vrijdag 18-7 '97
log 528, Brauel (bij Zeven, Duitsland).
Ziezo, de eerste dag zit erop. Meer kilometers dan verwacht, een paar keer de weg kwijt en een stortbui op de autoweg, zo zal het nog wel vaker gaan. Maar het doel voor de eerste dag is gehaald en ik ben een gelukkig mens.
Vanmorgen begon grijs en vochtig. De spullen op de motor hangen lukte nog net droog, en om 8 uur precies reed ik weg. Maar om 10 over 8 stond ik bij het eerste tankstation de regenbroek aan te trekken, en die heb ik verder de hele dag aangehad. Niet dat het de hele dag geregend heeft; vlak voor Roermond was de zon al even als een wit schijfje in een grijze lucht te zien, en na Roermond werd het zelfs een hele tijd echt droog. Ik ben via de rijksweg naar Venlo gereden, en vandaar verder richting Nijmegen. Vlak voor Nijmegen ben ik de autoweg opgegaan, en daar heb ik bij een groot tankstation mijn hobbitontbijt gehad, 2 uur rijden, 2 broodjes rust. Via autowegen ging de reis verder richting Enschede, en daarna heb ik me op de een of andere manier te barsten gezocht naar Denekamp. Bij de derde keer Oldenzaal ontdekte ik eindelijk een bord dat tussen de bomen stond weggestopt, en toen was Duitsland snel in zicht. Nog even alle nederlands geld in de beurs vervangen door de marken die ik al had, een korte pauze en een frietje, en om kwart voor 2 verliet Janneman Nederland. Het routebriefje leek goed te werken; tot Lingen liep alles prima. Maar toen was weg nr 213 afgezet en werden we door de politie terug gestuurd vanwege een ongeluk. Binnendoor wilde het nog lukken tot Wildeshausen, en toen liet de routekaart met alleen hoofdwegen me definitief in de steek. Ineens stond ik aan de noord-west kant van Bremen, en ik had alleen de keuze tussen centrum Bremen of de autoweg (ik wilde eigenlijk onderlangs Bremen rijden). De autoweg dan maar. En terwijl ik de autoweg opdraaide barstte een gigantische stortbui los. Dat is toch echt twijfelen; hoelang kun je onder zulke omstandigheden nog verstandig doorrijden? Water op de betonbaan, sproeinevel, dus slecht zicht en al helemaal geen zicht op het wegdek. Even stoppen bij een tankstation? Daar stond een harley die niet tegen water kon en een stel scheurijzers die er ook geen zin meer in hadden. Mijn handschoenen hadden eindelijk het basisprobleem ontwikkeld dat hoort bij leren handschoenen in de regen; ik had zwarte handen van de leerkleurstof, en dat wilde er ook niet meer zomaar af. Maar het werd al droger... Voort maar weer. De afslag Zeven was snel gevonden, en van daaruit was het eigenlijk bekend terrein. Ik ben zelf maar even langs de kazerne gereden, die ziet er nog volledig hetzelfde uit. De drie tehuizen liggen nog op een rijtje ernaast en oorspronkelijk was ik van plan om daar te gaan eten. Maar nu wilde ik toch liever snel een camping zoeken, het was ondertussen dik 7 uur. Vlak voor de kazerne, in de beruchte 'bocht van Brauel' had ik een bordje 'camping' zien staan. Ja hoor, ik kon er terecht, en terwijl over de velden een nieuwe stortbui mijn kant op kwam heb ik mijn record snel-tentje-bouwen gebroken. 5 Minuten, volgens een vriendelijke duitse heer die me eigenlijk met een paraplu wilde helpen. Gelukkig duren dat soort wolkenbreuken niet echt lang, en een half uur later was het al weer droog. In de kantine koffie, het logboek bijschrijven en een uitgebreid praatje met een nederlands stel dat ook wel vaker met de motor op vakantie was geweest. Van hen kreeg ik een paar tips voor een reis naar Engeland. 1: Kies een boot die overdag in Engeland aankomt zodat je niet in het donker moet beginnen met links rijden. 2: Zorg zelf voor touw of spanbanden om de motor goed vast te zetten op de boot. En toen was het buiten mooi genoeg voor een eindje wandelen en een sigaar. De eerste vakantie in het buitenland is begonnen.
zaterdag 19-7 '97
log 1003, Ulfborg (Denemarken).
Vanmorgen was ik met zon op. De zon? De Zon! Blauwe lucht, hier en daar een klein wolkje... Snel een thermoskan met thee vullen, een paar broodjes naar binnen werken en heel rap inpakken, hier moet ik van genieten! Om half 8 reed ik de camping af. Het eerste uur was voor mijn gevoel echt bekend terrein. Mooie dorpjes, mooie boerderijen, reusachtige schuren. Een beeld uit mijn diensttijd. Brood en een fles rum kopen bij een dorps-winkeltje, mooi weer. Nou ja, er kwamen wel steeds meer wolken. De weg langs de Elbe had veel weg van een kustweg in Zeeland, met een dijk en dergelijke telkens net achter het dorp waar je doorheen rijdt. Leuk rijden. En tot even na 9 uur, bij het Elbeveer schoot het ook lekker op. Maar bij het Elbeveer stond een lange rij, en ik voelde me toch niet echt geroepen om langs de file naar voren te rijden. Om kwart voor 11 reed ik uiteindelijk het veer af, in de regen. De regen werd stortregen, onweer, weer regen. Even werd het droog, net genoeg voor een foto van de wat rare hoge brug over het Nord-Ostzee-kanaal. Even maar, na het tanken in Marne ging alles weer volle poeier loos. 'Flits' deed de bliksem. 'Boems' deed de donder. 'U-bocht' deed janneman, en ik dook het zojuist gepasseerde Futterluke in. Bradwurst met Pommes, en laat het maar even uitrazen. Helaas hield de regen dapper vol, en ik ben toch maar weer verder gereden in de regen. Even voor 2 uur klaarde het toch echt wat op. En wat zag ik voor mij? De deense grens! Om half 3 zette janneman voet op deense bodem. Een kleine stap voor de mensheid, maar eh... Yes! Geld tappen, een Pommes Friter bij een Imbiss -hier ook al- en voort. Ik moet zeggen, ik ben onder de indruk. Denemarken saai? Ik ben langs de westkust omhoog gereden, en dat werd mooier naarmate het later werd. Eerst eindeloze graan-velden, en daarna een rustig en zeer uitgebreid duingebied. En dat alles in de lage zon, prachtig. Wat me opviel waren de losse kerken die nergens bij lijken te horen. En wat nog meer opviel was de deense zorg voor reizigers. Prachtig aangelegde parkeer/picknick plaatsen overal langs de weg, goed afgeschermd van de eigenlijke weg, mooie banken, regioinformatie, toiletten, veel groen, echt keurig. Denemarken is zoiets als Nederland? Nederland biedt leuke stukjes van 10 minuten voordat het weer industrieterrein of dorp word, hier duren die leuke stukjes uren achter elkaar! Dit is echt zwerven! Om 6 uur stond ik te twijfelen voor een camping. Om 8 uur stond ik weer te twijfelen voor een camping. En uiteindelijk had ik rond een uur of 9 mijn tentje staan op een erg fraaie camping in de buitenwijken van Ulfborg. Morgen laat vertrekken? Het beheer is er pas om 10 uur.
Dit is weer trekken zoals met de fiets; het landschap is groot genoeg om gewoon uren te reizen. Motorkamperen is anders, maar op deze manier is het weer geweldig. Nu nog leren om alles te gebruiken; vandaag had ik op gegeven moment zelfs natte voeten. Maar ik heb schoensmeer bij me... Overigens is, door urenlang rijden in de ondergaande zon alles weer droog, zelfs mijn handschoenen.
Op de camping hier heb ik nog een tijdje staan praten met een stel canadezen. Zij waren met de fiets heel Europa aan't doen. Zij klaagden over Denemarken, hun klacht lijkt wel enigszins te kloppen. Alles ziet er hier zo nieuw uit, alsof Denemarken pas 30 jaar geleden in gebruik is genomen. Dat klopt wel, de plaatsjes deden mij wat denken aan dorpen in de nieuwe polders van Nederland. Alles zo nieuw, zo schoon. En nog een tip opgedaan die door anderen bevestigd werd; oversteken naar Noorwegen ging vermoedelijk het gemakkelijkste vanuit Hanstholm, een kleiner plaatsje dan Hirtshals, waar ik eigenlijk over wilde steken. We zullen zien.
zondag 20-7 '97
log 1335, Hirtshals (Denemarken).
Grom, nu even niet ziek worden. Ik heb een knallende, alles verterende hoofdpijn sedert een nogal erg zout frietje vanmiddag. Zojuist maar eens een overjarig paracetamolletje naar binnen gewerkt, eens kijken of dat samen met een goede nachtrust de truc doet.
Vandaag was overigens een heerlijk stuk rijden. De dag begon met uitslapen om te kunnen betalen, en daarna volgde absoluut het mooiste stuk rijden tot nu toe. Buitenom het Nissum Fjord, dwars door Torsminde en toen langs de binnenkant van Nissum-Brending. Heuvels, bochten en water, dit alles onder een strakblauwe hemel in de zon, en dankzij de zonnebril in prachtige kleuren zonder met de oogjes te knijpen. Overigens kan die zonnebril ook wel oorzaak van de hoofdpijn zijn; via het iets te grote montuur drukte de helm nogal hard om mijn neus. De derde dag zonder koffie en de eerste dag zonder thee is een derde mogelijkheid voor hoofdpijn.
