back to homepage

12/02/08

Even kort: op 1 januari heb ik leren pokeren, en op 31 januari heb ik een pokervrije maand moeten afkondigen. Poker is een fascinerend en verslavend spel dat zeker het laatste nog niet gezien heeft van mijn portemonnee. Enkele trips naar Belgie bevestigden het voortbestaan van het vaderland en de dierbare familie en vrienden, en een bezoekje aan A en F in London was een ideale citytrip, met vriendschap, kultuur en drugs. Mijn Contemporary Art Paris site trekt een verbazingwekkende drie bezoekers per dag en staat al binnen de eerste twintig sites als je zoekt naar die termen in Google. Dus zal ik daar wat meer tijd aan besteden, bijvoorbeeld door Juan Munoz te bespreken, de vroegtijdig gestorven getalendeerde hedendaagse Spaanse beeldhouwer die een retrospectieve vulde van het Tate Modern.

11/11/07

Erythromycine is een macrolide antibioticum. "Gastrointestinal disturbances, such as diarrhea, nausea, abdominal pain, and vomiting, are fairly common, so erythromycin tends not to be prescribed as a first-line drug." Dat is buiten mijn dokter gerekend die mij de zwaarste dosis voorschreef, gedurende 15 dagen. Op de avond van de tweede dag krijg ik voldoende veel abdominal pains om voor 24 uur geen voedsel meer te kunnen slikken, en de slaap niet te kunnen vatten ware het niet voor een onredelijke hoeveelheid pijnstillers. Dus op de derde dag besluit ik mijn dokter op te bellen, die niet op haar werk is, waarop een andere dokter mij vriendelijk meedeelt dat ik zonder een identificatie van de bacterie niet kan geholpen worden. De uitleg van mijn dokter is "U heeft twee bacterien die moeten behandeld worden." In Frankrijk krijg je van al je onderzoeken een kopie mee, dus ik hing dra dubbel boven mijn bacteriologisch onderzoek alwaar ik welgeteld 1 bacterie opspoorde, en een lijst anti-biotica met verschillende annotaties. Achter Erythromycine stond "R" wat, na verder onderzoek blijkt te staan voor "Resistent". Met andere woorden, ik kreeg een gigantische dosis af te raden antibiotica voorgeschreven voor een bacterie die daartegen resistent is. Daar moest mijn vriend de dokter aan de andere kant van de lijn een verbaasd "Ce n'est pas vrai !" over lossen. Waarop hij mij aanraadde zonder voorschrift een welwillende apotheker te zoeken die mij een standaard en gemakkelijk te verorberen antibioticum (een beta-lactamine, amoxicilline) kon meegeven. Na nog een dag afkicken zie ik er enkel nog wat geel uit. Daar heb ik weinig last van, dank je wel. Ik begrijp nu beter waarom de apothekeres die mij mijn geneesmiddel verkocht twee keer controleerde, en vervolgens mompelde "C'est assez rare.". U bent gewaarschuwd.

Waterloo, nabij Toronto in Canada lag er even troosteloos bij als twee jaar voordien. Een winkelcentrum met enkele pubs en restaurants rond vormen het centrum van een uitgespreide gemeenschap van Canadezen en ingeweken academici. Het Perimeter Institute is een architecturaal juweel dat door de ge-isoleerde bezoekers gesmaakt wordt. De samenwerking met mijn Indische medewerker verliep vlot, maar de projecten liepen dood.

Naarmate de jaren vorderen worden mijn oefeningenzittingen gedetailleerder en geef ik meer leidraden mee voor de oplossingen. Geen wonder dat de studenten tevredener zijn. Het gemak waarmee de studiestof binnengelepeld wordt is sterk gecorreleerd met de populariteit van een cursus, ook op topniveau. De wijsheid die Plato verkondigde over de grotbewoners is nu dubbel geldig.

Het is een prettig gevoel dat ik eindelijk de tijd heb om de essentiele bredere fysica bij te leren die ik links moest laten liggen omwille van de specialisatie die gepaard gaat met het bemachtigen van een academische permanente positie. Haast wekelijks leer ik een elementair feit bij dat mij bijvoorbeeld in staat stelt van het belang van de komst van de Large Hadron Collider nog beter te apprecieren.

Mijn eerste officieuze student is afgestudeerd en werkt voor een hedge fund (Blue Crest) in London. Het is een vriendelijke kerel die af en toe nog eens binnenvalt om samen van Parijs de profiteren. Mijn eerste officiele student heeft samen met mij en een derde medewerker zijn eerste artikel op het internet gepubliceerd.

De biografie van Napoleon van Tulard is een uitzonderlijk leesbaar Frans non-fictie boek dat Napoleon volgt vanaan de Franse revolutie tot zijn definitieve ondergang. De fascinerende consolidatie en ondermijning van de theoretische verwezenlijkingen van de Franse revolutie, en de toevalligheid van het lot van een omhooggevallen keizer vormen uitstekende lectuur.

Wij krijgen regelmatig mensen over de vloer die uit Belgie komen overgewaaid -- gelukkig geraken vrienden en familie eraan gewoon dat wij een handige uitvalsbasis bezitten in de populairste bestemming op de planeet.

LDF heeft het trouwboek afgewerkt, en werkt aan duizendeneen pistes die haast allen veelbelovend zijn.

De Fiac, Mathieu Mercier, Pierre et Gilles, Steichen, de Russchische politieke kunst vanaf 1973 tot nu vormen aardige verstrooiingen. Vooral Mercier bleef bij als handige conceptuele kunstenaar die profiteerde van eenvoud, massaproductie en zijn originele herinterpratie van nog creatievere geesten van het begin van vorige eeuw.

12/08/07

Tegenwoordig ben ik lid van Facebook.

"Le disparu de Marbourg" is een licht boekje dat het trauma dat de Italiaanse auteur overhield aan zijn tweede wereldoorlog blootlegt aan de hand van zijn historische identificatie van een anecdote die vertelt wordt over een goede Duitser te paard die zich te ver in een gebied waagde dat door partisanen werd gecontroleerd.

Montargis is vergelijkbaar met Tienen -- op zondagmiddag is het belachelijk moeilijk om een degelijke lunch vast te krijgen. De trouw van mijn student daarentegen was een veel levendiger en vrolijker festijn met een voldoende aantal interessante gesprekspartners aan de uitgebreide Franse dis. Tours, alwaar FM aan de Ecole des Beaux Arts onderwijst, ligt aan de Loire, en heeft dus een kasteel, maar ook een kathedraal die makkelijk wedijvert met onze Vlaamse bouwsels. Het kleine middeleeuwse centrum omringt een plein dat volstaat met zeer oude huizen. Het verschil met Brugge of Gent lijkt enkel dat er niet de moeite is genomen om de rest van de stad na vernietiging te regenereren. Malachi Farrell in het CCC creeerde een overtuigend slagveld van "Sir, Yes Sir !" roepende vleugelbommen waarvan de hoeden in koor toeklapten. Met Fred was het aardig keuvelen, als altijd. Nice aan de Cote d' Azur is een uit het oog verloren schat van cultuur, zon-zee-strand, en uitstekend voedsel. Hopelijk blijft deze vakantiestemming nog even geheim, want wij hopen binnenkort terug te keren naar de oase van relaxerende stimuli (Matisse achterna).

