Verslag Leucate door Snowie

Dag 1: Nadat ik nog tot 3 uur heb gewerkt, waren mijn collega's mijn gebabbel over Leucate zo zat dat ze mij vriendelijk verzocht hebben of ik toch maar alsjeblieft snel op vakantie wilde gaan. Thuis heb ik nog even snel gedoucht om om half 4 de trein richting Venlo te nemen. Het grote avontuur kan beginnen. Eenmaal uit de Limbo-express hebben Taucha en Jurjen lekkere macaroni en een hoop sla om de ontberingen van de reis (we hebben het hier wel over de Limbo-express, gnagna) te doen vergeten en nog even snel wat vitamientjes op te doen voor de reis. Onze mannen moesten natuurlijk nog even hun communicatieve vaardigheden showen en hebben nog even het hun mobieltjes gepield en aan bakkies gesleuteld, maar rond een uur of 10 kon de reis toch echt beginnen. Ik was alleen 's morgens al om half 7 mijn bedje uit gekropen, dus heb het nog een uur volgehouden en ben toen ondanks alle goede voornemens na elke stop gelijk weer in slaap gevallen. 

Dag 2: Hoewel de meeste mensen wel een paar uurtjes slaap hebben meegepikt, heeft toch niemand het mij nagedaan uit te slapen tot 11 uur :D. Nou ja we zullen het er maar op houden dat ik de oren van mijn medepassagiers nog niet gelijk op hol wilde laten slaan.  Na nog een paar uurtjes uitzitten waren we er eindelijk: Leucate! De boys konden zichzelf nu niet meer in bedwang houden en stormden gelijk het water op, wij dames meenden dat er nog wel meer wind zou komen en hebben onze bikini's maar eens eerst geshowd. 

Dag 3: Ik vond het nu toch wel een keer tijd worden om weer eens op de plank te gaan staan. Jammergenoeg stond er niet al te veel wind, maar toch heb ik voor het eerst gegijpt en ben ik ook ten eersten male overstag gegaan... kratje bier, ik kom eraan! :D Gelukkig had ik al voor het surfen in Taucha een ware fysiotherapeute gevonden, zij legde namelijk snel en vakkundig een leuke tapeconstructie aan rond mijn enkel, iets wat ik later die middag op zijn zachtst gezegd niet erg vond, aangezien ik toen  tijdens een vrolijk huppeltje (kratje bier in zicht) ineens krak hoorde en er na een poosje achter kwam dat ik dus zo hard door mijn enkel gegaan dat de tape gescheurd was. Wel is mijn enkel nu gelijk voorgoed geëpileerd (als in: autch), maar ik wil er liever niet aan denken hoe en waar ik waarschijnlijk anders de rest van mijn vakantie gespendeerd had... Gelukkig plakt Duck-tape op bijna alles, zodat we het kunstwerk van een modieus zilverkleurig laagje konden voorzien en ik dag vier weer vrolijk huppelend in kon gaan. 
	
Dag 4: Voor vandaag is er flink wat wind voorspeld, eenmaal bij het water aangekomen krijg ik zelfs de vraag van onze Oppie of ik überhaubt wel ga optuigen. Met het id van we zullen zien heb ik toch maar mijn 5.1 opgetuigd, dus vervolgens stond ik daar te dobberen... 's Middags heb ik van Jurjen nog een cursus beachstarten gehad, erg grappig, zeker omdat er toen ik wilde opstappen ineens totaal geen wind meer stond...Vervolgens dus maar even lekker gedobberd, aangezien we toen nog geen kwallen gezien hadden en dus ook niet wisten dat we er middenin lagen te poedelen. :S

Dag 5: Vandaag was er weer veel wind voorspeld, maar ik denk bij mezelf dat het net zoals gister nog wel mee zal vallen en bovendien krijg ik van Frank het aanbod eventueel bij harde wind zijn 3.7 te lenen, dus vol goede moed stap ik in de auto. Eenmaal uitgestapt krijg ik zo ongeveer een hartverzakking. Het ooit zo rustige meertje is inmiddels veranderd in een soortement van Noordzee en de windmolens aan de overkant zijn inmiddels al stilgezet. Enigszins zenuwachtig begin ik over mijn begrafenis te brainstormen, maar als Frank zelf zijn 3.7 gaat optuigen ben ik er uit: vandaag kan ik niet varen. Wat ik overigens wel kon is een soortement van vliegeren: met de jas van Jurjen omhoog springen en een stukje verder weer landen. Ik heb overigens nog flink zitten balen dat ik niet kon varen, zeker toen Taucha het wel probeerde en inderdaad zo ongeveer gelanceerd werd... Ik neem me dan ook bij deze voor beter te gaan varen zodat ik een volgende keer wel mee kan doen. 's Avonds samen met de held van de dag friet wezen halen in een Franse snack-toko, waar zowel de bij de eigenaar als de overige gasten de ogen zowat uit hun hoofd rolden toen ze ons 10 porties friet hoorden bestellen.. die vervolgens met eindeloos geduld in een huis-tuin-en-keuken-friteuse stuk voor stuk werden gebakken.

