zwarteschaduw

De Dood: Tijd om met elkaar te spreken. Om het zwijgen te doorbreken. Je kent me, ja je kent me. Ik zou jou als kleine jongen: Rudolf, wees ervan doordrongen, dat ik steeds in de buurt ben.
Rudolf: Vriend, ik heb je nooit vergeten. Altijd zal ik om je roepen, als de angsten aan mij vreten.
De Dood: Ik kom als jij dat wilt.
De Dood en Rudolf: Er valt een zwarte schaduw en geen mens die daar voor open staat. Men volgt de rattenvanger, die zacht fluitend naar de afgrond gaat.
Er valt een zwarte schaduw. Het is vijf voor twaalf. Het uur der waarheid slaat.
Rudolf: Zal de wereld exploderen? Kon ik maar het onheil keren. Maar ik mag niet reageren. Mijn handen zijn gebonden.
De Dood: Wetend dat we aan de rand staan van de gapende raffijnen.
En dan machtloos aan de kant staan!
Rudolf: Die aanblik maakt me ziek!
De Dood en Rudolf:Er valt een zwarte schaduw. En de liedren klinken koud en schril. De duivelszang wordt luider. Maar men hoort slecht wat men horen wil. Er valt een zwarte schaduw. Het is vijf voor twaalf.
Waarom wordt het nu stil?
De Dood: Wat weerhoud je nog? Dit is het ogenblik! Grijp naar de macht! Dit is je roeping!
Rudolf: Roeping?
De Dood en Rudolf: Er valt een zwarte schauw. Nu we langzaam naar de afgrond gaan. De duivelszang wordt luider. Wie kan de wrede Satan aan?
Er valt een zwarte schaduw.
Keizer Rudolf zal de ondergang weerstaan.