| De Confrontatie Chris: Ze was nergens te vinden. Schat, wat scheelt eraan? Ellen: Kim was net hier. Ze heeft het moeten horen van mij. John: Oh mijn god, het is mijn schuld. Chris: We hadden niet moeten gaan. Ellen: Nee als iemand het mij moest vertellen, dan zij. Zij trok bij jou in, dat zei je wel maar... Chris, je verzweeg het voornaamste. Je hield van haar! Chris: 't was twee weken maar, Ellen op mijn woord. John: Voor haar duurt het voort. Ellen: Zwijg nou maar en praat niet alles goed. Ze leek onhandelbaar, een vrouw die afstand doet van haar kind. John: Zij ziet jouw zoon volledig als Amerikaan. Ellen: Snap je dan niet dat zij zich nog steeds ziet als je vrouw? Da's niet waar en ik wil dat ze het hoort uit jouw mond. Dat is toch ook de waarheid voor jou? Chris: God je twijfelt Ellen. Dat doet zeer! Een veteraan heeft vaak geen leven meer. Ik heb jou. Ellen: Redeneer wat je wilt maar ze schonk je een zoon. In je nachtmerries, riep je voortdurend om haar. Twee jaar lang iets verzwijgen dat is niet gewoon. Ik wil weten of jij nu haar kiest of mij. Chris: Wil je echt weten hoe het was? Ellen ik was een ander toen. Geen benul wie ik was, waarom ik er kwam. Om mijn gevoelens lag een dam. Zo hield ik het vol in Vietnam. Toen ik die gore oorlog vocht. Vond ik ineens waar ik naar zocht. Saigon in puin, maar zij was heel. Gevoel werd weer ineens reeel. Wat ik toen door haar ogen zag: Een land dat te creperen lag, dat platgebrand werd, leeg geroofd. Toen heb ik zo in haar geloofd. Ja ik wilde haar redden, beschermen Amerikaan ben je toch? Dan weet je waar je voor staat! Maar ik ging veel te ver zoals velen met mij, in een land vol geheimen die je niet begrijpt als soldaat. Vanuit de puinhoop bouw ik nou heel langzaam en onzeker weer iets nieuws met jou. Ellen: Ook hier komen wij doorheen Chris: Ik had het je moeten zeggen. Ellen: Wij zijn samen, wij zijn een. Chris: Ben ik je vertrouwen nog waard? Ellen: Mijn geluk Chris dat ben jij Chris: Mijn geluk hangt af van jou Ellen en Chris: Alleen |