naar begin modelbouw
naar vorige pagina
naar volgende pagina
H�CKEBEIN
Dit model is gemaakt met behulp van de Tamiya 1:48 bouwdoos, een decalsheet van EagleCals en een Eduard photo ethched safety belt detailset. Dit keer heb ik een volledig bouwverslag uitgewerkt.
Hoe het ook zij, de ontwerpen van de Ta 183 zijn in elk geval na de oorlog uitgebreid bestudeerd door de geallieerden, zowel de Russen als de Amerikanen hebben na de oorlog dankbaar gebruik gemaakt van Duist onderzoek op het gebied van pijlvormige vleugels en hoge snelheidsvluchten. En zo kon het gebeuren dat een paar jaar later afstammelingen van dit toestel elkaar in de lucht boven Korea tegenkwamen; de eerste luchtgevechten tussen straaljagers, met aan de ene zijde de Russische Mig-15 en aan de andere zijde de Amerikaanss F-86 Sabre�
Hoofdkenmerken van het ontwerp: de romp is weinig meer dan een motor, met daarbovenop een cockpit en hier en daar wat vleugeltjes ertegenaan geplakt. Als zodanig is de Ta 183 te beschouwen als de oermoeder van een hele familie van straaljagers�
Ter vergelijking:
Ta 183 H�kebein Mig 15 bis Faggot F-86 F Sabre
1e vlucht gepland in mei/juni 1947 1947
1945
lengte 9,20 m 10,08 m 11,44 m
spanwijdte 10,00 m 10,86 m 11,31 m
motor He S 011 Klimov Vk-1 General Electric J 47
stuwkracht 1549 kg 2700 kg 2656 kg
leeg gewicht ?? 3681 kg 4940 kg (?)
startgewicht ?? 6045 kg 9234 kg (?)
snelheid 962 km/u 1076 km/u 965 km/u
plafond 14.000 m 15.500 m 14.650 m
bereik ?? 1420 km 2584 km
bewapening 4x 30 mm 1x 37 mm 6x .50 machinegeweer
machinegeweer en 2x 23 mm 16 raketten
4 raketten machinegeweer
ca 500 kg laadverm. 500 kg laadverm. 500 kg laadverm.
De Kit
De kit is oorspronkelijk van AMTech, en wordt door Tamiya op de markt gebracht met een extraatje; de kettenkraftrad met wat grondpersoneel. Alles past prima, het toestel is bijna als een klik model in elkaar te zetten.
Allereerst was de cockpit aan de beurt. De details op het instrumentenpaneel en op de zijconsoles zijn eigenlijk net iets te vlak om optimaal tot uitdrukking te brengen, maar de cockpit geeft uiteindelijk toch een overtuigende indruk. Eerst werd alles licht grijs (revell 76) geschilderd, daarna werd alles nat wassen met sterk verdund zwart, vervolgens kleine details echt zwart verven. Knoppen, randen van wijzerplaten en andere details werden opgehaald door ze met metaal verf te drybrushed. Tenslotte werden met wat felle kleren hier en daar wat knoppen, lampjes en wijzerplaten geaccentueerd
Omdat er tussen het instrumentenpaneel en de voorkant enige open ruimte is waar je de achterkant van het instrumentenpaneel ziet, maakte ik met zwart geverfde vislijn wat kabels aan de klokjes en aan het vizier. Hoogstwaarschijnlijk vrijwel onzichtbaar behalve voor de toeschouwer met een zaklampje, maar ik weet dat ze er zijn�
De stoel kreeg een (eigenlijk Amerikaanse) set veiligheidsgordels van Eduard. Dat zijn voorgekleurde foto-ets delen, die het interieur prima aanvullen, en een van perfecte detaillering aan de cockpit gaven. Het in elkaar zetten van de Eduard onderdelen bleek wel een erg klein gebeuren te zijn, elke gordel bestond uit 3 tot 5 delen die met superlijm samengevoegd moesten worden. Een paar dagen geen koffie drinken kon wel eens een goede voorbereiding zijn�
Ik besloot, nu de cockpit zo fraai was geworden, te proberen om de 1 delige cockpit opeten te zagen. Het eindresultaat is niet perfect, een volgende keer zou ik met meer rust eerst de zijkanten moeten inzagen, en dan pas de bovenkant. Maar na het beschilderen van het frame werden de meeste slordigheden toch redelijk aan het zicht onttrokken.
Aangezien ik nu eenmaal begonnen was met een model in stukken te hakken durfde ik ook nog wel verder te gaan; De flaps, links en rechts in de vleugels zijn uiteindelijk ook losgezaagd, , zodat ik die in neergeklapte toestand kon zetten. Daarvoor werden eerst de vleugelhelften op elkaar gelijmd, en daarna werden via voorzichtig en herhaald kerven met een mes de flaps losgesneden. In de vleugel en aan de achterkant van de flaps ontstonden zo wel grote openingen, maar die waren eenvoudig dicht te plamuren.
Volgende stap was het afwerken van een aantal wielruimen. The twee grote ruimen van het hoofdlandingsgestel pasten zo goed in de romp helften dat ze weer bijna op hun plaats klikten. De grote ruimen werden allereerst grijs geschilderd. De cockpit bleek ook bij een samengelijmde romp goed naar binnen te kunnen via de neusopening, voordat de neus op het toestel gelijmd was, dus nu kon het toestel in grote lijnen in elkaar gezet worden.