05/07/07

"Sur la dune" van Christophe Oster is weer een eigentijds dun Frans boekje dat ik kan aanraden voor diegene die niet al te hard wil nadenken bij het trainen van zijn tweede of derde taal. Een man belandt haast per ongeluk bij een koppel dat niet meer samenwoont en ze gaan met z'n allen naar een begrafenis. De eerste helft van "Un aller simple" van Didier van Cauwelaert is een hilarische parodie op de uitwijziging van vreemdelingen, en de tweede helft van het kleinood is een jammerlijk teveel.

De Art nouveau op de Gran Via in Madrid is een rondere versie van art nouveau die je in Brussel in hogere kwaliteit en wijder verspreid aantreft. Het koninklijk paleis aan de westkant van Madrid kijkt uit over een vallei, en omarmt tegelijkertijd de basiliek die een koninklijke voortuin belet. De infrastructuur van Madrid staat op punt, maar het is niet duidelijk of er al efficient gebruik wordt gemaakt van de gemoderniseerde stad. De snaartheorieconferentie tijdens de laatste week van juni was weer een gelegenheid tot netwerken onder collega's. Dat is niet mijn favoriete activiteit, maar het is het tijdsverdrijf dat het best bij een conferentie past. Enfin, op uren naar Guernica of naar Memlings en van der Weydens kijken na. De Judd die het Reina Sofia museum rijk was mocht er ook best wezen -- drie kubussen, elk in drie gedeeld, met een ruimte tussen elke twee kubussen die precies een derde van een kubus groot was.

LDF heeft een uitstekende tentoonstelling opgezet, en heeft heel wat bekenden over de vloer gekregen. Ondertussen is ze ook afgestudeerd met de grootste onderscheiding, en tuft ze rond in Parijs met haar rij-instructeur die haar ondervraagt over standbeelden die ze voorbijrijden.

14/05/07

De vernissage van de fototentoonstelling van Liesbeth De Fosse vindt plaats op 26 mei 2007 om 18 uur, in de Croxhapox te Gent, in de Lucas Munichstraat 76/82, 9000 Gent.

13/04/07

We hebben eindelijk onze tweede kamer gevloerd, verder geplaasterd en geschilderd. Met de hulp van V hebben we de opslagplaats in Gent leeggemaakt, wat ons een ge-erfde livingkast en slaapkamerkast heeft opgeleverd. Onze kelder is verhuurd aan jonge Chinezen van enkele verdiepingen hoger. Dat is EEn manier om de belachelijk hoge vaste kosten wat te verlagen. Er liggen al wat plintjes los in de gang. Er zit duidelijk vooruitgang in het appartement, maar nu de belangrijkste zaken min of meer in orde zijn, verlopen de werken traag. We moeten nog parket leggen in een kleine opbergruimte, en de keuken is nog het grootste werk dat we voor de komende jaren voorzien. In ieder geval is onze logeerkamer al enkele keren getest en goed bevonden. En stilaan weten we ons te bevrijden van het vaste weekendwerken in het appartement, wat een aangename verademing is. Hopelijk vind ik wat meer tijd om aan mijn sites te besteden op die manier. Mijn biografie van Parijs is ondertussen volledig verorberd. Nu moet Leopolds spook eraan geloven.

We zijn tot in NYC geraakt voor een week vakantie bij MM en N. Een feestje op Park Avenue, een logeerplaats in de Upper West Side, en vele wandelingen in Central Park zijn de perks van onze kennis van de financiele wereld. Onze gastvrouw had net slecht nieuws gehad, wat een domper zette op de feestvreugde, maar we hebben niettemin goed genoten van ons verblijf. MM is nog altijd even origineel als vroeger, en NYC lag er groot en bekend bij, en had weer enkele ons bekende inwoners verloren, en gewonnen. Gordon Matta-Clark in het Whitney is mij het beste bijgebleven van alle kulturele pretendenten die ons confronteerden.

Het werk bolt ondertussen rustig verder. Mijn publicatieritme zit nog altijd op een ongezond hoog tempo. Ik probeer het omlaag te krijgen door mij minder te engageren in samenwerkingsverbanden, maar dat is moeilijk als je mag samenwerken met steeds weer uitstekende mensen van verschillend pluimage. In ieder geval is het erg onzinnig om over mijn werk te klagen.

L heeft enkele geslaagde zondagsbrunches georganiseerd, en werkt naarstig haar thesis en haar tentoonstelling verder af. Ze is bijna student af, en zal zich dan geleidelijk aan proberen te bewijzen als artiest-fotograaf, tussen de simpelere lucratieve activiteiten door wellicht.

Het leven is goed aan de rand van ons kanaal in Parijs. We hebben nog enkele leuke restaurants ontdekt, zijn vaste klant bij het Theatre de la Ville, en we hebben onze eigen stek uit ons gigantische torengebouw gekerfd, met zicht op de Sacre-Coeur en duizendeneen gallerijen binnen handbereik. Kom maar af om te petanquen.

24/01/07

Na een fijne drukke kerstvakantie duurt het even voor ik weer op gang getrokken ben. Het examen kwantumveldentheorie (1-lus correcties op de massa van W en Z-deeltjes die uitgewisseld worden tussen zwak interagerende deeltjes) slokte de eerste werkweek op. Ik moest immers het onderwerp bepalen (van mijn helft van de vraagstelling), het binnenste buiten bestuderen, de relevante berekeningen maken, er enkele uitkiezen om in stukjes geknipt aan de studenten te serveren, typen, uitdelen, opletten, verbeteren, en overleggen met mijn collega over het totale puntenaantal. Uiteindelijk bleken de antwoorden aanzienlijk beter mee te vallen dan vorig jaar, dus ik kan mijn lessen tevreden afsluiten - nu nog delibereren en herexamens afnemen.

Daarnaast moet ik de pensioenregelingen van Franse ambtenaren proberen te ontcijferen, een tweedaagse conferentie proberen te organiseren, en op een internet-spaarbank overschakelen omdat die nu eenmaal voordeliger is (ING Direct).

Niettemin kom ik van vakantie terug met hernieuwde moed: dat valt te merken aan de vooruitgang in het appartement-project: we hebben de tweede kamer geschuurd, geplaasterd, geschuurd, geverfd, gekuist, het tapijt eruit gehaald, en ze ligt klaar voor een zaterdag vol parket. Eens het parket er ligt kan de kamer zowel als werkkamer als als logeerkamer dienst doen.

02/12/06

Van donderdag 21 december tot zondag 7 januari zijn we weer in het land, en bereikbaar op onze Belgische gsm.

Onze deurlijsten bleken van metaal te zijn, en het afzagen van het onderste stukje om er een parketvloer onder te schuiven leek uiteindelijk toch geen goed idee. Onze vloer in de gang bestaat uit exotisch hardhout - we vergaten te controleren of het hout van ethische origine is. Het hout is driek keer geschuurd en gevernist. Nu zijn we aan plintjes toe - maar we zijn het weekendwerken weer moe, dus het gaat niet meer vooruit.

