| De sluier valt |
| De Dood: De sluier valt. Treed uit de schaduw. Ik heb zo naar jou verlangd! Laat mij niet wachten. Elisabeth: Maak de nacht tot morgen. Laat me bevreid zijn en geborgen. Wis alles uit was is geweest. Breng rust en vrede in mijn geest. De Dood: Laat ons liefde drinken. Elisabeth en de Dood: Ik wil met jou in as verzinken om als een phoenix op te staan. Laat ons in eeuwigheid vergaan. Elisabeth: Ik huilde, ik lachte maar wat me beschermen zou, was steeds die gedachte: Mijzelf blijf ik altijd trouw. Nooit wordt prijsgegeven. De Dood: Nooit wordt prijsgegeven. Elisabeth: Wat mij heeft gedreven De Dood: Wat jou heeft gedreven Elisabeth: Mijn leven is.. De Dood: ...leven is... Elisabeth en de Dood: ...van mij. |