Het weer is echt om! Warm zelfs, ik moet er nu aan wennen om de leren broek meteen na aankomst op de camping in te ruilen voor de luchtigere kampeerbroek. Het was vanmorgen tijdens het inpakken al warm, dus de tent is eens goed gedroogd, de slaapzak is gelucht en ik heb zelfs m'n sokken gewassen (hoog nodig). Maar verder met de mooie dag rijden. Om te beginnen ging de reis dus naar Hanstholm, daar zou ik meer kans op een boot naar Noorwegen maken. Helaas, wartelist 3 tage... De moed zonk mij subiet in de schoenen, en ik ben maar eens begonnen op de kaart te kijken. Langs de kust verder omhoog, en dan via de vele eilanden en de oude steden weer omlaag, een rondje Denemarken moet ook leuk kunnen zijn. Deze ochtend was tenminste mooi genoeg geweest. Ook voor zo'n rondje Denemarken kon ik overigens gewoon doorrijden over de oorspronkelijk voor Noorwegen geplande route. Volgende stop Hirtshals dus. Het landschap was nu wat minder spectaculair dan vanmorgen, maar het bleef mooi rijden. Alleen had ik dat voornoemde frietje kort na Hanstholm, en toen kwam ook al snel de hoofdpijn opzetten. Op een bepaald moment voelde ik me zo duf en beroerd dat ik maar een uurtje op een picknick-plaats in het gras langs het water heb liggen dommelen. Daarna was Hirtshals snel bereikt. Toch even bij de haven langs gaan. In het kantoor van de veerbootmaatschappij heerste topdrukte; ik trok nummertje 290, toen nummer 156 aan de beurt was. En dat was dan alleen om even een vraag te stellen. Een klein uurtje later stond ik weer buiten, een kleine 220 gulden lichter en een retourbiljet Noorwegen rijker. YES, YES! Beautiful Norge, here I come...
Hanstholm was in feite een haven-terminal met een paar huizen erom heen, en Hirtshals is nauwelijks groter. Plaatsen zien er hier echt uit als een mengeling van Centerparks, bungalowpark en Almere. Naast het plaatsje is een camping, en daar sta ik nu. In de verte kan ik net de zee zien, als een streepje boven de duinen uit. Dit is het wel, op die hoofdpijn na dan.
(later) Het overjarige paracetamolletje doet wonderen, ik moet toch eens leren om iets eerder naar dat soort hulpmiddelen te grijpen. Ik voel me stukken beter. Zoveel beter dat ik maar eens naar de zee ben gewandeld. Vliegertje mee, en ik heb voordat ik bij de zee was nog een hele tijd staan vliegeren. Toen doorwandelen tot bij de zee, even over de vloedlijn wandelen en weer terug. Nog eens? Ja, nog eens een tijdje vliegeren. Mooi, zo in de ondergaande zon. Ik heb nu alleen het slee-vliegertje bij me, ik zou toch eens moeten werken aan een iets kleinere vliegerset voor mee op de motor, stokken van een meter zijn echt te breed voor dwars achterop. Overigens was het sleetje zo tussen de duinen en met stevige maar turbulente wind toch de aangewezen vlieger. Nu nog een mokje rum, en dan morgen om 20 over 10 op de kade. Maandag 4 augustus is de reis terug geboekt. Zo ver weg, ik ben benieuwd hoe dan alles ervoor staat en waar ik geweest ben. Haal ik de poolcirkel?
Maandag 21-7 '97
(log 1343 tussenstand), op de raceboot naar Noorwegen.
Vandaag is tot nu toe een rustige dag met een onverwachte meevaller. De oversteek naar Noorwegen wordt verzorgd door een soort van raceveer, we vliegen met dik 70 km per uur in 2 uur naar de overkant. Joho!
De dag begon te vroeg; half 7 op. Nog maar eens naar bed, wat dommelen, weer opstaan en uiteindelijk reed ik om 9 uur de camping af. Een klein kwartiertje later zat ik op de 'markt' van Hirtshals. De hele stad is laag, 2 verdiepingen op z'n hoogst, ver uit elkaar en vreselijk open. Wel een leuk kunstwerk, waarbij de golfslag van zee via buizen en dergelijke een geraas voortbrengt in een roestvrijstalen vorm. Vissersbootjes kijken, ook leuk. Koffie, flesje limonade en wachten totdat ik de kade op kon. Daarna ging alles verbazend vlot en eenvoudig. Vooraan in de rij, de motoren gingen als eerste de boot op. Even puzzelen op de spanbanden, en toen had ik de motor stevig op de middenbok staan. En nu is het 2 uur 'treinreizen'.
Vervolg maandag 21-7 '97
log 1550 tussenstand, Selfjord (noorwegen).
Ik twijfel (nauwelijks). Ik sta nu in Selfjord, 136 km verder dan oorspronkelijk gepland. Camping zoeken of doorgaan? De zon steekt nog boven de bergen uit, dus... BERGEN! Echte bergen! Klappende oren omhoog en omlaag, slingerwegen over en langs bergen (YES!) en echte haarspeldbochten (OEI!). Janneman is HEEL ERG in Noorwegen. En dat alles bij stralend weer. Maar even bijschrijven?
De aankomst in Kristiansand was snel en voorspoedig, het verlaten van de boot ook. De douane zwaaide door en toen reed ik tot mijn verbazing een echte stad in. Drukte, zoveel borden, zoveel vreemd. Maar een bank was snel gevonden, Noorse kronen getapt en de weg de stad uit was ook snel gevonden. En dat werd mooi! MOOI! ZOOO MOOI!!! In 15 minuten zat ik vol tussen de bergen en kon ik beginnen met schaven. Als ik mijn bochten-techniek niet heel snel zou bijschaven werd de motor wel bijgeschaafd, dus er zou hoe dan ook geschaafd worden. Tot nu toe schaaf ik toch alleen aan mijn bochtentechniek. Hier ben ik dus 2 jaar en 10.000 gulden voor bezig geweest. Het was het waard, alleen al voor deze middag. Het is hier niet alleen mooi, het blijft ook mooi, het houdt gewoon niet op! En nu dan even twijfelen; plak ik er vanavond nog 100 kilometer aan? Tot nu toe heb ik campings genoeg gezien, de wegen zijn leuk en naarmate het later wordt krijg ik de wegen meer voor mij alleen. Door!
Vervolg maandag 21-7 '97
log 1651, Kongsberg.
En die 100 km zijn erbij gekomen, en zelfs nog ééntje extra. De eerste muggebeet is trouwens ook binnen. Nu eens kijken of de muggenolie uit Nederland hier ook werkt. Ik zit weer voor de tent, sigaar en rum in aanslag om een superdag te vieren.
Het waren sedert Selfjord nog eens 2 mooie uren. Soms in de zon, steeds vaker in de schaduw van bergen. Soms in de warmte, soms in de kou. Drijvende boomstammen in een meer, ze doen het nog steeds zo, wat een genot om hier rond te kijken. Vanmiddag aan een ander meer zag ik heel rustig een kano voorbij komen, 2 mensen erin, spullen tussen zich in. Dat kom ik hier ook eens ooit doen! Even voor Kongsberg begon het echt te schemeren. 10 uur! We komen noordelijker, de dagen lengen. In de stad was een camping, en daar sta ik nu. Veel Nederlanders, ook 4 motoren, maar die gingen al naar bed. Ik wil nog even genieten van mijn succes tot nu toe. Morgen wordt het rustig verder gaan, eerst eens een echt ontbijt en een thermoskan vol thee bouwen. In een verveelde bui heb ik thuis eens een reisschema uitgewerkt, naar de noordkaap in 10 dagen. Dat is geen serieus plan, de noordkaap is echt ver, ik wil naar de poolcirkel. Maar ondertussen lig ik wel een dikke kwartdag voor op het noordkaapschema.
dinsdag 22-7 '97
log 2213, 17 km ten noorden van Berekak.
Eerst het slechte nieuws, ik had het eerste fotorolletje vol, en dat ben ik kwijt! Geen echte ramp, meer dan de helft was zomaar wat foto's maken voor de vakantie, en wat er van deze vakantie opstond was tot nu toe niet echt de moeite waard. Het foto's maken gaat niet zo best en nogal ongericht. Ik ben volkomen overdonderd door al het moois hier, en het zit er dik in dat ik straks met 50 foto's van mooie meertjes met bergen erachter thuis kom, die er eigenlijk allemaal hetzelfde uitzien. Misschien dat ik op de terugweg iets systematischer te werk kan gaan, maar in hoeverre dat lukt? Het is hier gewoon te mooi, en het houdt maar niet op.
Gisteravond heb ik het met rum en sigaar tot half 12 geschopt. Toen kon ik nog rood zien, en de tijd op het klokje van de motor aflezen zonder zaklamp. Hoezo langer licht?
Vandaag was ik om half 8 op. Ik had niet echt zin in eten, dus heb ik thee gezet, de tassen weer eens goed ingeruimd en toen ben ik vertrokken. Ik reed net als gisteren over een weg die over het algemeen iets kleiner is dan een rijksweg in Nederland; meestal geen middenlijn, wel redelijk breed. En op, neer, links, rechts, ik heb volgens mij nog geen meter rechte weg gehad sedert ik in Noorwegen ben. Leuk rijden! Rond half 10 heb ik getankt en toen op een terrasje koffie zitten drinken. Kijken naar een of ander model vogel, hier in ruime mate voorhanden. Ouders met jongen, al was dat aan de afmetingen niet en aan de veren nauwelijks te zien. De jongen waren iets grauwer van kleur. Dat het jongen waren werd vooral duidelijk uit het gedrag. De jongen en de ouders renden samen rond (het zijn ren-vogeltjes, geen hip-vogeltjes). De jongen pikten zelf van alles op, maar zodra een van de ouders iets oppikten begonnen de jongen meteen door de pootjes te zakken, bek open, vleugels half uit en dan maar piepen en trillen totdat de ouder zijn vondst in hun bek deponeerde. Ouders een beetje de klos van instinct? Wel grappig om te zien. Bij Rødberg ging ik voor het eerst van de genummerde wegen af, en dat heb ik geweten. Meteen een half uur slingers en haarspelden bergop. Daarna over wat rustigere slingers nog steeds omhoog, langzaam werden de bomen dunner en zieliger, en er waren steeds meer gele plekken op de grond. Korstmos! Mooi! Toen ik stopte om er een foto van te maken rommelde achter me de donder. Niet dralen, doorrijden, die loodgrijze bui waaide mijn kant op. De komende 4 of 5 uur was, als ik stopte en mijn oordoppen uitdeed, die rommelende donder telkens het eerste wat ik hoorde. En uiteindelijk reed ik in de buurt van Beistølen onverwacht een totaal andere regenbui in. Van het weer hier snap ik absoluut niets. Ondanks de dreiging van het weer heb ik bij Gol een Stavekerkje bezocht. Mooi, prachtig houtwerk. Dit was een in de jaren 30 nagebouwd exemplaar, ik heb er een boekje van gekocht. Na Gol reed ik die eerder genoemde korte bui in. En toen ging het trouwens hard omhoog, heel hard. Had ik een tijdje terug nog vol opwinding naar sneeuw op bergtoppen staan kijken, een uur later reed ik over diezelfde besneeuwde toppen. Sneeuw in plakken her en der langs de weg, geen bomen meer, een rauwe vlakte, de weg afgezet met dunne houten stokken. Ik zat volgens een bordje op 1389 meter, en hier is dat ver boven de boomgrens. Koud, harde wind, kaal. Even stoppen voor een foto en voort maar weer. Ha, janneman had trouwens serieus last van hoogtevrees op zijn motortje. Gelukkig ging de weg omlaag daarna in rustige golven omlaag, zonder woest bochtenwerk. Ondertussen was het weer tijd om te tanken, bij Randen. En Randen ligt nog maar een half uurtje van de E6 af. En de E6 loopt door naar het noorden, heel ver door naar het noorden...