Het Bulgaarse koppel dat ons in London ontving was een erg sympathiek pasgetrouwd stel. De echtgenoot had een opleiding in recht genoten, en werkte als bouwvakker met als specialiteit brandbeveiliging. Het is erg typisch, meen ik, voor geimmigreerde Oosteuropeanen om goedbetaalde handenarbeid te verrichten die niets van doen heeft met hun diploma. Onze gastheren namen ons naar Cyberdog (op Camden Market), een fantastische technoklerenwinkel, met allerlei vrolijk geknipte of fluobeplakte originele en peperdure kledingsstukken. De Rothko's in de Tate Modern, 8 in een grote centrale zaal, belicht volgens de instructies van de kunstenaar, oorspronkelijk bedoeld voor een Four Seasons restaurant, maar geschonken aan de Tate, overtuigden mij definitief van het vernuft van de kunstenaar: ingetogen dreigende rode vlakken, schimmen van sterke kleuren die terugwijken en verontrusten, en een sterke interactie tussen de verschillende werken die rondom hingen, in het zwakke licht, en die ondanks hun bewegend karakter allen samen een beschermend karakter kregen. Het geheel maakte indruk als een moderne plaats voor bezinning, zoals die eind jaren vijftig hadden kunnen populair worden.

Holbein in de Tate Britain vormde een prachtvoorbeeld van een getalenteerde ambachtsman in dienstloon van koning. Henry VIII liet Holbeins vriend More onthoofden, als ik mij niet vergis, maar dat hield de schilder niet tegen om verder te werken aan zijn gedetaileerde portretten met prachtig getekende voorstudies op vleesrood papier.

Ons tweede bezoek aan het stadstheater (deze keer in de locatie Theatre de la Ville, op de Place Chatelet) was een amusante bedoening. Thomas Hauert en zijn danstroep waagden zich aan tekst, muziek en zang, met erg wisselend succes -- een waar spektakel dat nooit verveelde en dat moedig inging tegen het dictum dat je best doet waar je uitstekend in bent. Als je nog nooit een danser vals hebt horen zingen tegen de sterren op: dit is je kans. De tekst van Oscar van den Bogaarden (?) ging over het klassieke thema van de eindigheid van ons bestaan, en de vrijheid die de dansers zich veroorloofden leek eerst en vooral te moeten begrepen worden als een Carpe Diem.

27/10/06

Ondertussen is LDF weerom in Brooklyn geweest om er foto's te trekken op groot formaat negatieven, met kleine mensen in grote omgevingen gevuld met een mengeling van menselijke orde en chaos. Het theoretisch rij-examen is succesvol afgesloten. Het 'le Studio' project wordt zeer langzaam afgewerkt. Alles moet immers wijken voor de honderd bladzijden franstalige kunsttheorie. Daarna zal alles in het teken staan vam de solo-tentoonstelling die veel organisatorische, marketing, kunstkritische en andere vragen oproept.

Het tweede jaar oefenzittingen kwantumveldentheorie verloopt ietwat vlotter dan het eerste jaar, al blijven de studenten die gewoon zijn de pap in de mond te krijgen klagen over het gebrek aan uitgeschreven oplossingen. Op zoek gaan naar oplossingen in de literatuur, het besef dat er op het examen ook geen oplossingen zullen aanwezig zijn, het onderscheid leren maken tussen de oefeningen die erg relevant zijn en diegene die minder relevant zijn, zijn kwaliteiten die in het Franse onderwijs minder aangescherpt worden dat in het Vlaamse. "Op welke pagina vind ik dan de oplossing ?" "Hoe weet ik of het resultaat dat ik vond juist is ?" ...

Mijn 8-urige lessenreeks aan de ULB in het kader van de doktoraatsschool die in Parijs-Brussel-Amsterdam doorgaat, leek in de smaak te vallen. Toegegeven, ik zette alle details in de lessen mooi op het bord. Het betrof dan ook geen oefenzittingen.

Een gewapende voordeur korter maken is werk. De vergrendelingskast korter zagen kost een uur, een stalen vergrendelingsbout inkorten kost een half uur, en de houten zijde van de deur een voetje kleiner maken met de cirkelzaag is snel gebakken. Maar de ijzeren plaat doorzagen over heel de breedte (en het hoekje om aan de scharnierkant) is een ander paar mouwen. Ten einde raad maakten we vertikale inkepingen aan de onderzijde, en plooiden we wat er overschoot van de plaat om. Ons geel exotisch parkethout schuift er mooi onderin. Voor de parketleggers onder ons: mijn broer wist mij a posteriori te vertellen dat je de deurlijsten onderaan verkort en het parket eronder doorlegt, niet eromheen. Elementair, maar blijkbaar moeilijk om zelf te bedenken ..

29/07/06

Torino, de stad van de Winterspelen die we op TV zagen in NYC, ligt er grandioos proper bij. Het architecturaal kenmerk van de stad, de Mole, wordt gevuld door een nieuw filmmuseum. De poster van de Aroseur Arrose (Lumieres) maakte indruk op mij. Het was het begin van een indrukwekkende postergallerij. De aperitivo met voldoende hapjes voor een avondmaal maakt de Turijnse bars tot gecamoufleerde restaurants. De trouw van S en N leek verdacht veel op de onze (weliswaar met minder alcohol en meer dans).

De wind kan aardig gieren rond ons torengebouw, op de tiende verdieping. Een raam klapte toe tijdens een storm en glasscherven vlogen van het tiende naar beneden de grond op, in de buurt van de ingang. Niemand raakte gewond, en wij zijn weer een wijsheid rijker en enkele honderden euro's armer.

LDF heeft enkele succesjes geboekt. Geselecteerd in Arles (20 uit 130) bij de portfoliokijkdagen -- er hangen nu enkele grote afdrukken voor enkele maanden aan een drukbekeken muur --. De beloofde tentoonstelling in 2007 in de Croxaprox valt op een vrolijk moment (-- vernissage op 12 mei, be there or be square --), en de British Journal of Photography vroeg naar een foto om te gebruiken in een artikel over Arles. Bovendien produceert L deze zomer op volle toeren (een reeks foto's in/van Studio Rouchon (Le Studio), enkele foto's in scene gezet in gallerij CCNOA in Brussel, en een reeks foto's zijn in de maak in Brooklyn NYC).

Ondertussen werk ik rustig verder (onder andere op een workshop in Amsterdam) en werk ik verder samen. Ook in het appartement vordert het werk gestaag: het behang van de muren in de gang heeft eraan moeten geloven -- nu nog de lijm eraf schrapen. Al het werk belet ons niet om van een Leffetje te genieten aan ons populaire kanaal waarin af en toe gezonde snuiters een gewaagde, verfrissende duik nemen.

Oh, en de kaart met de verschrikkelijk dure prijzen voor (oude) appartementen in Parijs die je hiernaast vindt, is ondertussen verouderd. In het XIXde bijvoorbeeld, is de gemiddelde prijs sindsdien met 600 Euro per vierkante meter gestegen.

04/06/06

Geleidelijk aan transfereert onze generatie zijn dromen naar de volgende en wordt de last van de ambitie lichter. Wij, eigenaars, bewaren onze zekerheden angstvallig en garanderen onze toekomst. Gekluisterd aan ons erfgoed zien wij ons niet meer genoodzaakt te bewegen. Het comfort van de immobiele rust is reeel.

