elisabethdoeopenliefste

Franz Joseph: Elisabeth, doe open liefste.
Deze nacht kom ik bij jou.
Laat mij toch binnen.
Politiek, haat en nijd alle dagen.
Honger en rampspoed in heel het rijk.
Deze last kan ik niet langer dragen.
't is zo zwaar dat ik bijna bezwijk.
Overal problemen, die geen einde nemen..
Laat me bij je slapen.
Ik ben een schip dat ik jouw haven
van jou geborgenheid verwacht.
Meer vraag ik niet voor deze nacht.
Ik mis je zo. Ik kan niet leven
als ik door jou niet wordt gered.
Elisabeth.
Elisabeth: Waarom ga je niet weer naar je moeder?
Daar heb je toch steeds voor gekozen?
Franz-Joseph: Liefste!
Elisabeth: Ik wil niet
Franz-Joseph: Wat heb ik gedaan?
Elisabeth: Jij laat toe
Dat Rudolf, gestraft wordt.
Franz-Joseph: Rudolf, gestraft?
Elisabeth: Ik heb alles gehoord. Dat je moeder hem kwelt, zonder mededogen.
Franz-Joseph: Zo wordt hij door tot keizer gedrild.
Hij is nog te week.
Elisabeth: Ze maakt hem kapot, ik kan haar gedrag niet langer toestaan.
Dus kies nu voor haar of voor mij!
Ik heb een ultimatum voor je opgestelt.
Als je me niet verliezen wilt, volg het dan op.
Ik wil over de opvoeding van mijn kinderen beslissen.
En van nu af aan bepaal ik zelf wat ik doe en laat. Lees wat ik gescheven heb en kies. Voor je moeder of mij!
En laat me nu alleen.
De Dood: Elisabeth, jij zult pas rusten,
als ik jou kus en jou omarm.
Ik zal je troosten.
Vlucht en jij zult vrij zijn
en alle wanhoop zal voorbij zijn.
Ik leid je weg uit deze tijd
naar een gedroomde werklijkheid.
Elisabeth,
Elisabeth
Ik hou van jou.....
Elisabeth: Nee ik wil nog leven.
Ik ben te jong om op te geven.
Ik volg mijn eigen levenslijn.
M'n wapen zal mijn schoonheid zijn.
Weg, ik wil je niet.
Ik hoef je niet.
Ga!!!!