Daar wou ik dus nog wel even aan beginnen, en weer begon een heerlijke avondrit. De E6 was duidelijk een andere weg, meestal ongeveer zoals hier een rijksweg, soms net even iets ruimer nog. 80 km/u, sommige stukken 90 km/u. Geen heftige bochten met veel remmen en schakelen en op het gas de bocht door. Nee, nu waren het rustige bochten, rustig omhoog en omlaag. Dit was anders, meer ontspannen rijden. En gigantisch opschieten trouwens, mijn voorsprong op het schema is ondertussen meer dan een halve dag. Ik had niet gerekend op de lange dagen hier, je blijft maar doorrijden. Nu schemert het, het wordt vochtiger en de bomen op de helling tegenover mij verdwijnen langzaam in de opkomende nevel.
woensdag 23-7 '97
log 2794, Mo i Rana.
De hoogste kilometerstand op één dag tot nu toe, en dat op een relatief korte dag. Vanavond had ik om 9 uur mijn tentje staan, motor verzorgd en al (ketting smeren, olie controleren banden nakijken, verlichting controleren, algemene staat van de motor bekijken). Vandaag was een dag van stug verder rijden. Mooi, maar het begint te wennen. Of wordt het allemaal teveel moois? Tijd voor een rustdag? Morgen haal ik de poolcirkel ergens in de ochtend, de noordkaap is serieus haalbaar, maar dan moet ik wel doorrijden. Ik beslis morgen bij de poolcirkel. Als ik iedereen moet geloven dan betekent doorgaan na de ppolcirkel niets anders dan zes of meer dagen serieus afzien op de motor. We zullen zien.
Vandaag zoveel gezien dat ik nauwelijks kan geloven dat het 1 dag was. Vannacht had ik minimaal gekampeerd. Omdat ik tot nu toe vooral warm weer heb drink ik nauwelijks thee. Daarom had ik nu zoveel mogelijk in de tassen laten zitten, de brander niet opgezet en dergelijke. Een gevolg daarvan was dat ik vanmorgen, na voor mijn gevoel serieus omdraaien en uitslapen, om half 8 van de camping afreed. Een half uurtje later zat ik aan de oever van de Gaula mijn hobbitontbijt naar binnen te werken. Verder rijdend werd het landschap geleidelijk rustiger, de dalen breder, de hellingen minder stijl. Trondheim naderde. Langzaam kwamen er meer huizen, lagen de dorpjes wat dichter bij elkaar, en toen ineens was daar zelfs een 5-verdiepingen flat. De stad zelf heb ik nauwelijks gezien. Via autowegen met tol -motoren gratis- en een enorme tunnel was ik de stad voorbij voordat ik het wist. En daar waren er fjorden! Echte Fjorden, de woeste kust van Noorwegen. Bravo Slartibartfast! Je rijdt langs een van de bergwanden naar het einde van de fjord, die langzaam smaller wordt. En dan is daar ineens een soort van vaag oplopend zandstrand met een paar huizen, een anticlimax als einde. Op weg terug zal ik proberen hier een mooie foto te maken van de anatomie van een fjord. Op een bepaald moment, even voorbij Steinkjer, ging de reis weer landinwaarts. Ik was een bord tegen gekomen, Nordkappvegen. En ergens langs de Snasavatnet lagen een stel achterhoekers zich op de banken van een parkeerplaats te warmen in de zon. Zij waren naar de noordkaap geweest, jawel. Het was ver. Slecht weer, regen, je waaide er van je fiets, de kaap zelf was pure geldklopperij. En het was nog ver, heel ver.
Ik ging dus maar verder. Nu werd het landschap weer rauwer, en de bergen werden weer stijler en hoger. Omhoog naar 1100 meter, terug naar 300 meter, weer omhoog naar 900 meter. Ik ben geen snelle daler, vooral als ik een afgrond in kan kijken. En mijn motortje is geen snelle stijger. Eigenlijk voel ik me het lekkerste als ik gewoon achter een ervaren kampeerbusje aan kan rijden. Speciaal eng zijn de onoverzichtelijke bochten waar geen middenstreep is. Tegenliggers steevast midden op de weg, en hoewel ik plek zat heb schrik ik toch iedere keer weer.
De achterhoekers hadden gezegd dat de E6 overal goed te berijden was, alleen in de buurt van Mo i Rana werd gewerkt. En dat heb ik geweten. Eerst een korte onverlichte tunnel, zo vanuit de felle zon. Maar daar kon ik tenminste nog naar een lichtpunt aan het einde rijden. Toen een lange onverlichte tunnel op kersvers zwart asfalt, zonder strepen op de weg, zonder reflecterend materiaal op de muren, en met een paar bochten. Oef! Direct achter de tunnel stond de zaak stil, een meneer met een handbediend stoplicht. 'Pwééé' deed ergens een toetertje. 'BAROEM' deed ergens een berg. Werken aan de weg is hier andere koek! Daarna stapvoets over gravel en kuilen, met een hoop auto's en een andere motor samen in de rij. Het ging het in feite in diezelfde rij door tot Mo i Rana. Magische naam, maar een gewone kustplaats die stevig naar vis rook. Ik was moe, de rechter spiegel zat los, mijn linker knie speelde op, het was tijd om te stoppen. De eerste de beste camping zag er goed uit, een veldje met wat hutten, klem tussen snelstromend water en een rotswand. En zo heb ik nu een lange avond. De motor weer eens nalopen en goed eten. Overigens heb ik de afgelopen nacht voor het eerst met de slaapzak dicht geslapen, en nu heb ik het in m'n warme hemd fris. Ik kom noordelijker. En dat terwijl het vandaag midden op de dag toch snoeiheet was op de motor.
donderdag 24-7 '97
(log 2875 tussenstand), poolcirkel. YES!
Het is nu kwart over 9 in de morgen en ik zit in de kroeg. OP DE POOLCIRKEL!
Vanmorgen wilde ik uitslapen. Dus 3 keer omdraaien en nog eens de ogen dicht doen voor het opstaan. Dus stond ik om 7 uur naast de motor, Woeha! Net als gisteren eerst inpakken en wegwezen, en een uurtje later pas ergens langs de weg eten. Ik begin nu echt noordelijker te komen. Begroeiing wordt schaarser, alleen in de laagste delen van het land is het nog echt groen. Waar ik zat te eten was weer zo'n picknickplaats. Overdekte huisjes, een complete hut met brandhout buiten en een stenen stook-plaats binnen. Vrij te gebruiken als het kouder wordt?
De weg slingerde tussen bergen door langzaam omhoog, en al even langzaam begon ook het landschap waar ik zo vaak van gedroomd heb. Stralend weer, een weg die voor me uit glinsterd in de zon. Links en rechts bergen, sneeuwresten, armetierige berken en korstmos. Met de hard blauwe lucht en de schitteringen in mijn gesloten helm ben ik me bewust van mijn 'ingepaktheid'. Ik draag een ruimtepak en reis over de maan. Of over mars, daar is ook sneeuw. En toen het bord; polarcirkle 2 km. En daar is de hut met het golvende dak. Ga ik nog verder? Nu eerst koffie. En piekeren.
Vervolg donderdag 24-7 '97
log 3303, Setermoen.
We gaan ervoor! Ik zit nu op een kleine 650 km van de kaap, 600 km als ik niet met het bootje naar het eiland ga.
Vandaag was dus weer heerlijk rijden. Ik weet nu ook wat ik niet leuk vindt in de bergen; heftig kronkelwerk, en dat dan met een lokale cowboy op de hielen. Eindelijk begon ik het systeem te zien; er zijn auto's die ineens vlak achter me rijden, me opjagen en inhalen op de meest ongelukkige plaatsen en die dan ook weer ineens verdwenen zijn. Dat blijken vooral auto's te zijn die uit de kleine zandpaden opduiken en daar ook weer in verdwijnen, mensen die lokaal goed bekend moeten zijn. Overigens groeit mijn bochtentechniek wel. Zolang ik maar lekker ontspannen en losjes op de motor zit gaat het steeds beter. Alleen als ik stijf van de zenuwen zit, door zo'n lokale cowboy of door hoogtevrees, dan wordt het ineens knudde. En verder? De lange tunnels waren in het begin misschien eng, ondertussen ben ik ernstig gaan genieten van het vochtige, koude hart der bergen. En tunnels heb ik genoeg gedaan vandaag. Eerst was er nog een prachtig stuk over het plateau van de poolcirkel. Toen ging het ineens omlaag. Bomen terug, jas open omdat het warm werd, de poolcirkel voorbij werd het leven weer leefbaar. En toen begonnen de tunnels. De langste was iets van 7 km lang. Bochten aan het begin en einde van de meeste tunnels, zodat je verder geen enkele oriëntatie meer had, alleen de spaarzame lampen aan het plafond en de vochtig glinsterende wanden en wegdek. Klam, koud, bij de langere tunnels drong de kou langzaam door de kleren heen, een vage geur van sterreflikkers. Is dat de geur van rots? Na de tunnels kwam ik bij Fauske, waar een mooi en nogal vikingschip-achtig bootje lag. Foto's! Na Fauske ging de rit weer omhoog, over passen en langs meren en fjorden. Bij Bagnes moest ik een veer nemen. Voor me lagen ineens echt rauwe bergen, hoog en scherp. 'Kijk motzje, zie je die bergen, daar gaan we nou rijden'. En jawel, daar gingen we heel erg rijden. Met kloppend hartje over smalle, hoge en lange bruggen, langs stijle afgronden en tussen nors oprijzende bergen door. Daar trof ik ook voor het eerst een noor die niet bezig was geld aan me te verdienen, en die toch vriendelijk tegen me was. Op een picknickplaats aan het Efjord stond een andere motorrijder. Naar hier de gewoonte schijnt te zijn ging ik zo ver mogelijk van hem afstaan, maar ik werd driftig dichterbij gezwaaid. De goede man bleek geen woord duits of engels te spreken, dus ben ik maar overgegaan op limburgs. En als we er echt niet uitkwamen konden we het altijd nog opschrijven, lezen van elkaars talen leek heel wat beter te gaan dan verstaan. Hij kwam, als ik het goed heb begrepen, ergens uit de buurt van Harstad, in het ingewikkelde fjordengebied dat hier de kust vormt. Later kwam ik door Narvik, een vrij forse havenplaats. Ik heb nog wat kronen uit de muur gepeuterd, en 2 kleurenrolletjes gekocht. Dat foto's maken gaat echt niet goed, ik maak teveel foto's zonder enige lijn in het beeld wat ik wil laten zien. Teveel, teveel...