Liesbeth De Fosse, Photographer zou in de loop van 2007 (waarschijnlijk) haar eerste persoonlijke tentoonstelling in een Gentse gallerij krijgen. Bovendien heeft ze een warm contact gemaakt met een bekende gallerijhoudster in Brussel (die een andere specialiteit heeft). Ondertussen bolt dat rij-examen geleidelijk aan dichter, en vordert de thesis (en francais). Volgend jaar neem ik mijn eerste doktoraatsstudent, en zal ik mijn cursus oefeningen kwantumveldentheorie verbeteren. Enkele hoofdsteden van Europa proberen onze Masters een internationaal karakter te geven. Het vakgebied boert ondertussen erg langzaam verder, terwijl de kosmologie en de deeltjesversnellers boomen. Het moet gezegd, het beeld van de kosmos, ons geleverd door het indrukwekkende experiment WMAP is conceptueel erg sterk: wij maakten kaarten van de aardbol enkele eeuwen geleden, en nu hebben we kaarten van het heelal (die dateren van 400.000 jaar na de Big Bang). (Zie draaiende bol rechts.)

Specifieke programma's om naar te luisteren op de BBC website: (Not so) Dark Electro, The Blue Room, The essential mix. Ook Annie Mac mag er wezen.

Nu mijn snaar theorie website het goed doet (en een top tien plaats in Google (.com) bezit voor de zoekwoorden "string theory", probeer ik een derde experiment uit, met mijn Contemporary Art Paris website. Het is duidelijk veel moeilijker over dat onderwerp iets zinnigs te schrijven, en om een hogere Google ranking te bekomen. (Link met de juiste sleutelwoorden indien je mij een handje wil helpen.)

21/05/06

Enkele losse feiten: Interessante film, aangeraden door FD, the Weather Underground. Ik was niet vertrouwd met de Amerikaanse tegenhanger van radikaal links eind jaren zestig, begin jaren zeventig. We hebben een slaapkamer met parket. De promenade aan het kanaal die wij beschouwen als onze voortuin blijkt een bonte verzameling petanquers te lokken, en een jeugdige bende goedkope bierdrinkers houdt zich op aan de overkant van het kanaal, voor de deur van ons stamcafe. Parijs is een groot dorp.

15/04/06

Voor meer tekst moet je tegenwoordig op mijn hedendaagse kunst in Parijs site zijn. Verder hou ik mij bezig met werken. De laatste tijd is met mij samenwerken (ondanks mijn erg beperkte faam) blijkbaar erg populair, wat mij veel extra werk oplevert, en ook veel vruchten. Werken doe ik ook op gepaste tijden in het appartement, alwaar EEn van de twee kamers nu geschilderd is. Daar plakken we met een beetje geluk tijdens het weekend parket in. We kunnen ook niet klagen over het talrijke bezoek, van F en A, van P en S, en van de vele collega's, uit Cyprus, Indie, Italie, Canada. Gelukkig hebben we dezer dagen ruim de plaats om enkele gabbers te huizen (al hebben we nog steeds geen overschot aan matrassen of meubels en al is het appartement nog een puinhoop). Zelf hebben we ons flink geamuseerd in Brooklyn en Manhattan -- gigantische Airbrush schilderijen van een Koreaan (stijl massa's-in-de-Sovjet-Unie, maar met vrolijkere kleuren, en iets meer individualisme), en borduursel op doek van een Afrikaanse zijn me bijgebleven, zowel als de interieurs van de wolkenkrabbers uit het begin van de twintigste eeuw. De grootstad met baby bleek geen evidentie te zijn, maar een mogelijkheid. Over enkele maanden belanden we in Turijn voor een trouw, en voor het werk spoor ik naar Amsterdam (L naar Arles). En de zon schijnt door onze hoge ramen, en op het terras aan het kanaal, en we genieten van het uitzicht, en de mogelijkheden aan onze voeten. Het zijn fijne, drukke tijden.

01/02/06

En ondertussen nog meer zaken. We hebben een appartement gekocht in een gebouw met dertig verdiepingen uit de jaren zeventig dat zich aan de overgang van het bassin de la Villette in de canal de l'Ourcq bevindt. Het werpt een schaduw op luchtfoto's. We zitten op de tiende verdieping in een hoekappartement, wat veel licht en een zicht op de Sacre Coeur oplevert. 's Winters zien we door de kale bomenkruinen het bassin. De kostprijs lag lichtjes onder de gemiddelde trimesterprijs per vierkante meter van het tweede trimester van 2005, en evolueerde in de laatste twee trimesters op jaarbasis met +20%. (Die stijging is geassocieerd aan het feit dat de exotische buurt verburgerlijkt. Niettemin behoudt ze voorlopig erg veel van haar aangename, kleurrijke karakter.) In de vloeren van de keuken en de WC van het appartement is asbest aanwezig in vinyl-tegels wat volgens verschillende experts absoluut geen reden tot zorg is (-- je kan ze zelfs zelf verwijderen met de nodige voorzorgsmaatregelen en voorkennis --). Daarentegen zijn de asbestvezels in de parking meer reden tot paniek (alhoewel ze vijfmaal minder frequent zijn dan de wettelijke norm). Hopelijk beslist de vergadering van eigenaars binnen afzienbare tijd van er iets aan te doen (maar ik vrees ervoor). We kunnen de parking verhuren. Dus, na een eigen laattijdige controle van de asbestgegevens van ons appartement, die goed meevallen, konden we aan het werk.

De muren van het appartement zijn in slechte staat. Er hangt namelijk aartslelijk behangpapier op (bruin of oranje-roze) dat meerlagig is, en waaronder een dikke laag lijm, ander behangpapier, en nog meer dikke lagen lijm schuilgaan. De muur eronder vertoont gaten, gaatjes, en een enkele barst. Dus na enkele weken werk was onze living schilderklaar. De schilderwerken van de living lopen nu op hun einde -- want overmorgen leveren ze de livingvloer, die gelegd wordt door het parketbedrijf. Ook het parkethout voor de andere kamers en de hal wordt overmorgen geleverd, maar die zullen we zelf leggen naar best vermogen).

Tussen 10 en 20 februari trekken we naar New York om SR, EV en L te bezoeken. Ik wip bij die gelegenheid even MIT binnen om een seminarie te geven en bij te praten met mijn collega's.

Verder ben ik blij te melden dat mijn eerste en enige semester lesgeven (in het frans) erop zit, inclusief het examen en de deliberatie. Bovendien heb ik met de doctoraatsstudent die ik begeleid onlangs zijn eerste artikel gepubliceerd, wat mij ook enigszins geruststeld. Mijn eerste reisgeld aanvraag is goedgekeurd (4kE voor reizen van het labo van Parijs naar Amsterdam) en binnenkort zou ik (na mijn stagejaar) moeten benoemd worden als ambtenaar.

De laatste maanden werden gedomineerd door de drukte van de aankoop (-- uitstel wegens het verjaren van een dokument, .. --), de verhuis (-- tijdelijk in een hotel, medeverhuizers die afbellen, een verhuiswagen die te hoog is voor de garage van het gebouw --), de kerstvreugde, de examens, en door de verwoede pogingen om nog enigszins mee te draaien op het niveau van een Europees topcentrum voor theoretische fysica. Dat laatste is frustrerend moeilijk wanneer praktische beslommeringen en behanglijm de overhand nemen. Maar, zoals jullie merken is na de wasmachine (-- lek dat keuken deed onderlopen --) en de afwasmachine (-- kraan zat klem, gat moest geboord worden voor waterfilter --) nu ook de draadloze internetconnectie met onze emac=computer /netgear=router/neufbox=adsl gelegd. We schieten op en leren vanalles bij over de eigenschappen van water, van lijm, van droge winterlucht, en van duizendeneen soorten verf.