Romphelften tegen elkaar, cockpitkuip met instrumentenpaneel naar binnen schuiven en vastplakken, voorste wielruim op z�n plaats plakken. Daarna de vleugels en de achtervleugel. Alles past perfect, geen plamuur nodig! Om te kijken of en hoeveel neusgewicht er nodig is (om te voorkomen dat het toestel op zijn staart komt te rusten, met het neuswiel hoog in de lucht) leg ik het toestel op een rond penseel op de plek waar de wielen ongeveer komen, om het evenwicht te bekijken. Lood was nodig, anders stond het toestel inderdaad achterover. Ik heb wat plakjes daklood op de voorste wielkast gelijmd, dat is voldoende. Daarna konden neus en achteruitlaat op hun plek gelijmd worden.
De romp van de Huckebein is met polijstbare Model Masters aluminumverf geschilderd (Model Masters metalizer no 1401). De verf is al erg dun, en kan prima met een zacht kwastje opgebracht worden. Strak en egaal wordt het niet, wel levendig en �echt�. Het is de bedoeling om die verf na even drogen op te wrijven met een zacht doekje (oud T-shirt, vooral geen keukenrolpapier, dat is te ruw). Ikzelf doe het doorgaans iets anders, met een polijststaal, restant uit mijn tijd als etser (de achterkant van een theelepeltje werkt vermoedelijk evengoed). Het is belangrijk om niet teveel ineens te schilderen, en het polijsten eigenlijk paneel voor paneel te doen, daardoor krijgt het oppervlak een echt levendig uiterlijk.
Het laatste stukje van de romp, de straalmotoruitlaat kreeg roestvrij staal (Model Master metalizer no 1402). Er was wel een verschil te zien, al as dat eigenlijk iets te subtiel naar mijn smaak. Dus werd er een 2e laag aangebracht van staalblauw (Model Master metalizer no 1405). Dat zag er naar polijsten heel wat overtuigender uit.
De vleugels werden grijs geschilderd, (Revell 57). Achteraf gezien zou het misschien wel handiger zijn om zowel de staartvleugels als de grote vleugels los te laten tot de laatste montage; nu moest ik zowel met grijs schilderen als met vernissen telkens erg zorgvuldig langs de romp werken. Nadat de grijze verf droog was werden de vleugels met glanzende vernis klaargemaakt voor de decals.
Kleine delen werden klaargemaakt voor eindmontage; landingsgestel in lichtgrijs met chroom (Revell 76 en Model Master 1790). De wielen kregen zwarte banden en chroom velgen, en de losse luiken werden ook in chroom afgewerkt. De binnenkant luiken, wielen en het landingsgestel werden daarna gewassen met sterk verdund zwart (humbrol 8). Het cockpitframe werd ook met chroom geschilderd; al met al vind ik, als er niets gepolijst kan worden, die chroomverf van Model Master het meest overtuigende blanke metaal. Ondertussen heb ik ook nog lang doorgewerkt aan de romp; hoewel de wielruimen maar nauwelijks zichtbaar zijn in het afgebouwde model zit hier een schat aan details die de moeite waard zijn. Dus na het eerste grijs heb ik hier met sterk verdund zwart gewassen, en later heb ik diverse leidingen, dozen en persluchtcilinders wat kleur gegeven en met metaal gedrybrushed.
Nadat de romp helemaal klaar was ben ik de paneellijnen van de romp met zwarte en bruine aquarelverf nagelopen. De bedoeling was om al die heldere strepen wat donkerder en wat matter te maken; ik vond de paneellijnen oorspronkelijk wel erg hard opvallen. Door aquarelverf te gebruiken kon het effect makkelijk weggehaald of sterker gemaakt worden, en het water van de aquarelverf tast de metaalverf niet aan. Met wat zeep en veel water heb ik een dun verfje gemaakt dat bijna vanzelf in de lijnen uitvloeide. Als een lijn nog wat te licht bleef, was het eenvoudig om met een beetje zwart aan de punt van het penseel de hele lijn donkerder te laten worden. Het was even oefenen, maar het werkte als gehoopt.
De decals bij de Tamiya kit zijn alleen voor een (in feite denkbeeldige) versie van een operationeel esquadron, in camouflagebeschildering. Ik wilde toch meer voor de prototype-achtige variant gaan, en heb los gekochte decals gebruikt. De gebruikte decals kwamen voornamelijk van een decal vel van EagleCals, No 29. Dit vel omvat een aantal algemene decals voor een Messerschmitt Me 262, plus de markeringen van een �ongeverfde� Me 262 met werknummer 111711. De enige decals van de Tamiya kit die ik gebruikte waren de nummers 13 links en rechts onder de cockpit.
Het afmonteren was redelijk eenvoudig. Alleen het landingsgestel vergde goed opletten; de kit heeft �belaste� wielen, dus met een duidelijk afgeplatte onderkant, en om die wielen netjes recht en tegelijk met de onderkant recht omlaag te krijgen was even prutsen. Om het achterdeel van de opengeschoven cockpit goed te kunnen vastzetten heb ik twee �geleiderails� gemaakt van ongeveer 1 cm lang waarmee dat deel van de cockpit op de romp gelijmd kon worden. Omdat het toestel relatief hoog op de wielen stond, heb ik uiteindelijk gekozen om de extra droptank ook te gebruiken (de kit bied zowel een gladde onderkant als een ruim waaronder de droptank hangt, en die beslissing hoeft pas op het laatst genomen te worden).
naar begin modelbouw
naar vorige pagina
naar volgende pagina
