris te worden.”

”Ja, slapen!” bromde Janna. “Willen jullie stil zijn?”

“Kom op,” zei Jing-mei, en ze trok Merijn overeind.

“Mag ik nog even wat kleren aantrekken?” vroeg Merijn terwijl ze haar haar uit haar gezicht veegde.

“Je hebt toch een t-shirt en een pyjamabroek aan?” klonk Jing-mei’s stem vanaf de gang. “Dat is genoeg!”

Merijn stond op en volgde Jing-mei de trap af, de woonkamer door en de keukendeur uit. Ze kon nog net haar laarzen van de keukenvloer grijpen, en ze stapte er in. De laarzen waren koud en langzaam kroop de kilte door haar kuiten naar de rest van haar lichaam.

“Ik ga terug Jing-mei, het is veel te koud!” jammerde Merijn en ze draaide zich om.

“Onzin,” zei Jing-mei vastberaden. “Je wordt vanzelf wel warm.”

“Ja, maar jij hebt tenminste nog schoenen en sokken aan!” merkte Merijn op. Jing-mei had haar warme joggingpak en sportschoenen aan, en haar donkere zwarte haar had ze in een strakke staart gebonden.

“Kom nou maar,” Jing-mei trok Merijn mee het gras op. Haar laarzen sopten in het natte gras en ze rilde in de kille ochtendlucht. Er hing een nevel boven de weilanden waardoor ze niet verder dan een meter of twintig kon kijken. Merijn wreef in haar ogen en besefte toen dat ze haar lenzen niet in had. Ze sloot meteen haar ogen en luisterde naar Jing-mei’s stem die aangaf op welk ritme Merijn moest ademen. Ze ontspande langzaam en volgde de bewegingen die Mei rustig opsomde.

Nu ze weer naast Mei aan yoga deed wist ze dat de ochtendkou best mee kon vallen, ze had immers vorig jaar ook op blote voeten naast Jing-mei in de sneeuw gestaan. Dat was hun eerste ontmoeting geweest; Merijn had even uit het raam gekeken tijdens het schilderen van haar nieuwe zolderkamer en had een klein Chinees meisje in een wit karatepak in de sneeuw rare bewegingen zien maken. Met de kwast nog in haar hand was ze naar buiten gelopen en had over de schutting naar haar staan kijken, geïntrigeerd door de precisie van de bewegingen en het uithoudingsvermogen van het meisje. Merijn stond na twee minuten al te rillen in de kou, waardoor het meisje haar opmerkte en voorstelde dat ze mee zou doen. Merijn had eerst terughoudend gereageerd, maar toen ze er eenmaal stond, op blote voeten op verzoek van Jing-mei, voelde ze meteen de ontspannende werking. Merijn had Jing-mei daarna uitgenodigd voor een kop warme chocolademelk, waarna ze erachter kwamen dat Merijn bij Jing-mei op school en waarschijnlijk ook in haar klas zou komen. Sindsdien waren ze praktisch onafscheidelijk geweest, en Merijn was blij geweest dat ze nu weer een echte vriendin had na het kluizenaarsjaar in Leuven.

“Nog een keer de zonnegroet?” vroeg Jing-mei na een tijdje.

Merijn ging echter weer rechtop staan en opende voorzichtig een oog. Het was nog steeds even mistig, al brak er aan de horizon wel een waterig zonnetje door. Ze rekte zich uit en voelde zich verkwikt, terwijl ze zag hoe Jing-mei gracieus de zonnegroet uitvoerde.

“Hoi,” hoorde ze opeens en ze keek verschrikt op. Aan haar linkerkant was een ouderwets houten hek in de prikkeldraadafscheiding tussen de tuinen van de boerderijen. Olivier zat op het hek, in de schaduw van het bosje, zijn haar nog warriger dan de vorige dag en zijn kin ongeschoren.

“Goeiemorgen,” zei ze terwijl ze naar hem toe liep en haar been lenig op het hek legde om een stretchoefening te doen.

“Merijn, ik ga douchen hoor!” Merijn keek over haar schouder en zag dat Jing-mei alweer naar het huis liep, een grijns op haar gezicht.

“Ok!” Merijn draaide zich weer naar Olivier toe en trok haar wenkbrauwen op. “Waarom moet zij zo grijnzen?”

“Weet niet,” reageerde hij nonchalant. “Wil je ook zitten?” Hij schoof iets op en stak zijn hand uit om Merijn te helpen op het hek te klimmen. Merijn legde haar hand in de zijne en ging naast hem zitten. Ze rilde even, nu ze niet meer bewoog kreeg ze het meteen koud.

“Leuke laarzen,” zei Olivier met een knikje naar haar laarzen.

Merijn lachte en tilde haar been op. Ze was erg blij met haar mooie gele regenlaarzen, maar de binnenkant was nog het beste. Ze rolde de bovenkant om en toonde Olivier de gestreepte voering van de laarzen. “Gaaf he? Echte meidenlaarzen.” Ze zette haar voet weer op de dwarsbalk van het hek en sloeg haar armen om zich heen. Ze hoopte dat Mei niet te lang werk had, ze wilde snel warm douchen.

“Heb je het koud?”

Ze knikte en zag hoe Olivier zijn zwarte vest open ritste.

“Hier, doe deze maar even aan.” Hij drukte het warme vest in haar handen en Merijn vouwde het uit. Het was een glimmend zwart vest met biezen op de mouwen en er stonden letters op de voorkant. Ze trok het aan en ritste het dicht tot aan haar kin.

“Berlijn? Ben je daar geweest?” vroeg ze toen ze de tekst op het vest en het logootje met de Berlijnse beer herkende. Ze deed haar best om Olivier niet te veel aan te kijken, ze had nog steeds haar lenzen niet in en het verschil was zo groot dat Olivier het wel op moest merken.

“Nee, dit vest is gewoon in Nederland gekocht. Ben jij wel eens in Berlijn geweest?”

Merijn schudde ontkennend haar hoofd en keek naar Olivier die nu in een t-shirt naast haar zat. “Heb jij het nu niet koud?”

“Och, het gaat wel,” antwoordde hij schuchter, maar Merijn zag kippenvel op zijn armen ontwikkelen en de kleur uit zijn handen wegtrekken.

“Je krijgt je vest zo terug hoor. Ik wil alleen niet naar binnen omdat ik dan vast de anderen wakker maak als ik nutteloos rondloop.”

“Hee, had jij geen- ” zei hij met een frons op zijn voorhoofd, maar Merijn keek snel de andere kant op en op dat moment ging er gelukkig een raam open. Jing-mei’s hoofd verscheen in het kozijn. “Merijn, jij kan!”

“Dat was snel,” zei Olivier, en hij klonk teleurgesteld.

“Hier heb je in ieder geval je vest terug,” zei Merijn terwijl ze van het hek sprong en het vest terug gaf. “Doei!”