29/10/05

En ondertussen vele zaken. Deus in Olympia: ook toen al had Barman geen stem meer en was het terug bij elkaar geraapte rockgroepje weinig inspirerend. (Geef mij maar Magnus.) De zaal waar Brel furore maakte, en meer nog de Mus, maakt dezer dagen niet meer dezelfde indruk (alhoewel de keet het startpunt blijft van menige tour door Frankrijk.) We deden de Fiac weer, met T dit jaar, die enkele jaren in Parijs komt postdocen. Ofschoon de beurs de tweede keer minder indruk maakt, blijft ze een stimulerende omgeving. Pompidou ook weer Dada, en Big Bang. Op het werk blijken de oefenzittingen kwantumveldentheorie meer werk te vragen dan verhoopt, wegens de moeilijkheid van de stof, de redelijk hoge kwaliteit van de studenten, en het feit dat het mijn eerste semester van onderwijzen in het Frans betreft. Twee uren per week lesgeven blijft handelbaar, natuurlijk. Een bijdrage aan een encyclopedie met enkele bekende co-auteurs kon ik versieren via een bekendere collega die mij uitnodigde om mee te werken aan zijn tekst, en mijn samenwerkingsverband met twee jonge Indiers loopt vlotjes. Morgen vertrek ik naar Waterloo, Canada, om veertien dagen te arbeiden met EEn van beiden.

De lening voor het appartement is rond -- nu is het nog wachten op het akkoord van het negentiende, en op het akkoord van de rechter die de voogd van de minderjarige eigenaar in de gaten houdt. Dat is nog even spannen, en dat kan nog even duren. Ons huidig appartement is opgezegd: we hopen dus voor Nieuwjaar ons hebben en houden in onze nieuwe woonst te kunnen stockeren.

17/09/05

De set van Mathew Herbert in de Elysee-Montmartre bracht een stuk van de techno-jeugd van Parijs samen onder een groot dak met friezen. Een week na onze derde technoparade (die slechts enkele honderd duizenden mensen trok omwille van het mindere weer) worden de Parijzenaars nog steeds opgevrolijkt door dj's en muzikanten. Onder het gigantische plafond van de Elysee die makkelijk enkele duizenden mensen kan herbergen, voelde ik mij ondanks de gemiddelde leeftijd op mijn gemak: zijn wij het niet die de opkomst van de elektronische muziek meemaakten vanaf ons prille begin ? Kraftwerk, Jarre, DAF, Tangerine, electropop, house, techno, acid en alle subgenres domineerden de nieuwe muziekscene van onze adolescentie. Het einde van de twintigste eeuw kende een zeer belangrijke kreatieve kunststroming in het ontstaan en de exploratie van de elektronische muziek. Ondertussen is de volgende generatie niet verder geraakt dan het toevoegen van beeld aan de elektronische geluidstroom. Werkelijk, omwille van deze en andere redenen, groeiden wij op in bewogen tijden. Het was verwonderlijk dat de Elysee niet was volgelopen, maar tegelijk was het een troost dat er programatoren en voldoende muziekkenners rondlopen in Parijs om een goed feest te bouwen met Herbert. (Zijn zware noise seqeuentie op een nog hoorbare techno-beat, en zijn aanstekelijke dansjes met de platen, en opzwepende vingertje brachten het dunne publiek even tot een klimax.)

11/09/05

De Sample Minds zijn weer terug op Studio Brussel. Ondanks hun lamme nieuwe rubriek "de beste plaat ooit", blijft het programma een vrolijke opsteker.

Gisteren hebben we gedineerd met permanente bijna-leden van de Europese Commissie, namelijk een deel van de horde juristen die achter de schermen het werk van de tijdelijke Europese commissarissen verlichten. Het zicht op de Eifeltoren, vanop een gebouw dat net naast de Tour Montparnasse staat, op het grote plein, was onbelemmerd. De bezienswaardigheden vanop het wel erg ruime balkon (om het terras aan de andere zijde nog niet te vermelden) waren legio. We dineeerden op de tweede verdieping van het drie verdiepingen rijke appartementen, en genoten van de wijnkelder (-- de Bourgogne van 1988 was spectaculair --) en keuken van een kenner, een collega. De enkele fysici die aanwezig waren trokken zorgvuldig aan hetzelfde zeel en waren door de verantwoordelijke voor internationele wetenschapsrelaties niet te verdelen, noch om te praten. We bevonden ons eenmalig in hogere regionen, tussen Jaguars, Porsches, en idealwines.com, en dat alles op de twaalfde en hoogste verdieping.

15/08/05

CD blogt er tegenwoordig ook op los. Vooral zijn fotografische documentatie van plinten en vloeren zal ons weldra van pas komen. Als het mondeling akkoord over de verkoop van een appartement gehuldigd wordt, dan zitten wij over enkele maanden op onze knie-en te timmeren.

05/08/05

Enkele korte opmerkingen: op de BBC Radio Site kan je in uitgesteld relay (-- mijn favoriete vorm van radio --) luisteren naar programma's die (rechtsbeneden) gerangschikt zijn volgens genre. Als je een programma goed vindt, kan je aanverwante aanraders beluisteren. Een uitstekende site. Ten tweede zijn we onze zoektocht naar appartementen nu officieel gestart: we zijn in een appartement dat te koop staat binnengedrongen. Ook een tiental andere appartementen hebben we proberen te bezoeken, maar blijkbaar zijn er duizendeneen redenen waarom dat niet evident is (verkocht, onbeschikbaar, op vakantie, niet terugbellende immo agenten -- de meest frequente vorm van het ondermijnen van onze plannen --, niet opnemen, en noem maar op). Ten derde heb ik ondertussen enkele voorbereidingen getroffen om wat in het Engels over moderne kunst in Parijs te schrijven (ziehier enkele voorlopige resultaten).

11/07/05

Onze carriere als modellen is nog maar pas begonnen, en toch haalden we al meteen de affiche (in twintigvoud), kregen we de beste positie in de bekende Poolse gallerij, en nu zijn we blijkbaar ook al op het internet terug te vinden. De fotografe was een jaargenote van LDF. Ons loon was een (mislukte) grote afdruk van de foto.

03/07/05

Veel websites trekken massa's volk omdat ze informatie bevatten waarnaar vele mensen op zoek zijn. De eenvoudigste manier om webverkeer te genereren lijkt om interessant te zijn. Ook A & F gaan in hun laatste bocht de informatieve toer op -- de mogelijke globale eigendomsbubbel wordt onder de loep genomen. In Parijs wordt er tegenwoordig op veel plaatsen meer dan 6000 Euro per vierkante meter betaald. Voor mij bestaat er weinig twijfel dat de prijzen in centraal Parijs aan een eigenaardige vorm van inflatie lijden. De eenvoudige vraag: "Is dit product mijn geld waard ?" moet veelal met neen beantwoord worden in het centrum van de grootstad. (In Brussel daarentegen is het omgekeerde het geval, dus van een globale bubbel is er vooralsnog geen sprake. Wellicht zijn de oostkust en de westkust van de VS de ergst getroffen omvangrijke plaatsen.) Dus als ik reklame zou moeten maken voor, pakweg, een jonge kunstzinnige fotografe, doe ik er vermoedelijk beter aan een informatieve kunstzinnige website te creeren boordevol informatie, met voldoende links naar het aan de man te brengen product, dan een toegewijde fanclub site in elkaar te boksen, met enthousiaste directe reclame. Mensen zijn op zoek naar informatie op het internet, en zijn best bereid de reclame erbij te nemen, en een andere, gesuggereerde weg op te slaan, indien die aantrekkelijk lijkt. Wellicht valt die basisidee te combineren met het vullen van een bestaand gat in de markt, namelijke geinformeerde websites over Parijs/Frankrijk in het Engels. Dus wellicht moet ik werken aan "The Parisian view on Contemporary Art". Maar het spreekt vanzelf dat dat vermoedelijk veel te veel kennis en tijd vergt.