En toen. Toen waren er ineens wolken vooruit. Donkere, sombere, laaghangende wolken. Slecht-weer wolken. En hoe verder ik keek, hoe smeriger die wolken er uitzagen. Noordkaapweer vooruit? Van schrik heb ik toen maar een camping gezocht. Moed verzamelen voor morgen. Als ik eerlijk ben dan moet ik zeggen dat ik de afgelopen dagen een beetje nerveus begon te worden van al dat goede weer. Hoe rij ik hier als het slecht wordt? Hoe langer dat goede weer voort duurt, hoe verder ik van huis ben als het slecht weer wordt. Letterlijk.
Nog 2 ontdekkingen: De zachte wafels die ma altijd maakte zijn hier gewoon te koop, bij ons heb ik ze nog nooit ergens in een winkel gezien. Noorse wafels in Limburg? En ik heb voor het eerst echt muggen om me heen. Hele wolken muggen. Het flesje muggenolie hou ik nu in mijn broekzak paraat. De olie werkt prima, de muggen maken op een paar centimeter afstand rechts-omkeer. Maar dat betekend wel dat er een paar honderd muggen tussen mijn ogen en mijn handen heen en weer stuiteren, en een beetje kriebelig wordt ik daar wel van. Morgen op de motor neem ik wel wraak.
vrijdag 25-7 '97
(log 3843 tussenstand), vlak voor Olderfjord
Geen noordkaap zonder afzien. Wat nou regen, wat nou wind? KOUD! IK VRIES HIER MIJN KLOTEN AF! Waarom heeft niemand me gewaarschuwd voor kou? Omdat dat logisch was? Ik heb een friet met worst en 2 koffie achter de kiezen, en ik zit nog steeds te sidderen.
Gisteravond voor het slapen gaan heb ik een tijdje naar het noorden staan kijken. 'Kijk janneman, zie je die wolken, daar gaan we morgen rijden'. Om kwart voor 12 's nachts heb ik er een foto van gemaakt, uit de hand. De nacht is een verschijnsel dat ik achter me heb gelaten, donker wordt het hier niet meer.
Vanmorgen was het grijs. Ondanks omdraaien en lang piekeren over hoe ik de muggen hun ontbijt kon laten mislopen stond ik om even voor 7 uur naast de motor. Geen ontbijt, geen thee, snel aankleden en weg voordat de muggen beseften wat er aan de hand was. Een kleine 10 minuten later stond ik weer naast de motor. Tot vandaag was een T-shirtje onder de motorjas altijd warm zat geweest, nu moest er snel het warme hemd bij. En dat was op geen stukken na voldoende. Waar is mijn voering, waar is mijn warme winterbroek, waar zijn mijn dikke winterhandschoenen nu ik ze nodig heb? Het was koud, snijdende wind, recht van voren, recht van de noordpool af. Thee, hete thee? Waarom was ik ooit zonder vertrokken? Het was me zelfs te koud om onderweg thee te zetten. Tankstation na tankstation, koffie, warme worsten, een frietje, alles waar wat warms te krijgen was werd vandaag aangedaan. Maar het werd dun bevolkt.
De kou is de rest van de dag hoofdmotief gebleven, maar het was mooi rijden. Grijs, grauw en toch schitterend weer. Ik heb de hele dag onder een laaghangend plafond door gereden. Alle bergen waren tafelbergen, recht afgesneden op 50 of 100 meter of zoiets. De begroeiing werd schraal, ook op zeeniveau. De fjorden werden grootser, de Lyngenfjorden en het Kåfjord zijn de mooiste fjorden die ik tot nu toe gezien heb. In dat laatste fjord is ook het Troll-gasplatform gemaakt, 300 meter hoog, omdat dit fjord diep genoeg was. Er lag een plaatsje, Trollvik, vandaar de naam van het platform. Vlak voor Alta stond ik weer eens bij te trekken, langs een brede stroom ditmaal. In de verte kampvuren, en vissende mensen aan de oever. Dat leek me eigenlijk wel wat. Zou ik vanavond eens proberen om ergens aan zo'n stroom een plekje te vinden, en dan een kampvuur om me aan te warmen? In de verte, richting Alta leek de bewolking trouwens wat dunner te worden...
In Alta was het tijd om weer eens te tanken. En ik had besloten om direct achter Alta uit te kijken naar een geschikte plek voor kamperen met kampvuur. Maar bij het uitrijden van Alta zag ik, ver voor me, tussen de bergen door een streepje blauw. Zon? Als eerste kwam ik weer een 'BOM 200m' bordje tegen, teken dat ik weer een hoge en rauwe pas over moest. Omhoog ging goed. En daar WAS een streepje blauw. Recht vooruit, en het kwam dichterbij... Eenmaal boven gekomen was het om te beginnen nog steeds heel erg koud. Maar er was een kaarsrechte afscheiding, wolken/blauwe lucht, recht voor me. Daar moest ik wezen, alleen al de gedachte aan een beetje zon verwarmde me. JAAAA! Op 169 km voor de noordkaap reed janneman de zon in. Laag, niet echt warm, maar de aanblik alleen al was 10° waard. Direct al stond er een flinke groep motorrijders langs de kant, zich als beren na de winter warmend in de zon. Zwaaien, toeteren, een uitgelaten stemming, niet alleen bij mij maar duidelijk ook bij hen. ZON! Een kleine 20 km verder heb ik ook de motor aan de kant gezet. Achter een bord schuilen voor de wind, jas open, recht in de zon, Hmmmm. Zwaaiend en toeterend reden de motorrijders van daarnet langs. En toen nog een groepje motoren, al even uitbundig groetend. Daar, zo in de zon staand, werd een dapper idee geboren. Goed weer is hier zeldzaam, en dit was zo goed als het maar kon worden. Zou ik vannacht door rijden, zover mogelijk naar de kaap? Niet slapen totdat ik niet meer verder kon, alle goede weer gebruikend. Eens kijken... Toen ik verder reed stond het tweede groepje motoren een paar kilometer verderop in de zon te genieten. Nu zit ik in een restaurant, het rode restaurant aan het einde van de vlakte, dat me al verschillende keren was genoemd als de plaats om bij te komen. De vlakte waar ik zojuist overheen ben gereden is berucht, wind, regen, hagel, en ik ben er genietend van de zon overheen gekacheld. Ik heb een praatje gemaakt met de man die hier de boel bestiert (hij heeft in Nederland gewerkt, voor een handelsfirma in Breda). Ik heb me hier zitten volstoppen met eten -zie de aanhef- en alles aangetrokken wat ik aan kleren bij me heb, lange onderbroek, alle T-shirts en al. Langzaam kom ik weer bij. Het opgekomen dappere plan lijkt zo gek nog niet. Het is nu 9 uur 's avonds. De zon gaat hier niet onder, al is de zon zelf hier een zeldzaamheid. Doorgaan in de hoop op een middernachts-zon, hopen dat ik niet slapend van de fiets af val, hopen dat het niet nog kouder wordt, hopen dat de lucht open blijft? Als de lucht dichttrekt zoek ik wel een plek om de nacht door te brengen. WE GAAN VOOR DE KAAP!
Vervolg vrijdag/zaterdag 26/27-7 '97, 01.20 uur
(log 3948 tussenstand), Noordkaap, 71°10'21''NB.
Dit is een droom. Met een paar mensen reed ik om kwart voor middernacht de boot op. Om 00.00 uur zag ik de zon in het noorden staan, boven en onder wolken door, net over Magerøya heen. Zo moet het zijn...
De rit over dit eiland was nog een heel eind rijden over griezelige wegen naar boven, en toen over een dode, bevroren vlakte. Ik ga op tijd terug, zodat ik die bergwegen niet af hoef in de drukte. Nu eerst wat zaken gaan regelen en koffie...
(02.45, nog steeds op de noordkaap) Ik zit op het noordkaapmonument, rug naar het noorden, zon in mijn nek. Een eindje verderop zitten nog een paar mensen op een rots, verder is het hier nu uitgestorven. Om 2 uur ging het centrum dicht. Ik heb 8 dagen nodig gehad om tot hier te komen. Nu nog 3948 kilomter naar huis. Het is hier ongelofelijk. Zonlucht ketst tussen wolken en ijszee heen en weer in tere pasteltinten. De horizon is onzichtbaar, ik kijk in een reusachtige caleidoscoop. Ik ben een mens met geluk.
Vervolg vrijdag/zaterdag 26-7 '97, 03.54 uur
(log 3982 tussenstand), haven van Magerøya
Ik heb tot 10 over 7 de tijd, dan pas gaat het eerste veer naar het continent. Ik zit op de parkeerplaats, heb de brander tevoorschijn gehaald en zit thee te maken. De vraag is even hoe ik nu verder ga. Om 7 uur ben ik dik 24 uur in touw. Ik voel me prima, maar hoe verstandig is het om nog een volledige dag verder te gaan? Kan ik me aan de overkant gewoon ergens een halve dag te slapen leggen? Alleen als het droog blijft (de lucht is al weer aan't betrekken). Kan ik me gewoon ergens met tent en al neer planten? Ik heb weinig bruikbare plekken gezien, alleen op de hoogvlakte, en dat is niet echt een plek om te kamperen. Met extra ondergoed is de kou trouwens dragelijk.
