| Niets, niets echt niet |
| Elisabeth: Wat zou ik jou graag willen zijn. In een dwangbuis niet in een corset. Zij snoeren slechts jouw lichaam vast. Mij wordt de ziel gebonden. Ik leverde strijd. Ik heb alles gedurfd. En wat heb ik bereikt? NIets, niets, echt niets! En het enige antwoord lijkt de waanzin. En de enige redding, is de val. Hoe lokt mij de afgrond. 't Liefste liet ik mij nu vallen. Waarom huiver ik voor de sprong? Was ik maar niet voorbestemd Elisabeth te zijn. Dan was ik als Titania die enkel glimlacht als men zegt: Ze is geschift. Ik dans op het koord en de angst maakt me ziek. Want kijk ik omlaag dan zie ik Niets, niets echt niets. Ik ga tastend verder met zoekende tred en wordt al maar banger voor het niets, niets echt niets! Waanzin, zou mij waarschijnlijk pas bevrijden. Maar voor waanzin mis ik de moed. Ik laat me niet kennen en hou me maar groot. Alsof mijn leven meer dan leugens en pijn in zich droeg. Als was "niets, niets, echt niets" Genoeg. |