OJ was nog eens op bezoek en we profiteerden ervan om wandelingen te maken in de Parijse zon (Canal de l'Ourcq, Elysees), een terrasje te doen (Marais, XVIieme), en een kwart van het Pompidou onveilig te maken (D-Day, Big Bang). Vermakelijke ontspanning.

LDF heeft een diploma (licentiaat) fotografie op zak. Een volgende etappe kan aangevat worden.

19/06/2005

Het zijn drukke tijden. Ik heb mijn eerste examen afgenomen (van een tweedejaars masterstudent), en N, de Cyprioot die ik enkele weken geleden bezocht, is in Parijs. Bovendien werk ik verder samen met twee Indiers (die zich in Italie en Canada bevinden) met wie ik mijn vorige artikel schreef. De doctoraatsstudent L die ik begeleid, geraakt langzaamaan ingewerkt, wat meer werk en meer vruchten oplevert. LDF heeft haar eindspurt ingezet. Haar thesis is op de deadline ingediend, en nu moet ze nog enkele examens afleggen, en het meesterwerk verdedigen. Er is voorlopig geen tijd geweest om ons in een immokantoor in het negentiende in te schrijven (zei hiernaast voor hallucinante statistieken).

Ondertussen is het officieel bekend dat FD de positie aan de KULeuven aangeboden krijgt. Mijn verwachting is dat hij het dierbare NY zal laten varen voor het oude kontinent, wat Leuven een uitstekende prof zal opleveren. Aan de VUB is ook nog dit jaar een positie te bemachtigen -- daarna zal Vlaanderen weer gesatureerd zijn voor een decennium of twee. LDF en ik plannen nog een tijdje van de grootstad te genieten.

Mogelijke carriereplannen voor LDF zijn legio, en ze zijn bijna aan de orde. Als ze haar jaar succesvol afwerkt in juni (wat waarschijnlijk is) dan is ze na haar stage in juli vrij om een verdere richting te kiezen. EEn mogelijkheid is van haar studies verder te zetten en een Bac+5 te bemachtigen, het equivalent van een tweejarige mastersopleiding (waarvan ze voorlopig 1 jaar gedaan heeft), indien ze tot het programma toegelaten wordt. Andere mogelijkheden bestaan uit haar portfolio's samen te stellen (in portretfotografie, architectuurfotografie en/of artistieke fotografie), en vervolgens assistentschappen op de kop te tikken, of de galerijen af te lopen, of reclamen te maken in de gele gids, .. Ze start met op alle mogelijke plaatsen informatie in te winnen over het leven als zelfstandige/artiest. Het zou best kunnen dat ze in eerste instantie alle bovenstaande opties combineert.

Volgend weekend plannen we een citytrip naar Straatsburg en Karlsruhe. Het weekend daarop hebben we OJ op bezoek, en daarna is het SR's beurt om de hoofdstad van de landbouw te vervoegen.

29/05/2005

De universiteit van Cyprus bevindt zich in de hoofdstad Lefkosia, een eindje rijden buiten de stad, naast de Green line die het eiland in twee verdeelt. Vanop de nieuwe wetenschapscampus kan je de UN-zone zien en enkele versterkte burchten op heuveltoppen in de verte -- ik vraag me af wat het belang van deze strategische hoogtes is in het moderne wapentijdperk, maar in Cyrpus vind je ze nog overal. Cyprus bevindt zich in het Midden-Oosten, op vier uur vliegen van Parijs. Vanuit Ierland duurt het minder lang om naar New-York te vliegen dan om naar het Midden-Oosten te reizen. Het klimaat is drukkend, de Middelandse zee is er rustig en warm, en het eiland heeft een stoffig geel heuvelachtig landschap en doet (net als Israel) veel moeite om zeewater te ontzouten. Na de oorlog (anno 1974) legde Cyprus eerst een waterreserve aan, vervolgens bouwde het hospitalen en scholen, en een schappelijk wegennetwerk. Nu wordt er geld gepompt in de universiteiten en de verdere uitbouw van de toeristische infrastructuur die al voor 1/3 van het BNP zorgt. Het thema dat alle nieuwsuitzendingen dag in dag uit beheerst zijn de onderhandelingen met de Turken. Dat werd vluchtig onderbroken door de winst van de Griekse inzending op het Eurovisiesongfestival. Onze gastheer N gaf ons onderdak en nam ons vanuit het centrum zowel mee naar de Oostkust om te zonnebaden, als naar de Westkust, alwaar we zijn ouders ontmoetten. Zij wonen in een voormalig Turks huis, en verloren hun grotere huis aan de Turks-Cypriotische zijde van het eiland toen N 1 jaar was. Af en toe hebben ze nog een vleugje hoop dat ze hun oude dag in hun vertrouwde omgeving zullen kunnen slijten. De Cyprioot is een eilandbewoner. De lokale bekerfinale heeft meer belang dan de finale van de Championsleague, de lokale universiteit is het summum van de akademische wereld, en de hereniging van het eiland wordt beoordeeld op de invloed die het zal uitoefenen op de toeristische activeit van de eigen stad. N, die aan Columbia studeerde, vervolgens aan Stanford doctoreerde, en vanuit een postdoc aan Harvard succesvol in Cyprus solliciteerde, is een uitstekende ge-isoleerde fysicus die door de lokale studenten niet op waarde wordt geschat. De enggeestigheid waarmee hij geconfronteerd zou dodelijk kunnen zijn, ware het niet dat hij dankzij zijn job regelmatig aan het eiland kan ontsnappen. Niettemin heeft zijn leven na de terugkeer een tragisch aspect. Zijn vader beschreef Cyprus als een olifantenkerkhof -- daar waar vijftig-plussers heen sloffen om er te sterven. Wij genoten er van de rust op het strand, van de zalige zon, van het uitstekende eten, de intelligente conversatie, en de tijdelijkheid van ons bezoek.

Onlangs stootte ik op de site van Zoo -- Thomas Hauert, een succesvolle dansgroep, waar een oude klasgenoot JVG mee verantwoordelijk is voor de video- en lichtinstallatie.

08/05/2005

EEn van de hoogtepunten van de Eburonen-uitzending van de week was ongetwijfeld de pathetische versie van het Amerikaanse volkslied op de rodeo te Dallas, vrolijk gemengd met het luide geloei van de stieren die even later gingen bereden worden.