Vervolg vrijdag/zaterdag 26-7 '97, 11.50 uur
log 4166, Alta
Zo, het grote avontuur en de langste dag zitten erop. Ik ben een kleine 29 uur onderweg geweest, ik heb 863 km gereden en ik ben zwaar onder de indruk. Was de noordkaap geldklopperij? Ik heb er 386 kronen achter gelaten, ik schat ongeveer 100 gulden. Voor dat geld heb ik het gevoel op een bijzondere plek te zijn geweest, op een bijzonder moment. Ze hebben iets van dat punt gemaakt dat de moeite waard is, en de totale reis kost een veelvoud. Nee, de noordkaap is geen geldklopperij, al doen de loketten waar je tussendoor moet om er te komen wel even dat gevoel opkomen. Nog wat andere leuke zaken:
Tijdens de heenreis naar Magerøya kwam ik op het veer te spreken met een stel dat duidelijk wel op de kou was gekleed. Geen wonder, ze woonden in een klein plaatsje op het eiland, en hadden nu net een dagtocht van het eiland af gemaakt. Het was vandaag 7° geweest. En ja hoor, ik trof het echt geweldig met het weer.
En in de haven, met mijn kannetje thee wachtend op de veerboot voor de terugreis, raakte ik in gesprek met een duitse vader en zoon, samen op weg naar de kaap. Dit was hun derde poging geweest, en voor het eerst succesvol.
En als laatste: het restaurant waar ik gisteren mijn kaap-poging zat te overwegen had een geniale afsluiter op de wc-deur; aan de binnenkant ook een rood/groen venster. Eindelijk zelf ook zien dat de deur is afgesloten!
Terug naar nu. Het is nog steeds koud en ik ben moe. Na het veer terug ben ik weer naar Alta gereden, en daar heb ik een camping opgezocht. Ik kwam hier om 10 voor 11 aan, heb mijn tentje gebouwd en ga nu een tukkie doen. Morgen verder. Ik heb nu 8 dagen de tijd om Kristiansand te halen, 2300 km. Met 350 km per dag ben ik zondag daar.
(later) Ik heb een uur of 7 geslapen, langer dan ooit hier in Noorwegen. En ik ben nog steeds duf. Er valt nu een kleine miezerregen, de groep die gisteravond besloten heeft om vandaag pas door te gaan naar de kaap heeft dus pech gehad. De regen is overigens nauwelijks voelbaar, hij is vooral hoorbaar op de tent. Het is hier stil. Een groot voordeel van de kou? Ik heb nog geen mug gezien sedert gisterochtend. Ik heb vandaag ook voor het eerst rustig zitten koken. De reis naar de kaap is toch een soort van noordkaap-race geweest, en nu pas begint het rustige zwerven.
zondag 27-7 '97
log 4656, 13 km ten zuiden van Setermoen.
Ik heb een probleem. De achterband is ver op en heeft zelfs een paar bijna kale plekken. Daar kom ik niet echt lekker mee thuis. Wat nu? Ik meen dat ik in Setermoen een motorzaak heb gezien. Daar kan ik morgen langs gaan. Als ze me niet kunnen helpen kunnen ze me vast wel vertellen waar ik dan naartoe moet. Daarheen terug rijden? Of gewoon door naar Narvik, dat is een redelijk grote plaats. Ik rij terug, volgens de informatie moet ik aan een motorband kunnen komen, zelfs hier.
Vandaag was verder een beste dag, met een nieuwe noorse attractie om het rijden moeilijk te maken; wind! Het waaide, en het waaide hard. Als de wind van achteren kwam werd het met 60 km/u stil in de helm... Alleen kwam de wind niet zo vaak van achter, hij kwam voornamelijk van alle kanten.
Ik was pas laat op, kwart voor 10. Eitje bakken, thermoskan vullen -jaja, we leren wel- en om half 12 draaide ik de weg op. Het was droog, maar nog steeds koud en grijs. Op weg naar de Lyngenfjorden brak de lucht en de kou. Maar tegelijk begon de toch al stevige wind nog wat aan te trekken. Ik wilde nog een scheepvaartmuseum dat ik vrijdag meende te zien bezoeken, maar dat kon ik niet meer terug vinden. Verder dus maar. Het was lekker rijden. 's Middags voelde ik een onregelmatigheid in de loop van de motor en ik stopte bij een parkeerhaven, maar daar stond toen een uitgebreid Samen-kampement (Samen is de naam die Lappen aan zichzelf geven). Ik vergat meteen weer waarvoor ik eigenlijk gestopt was. Mooi, reusachtige bruine indianententen, en wat verder achteraf de onvermijdelijke caravans, campers en dezelfde indianententen maar dan van van bont plastic. De mooie bruine tent was van binnen overigens ook afgewerkt met plastic. Traditie is mooi, maar wel waterdicht als het effe kan. En natuurlijk de in rustieke klederdracht gehesen oude man met een mobiele telefoon aan het hoofd vastgegroeid. Die mobiele telefoons zijn hier sowieso niet weg te denken. Al die mooie parkeerhavens met picknickbanken, wc's en dergelijke worden hier echt veel gebruikt. Rond een uur of 9 's avonds zitten ze zelfs vol; hele gezinnen, barbeque erbij en al. En wat me opviel; terwijl ma van achter uit de auto de tafel begint te dekken staat pa in het geopende portier met een mobiele telefoon aan het oor. En de kinderen bekvechten over wie er daarna mag bellen. Overal in Noorwegen zag ik datzelfde beeld. Vermoedelijk hebben die mensen zich tot een paar jaar geleden hier met radio moeten behelpen, dit land is haast niet van telefoonlijnen te voorzien. Eenmaal op de camping bleek het dus de achterband te zijn die ik voelde. Maar het was nu echt mooi rijden. Terwijl het later werd en de zon weer eens wat lager kwam te staan nam de wind wat af, en ik zat te zingen op de motor, een eigen tekst op 'countryroad, take me home'.
Ich wou zjwérve, wéke lang van hoes,
de poolcirkel zeuke, kieke wie et do is.
En ich kom der, eerder dan verwach,
niks dan rots en ie-ies, schjoner dan gedach.
Lange wég, num mich mit noa hoes,
noa mien vrunj, en noa mien eige bed.
Truuk noa zitterd, truuk noa de kromstroat
'ch hub gezjworve, 't is good gewé-és.
Ich héj tied zat, dus ich ging mér wiejer,
door noa de noordkaap, 't einde van europa.
En ich hoalde net, ich zoag de noorderzoon,
de noordelikke ieszea, midden in de nach
Lange wég, num mich mit noa hoes,
noa mien vrunj, en mien eige bed.
Truuk noa zitterd, truuk noa de kromstroat
'ch hub gezjworve, 't is good gewé-és.
Ja ja, we hebben tijd zat voor piekeren, zo op de motor.
maandag 28-7 '97
log 5082, Lakshola (30 km ten noorden van Fauske).
Vandaag is weer een lange dag geworden. Om 8 uur reed ik naar Setermoen. De motorzaak was geen motorzaak. In het eerste tankstation sprak niemand engels en werd ik doorverwezen naar het volgende tankstation. Het volgende tankstation kon me niet helpen maar wilde wel even voor me rond bellen. En ja hoor, met een uurtje zou ik weer op weg zijn, even 2 mijl naar het noorden rijden, daar was weer een tankstation, en daar stonden ze voor me klaar. Ik op weg. 4 Kilometer, geen tankstation. 5, 6, 7 Kilometer, geen tankstation. Bij 10 kilometer ben ik omgedraaid en terug gereden. 2 Mijl? Jawel, 2 noorse mijlen. Eh... O ja, een noorse mijl was ongeveer 10 kilometer. En inderdaad, daar was een tankstation. Omdat ik wat lang wegbleef was men alvast aan een ander klusje begonnen, wilde ik wachten? Geen probleem, als ik vandaag maar een nieuwe band kreeg dan was ik al intens gelukkig. En toen leerde ik meteen maar even mijn achterwiel uitbouwen, de ketting goed spannen en van alles en nog wat over de BMW boxer van de baas. Echt leuk. En wie dook daar ineens ook op? De vriendelijke motorrijder van een paar dagen geleden. Hij woonde in Bardufoss, een halve mijl naar het Noorden. Trots liet hij de benzinemeter zien die hij intussen zelf op zijn bejaarde CB 750 had geschroefd.
Al met al was het half 2 toen ik terug was op de camping, en om 2 uur was ik weer op weg, nu weer naar het zuiden. En waar reed ik binnen een half uur langs? Het båtmuseum dat ik gisteren vergeefs gezocht had. Toch maar even rondkijken, al wilde ik eigenlijk toch wel graag verder. Een leuk museum, men bouwde er oude schepen na, maar de hal was nu niet toegankelijk. En redelijk verbazend, er was vrijwel geen engelse tekst in het museum te vinden. Nu is noors wel enigszins leesbaar, maar toch. De lange boot die ik bij Fauske had gefotografeerd was inderdaad een oud model vissersboot, vermoedelijk een replica uit dit museum. Na het museum begon een lange en warme rit. De kou was weg, het was weer stomend heet op de motor. Eigenlijk zou ik rond deze tijd niet moeten rijden. Het is warm, relatief druk op de weg -zie de lokale cowboys van voorheen- en al met al gewoon niet leuk rijden. Pas na Narvik en een uur of 6 's avonds werd de rit weer erg leuk. Daar werd het een rit van spelen met de zon en de wolken, tussen de hoge en stijle rotsen van het noorden. Zon uit, wolk in, wolk uit, zon in. En toen kwamen de tunnels er ook weer bij. Die zijn nog veel indrukwekkender in de avonduren, helemaal alleen, met ogen die niet verblindt zijn door de zon. Maar na een paar tunnels droegen de stenen heren witte mutsen, de bewolking werd dikker en dikker. Even na 10 uur heb ik een camping gezocht, voor het eerst eens een stukje van de grote weg af. En leuk! Het is weliswaar een echte gezinscamping, met meer caravans dan ik tot nu toe hier bij elkaar heb gezien, maar mooi gelegen! Tussen stijle rotsen, aan een meer, prachtig. Ik heb gedoucht, en nu ga ik met limonade, rum en chips de nacht stukslaan totdat mijn haren droog zijn.
dinsdag 29-7 '97
log 5604, Snåsa (25 km ten zuiden van Grong).
