| Onze Keizerin moet stralen |
| Sophie: Waar is de Keizerin? Esterhazy: Ze slaapt nog hoogheid Sophie: Dan wordt het de hoogste tijd om haar te wekken. De Keizerin is nog zeer jong, een veulen dat men nooit bedwong. Zij neemt het leven veel te licht, ik zie het als mijn plicht, haar te drillen. Het meisje is ronduit boers, Hofdames: Zo is ' t Sophie: Zoals ze praat en doet platvloers Hofdames: Beslist Sophie: Ze is brutaal en agressief, lijkt op zich zelf verliefd, heeft geen plichtsbesef. Sophie en hofdames: Onze Keizerin moet stralen en zich tot haar taak verrichten, kroon en dynastie bepalen al haar plichten. Esterhazy: Inderdaad Elisabeth: Wat is er aan de hand? Sophie: Men slaapt hier niet zo lang mijn kind Elisabeth: Maar waarom? Sophie: Omdat ik luiheid walgelijk vind Elisabeth: Maar ik was zo moe Sophie: Wanneer het vijf uur 's morgens is, gaat men hier ferm en fris, uit de veren. Elisabeth: Weet u, Franz-Joseph had mij gezegd. Ik mocht vanmorgen wat rusten. Sophie: Rusten? Waarvan? Ik sprak net mijn zoon, wat hoor ik deed jij vannacht je plicht niet. Elisabeth: Dit gaat te ver Sophie: Dat zei ik hem ook Elisabeth: Hij zou mij toch nooit aan u verklikken Sophie: Voor mij houdt mijn zoon nooit iets geheim Elisabeth: Dat is niet waar Sophie: Vraag het hem zelf maar Elisabeth: Dat zal ik Sophie: Hij komt hier naar toe! En toon mij nu eens je gebit Esterhazy: En wel terstond Elisabeth: Mijn tanden? Esterhazy: Opent u de mond Sophie: Ja zijn ze wel wit, ze zijn te geel naar mijn idee Elisabeth: Ben ik een paard? Sophie: Oh nee maar wel een voorbeeld Elisabeth: U heeft kritiek op al wat ik doe, wat ik ook wil is verboden. Sophie: Tot Keizerin wordt jij nu gedrild, wij moeten eerst nog je wilskracht tonen. Elisabeth: Ik denk dat u jaloers op me bent. Sophie: Jaloers op jou? Dat is toch lachwekkend. Elisabeth: Ik wil niet Sophie: Wees nu eerst maar eens braaf en gedwee. Elisabeth: Ik ga nu Sophie: Nee Elisabeth: Help me Franz-Joseph, kijk hoe je moeder me kwelt Sophie: Geef haar maar aan mij zoon Elisabeth: Ze kwelt me Sophie: ..... Elisabeth: Ze is gemeen Sophie: ..... Elisabeth: Help me! Laat me niet alleen! Franz-Joseph: Ik moet mijn volkeren leiden, mij aan mijn opdracht wijden. Ik heb echt geen tijd voor huiselijke strijd. Vergeet je trots, sta mij terzijde. Het is veel beter voor ons beiden, als jij de richtlijn van mijn moeder volgt. Sophie: Wees streng, wees sterk, wees hard Elisabeth: Dus je laat me in de steek |