De Franse taal kent minder en minder geheimen voor me. L merkte op dat als je niet op het Franse equivalent van een Engels of Nederlands woord komt, het vaak blijkt dat je een erg ordinaire Franse vertaling in het woordenboek vindt. Inderdaad, en dat verklaart waarom Franse vertalingen van Engelse teksten duidelijk langer zijn dan het origineel: iets subtielere begrippen moeten in het lang en het breed uitgelegd worden omdat er geen specifiek woord voor bestaat. Dat legt ook de kalmte uit waarmee de Fransman moeilijke begrippen in ellenlange zinnen uit de doeken doet, zonder tekenen van vermoeidheid of frustratie te vertonen: hij heeft leren leven met zijn taal die eenvoud hoog in het vaandel draagt. Het is ongetwijfeld ook de oorzaak van mijn beperkte Franse woordenschat: daar zal ik dus mee moeten leren leven.

24/04/2005

De geschiedenis van Normale Sup' is erg indrukwekkend. Sinds 1794 moet de school zorgen voor de opleiding van toekomstige professoren (die de leer van het rijk uitdragen over het ganse rijk). Vanaf het eerste moment waren namen van illustere professoren verbonden aan de school (Laplace, Lagrange, Berthollet bijvoorbeeld), zowel in de wetenschappen als in de letteren. De nadruk bij de selectie lag op de reeds verworven achtergrondkennis en de intelligentie, en in het curriculum werd een doorgedreven specialisatie op prijs gesteld. In de periodes waarin de school de nadruk legde op het goede gedrag en zeden van de leerlingen en op de de moraal van het lesverhaal vaarde de school slecht -- meestal bleef de betutteling binnen de perken. De waarde van de school werd op prijs gesteld door zowat alle regimes die in Frankrijk sinds het einde van de achttiende eeuw de revue passeerden. Dat is uitzonderlijk. De school werd steeds bestuurd door ex-normaliens (op uitzonderingen na) en groeide gestaag in aanzien en leerlingen aantal gedurende de eerste eeuw van haar bestaan. In 1841 trok de school in in 45, rue d'Ulm, waar zich nu nog steeds hetzelfde hoofdgebouw bevindt -- ik ga er regelmatig naartoe om een boek uit de wiskunde-bibliotheek te ontlenen, of om te lunchen. Het aantal studenten ligt erg laag, en ze worden toegelaten op basis van erg strenge ingangsexamens die steevast het kaf van het koren scheiden. Wellicht het indrukwekkendste is de lijst ex-leerlingen en hun latere prestaties in het leven. Een tiental Nobel-prijswinnaars bevindt zich onder de Normaliens (-- dat ben je immers voor het leven --) zowel als een zevental Fields-medaille winnaars. (Merk op dat hier geteld wordt in een erg strikte zin, in termen van ex-leerlingen van de school-- dit aantal is fenomenaal als je vergelijkt met het aantal scholen, en het totaal aantal Nobel-prijs winnaars, daar bestaat geen twijfel over.) Ex-leerlingen die dan niet meegerekend worden zijn bijvoorbeeld Georges Pompidou of Louis Pasteur. De lange lijst spreekt tot de verbeelding.

17/04/2005

Stijn Van de Voorde en Otto Jan Ham, de Eburonen in Amerika, vormen een waardige vervanging van de Sample Minds (in scherpe tegenstelling tot het programma dat plaatjes gekozen door bekende Vlamingen draaide). Het programma, niet geschikt voor minderjarigen, valt te pruimen door Belgen in het buitenland met kennis van Amerika, en is vlot te downloaden in relay van de Stubru website (zoals het hoort). Een zeldzame aanrader uit het Vlaams radiolandschap. Geniet ervan.

De lotgevallen van onze vriend OJ zijn al even filmisch, maar minder artificieel als de fratsen van de Eburonen. Het hoort natuurlijk dat je een liefde opdoet net voor je een grote verhuis onderneemt -- daar weet ik alles van --, en moest het een vriendin van je ex betreffen, dan verhoogt de filmische waarde van die relatie aanzienlijk (-- doet me een beetje aan Short Cuts van Altman/Carver denken --), onafgezien van het feit dat dat niet het doel is dat de reality-tv personages voor ogen hebben. (Zo had ik indertijd ook niet de reis van mijn toekomstig lief met haar bijna ex-lief als doel voor ogen. Niettemin: erg filmisch, zo een trip naar desolaat Alaska, omsingeld door bevroren vis -- een beetje Fargo --.) Ook wat betreft de thuiskomst deed OJ niet onder voor onze vlucht voorwaarts naar Parijs, of de bezoek van A aan haar schoonmoeder -- hij ging voor moeders dak, en ruilde het al snel in voor de titel van ouderdomsdeken van een gemeenschapshuis.

Deze inleiding diende om te melden dat die laatste functie tot mijn verbeelding spreekt. De studententijd in Leuven wordt wederom opgeroepen, het standbeeld van Erasmus doemt in de verte op, en de gezandstraalde gevels van Tobbacks achtertuin blinken in de zeldzame zon. Het groene gras groeit tussen de grijze betonblokken van Heverlee Campus -- en oh, de gelukkigen die een woonst weten te verzilveren in het Begijnhof --. Ik voel het in mijn botten: de examens komen eraan. Het is aandoenlijk hoe het vreemde verleden schattig wordt, en een gewelddadig sprookjesverhaal.

Je zou voor minder counteren met een machine die je een wind van 257 km/h kan bezorgen in minder dan twintig seconden. Place de la Concorde wenkt. (Net trouwens naar Jean-Luc Moulene en Oursler gaan zien in de Jeu de Paume -- de geprojecteerde opnames van ogen op grote witte ballen waren bijzonder geestig --, maar dat volledig tussen haakjes.)

F vermeldt in EEn van zijn recente blogs WOII en het gevoel voor geschiedenis van de Angelsaxen -- wellicht verwijst hij haar hun overdreven gevoel voor patriotistische evocatie waarvan Belgen gespaard blijven. In ieder geval ziet zijn aankoop van een NYT-foto van de Beurs in Brussel net na de bevrijding er fantastisch uit -- veel beter dan de foto van de Sitter en Einstein in de wetenschapssectie --. Inderdaad, het is een uitstekende periode om ons WOII voor de geest te halen -- daar doe ik dan ook duchtig aan mee. Indien de gevolgen en de constructie van de atoombom je niet kunnen bekoren -- het moet gezegd dat de oefeningen die ik volgend jaar zou geven direct gebaseerd zijn op het werk van de leden van de denktank van Los Alamos (alhoewel ze de studenten niet meteen zullen klaarstomen voor nucleaire expertise) --, dan kan je je nog altijd laten meeslepen door de Untergang van Hitler en zijn naasten, geregisseerd door Hirschbiegel. Het is tekenend dat de naaste topmedewerkers van Hitler na tien jaar cel vrijkwamen, en niet zolang geleden de pijp aan Maarten gaven (gemiddeld genomen). Ik heb de indruk dat WOII langzaam maar zeker uit ons collectief geheugen verdwijnt. Dat geeft een eigenaardig gevoel van onvermijdelijkheid.