Vandaag was een mooie rijdag, hoewel frisjes en grijs. Ik was pas laat wakker, kwart voor 10. Hier is weer echte schemering, en ingesloten tussen hoge bergwanden en dikke bewolking was het niet meer zo licht als de afgelopen dagen. Eigenlijk heb ik bij Fauske vandaag afscheid genomen van het ruige noorden. Daarna komt nog wel de indrukwekkende poolcirkelvlakte, maar als je eenmaal weet dat dat een goed half uurtje duurt is het toch heel wat minder groots en rauw. In de poolcirkelkroeg heb ik kaarten gekocht en iedereen geschreven. Van zelf tekenen komt hier niets, ik zit veel te graag op de motor. En op de motor heb ik gezeten, vandaag. Het is nu echt ander weer dan op de heenreis. Grijs, wolken, af en toe eens wat miezerregen. Maar de scherpe bergen waar de wolken omheen stromen zijn achtergebleven in het noorden. En op de een of andere manier lijkt alles nu minder woest dan op de heenreis. Minder contrast zo zonder zon en blauwe lucht? Of de ervaring van het noorden?
Tijdens een pauze heb ik ergens met een nederlander zitten praten die een goeie 20 jaar geleden met de motor naar de noordkaap was geweest. Toen nog geen E6 maar smalle slingerwegen, veel veerbootjes en veel grind en kuilen. Ik zie hier en daar de oude wegen liggen, slingerend rondom de E6, in stijle hellingen en scherpe bochten buitenom, waar ik nu door de tunnels dwars door de bergen heen ging. Soms zie ik de oude weg op één kilometer tijd boven me, onder me en dan weer boven me. Dat was toch echt een andere reis. Had ik de kaap ook over die wegen gehaald? Eerlijk is eerlijk, de wegen zijn veel beter dan verwacht. Maar toch...
woensdag 30-7 '97
log 6183, Fagernes.
En vandaag was weer een langere dag op de motor dan de voorgenomen 350 kilometer. En dat terwijl ik me vanmorgen heerlijk heb liggen omdraaien bij het geluid van de branding. Ik lag de afgelopen nacht weer aan de oever van een meer, een veel groter meer dan de nacht daarvoor. Er was een strand dat deels uit kiezel bestond, en deels uit grote rotsplaten die bijna horizontaal een strand vormde. Toen ik uiteindelijk toch maar eens opstond was het half 8 en mooi weer. Ha! Vlot wegwezen. En vlot weer stoppen om toch maar een regenbroek aan te trekken. Het miezerde weer. Verbazingwekkend hoe anders ik het landschap nu ervaar. Vlak voor Trondheim heb ik koffie gedronken in een chauffeurscafé. Dat lag aan een fjord waarvan ik me op de heenweg heilig had voorgenomen om er bij de terugweg een foto van te maken. Nu kon ik niet verzinnen waarom. Dat soort cafés moet ik trouwens vaker aandoen; aankleding minimaal, zelf je mok (!) volschenken, leuk.
In Dombås heb ik een tijdje rond gewandeld. Dat is een van de grote wintersportplaatsen hier, en nu, in de zomer, is het een noors Valkenburg. Erg! Later heb ik me bij een parkeerhaven neergezet om maar eens een routebriefje van de terugreis te maken, als ik eenmaal weer van de E6 afscheid moest nemen. Ik ga vrijwel dezelfde weg terug, alleen onderaan wil ik even ten westen van Kristiansand uitkomen, daar ligt volgens mijn kaart het zuidelijkste puntje van Noorwegen. Ook maar meepikken.
Vandaag was ik tegen de avond trouwens op een plek waar ik de motor achter zou kunnen laten om met een rugzak een paar dagen de wildernis in te trekken. Een prachtig gebied, ergens op het plateau tussen Randen en Gjendesheim. Vanaf weg 51 zo het natuurgebied in. De verleiding was groot, de tassen op de motor waren verkeerd... Zo'n wandeling is overigens wel een kwestie van weten waar je aan begint; je zit op een hoogte van ca 1000 meter, vlak ten noorden van de barre hoogvlakte waar ik op de heenweg zo onder de indruk van was. Goede kaarten en zo...
Ik vlieg op Kristiansand af. Morgen kan ik daar zijn. En dan? Kijken of ik de reservering van de terugreis kan vervroegen? Heb ik haast? Nee! Wil ik hier weg? Nee!!! Nog een paar dagen hier rondrijden dan maar? Ik zie wel, morgen begin ik in ieder geval rustig. Vers brood hier op de camping, eitje bakken en thee zetten. En dan zien we wel weer verder.
donderdag 31-7 '97
log 6183, Fagernes
Nog steeds op de camping. Maak ik vandaag maar eens een rustdag? Vanmorgen toen ik wakker werd regende het, een goede smoes om maar eens kalm aan te doen. Nu is het bijna 10 uur, ik heb vers brood, ik heb eieren, de komende uren krijg ik wel om.
(later) Het blijft met tussenpozen regenen. Ik heb de laatste film met zwart/witfoto's vol. Nog een nieuw rolletje kopen? Ik denk dat ik het hier maar bij laat. Ik kom nog wel eens terug. Meer dan eens zelfs. Deze reis is vooral de volmaakte motorvakantie geworden. Nu nog eens terug komen voor een zwerftocht met veel wildernis en weinig mensen (en een rugzak). In de bergen ergens een basiskamp opzetten, en van daaruit twee- of driedaagse tochten maken. En een vakantie om met mooie foto's terug te komen, statief mee, een duidelijke lijn in de foto's. En tenslotte wil ik ook nog wel eens steden en musea afgrazen, al wordt dat meer een Denemarken-Zweden-Noorwegen-reis. Op zoek naar de vikingen.
(Weer later) En wat te denken van een visvakantie. Hier wordt anders gevist dan in Nederland, veel actiever, het lijkt meer op jagen. Werphengels, vliegen, allemaal spannende spullen waarmee nog eens iets gevangen wordt ook.
vrijdag 1-8 '97
log 6636, Åmli.
En weer ben ik verder gereden dan de bedoeling was. En ik heb nog wel stavekerkjes bezocht, en echt rustig aan gedaan. Maar ja, hoe gaat dat: om 10 uur zat ik al op de weg, en om 10 uur 's avonds had ik mijn tentje pas staan. Avondritten zijn hier nu eenmaal letterlijk eindeloos mooi. Vandaag was in feite bekende weg, hoewel totaal anders door ander weer. Na Fagernes ging het vrij vlot omhoog over natte wegen. Mooie uitzichten, vanaf de hoogte dalen met wolken en plekken zonlicht inkijken. Bij de eerste winkel inkopen gedaan, met een kleine special. Wat stond er vandaag voor het Hobbitontbijt op het menu? Smoke me a kipper, 'll be back for breakfast... Smoked kippers uit blik, en het smaakte best, zij het wat aan de machtige kant voor ontbijt.
In Gol foto's gemaakt in het stavekerkje van de heenreis, en wat later, in Nore, stond een echt oud exemplaar. Ook maar even kijken dus. Leuke rondleiding door de blonde dame uit het houten huisje (alle leuke dames lijken hier in houten huisjes te zitten en om geld te vragen; als het niet voor een kerkje is, dan wel voor de camping. Als je er een buiten het huisje tegen komt lijken ze ineens 2 keer zo verlegen te zijn). En toen weer over de hoge weg tussen Nesbeyen en Rødberg. En toen ging ik de bocht om, en daar was ineens de lang verwachte gravelweg, meer dan 10 kilometer lang. Men was sedert mijn vorige doortocht aan de weg begonnen. Ik ben er heelhuids doorheen gekomen, maar dit is toch wel avontuur. Dat zijn de wegen hier trouwens op meer manieren. Natuurlijk zijn er de cowboys en de hoogteverschillen. Maar ook de vele bochten, waardoor je vaak de weg niet meer dan een meter of 30 meter overzien, maken het rijden tot een spannende aangelegenheid. Daar hebben de noren overigens wel wat op gevonden; waarschuwingsborden. Overstekende mensen (bij een zebra). Overstekende kinderen (bij een school). Nogal noors is natuurlijk het bord met een rendier; overstekende rendieren (niet tegen gekomen). Verder zijn er dan nog de borden die waarschuwen voor overstekende rotsen. Kompleet met snelheidsstreepjes, zo uit een stripverhaal (niet gezien maar absoluut niet ondenkbaar hier). Maar dan is er nog een bord met 2 overstekende wolkjes. Wolkjes? Wolkjes op stokjes. Zwetend en vloekend hang je aan de motor omdat die ****bocht weer eens scherper was dan verwacht en ook nog eens verder doordraait... En dan staan en liggen er natuurlijk ergens 25 schapen op de weg. 2 Wolkjes op stokjes zijn schapen. Verder is er een vergelijkbaar bord met een rendier met uiers. Uiers? Uiers aan de achterkant en horens aan de voorkant. Zwetend en vloekend hang je aan de motor omdat... etc. Vervang schapen door koeien. Koeien hebben hier horens. Tenminste op de borden. Het bord dat ik echt gemist heb is het bord dat waarschuwd voor overstekende bomen. Zwetend en vloekend hang je... ect. Bijna aan het einde van de bocht staat er ineens een 3 meter hoge, vol groene denneboom midden op de ideale lijn. Honderd meter verderop zet ik de motor aan de kant, zucht eens diep en wandel terug om te kijken wat dit nu weer moet voorstellen. Er blijkt een diep gat in het wegdek te zitten, en om te voorkomen dat iemand daar een wiel in kwijt raakt heeft iemand maar een boompje gekapt en in het gat gestoken.
Via Kongberg, mijn eerste camping in Noorwegen, ging het verder naar het zuiden. Mijn handigheid op de motor in de bergen is sedert die eerste dag toch merkbaar toegenomen. Tegen de avond reed ik bij Brunkeberg weer de regen in. Prachtig om te zien, maar ik had geen zin om in de regen mijn tentje te gaan staan bouwen, dus ben ik blijven rijden totdat het weer droog was. En dat was vlak voor Åmli. Vlak achter de plaats stond een bordje voor een natuurcamping, al zie ik dat er niet zo snel aan af. Een mooie camping, dat wel, en niet te duur als ik de briefjes op het houten huisje mag geloven. Weer eens aan het water, een rivier dit maal. Morgen blijven?
(later) Een ramp, morgen moet ik de boot die rechtstreeks naar IJmuiden gaat halen! Mijn rum is op, duizend bommen en granaten!
zaterdag 2-8 '97
log 6651, Åmli.
