| Kijk me aan |
| Lucheni: Ciau, ciau, altezza. De aartshertogin sterft. Wat blijft haar anders over nu haar zoon niet meer naar haar wil luisteren en alles doet om zich met Elisabeth te verzoenen. Hij overlaadt haar met geschenken. Een jacht, een stoeterij, een kasteel. Maar de Keizerin is niet tevreden. Nee wat zij werkelijk wil als cadeautje, is een gekkenhuis. Directeur gekkenhuis: Majesteit, wat een eer dat u onze inrichting komt bezoeken. Elisabeth: Ik wil de patienten zien. Fraulein Windisch: Schande, het is ongepast, wat matigt zij zich aan. Dat is toch niet de Keizerin? Elisabeth, ben ik! Elisabeth: Laat haar los, ik wil met haar spreken. Kijk me aan! Fraulein Windisch: Kijk me aan! Elisabeth: Herken je niet Fraulein Windisch: Herken je niet Elisabeth: Jouw Keizerin Elisabeth Fraulein Windisch: Jouw Keizerin Elisabeth Elisabeth: Buig voor me! Fraulein Windisch: Leugenaarster, druktemaaktster. Hou je mond, hou je mond. En nu knielen jij! Breng haar naar het gekkenhuis, daar hoort ze thuis. Ik beveel het je |