10/04/2005

Het overlijden van Hans Bethe, mijn oefenzittingen (Kwantumveldentheorie) die in het verschiet liggen, en de kwaliteit van het vorige boek van Schweber ("QED and the men who made it") dat ik las, waren enkele aanleidingen tot de lectuur van "In the shadow of the Bomb". Schweber bespreekt kort de levens van Oppenheimer en Bethe. De verschillende manieren waarop beiden reageerden op de uitzonderlijke politieke mogelijkheden die openlagen voor de ontwerpers van de atoombom, vormt interessante lectuur. Oppenheimer was de charismatische leider van het Manhattan project, in Los Alamos, waar de eerste atoombom (een uitvinding van Frisch en Peierls) in elkaar werd gebokst, en Bethe was het hoofd van de uitgebreide theoretische fysica afdeling ter plaatse. Net als vele andere deelnemers van het Manhattan project kregen ze grote akademische, ekonomische en militaire verantwoordelijkheden na de oorlog. De liberale inslag van de akademische wereld, gecombineerd met de heksenjacht van McCarthy, zetten hooggeplaatste academici rond 1950 onder zware druk, en plaatsten hen vaak voor morele vraagstukken, waarop beiden niet altijd even goed reageerden.

Wat mij wellicht nog het meest interesseert in hun persoonlijke levensverhalen is hoe die wetenschappers die niet altijd even geschikt zijn voor optredens in het voetlicht omgingen met de publieke druk, en met het groeiende collaboratieve aspect van de wetenschap. Waar tijdens de oorlog theoretische fysici werden omgetoverd in ingenieurs, werden ze na de oorlog uit noodzaak politici.

Het moet duidelijk wezen dat ik niet alleen in het zog van de groten met grote politieke vraagstukken geconfronteerd word (die reeds zijn ingeschat, gedissecteerd, fijngemalen en opgelost), maar ook meer en meer vertrouwd raak met de details van de dagelijkse keuzen van de groep wetenschappers waar ik toe behoor, die samen de politiek van het labo bepalen. Elke beslissing in elke individuele zaak kan ge-interpreteerd worden als de manifestatie van een algemene politiek, waarmee ik het niet noodzakelijk eens ben. Het is kwestie van mij niet terug te trekken uit de vooralsnog geciviliseerde debatten die veelal gedomineerd worden door subjectieve interpretaties van wetenschappelijke cv's. Op kleine schaal draaien de debatten uiteindelijk om het eerlijk verdelen van de koek binnen het labo -- op grotere schaal is er een indrukwekkende rivaliteit tussen de verschillende Parijse universiteiten en labo's. Voorlopig heb ik geen invloed, en geen vijanden. Het is kwestie van mij zo goed mogelijk te informeren in mijn stadium van onschuld. Het lijkt alsof een gezonde buitenlandse (en op Amerikaanse leest geschoeide) wind (van pragmatisme, duidelijkheid en samenwerking) het Parijse fysische politieke landschap geen kwaad zou doen. Ik ben optimistisch.

02/04/2005

Juleen's avonturen kan je nu ook op het internet volgen (zie ook "AF" link op de voorpagina). A, F en J kozen voor de andere kant van de wereldbol en verhalen hun belevenissen in blogvorm. OJ keert weldra terug naar Belgie. "Je wint er eentje, je verliest er drie", vat ik het leven van de dertiger samen.

We sleepten enkele boekenkasten vanuit de Shurgard (opslagruimten) tot in ons appartement (met een billijk geprijsde Opel Astra Break van Hertz -- 106 euro voor drie dagen in het Paasweekend --) en stapelen nu vertikaal in plaats van horizontaal. Onze levenskwaliteit verhoogt aanzienlijk. Het balkon baadt in het zonlicht en het marmeren terrastafeltje doet weer dienst. Parijs biedt warmte, grote stromen toeristen, een goedkoop cultureel centrum dat meer optredens organiseert dan we kunnen bolwerken, en een retrospectieve van Stephen Shore die aantoont dat de Amerikaan visionair maar weinig systematisch was. Zijn intuitie voor de thema's die de laatste decennia de fotografie domineerden (portretten, straatportretten, portretten van straten en steden, straten van foto's, ready-mades en verrassende grote diepte-scherpte landschappen) is indrukwekkend, maar het zijn de Duitsers die zich op individuele aspecten van zijn Amerikaanse landschappen gooiden die ik mijzelf voorhoud als meesterlijk.

Langzaam maar zeker word ik ingeschakeld in het reilen en zeilen van mijn labo, het labo voor theoretische fysica. Ik kreeg officieus een doctoraatsstudent onder de vleugel, en begeleidde haast een stage van een licentiestudente (=3de jaar), maar er kwam een admininstratieve kink in de kabel. Mijn reizen doorheen Europa en het hoge bezoekersaantal aan de ENS leveren vruchtbare en nuttige internationale samenwerkingsverbanden op. Het is eenvoudig te profiteren van de zichtbaarheid van Normal' Supp'. Het is gemakkelijk een lange lijst klachten op te stellen van zaken die beter zouden kunnen verlopen in mijn werkomgeving, maar uiteindelijk blijven de werkomstandigheden redelijk, zijn mijn collega's over het algemeen schappelijk, blijft de onderwijsdruk beperkt, en krijg ik werkelijk de gelegenheid om tijd aan het onderzoek te besteden waarvoor ik word betaald. Er zijn een hoop mensen die mijn situatie beschouwen als uitzonderlijk geprivilieerd, onder wie ik. Het hoeft dus ook niet te verwonderen dat het gevecht voor dergelijke banen bits is, de concurrentie zwaar, en de strijd slopend. Vooraleer de buit binnen was, heb ik haast altijd de houding aangenomen dat ik niet op succes kon rekenen en dat mijn lot voor een groot stuk in de handen van het Fortuin en andere mensen lag, wat een zekere rustige gelatenheid met zich meebrengt, terwijl ik na het succesvol afronden van het gevecht geen reden meer heb tot hyperkinesie. De nauwelijks merkbare faseovergang is geringschat. De expertise die ik heb verworven in het beoordelen van het reilen en zeilen van de akademie, die noodzakelijk was voor succes (maar geen garantie) en de abstractie die ik van de lessen die ik leerde maakte om ze toepasbaar te maken op andere professionele leefwerelden aanzie ik als een belangrijke oogst van de voorbije jaren.

Parijs in Frankrijk begint mij te intigreren. Het Ile de la Cite als centrum van de rechterlijke macht, zorgvuldig bewaakt door de mannen met de stijve rechte broeken en dito hoeden, vormt het hart van de ijzeren arm die gecontroleerd wordt vanuit politiek Parijs en die 62 miljoen mensen maant. De prijzen van het vastgoed beklimmen de steile helling naar het Eiland van de Stad. En vele Fransen klauteren moeizaam mee naar boven, hun kinderen voor zich uit duwend, in een poging ze in Lycee Henri IV of Lycee Louis le Grand binnen te wurmen -- dan kunnen ze later wellicht naar de ENA, de Sorbonne, de ENSMP of de ENS. Maar rond bekakt klauterend groot Parijs ligt een gigantische brede ring van rust, het romantische lonkend hinterland van boeren, gepensioneerden (-- excuus --), bergketens en zee-en, figuranten in vergane glorie waarop het Ile de La Cite nog vrolijk teert. Er is minder open ruimte in Frankrijk dan in de VS, maar veel meer dan in het suburbia dat Vlaanderen heet, en de grenzen tussen de identiteiten van de inwoners van de hondertal departementen (-- zelfs zonder rekening te houden met de DOMs (departements d'outre-mer) --) is scherp -- en nochtans heb ik er geen zicht op. Een betere visie is noodzakelijk om de Fransen die het tot in Parijs geschopt hebben te identificeren, en ze duidelijker te onderscheiden van de geboren en getogen Parijzenaar.

back to homepage