Weer een rustdag. De camping is mooi, de omgeving is mooi, en het regende weer bij het opstaan. Dus ben ik begonnen met de regenbroek aantrekken, de helm op zetten en toen ben ik terug naar Åmli gereden om maar eens wat boodschappen te doen. Ik heb niets tegen in de regen rijden of wandelen, alleen tentje bouwen of afbreken in de regen vind ik maar niets. Het zou vanavond opklaren, dus heb ik maar eens een kant en klare barbecue gekocht. Daar wordt je hier mee dood gegooid, ik zie die dingen overal in gebruik. De nodige pølse gekocht, een veel te grote fles mosterd, en een pakje chocoladepudding dat er uitziet zoals vroeger van die ouderwetse driehoekige pakjes sinaasappellimonade waar je zo'n rietje in moest prikken (terug naar de lagereschooltijd).
(later) En wat heeft janneman nu gedaan? Janneman heeft een kano gehuurd. Tot morgenochtend. En als het een beetje droog wil worden -en trouwens ook als niet droog wil worden- dan laadt janneman straks zijn instant-barbecue met worsten en al in de kano, en dan gaat janneman eens kijken of er een mooi eenzaam plekje voor het avondeten te vinden is. JA?
(veel later) JA! JA! JAHAHAHA! Als ik nu toch een bruikbare rugzakuitrusting bij me had gehad... In feite is dit vrij dure lol, maar zo zou ik toch wel een hele vakantie willen doorbrengen. Wat hebben we zoal gedaan? Eerst heb ik uitgezocht of en hoe ik een canadees met 1 peddel op mijn eentje moest varen. Dat viel nog helemaal niet tegen. En toen heb ik een kanozak vol spullen in de kano gemikt, mezelf erachteran gemikt en ik ben vertrokken. Ik ben gedurende zo'n 2 uur stroomafwaarts gepeddeld. In het begin met zachte miezerregen, en later werd het zelfs min of meer droog. Toen heb ik de kano op een klein grindstrandje getrokken, ik heb de barbecue uitgepakt en aan 2 kanten aangestoken, en een klein half uurtje later zat ik in alle rust, zonder ergens ook maar een spoor van mensen te zien, mijn worsten te verbranden. Een paar uur lang het gekabbel van de stroomversnelling, zacht fluisterende wind en af en toe een ratelende libelle. Een paar uur lang kijken naar het water dat voorbij kwam. Kan het leven nog beter? Jawel, de bewolking brak, en toen zat ik ook nog in het zonnetje. Het noorse weer beloont de dapperen die de regen trotseren. Whaa! De terugtocht duurde een dikke 3 uur, deels door stroom tegen, maar voornamelijk doordat ik de boot vaak een eindje liet drijven omdat het zo mooi was. Dit was intens genot. En dit kan ook in Nederland. De Biesbosch, de Weerribben, allemaal gebieden waar ik me vermoedelijk net zo kan amuseren als ik maar buiten het seizoen ga. Overigens zou hier nog wel meer kunnen. Nogmaals, als ik nu een rugzakuitrusting hier had...
Over het varen zelf. Ik heb dus solo gevaren met een canadees. Aan het einde van iedere slag hou je de peddel even achter en druk je het uiteinde naar buiten. Bij hardere slagen wordt dat naar buiten drukken een echte tegenslag. In het begin voelt het een beetje aan als 2 vooruit en 1 achteruit, maar uiteindelijk schiet het redelijk op. Zo'n kano loopt behoorlijk door, en met wat zorg kun je vrijwel geruisloos en met een lichte slingering goed vooruit komen. En nog wat leuks ontdekt. Ik had nu zo'n moderne canadees, zonder die hoog opgebogen stevens. Volgens kenners is dat beter dan de klassieke modellen, want die opgebogen stevens vangen veel wind en maken het moeilijk koers te houden. Vermoedelijk hebben die lieden nooit alleen met een 2-persoons canadees gevaren. Ik maakte vandaag gebruik van de wind door de kano ertegenaan te leggen, zodat ik minder koerscorrecties nodig had en meer gewoon door kon peddelen. Als die boeg iets hoger was geweest had ik helemaal niet meer hoeven corrigeren. Overigens heb ik het idee dat je in een canadees wel degelijk goed uit de voeten kunt met een dubbele peddel, en dat loopt toch wel soepeler. En een ruime tourkayak is natuurlijk het echte gereedschap voor serieus reizen. Maar het laadvermogen van zo'n canadees moet werkelijk fenomenaal zijn. Met gemak 2 personen en een complete uitrusting. Of 1 persoon en voorraden voor een half jaar. Zo'n canadees is vooral perfect voor een rivier afzakken. Een aantal weken de tijd, lekker op de stroom mee, af en toe eens een slag maken om de handel op koers te houden, dat lijkt me echt wel wat. Dan moet er aan het einde wel iemand zijn die de kano vervolgens terug brengt naar het vertrekpunt. In Nederland is zoiets vast wel te regelen, maar daar hebben we niet echt rivieren die ik zou willen afzakken. Hier? Eens kijken wat er in de toekomst op dat gebied mogelijk is. Een verhuurbedrijf met ophaal-service. Ha, het genot van deze vakantie houdt niet op.
zondag 3-8 '97
log 6843, Ny Hellesund.
Een korte dag rijden, maar het was weer leuk. De rit ging over kleine wegen en binnendoor het rijke en vruchtbare zuiden van Noorwegen. Dit moet echt meest succesvolle landbouwgebied zijn, weliswaar ingeklemd tussen bergen en nergens horizontaal, maar toch. Ik ging op weg naar het zuidelijkste punt van Noorwegen. Op mijn kaart dan, want de Noren hebben een paar kilometer verderop een heel pretpark ingericht bij Lindesnes, wat zij als zuidelijkste punt beschouwen. Ik vond het mijne leuker. Steeds kleinere wegen, via een bol bruggetje een chaotisch volgebouwd eiland op, en uiteindelijk een doodlopende straat. Dit is toch passender. Ik heb hier weer een tijdje met een noor zitten praten, een 0.4 boer uit Molde, ergens onder Trondheim. Rundvlees levert ongeveer 40 kronen per kilo op voor de boer, men doet hier ook aan landbouwsubsidies. En of ik hem wat kon uitleggen over melk-en mestquota. Hij werkt daarnaast nog in een fabriek als financieel adviseur? Hoe dat hier zit met banen begrijp ik nog niet helemaal; iedereen die ik gesproken heb heeft 2 banen. Boer en fabriek, visser en fabriek, restaurant en fabriek, en die fabrieken schijnen wel heel erg flexibel te zijn; vissen of werken op de boerderij heeft als ik het goed begrijp altijd voorrang. Overigens zijn er telkens vaste onderwerpen. 1: Noorwegen duur! Vind ik Noorwegen ook duur? Ik vind dat het wel meevalt. Extra dingen, dingen die je nu net op vakantie doet, die zijn hier wel duur. Maar boodschappen doen in een supermarkt lijkt niet echt veel duurder als in Nederland. 2: Noorwegen EC? De meeste noren hebben een gevoel van 'liever niet, maar we zullen er wel niet onderuit komen'. 3: Alcohol -sprit- is duur! Heb ik al eens 'thusbrand' gehad? Jawel, een mengsel van nitroglycerine met wat vluchtige koolwaterstoffen, opgestookt tot op de rand van een ontploffing. Mijn motor rijdt er vermoedelijk 250 km/u bergop mee. Maar ik blijf vriendelijk en bereidt tot elke smaaktest. 4: Lokale cowboys (zij beginnen erover, niet ik). Volgens iedere noor nu net niet lokaal maar een te rijke noor van elders die ergens een cabin heeft waar hij na zijn werk zo snel mogelijk naar toe wil. Ik krijg de indruk dat alle geld en goederen hier in Noorwegen tot een 10-tal jaar geleden redelijk gelijk verdeeld waren, ik hoor tenminste veel klachten over 'nieuwe rijken', die proberen het 'almansrecht' te omzeilen. Het almansrecht betekend zoveel als grond mag gebruikt worden, maar moet altijd vrij toegankelijk blijven. Mensen die een lap grond proberen te kopen en dat tot privedomein willen verklaren worden hier absoluut voor asociaal aan gezien. Wel een mooi principe.
Tips van noren voor vakanties hier? Jotunheimen-natuurpark, een reusachtig wandelgebied, met een soort van berghutten voor wandelaars. In de buurt van Otta oude gebouwen bekijken. Op de Lofoten walvissen kijken.
Ik zit nu op de minst leuke camping van deze reis, maar de eerder genoemde boer, een duits stel en de rustige uithoek maken dit nog altijd tot een betere camping dan welke grote camping in Nederland ook.
En nu? Noorwegen bijna achter de rug. Nog eens doen? Ik denk het wel, er is hier nog genoeg wat ik ooit eens wil doen of zien (zie een paar dagen geleden). Volgende keren met de boot vanuit IJmuiden? Ik denk het wel, ik zit nu niet echt meer te springen om de rit door Denemarken en Duitsland.
maandag 4-8 '97
log 7058, ergens bij Hvidbjerg (Denemarken)
Ziezo, Noorwegen is helemaal achter de rug. Op de boot was de kilometerstand 42428.
Vandaag was een dag van lang wachten en daarna lang doorrijden. Om te beginnen was er nog een korte maar erg mooie rit binnendoor, naar Kristiansand (met dank aan de boer van gisteren). Hoewel rustig thee zetten en kalm ontbijten was ik toch al om 20 voor 11 op de kade. De boot vertrok pas om half 2... Drie italianen met prachtige antieke Guzzi-eenpitters waren overigens wel een bron van vermaak. De boot was ditmaal geen raceboot, en de lange taaie overtocht heeft me wel weer enigszins aan't twijfelen gebracht over de boot IJmuiden-Kristiansand. Dat duurt nog een hele hoop langer...
Het was half 7 toen ik rubber op deense bodem zette. En toen begon een mooie avond rijden, alweer in die fraaie avondzon. Helaas ging die zon wel iets vroeger dan verwacht onder, en ook duidelijk sneller dan de afgelopen weken. Ik zit nu met een zaklampje te schrijven. Overigens heb ik toch wel weer lol aan de rit door Denemarken, het blijft toch ook een mooi land.
(Ha, ik zie mijn eerste ster -nou ja planeet- in 2 weken!)
dinsdag 5-8 '97
log 7672, ergens in de driehoek Rheden-Barver-Eydelstedt (ten oosten van Diepholz, Duitsland).