Dag 6: Na een rondje surfshop ben ik eindelijk een lycra (met neopreen) rijker en begin ik mij ernstig af te vragen hoeveel commissie Ronvo en Taucha bij de locale surfshops daar krijgen. Dan snel naar het water, aangezien het vandaag weer behoorlijk waait en ik hoe dan ook wil gaan varen na gister (ook omdat ik na alle kont-naar-achter-en-dobberen-met-Ten-Cate-pics wel eens een fatsoenlijke pic van mezelf op de plank wil). Hoewel het vanmorgen eerst zo ongeveer windstil leek, blijkt er toch een lekker briesje te staan, ik begin zelfs te twijfelen of ik mijn 5.1 wel ga houden. Gelukkig biedt Frank uitkomst en mag ik een (enigszins onverwoestbare) 4.5 lenen. Ik moet zeggen dat het ineens wel errug lekker gaat (het kan natuurlijk ook aan mijn bitje liggen :P). Het beachstarten met Jurjen heeft blijkbaar toch zijn vruchtjes afgeworpen aangezien het ineens goed gaat, en ik raak gelijk mijn eerste rakje al in planee. Je zou bijna denken dat ik ooit nog echt ga leren surfen. Jammer dat ik even een korte adempauze moet inlassen, maar een half uurtje later kan ik mooi weer los. Ook deze rakjes weer erg lekker gevaren, paar mooie crashes er ook tussen gehad, jammer genoeg zijn deze niet vastgelegd, ik had namelijk af en toe het gevoel niet meer ver verwijderd te zitten van het NK schoonspringen. Ook werkt mijn schouder niet elke keer even lekker mee, draai m twee keer uit de kom en hoewel het niet echt pijn doet neem ik mij voor toch maar eens aan de trapeze te gaan. 's Avonds voor de spiegel kom ik er achter dat de grijns gewoon in mijn gezicht gebrand is. 

Dag 7: Na twee dagen van hard waaien heeft de wind ons dan nu toch in de steek gelaten. Bij aankomst op de spot tuig ik maar meteen mijn 6.6 op, die ga ik nodig hebben vandaag. Overigens gelijk een optuigtip: laat je vinger niet tussen mast en camber zitten... En dan trek ik mijn trapeze maar eens aan. Nou ja het is eigenlijk een erg grote oude zittrapeze van Ronvo, maar het is natuurlijk een poging waard. Na een paar rakjes varen en maar liefst 1x inhaken heb ik het gevoel balletdanseres te zijn (lees: ik sta zodra de wind het even toelaat op mijn tenen om pogingen te doen ingehaakt te raken) en ga ik maar eens naar de kant om raad te vragen. Daar word ik in Ronvo's nieuwere heuptrapeze gehesen, zodat ik weer met frisse moed kan beginnen. En ja hoor, dit gaat een stuk makkelijker, af en toe moet ik zelfs door mijn knieën om in te haken :S en ik heb het gevoel dat ik zo ongeveer uit mijn neus sta te eten (ok er was ook weinig wind) Ook voorover en achterover vallen gaat na een poosje relaxed, ik hou er zelfs een gat in mijn knietje aan over. Helaas valt dan de wind weg, maar niet voor een gat gevangen besluit ik te gaan golfsurfen. Na een poosje worden echter onze smeekbeden om wind opgemerkt en is de wind weer terug, zij het 180 graden gedraaid. Ook nu gaat het varen nog vrij lekker, maar jammergenoeg krijg ik na een tijdje last van een vrij hevige astma-aanval en moet Frank mij terug halen. Toch een aardige ego-crash, maar goed we zijn wel weer veilig aan wal gekomen. 

Dag 8: Nadat we Oppie en Remmie hebben uitgezwaaid, besluiten we vol goede moed onze laatste dag maar aan het spotspotten te besteden, we hebben onder andere gehoord van een mooie aan zee en besluiten daar ons geluk te beproeven. Helaas zijn de windgoden ons dit keer niet gunstig gezind en ook onze windlimbo mag niet baten. Jurjen doet nog wel een poging vooruit te komen in een strandzeiler, maar geen van allen nemen we überhaupt de moeite onze eigen zeiltjes op te tuigen. In plaats daarvan maken we nog een kleine tour over het eiland, waaruit onder andere naar voren komt dat ze aan de andere kant van Nederland ook de andere kant van de rotonde nemen, en dan wordt het toch echt tijd onze spulletjes te gaan inpakken. 

Dag 9: Aangezien de baas van het park persoonlijk de huisjes komt inspecteren, staan we omstreeks half 10 allemaal strak in de houding. Kastjes gaan open, vingers worden over planken gehaald en dan... zijn we geslaagd voor de schoonmaaktest. Aangezien de weergoden vannacht enige traantjes hebben weggepinkt, getuigende de modderpoel voor de deur, besluiten we het afscheid niet moeilijker dan noodzakelijk te maken en gaan we maar direct. Onderweg wordt ik met mijn 160 kilo nog in een andere auto overgegooid aangezien Jeroen's olie het ook even allemaal niet meer aankon, op zich wel jammer want als ik een mixer en een springvorm had gehad had ik daarbinnen een appeltaart kunnen bakken. Toch zijn we dit keer sneller dan op de heenweg, de reis verloopt vrij vlotjes en we zijn zelfs vóór middernacht nog in Maastricht. Daar nemen we afscheid van Koffie, Ronvo en Naomi, waarna we verder gaan naar Venlo. Van daaruit zal Frank mij verder naar huis brengen. Op het laatste stuk worden we er nog wel even weer aan herinnerd hoe het gemiddelde Nederlandse weer er ook al weer uit zag, maar gelukkig blijkt de afstand toch nog wel mee te vallen (wat natuurlijk ook kan komen doordat nu zelfs luciferstokjes mijn ogen niet meer open kunnen houden) en komen we om 4 uur 's nachts aan in Oldenzaal.