Een mooie dag rijden met precies de juiste avondrit. Vanavond stond ik even na 9 uur op een zomaar tegen gekomen camping, gisteravond was dat even na 10 uur. Ik ben de hele vakantie al aan't experimenteren met minimaal kamperen, en ondertussen betekend dat dat de tassen gewoon aan de motor blijven hangen. Tentje uitpakken en opzetten, kanozak met slaapspullen de tent in, losse dingen die ik nodig heb komen uit de tanktas en worden meteen weer opgeborgen, en de losse voedselvoorraad zit in een plastic zak zie achter boven op de twee bagagerollen ligt. Morgen ben ik weer snel weg.
Vandaag was ik ook al zo snel op weg; 8 uur wakker, om 20 over 8 stond ik bij de campingkiosk om te betalen en meteen even wat eten voor onderweg in te slaan. Ik ben verslingerd geraakt aan wafels, cake en ander zoet en machtig spul. Erg effectief eten, lekker en minder werk dan bammetjes maken.
Vandaag dus. Mooi weer, een uurtje rijden, en toen hobbitontbijt. Dat was tenminste de bedoeling, maar helaas. Bij het passeren van een parkeerplaats twijfelde ik even, en toen besloot ik om eerst maar even te tanken en dan de volgende parkeerplaats te nemen. En die kwam niet. Overal in Denemarken om de paar kilometer een parkeerplaats met piknickbanken, en nu ineens 80 kilometer niets! Een heel dik uur later smaakte de marmercake met chocoladeglazuur dan ook wel heel erg goed. En gaandeweg begin ik iets te snappen van het 'nieuwe' karakter van Denemarken. Om te beginnen heb ik voornamelijk door Jutland gereden, en dat is toch een iets ander gebied dan rond Hirtshals of het zuiden. En overal staan wel oude huizen, maar die zijn veel te schoon en doodgerenoveerd. Er moet her iemand heel erg rijk zijn geworden met kunststof kozijnen. Daardoor ziet alles er een beetje uit als nieuwbouw met antieke stenen. Jammer.
De grens met Duitsland ging weer vlotjes, paspoort opengeslagen in het kaartvak van de tanktas, één blik erop en doorrijden. De rit door Duitsland was weer bekend terrein. Ik ben van de afgelopen reis toch iets meer motorrijder geworden, nu had ik geen enkele moeite met het door naar voor rijden bij de file van het Elbeveer. In Selsingen, vlak boven Seedorf, heb ik 's avonds zitten eten en even zitten twijfelen. Weer de camping in Brauel, of nog even doorgaan? Doorgaan, het beloofde weer een mooie avond te worden. En dat werd het. Af en toe een tijdje rijden met de linkerhand voor het gezicht tegen de laag staande zon, maar mooi. Nienburg-Diepholz-Lingen. Een mooi traject.
woensdag 6-8 '97
log 8088, Sittard
We zijn weer thuis, aan een lange rij van eindeloze dagen op de motor is een einde gekomen. Achteraf was het toch te kort.
Vandaag was ik vroeg op en snel op weg. Gisteravond van lekker whiskey zitten genieten, en me verbaast over een volle sterrenhemel. Ik kon de melkweg zien, en een onvoorstelbaar heldere kunstmaan trok ineens voorbij. Zit de Mir, het russisch ruimtestation met veel problemen, nu echt in een te lage baan? Voordat ik vertrok waren er daar allerlei problemen aan boord; zuurstofgenerators kapot, zonnepanelen in de vernieling en haast geen energie meer, dat ding kan in 3 weken tijd best wel opgegeven zijn. (Toevoeging achteraf: het was inderdaad de Mir, maar er was niets mis, behalve dat het ding momenteel in een baan zit waardoor het goed in de zon en in het zicht over trekt).
Vanmorgen dus op tijd weg, het minimaal kamperen is ondertussen echt tot een goed leefbare kunstvorm verheven, binnen 20 minuten na wakker worden zit ik op de motor, zonder echt haastwerk. Mooi weer, ergens een flesje motorolie gekocht en in de motor gekiept, en de eerste 2 uur schoten lekker op. En toen draaide ik ineens onverwacht toch nog een autoweg op. Dat was niet de bedoeling, maar het voordeel was dat er ook al snel een aardig en kleinschalig wegrestaurant opdook. Eerst even naar de wc, daar was ik het laatste half uur dringend aan toe, en toen was het tijd voor een klassieker uit mijn diensttijd; een echte 'Strammer Max', twee grote schijven zuur bruinbrood met daarop een millimeters dikke plak gekookte ham en twee spiegeleieren. Dat is nog eens een ontbijt dat STAAT in de maag. Na dat ontbijt bleek die autoweg alleen voor het verdelen van wegen te zijn geweest; al snel zat ik weer op de normale bundesstrase en was het weer rustig en prettig doorrijden. En toen was er ineens de grens. En toen was het ook ineens druk, een gewemel van verkeer. Na die weken buitenland moet ik zeggen dat de terugkeer op neerlands wegen me nogal rauw op het dak viel. Binnenwegen waren zo druk dat ik maar de autoweg ben op gegaan omdat daar tenminste alles dezelfde kant op rijdt. Vlak boven Venlo nog een leuke ontmoeting op een parkeerplaats (waar zijn die mooie parkeer annex picknickplaatsen uit Denemarken en Noorwegen?). Ik stond net klaar om het laatste stuk marmorkuge mit glasur uit Denemarken op te eten toen er een knalgele en nogal ouderwets aandoende zijspan opdook. Leuk! Een MZ met bakje, mooi in elkaar gezet, leuk in de verf gezet, echt fantastisch. Een fanatieke liefhebber van 'de kleine motorfiets'. En een handig type: Wat verbruikt dat nou? Ach, sedert ik op gas rij heb ik daar niets over te klagen. Het kreng had een gastank achter in het bakkie, een verdamper met warmte uit de knalpijp en het ding liep op gas! Fantastisch. Daarna was de rit snel afgelopen. Eenmaal in Sittard eerst nog even rolletjes afleveren bij Henri en toen meteen maar even door naar Geleen voor een beurt afspreken. Helaas, geen kans om even een voorvork versteviger te proberen, niet op voorraad en niet in mijn maat leverbaar. Toen was er een dik uur voorbij en kon ik de foto' bij Henri wel weer gaan ophalen. Onderweg nog even bijpraten met Marcel, mijn voormalige rijinstructeur. En toen bleef er niets anders over dan echt naar huis te rijden.
(nawoord: De beurt beperkte zich tot olie wisselen en remgreep, jiffy, middenbok en schakelpedaal smeren en eens goed nakijken. Er was niets kapot, ook de jiffy niet).
concrete planning naar de Noordkaap:
Roermond
Venlo
Nijmegen
Arnhem
Enschede (200 km)
Denekamp-grens
213 Nordheim
213 20-Linge
213 22-Haselune
213 38-Cloppenburg (300 km)
213 33-Wildeshausen
213 24-Bassum
213 11-Syke
213 38-Verden
215 25-Rotenburg
71 richting Zeven, camping Gyhum-Hesedorf, (480 km)
71 Zeven
71 23-Bemervorde
495 23-Lamstedt
495 8-Hemmoor
495 langs Wischhafen, Elbe oversteken
431 19-linksaf richting Brunsbuttel (100/580 km)
431 29-Brunsbuttel
5 36-Heide
5 25-Friedrichstadt
5 15-Husem
5 42-Bredstedt
5 12-langs Niebull naar Deense grens (250/830 km)
11 5-Tonder
11 29-langs Bredebro naar Skaerbaek
11 21-Ribe
11 8-Gredstedbro
11 32-Varde
181 31-Nymindegab
181 36-langs Bjerrengarden en Hvide Sande
naar Sondervig, camping bij Ulfborg (420/1000 km)
181 28-Torsminde
181 28-voor Lemvig linksaf
181 17-Thyboren
181 10-Aggar
181 48-langs Stenbjerg en Klitmoller naar Hansholm
26/29 18-Osterild (150/1150 km)
9-Veslos
29/11 20-Fjerritslev
11 29-Abyro
55 26-langs Pandrup naar Lokken
55 20-Hjorring
E39 17-Hirtshals, camping Hirtshals (275/1275)
oversteek Skaggerak naar Kristiansand
Na aankomst in Kristiansand
E18/41 67-langs Birkeland naar Svenes,
camping Dolemo (75/1350 km) vertrek gerekend
vanuit Svenes
41 60-langs Amli naar Tveidsund
41 55-langs Vradel naar Krunkeberg
13-Seljord
11 44-Orvella
11 49-langs Heddal en Notodden naar Kongsberg(225/1575km)
40 90-langs Flesberg en Veggli naar Rodberg
--- 56-Nesbeyen
7 22-Gol
51 56-Fagermes, camping zoeken (450/1800 km)
51 50-Bygdin
51 77-langs Maurvangen naar Randen
15 38-Otta
E6 47-langs Dovre naar Dombes (225/2025 km)
E6 31-Hjerkinn
E6 50-Oppdal
E6 25-Ulsberg
E6 43-langs Berkak naar Storen (375/2175 km)
E6 53-Trondheim
E6 30-Stjordal
E6 20-Asen, camping zoeken (475/2275 km)
E6 35-langs Levanger naar Verdalsora
E6 39-langs Steinkjer
E6 79-langs Oksnes naar Grong (160/2435 km)
E6 147-langs Harran, Namskogan en Majavatn naar Trofors
E6 134-Mo i Rana, camping zoeken, (444/2585 km)
E6 112-langs Storforshei naar Lonsdal, poolcirkel
E6 72-langs Rognan naar Fauske (185/3005 km)
E6 144-langs Sommarset, Bonnasjoen en Krakmo naar Ulvsvag
E6 20-Bognes
E6 95-langs Skarberget, Ballangen en Narvik naar Nygard,
E6 camping zoeken (455/3173 km)
E6 18-Bjerkvik
E6 87-langs Stermoen naar Bardufoss
E6 67-Nordkjosbotn
E6 18-Storfjord
E6 26-Skibotn (216/3391 km)
E6 68-Olderdalen
E6 44-Storslett, camping zoeken (328/3510 km)
E6 181-langs Karvik, Bognelv en Talvik naar Alta
E6 90-Skaidi
E6 23-Olderfjord
E69 71-Kafjord, camping zoeken (365/3875 km)